Serca żyjące nadzieją. Sandomierskie wzgórza. Tom 3

Czy można żyć bez nadziei? Edyta Świątek w książce „Serca żyjące nadzieją” przekonuje, że to właśnie nadzieja jest tą ostatnią iskrą, która potrafi ocalić człowieka w najtrudniejszych chwilach. Dzisiejsza recenzja to kontynuacja, czyli trzeci tom cyklu Sandomierskie wzgórza. Jeśli szukasz historii, która szczerze wzrusza, daje do myślenia i zostaje w głowie na długo po przeczytaniu, trafiłeś idealnie. Akcja powieści toczy się podczas II wojny światowej, ale nie spodziewaj się suchej lekcji historii. To przede wszystkim opowieść o ludziach młodych i starszych, rozdartych przez wojnę, ale silnych dzięki miłości, przyjaźni i właśnie nadziei. Główni bohaterowie, chociaż żyją w czasach, które były jednym wielkim chaosem i zagrożeniem, nie przestają marzyć o normalnym życiu. Ich uczucia, lęki i wybory są bardzo autentyczne i można się z nimi utożsamiać, nawet jeśli nasza rzeczywistość wygląda zupełnie inaczej. Styl Edyty Świątek jest lekki, ale nie banalny.

Autorka pisze obrazowo, z wyczuciem emocji i ogromnym szacunkiem do tematu. Sprawia, że czytelnik naprawdę czuje emocje bohaterów, klimat tamtego świata i sytuacji, w których się znaleźli. Z jednej strony pokazuje brutalność wojny, z drugiej ogromne ciepło, jakie potrafią dać sobie ludzie nawzajem. W tej książce nie brakuje trudnych momentów, ale też nie brakuje wiary w człowieka. Alina ledwo uchodzi z życiem po ataku zbójców. Ratuje ją Eustachy, co sprawia, że zaczyna postrzegać go nie tylko, jako sojusznika, ale być może jako kogoś znacznie ważniejszego. Uczucia i wdzięczność mieszają się w jej sercu, ale są trudne do zdefiniowania. Po burzliwych wydarzeniach bohaterowie opuszczają Dolinę Pustelnika i osiedlają się w Sandomierzu. Eustachy podejmuje pracę w urzędzie, a wraz z Aliną oferują schronienie Marcjannie i jej dziecku. Jednak przeszłość nie daje o sobie zapomnieć odkrycie szczątków młodego Bożydara, wywołuje wstrząs w rodzinie, a pogrążony w żałobie właściciel piekarni chce sprzedać zakład. W tym momencie Eustachy staje przed trudnym wyborem, który może zmienić ich życie. Tymczasem Alina zastanawia się, czy prawdziwa miłość może przyjść późno, jak cichy, niespodziewany gość. A co, jeśli ten moment już minął i uczucia Eustachego nigdy nie zostaną odwzajemnione? To nie jest tylko historia z przeszłości to także przypomnienie, że dobro, empatia i wewnętrzna siła są ponadczasowe.

Choć tematyka może wydawać się „dorosła”, książka jest napisana tak, że spokojnie można ją polecić młodzieży od około 13-14. roku życia wzwyż. To świetna lektura dla każdego, kto lubi, gdy książka zostawia po sobie coś więcej niż tylko rozrywkę refleksję, emocje i poruszenie. I tak zdarzyło mi się uronić łzę (albo kilka), bo nie da się przejść obojętnie obok losów bohaterów, którym kibicujesz z całego serca. „Serca żyjące nadzieją” to piękna poruszająca i potrzebna książka. Dla każdego, kto chce poczuć coś więcej niż tylko przyjemność z czytania. Dla tych, którzy lubią historie z duszą. I dla wszystkich, którzy wierzą albo chcą znów uwierzyć, że nadzieja naprawdę umiera ostatnia.

To już trzeci tom jednej z moich ulubionych sag. Saga Sandomierskie Wzgórza oczarowała mnie od pierwszego tomu i oczarowywać nie przestaje!

„Serca żyjące nadzieją” przybliża nam dalsze losy Anieli i Eustachego oraz ich rodzin, przyjaciół i znajomych. Nie chcę zbytnio zdradzać fabuły, bo mogłoby to przynieść spojlery tym, którzy nie czytali poprzednich części. Chcę jednak Was zachęcić do sięgnięcia po tę serię z wielu powodów.

Przede wszystkim Edyta Świętek ma dar tworzenia sielskich obrazów, opowiadania o zawiłych losach niesamowicie barwnych (choć zwykłych) ludzi, które są osadzone na wnikliwie przedstawionym tle historycznym, niejednokrotnie z nawiązaniem do prawdziwych historycznych postaci.

Dodatkowo lekkość jej pióra jest wręcz otulająca. W przypadku tej sagi nierzadko przezabawna, zawarte w niej dialogi niejednokrotnie wywołały u mnie zarówno uśmiech, jak i salwy śmiechu. Zaznaczam jednak, że w tej opowieści dużo jest tragicznych, ciężkich i smutnych wydarzeń. Połączenie to mogłoby wydawać się dziwne, ale tak naprawdę jest niesamowicie autentyczne. Bo czyż życie nie składa się z radości i smutku, miłości i nienawiści, pokoju i wojny?

To cudowna historia obejmująca całą gamę emocji. Traktuje między innymi o miłości, poświęceniu, zgorzknieniu, rozpaczy, zazdrości i nadziei na lepsze jutro.

Nieśpieszna, lecz całkowicie absorbująca, momentami powodująca szybsze bicie serca. Po prostu piękna.

Z całego serca Wam polecam. Kocham i czekam na kolejne części z niecierpliwością małego dziecka w kolejce po watę cukrową lub balony!

Edyta Świętek w trzecim tomie serii Sandomierskie wzgórza snuje dalszą opowieść naszych ulubionych bohaterów. Jakie tym razem spotkają ich niepowodzenia? Którą drogę wybiorą stając na rozdrożu?

Poznałam wiele książek autorki i o każdej mogę powiedzieć to samo - bardzo wiarygodna, szczera i emocjonalna. Chociaż Edyta Świętek wyprasowała własny styl i tworzy historie zamknięte w otoczeniu znanym nam na co dzień to za każdym razem przywołuje nowe problemy, tematy, motywy, więc nie ma szans na choćby chwilę przestoju czy monotonni. Już na wstępie utożsamiamy się z postaciami, trzymamy za nich kciuki, chcemy dla nich jak najlepiej, ponieważ doskonale potrafimy postawić się na ich miejscu. Warunkiem odnalezienia się w tej cudowniej fabule jest zachowanie chronologii, ponieważ autorka nie zwalnia tempa, nie przypomina wcześniejszych zdarzeń a snuje dalszą opowieść o tym jak nasze wybory mają swoje różnorodne konsekwencje.

Alina wiele zawdzięcza Eustachemu, który wyrwał ją z rąk śmierci. Niestety pogubiła się we własnych emocjach i nie rozumie co tak naprawdę czuje. Przenoszą się do Sandomierza, by tam rozpocząć nowe życie i udzielają schronienia Marciajnnie samotnie wychowującej synka. Niestety nie czas na spokój, ponieważ demony przeszłości upominają się o uwagę w najmniej spodziewanym momencie. Bohaterom przyjdzie podjąć trudne decyzje i ustalić własne priorytety.

Po raz kolejny z zaskoczeniem zauważam jak autorka rozkładając na czynniki pierwsze swoich bohaterów pokazuje nieoczywistą stronę ludzkiej natury. Nie ma tutaj wydumanych scen, nie ma przesadzenia. Wręcz przeciwnie! Nawet miłość oparta jest tutaj na racjonalności, ponieważ wszyscy doświadczyli w swoim życiu tylu trudnych momentów, że boją się dać porwać czystemu uczuciu. Rozumiemy ich w tym, ponieważ autora dogłębnie przedstawiła silne, skraje emocje, szczegółowo opisała ich losy, pokazała drogę, która pełna była ostrych kamieni. Trzeci tom ani przez chwilę nie traci poziomu poprzedniczek, jest równie uzależniający, równie prawdziwym. To saga rodzina, proza życia, motywy zmian i tematyka drogi zamknięte w cyklu, który przekona do siebie nawet najbardziej wymagającego czytelnika.

"Serca żyjące nadzieją" chwyta za serce poprzez prawdę płynącą z losów postaci. Edyta Świętek odmalowała bogatą w doświadczenia opowieść, która mocno wpływa na naszą wyobraźnię i zmusza nas do głębszej analizy. Nie robi tego nachalnie, po prostu zajmuje odpowiednie miejsce w naszej wyobraźni a plastyczny styl autorki robi swoje. Trudno oddać w słowach jak wartościowa jest to lektura, mądra i dojrzała, więc po prostu zachęcę Was do lektury całości, obowiązkowo, ponieważ wszystkie trzy tomy są ze sobą nieodwracalnie związane. Jedno jest jednak pewne - nie będziecie żałować!

Czekałam na kontynuację "Sandomierskich wzgórz" jak na zbawienie. Po zakończeniu, z jakim zostawiła mnie autorka w drugim tomie, nie mogłabym odmówić sobie sięgnięcia po kolejną część. Powrót w Góry Pieprzowe okazał się bardzo udany, a to znaczy, że był pełen emocji, intryg, zazdrości i nowych uczuć.

To powieść dla każdego, kto lubi sielskie klimaty połączone z trudami życia w małych społecznościach. W tej części na pierwszy plan wysuwa się relacja Aliny i Eustachego. Dziewczyna odkrywa, że zaczyna czuć coś więcej do swojego męża, ale obawia się, że on nie odwzajemnia jej uczuć. Tytuł jednak nie bez powodu mówi o sercach żyjących nadzieją...jeśli tylko tych dwoje da sobie szansę na wejście w prawdziwą relację opartą na miłości, wsparciu, zaufaniu, a nawet fizyczności, wówczas może okazać się, że są sobie pisani. Tylko czy przeszłość i aktualne problemy nie staną im na przeszkodzie do happy endu?

Uwielbiam tę serię i każda kolejna część daje mi coś nowego — nowe emocje, nowe wrażenia, nowe wnioski. Niby miejsca te same, niby bohaterowie ci sami, a znowu poczułam powiew świeżości. To historia idealna dla fanów powieści historycznych i obyczajowych, którzy nie stronią o wątków romantycznych.

Autorka kolejny raz oczarowała mnie swoim lekkim i barwnym stylem. Klimat tych historii sprawia, że za każdym razem czuję, jakbym była w centrum wydarzeń rozgrywających się na kartach tych powieści, a realia XIX-wiecznego Sandomierza i jego okolic były mi bliższe niż czasy współczesne. Doskonałe odzwierciedlenie ówczesnych czasów, panujące wówczas konwenanse, trudy życia i ludzka mentalność to coś, co na pewno wyróżnia ten cykl.

Nie mogę pominąć pary głównych bohaterów. Alinę lubię od samego początku — silna, odważna, mimo trudności idzie przez życie z podniesionym czołem, a dodatkowo zna się na ziołolecznictwie! Eustachy — początkowo budził niepokój, ale to postać, która zyskuje z czasem. To zamknięty w sobie, małomówny mężczyzna o wielkim sercu.

Intrygi, zazdrości, smutki, rozczarowania i nadzieje. Ten cały emocjonalny miszmasz znajdziesz nie tylko w tej powieści, ale również w poprzednich częściach. Tę sagę pokocha każdy, kto lubi klimatyczne historie, lokalne tradycje i realizm minionych czasów.

"Serca żyjące nadzieją" jest trzecim tomem sagi Sandomierskie Wzgórza, gdzie Edyta Świętek ponownie zabiera nas do Sandomierza i w rejony Gór Pieprzowych. Autorka, jak ma to w zwyczaju, należycie zadbała o realia historyczne i sytuację polityczną związane z dwudziestoleciem międzywojennym. Interesująco ukazane zostało życie miasta, przywary mieszczan z ich problemami i radościami. 

Poprzedni tom przyniósł mi sporo emocji, zwłaszcza jego niepewne zakończenie. Po tych dramatycznych wydarzeniach Alina i Eustachy przenoszą się do Sandomierza (jednakże przeszłość nie da o sobie zapomnieć), gdzie będą próbowali rozpocząć nowy rozdział życia. W ich domu swoje miejsce znajdzie także jej siostra Marcjanna, samotnie wychowująca syna. Jest zazdrosna i zgorzkniała przez to, że wciąż jest na czyimś garnuszku. Trudno ją lubić, ale mam nadzieję, że może i jej los się odmieni. Osobiście w tej ciepłej domowej atmosferze poczułam się, jakbym była częścią tej historii. Natomiast zniknięcie Bożydara, przysparza Bronisławie zmartwień. Kto zajmie się upadającą piekarnią? Z kolei młody Zadzior dzięki uratowaniu tonącego dziecka, poznaje Annę. Czy z tej znajomości będzie coś więcej? Niepokój wciąż budzi Ryży - rzezimieszek, który wciąż próbuje zasądzić się na Orszanda i jego rodzinę. 

W tej części autorka jakby uspokoiła akcję, ale myślę, że to cisza przed burzą. Wszak bohaterowie mają mocne charaktery i jestem pewna, że jeszcze pokażą, na co ich stać. Szczególnie że finał książki znów zaskakuje... Tu na pierwszy plan wysuwają się uczucia, jakie żywią do siebie postaci. Nie zabraknie moralnych dylematów, tęsknot, a przede wszystkim tego, co skrywają serca bohaterów. Miłość nie zawsze musi krzyczeć, nie potrzebuje rozgłosu. Ona dojrzewa, buduje się w codziennych gestach, trudnych decyzjach, zrozumieniu, wsparciu i trosce o drugą osobę, po cichu osadzając się w sercach.

"Serca żyjące nadzieją" to porywająca, poruszająca, przepełniona ciepłem powieść o zmianach, miłości w cieniu trudnych czasów, stracie, odwadze, sile przetrwania i nadziei. Sprawdźcie, czy prawdziwa miłość przychodzi z czasem...