Słońce Londynu

Dzisiejsza recenzja dotyczy drugiego tomu pt. „Słońce Londynu” autorstwa Żanety Siemsia-Pindur. Przed wami finał historii rozpoczętej w „Imperium Kolibra” i od razu powiem że według mnie to nie jest lekka książka. To fantastyka, ale taka hm… bardziej surowa, momentami brutalna i mocno osadzona w emocjach.

Akcja dzieje się w alternatywnej rzeczywistości, gdzie Aztekowie podbili Europę. Ich bogowie są prawdziwi, a świat rządzi się zupełnie innymi zasadami niż te, które znamy. Londyn nie jest tu piękną stolicą, tylko miejscem napięcia, strachu i narastającego buntu. Dla fanów, którzy cenią sobie lekko podniesione ciśnienie :D.

Jeśli jeszcze nie wiecie, nie znacie to Główną osią historii są losy dwóch bohaterów: Eztli de Garlande i Toltecatla Tecciztecatla. Eztli to facet, który chce odzyskać swoją rodzinę żonę i dzieci. Brzmi prosto, ale jego droga do tego celu jest daleka od normalnej. Wchodzi w układy, podejmuje ryzykowne decyzje i coraz bardziej przekracza granice. Dla mnie jest takim bohaterem, którego nie da się łatwo ocenić, ponieważ z jednej strony go rozumiesz, bo walczy o najbliższych, z drugiej widzisz, że robi rzeczy, które mają swoją cenę. Co do Toltecatla, to zupełnie inna historia. Jest związany ze świątynią, czyli systemem, który rządzi tym światem. I właśnie z tym systemem zaczyna się gryźć. W jego głowie dzieje się dużo wątpliwości, strach, presja. Do tego dochodzi jego chęć uratowania siostry, co tylko komplikuje wszystko jeszcze bardziej. Tutaj przyznam, że to bohater bardziej taki „od środka” jego walka toczy się głównie w nim samym.

Według mnie dużym plusem książki jest klimat. Jest trudno, momentami duszno, czuć, że ten świat nie jest przyjazny. Religia, przemoc i władza mieszają się tu ze sobą i tworzą coś, co naprawdę potrafi przygnieść. Ale to nie jest minus wręcz przeciwnie, polecam każdemu zapoznać się z tą historią i samemu wystawić ocenę, której jestem naprawdę ciekawa. To też książka o wyborach. O tym, ile jesteśmy w stanie poświęcić dla innych. I gdzie jest granica, po której już nie ma powrotu. Każdy z bohaterów staje przed takimi momentami i żaden nie wychodzi z tego bez zmian. Nie jest to historia dla każdego. Jeśli ktoś szuka lekkiej opowieści na wieczór, to raczej nie ten adres. Ale jeśli lubisz fantastykę z klimatem, mocnymi bohaterami i światem, który nie głaszcze czytelnika po głowie, to warto. Dla mnie to książka, która zostawia trochę ciężaru po przeczytaniu. Nie w złym sensie, tylko takim, że jeszcze chwilę o niej myślisz., i to jest chyba najlepsza rekomendacja.

"Słońce Londynu" to drugi tom dylogii, będący bezpośrednią kontynuacją "Imperium kolibra", w którym śledzimy dalsze losy Ezltego oraz Toltecatla.

Ta część bardziej mi się spodobała niż poprzednia, jest bardziej dynamiczna, więcej się tu dzieje, a same wydarzenia są bardziej dramatyczne, przez co niektóre fragmenty potrafią dostarczyć silniejszych emocji.

Autorka bardzo dobrze oddała nastrój niepokojów społecznych w podzielonym społeczeństwie, rozpalającą się iskrę buntu, walkę z czasem oraz ponownie świetnie opisała klimat mroźnej zimy w Anglii.

Ta część historii zaangażowała mnie wreszcie tak jak na to liczyłam, choć zniecierpliwienie czy znużenie 1 tomem wciąż wyraziło tkwiło w mojej pamięci przez to, że czytałam je jeden za drugim.

Ponownie mogę pochwalić autorkę za dojrzałe kreacje bohaterów, ich charaktery i rozterki ujmą niejednego czytelnika. Wreszcie też dostałam część odpowiedzi na nurtujące mnie od 1 tomu pytania, lecz nie każda z nich była wyczerpująca.

Finał był najciekawszą częścią tej historii, powoli narastające napięcie wreszcie mogło znaleźć ujście. Autorka miała na zakończenie fajny pomysł, parę rzeczy udało mi się przewidzieć, lecz moim zdaniem przebiegło ono zbyt szybko w porównaniu do długiego budowania całej opowieści. Przez to nie czułam pełnej satysfakcji, miałam wrażenie, że nie wybrzmiało to wszystko należycie, a po postaci boga spodziewałam się większej roli. To wciąż najciekawszy fragment całej dylogii, ale żałuję, że trwał tak krótko.

Na pochwałę zasługuje streszczenie 1 tomu zamieszczone na początku tej książki, myślę, że dla wielu czytelników będzie ono pomocne.

Ocena tej dylogii przychodzi mi z trudnością, ponieważ nie mogę powiedzieć, że są to złe książki. Autorka ma bardzo przyjemny styl, na tę historię był fajny pomysł, porusza ona ciekawe wątki, a kreacja postaci stoi na wysokim poziomie. Jednak nie mogę też powiedzieć, że w pełni mi się podobało, niestety nie odnalazłam się w tempie tych powieści, przesadna tajemniczość w 1 tomie była nieco zniechęcająca, liczyłam na więcej azteckich wstawek i szersze przedstawienie realiów tej alternatywnej rzeczywistości. Spodziewałam się czegoś innego i chyba z tego wynika u mnie brak pełnej satysfakcji z lektury. Nie mniej zachęcam, by spróbować zmierzyć się z tą historią, ma ona swoje zalety i z pewnością zyska wielu fanów.

W drugim tomie tej historii wracamy do zimnego Londynu, w którym ścierają się ze sobą politykami religia, a wszystko dodatkowo komplikują rozruchy wyzwoleńców pragnących pokonać najeźdźców. Młody kapłan zmaga się nie tylko z obowiązkami, jakich wymagają od niego władze, ale też stara się ze wszystkich sił ochronić rodzinę swoją i swojego przyjaciela. Jednocześnie nie opuszcza go obecność przebudzonego boga, który nie otrzymał swej ofiary.

Kto by przypuszczał, że będzie to wszystko miało wpływ na Słońce? W Londynie robi się coraz zimniej, a śnieżyce utrudniają wszystkim życie...

Do ostatnich momentów nie wiedziałam jak to wszystko się skończy, czy bohaterowie przetrwają? Czy uda się uratować ich rodziny? Czy może wyzwoleńcy dopną swego? Autorka nie była zbyt litościwa, jednak zakończenie mnie zaskoczyło.

W tej części jest trochę więcej akcji, dostajemy też więcej informacji o rodzinie Eztliego. Opisy są bardziej krwawe i brutalne, a klimat bardziej mroczny. I choć wydaje się, że to wszystko da niesamowite wrażenie, to zabrakło mi tam czegoś. Chyba liczyłam na więcej informacji o samych Aztekach. Według mnie byli trochę zbyt europejscy. Rozumiem oczywiście, że po latach przebywania na tym kontynencie najeźdźcy przejęli sporo z podbitej kultury, ale może trochę zbyt wiele 🤔

Oczywiście podobały mi się takie szczegóły jak np. picie przede wszystkim czekolady, a w drugiej kolejności herbaty 😁 jednak może wciąż za mało wiemy o tamtejszej kulturze i religii, by odpowiednio to przedstawić 🤔

Mimo to cała historia mi się podobała. Absolutnie nie czuć, ze ta dylogia jest debiutem autorki. Poza tym bardzo doceniam pomysł na fabułę! Zresztą sprawdźcie sami, czy taka mroczna historia będzie Wam odpowiadać.