Dziewczyna, którą zapomniano

„Dziewczyna, którą zapomniano” autorstwa Melki Kowal (Soymel) opowiada historię Sarah, która odzyskuje przytomność po wypadku, w którym zginęła jej dziewczyna Elena. Całkiem szybko orientuje się, że coś nie gra… nikt jej nie pamięta. Całe życie dziewczyny staje na głowie, a ona sama nie wie co ma ze sobą zrobić. Załamana Sarah opuszcza rodzinne miasto i trafia do Seattle, gdzie poznaje tajemniczego Horusa. Chłopak składa jej propozycje nie do odrzucenia; w zamian za kradzież powie dziewczynie co ją spotkało i co z tym wspólnego Bogowie. Czego tak naprawdę chce Horus, do którego Sarah zaczyna żywić głębsze uczucia? Wow, wow, wow. Szczerze nie spodziewałam się, że ta książka aż tak mnie wciągnie. Pierwszy raz spotkałam się z książką, która miała nawiązania do mitologii, ale to był strzał w dziesiątkę! Nie jestem fanką fantasy, ale ta książka bardzo mi się podobała. Fabuła jest niesamowita, bardzo szybko się czyta, a rozdziały nie są zbyt długie. Jeśli chodzi o bohaterów, relacje między nimi są serio bardzo dobrze opisane. Nutka tajemniczości Horusa, rollercoaster emocji i olbrzymia ilość zaskoczeń fabułą. Historia jest świetnie napisana, nie znałam wcześniej autorki, ale po tej książce wiem jedno - ma wielki talent, który nie może się zmarnować! Po prostu muszę wspomnieć o pięknej oprawie graficznej. Szczerze to jest chyba najpiękniejsza okładka jaką widziałam, dodatkowo ma śliczną, prostą wyklejkę i moją ukochaną playliste do czytania. Muzyka jest świetnie dobrana do książki co bardzo doceniam.

Zobaczyłam tę przepiękną okładkę. Przeczytałam ten niesamowicie interesujący opis i pomyślałam sobie „to będzie coś mojego”. Przysięgam Wam, byłam pewna, że ta książka mnie wciągnie, zachwyci i wreszcie będę mogła powiedzieć, że całkowicie przekonałam się do polskich twórców. Ale niestety tak się nie stało. Zawiodłam się i jedyne co mi po niej zostało, to naprawdę duże skonfundowanie.

Zaczęło się naprawdę dobrze. Poczułam klimat Addie LaRue, którą uwielbiam. Główna bohaterka, Sarah, przeżyła tragedię, a świat nagle o niej zapomniał. Została całkowicie sama, bezradna i każdego dnia walczyła o to, żeby przetrwać. Życie nie było dla niej łaskawe, do momentu, aż nie stwierdziła, że jedyną osobą, która jest w stanie jej pomóc jest ona sama. Przez pierwsze sto stron naprawdę wczułam się w tę historię, zżyłam z jej uczuciami. Podobały mi się obie linie czasowe, rozdzierające serce sceny w szpitalu, jak i późniejsza rozmowa z panią w second-handzie i „akcja” w hotelu. Styl Melki był lekki przez co szybko przewracałam kolejne strony mimo że większość z nich zapełniały opisy i przemyślenia Sarah.

Ale później, niestety, kiedy myślałam, że robi się jeszcze lepiej, wszystko się sypnęło, a moja ocena tej książki z każdą kolejną stroną spadała coraz niżej. Akcja z tajemniczym laptopem, włamanie się do budynku po skradzione artefakty. Wszystko to było bardzo obiecujące, ale… Pojawił się główny love interest, który o ile na początku był super fascynujący i tajemniczy, tak później im więcej się odzywał, tym bardziej przestawał mi się podobać, a moje zażenowanie niebotycznie szybko rosło.

„To zrozumiałe, że obecność takiego samca alfa jak ja działa na ciebie pobudzająco”. Przewróciłam oczami.

„(…) chyba ci się to podoba, skoro siedzisz tu sobie cała w pąsach, a twoje s* napierają na materiał bluzki”. Tu aż się skrzywiłam.

Później zaczęłam się też zastanawiać, czy ta linia czasowa sprzed wypadku była w ogóle potrzebna, gdyż po pewnym czasie miałam wrażenie, że czytam wciąż o tym samym. Pewna sytuacja na imprezie, rozdarcie między Jasonem i Eleną i wielka miłość do Eleny. I tak w kółko. Jeśli chodzi o wielki plot-twist z tajemniczym zakonem również nie poczułam się usatysfakcjonowana. Owszem, było to w miarę ciekawe, ale już wcześniej domyśliłam się kto jest Horusem (bo z wspomnianej dwójki męskich bohaterów wystarczyło strzelić na chybił, który z nich jest bardziej prawdopodobny), a wyjaśnienie mocy głównej bohaterki skojarzyło mi się tylko z „Kronikami Atlantydy” Marah Woolf.

Ale to nie te rzeczy, aż tak bardzo zaważyły na mojej opinii, a ostatnie 40 stron i scena erotyczna, która została wrzucona do tej książki całkowicie niepotrzebnie i nachalnie. Która była maksymalnie niekomfortowa, bezsensowna i wręcz, nie wiem, nieprzyjemna? To jaki czworokąt stworzył się między bohaterami na sam koniec całkowicie nie pasował mi do fabuły i zdałam sobie sprawę, że tak naprawdę nie było tam ani jednej postaci, która w jakiś sposób nie byłaby toksyczna i którą bym faktycznie polubiła. Uczucia i fascynacja pojawiały się znikąd. Ta scena, motyw zdrady (?) w ostatniej linijce książki, wykorzystywanie innych, żeby dopiec komuś innemu. Nie trafiło to do mnie i serce mi pęka, że nie odnalazłam w tej książce mojego nowego ulubieńca.

Uważam, że fabuła przygodowo-fantastyczna miała naprawdę ogromny potencjał, ale został on zmarnowany na korzyść absurdalnych miłosnych rozterek.

Książka "Dziewczyna która zapomniano", mimo wymownego tytułu nie daje się szybko zapomnieć. Czytając książkę nie chce się od niej odrywać.

Czytając poprzednie recenzje dużo słów padło o czym jest książka, wiec ja wypowiem się o moich odczuciach.

"Dziewczynę którą zapomniano" czyta się lekko i przyjemnie. Strony same znikają, a fabuła toczy się szybko. Czytając książkę tego typu, człowiek chce się oderwać od rzeczywistości, po to aby móc wraz z bohaterami uczestniczyć w wydarzeniach. Zakończenie książki jest zaskakujące, ponieważ pozostawia czytelnika w niewiedzy.

Mam nadzieje, że kontynuacja pojawi się szybko tak aby zaspokoić ciekawość rozbudzoną pierwsza książką!

„Dziewczyna, którą zapomniano” to bardzo ciekawa historia Sarah, której po odzyskaniu przytomności… nikt nie pamięta? Cały pomysł fabuły jest fenomenalny, jeszcze nie spotkałam się z podobną tematyką 👀 Akcja dzieje się praktycznie odrazu, więc nie ma ani chwili na nudę.

W książce znajdujemy dwie linie czasowe: przeszłość - poznajemy główną bohaterkę, jej życie, uczucia i relacje z innymi. Czytamy o miłości jaką czuje do swojej dziewczyny - Eleny oraz o kontrastach ich charakterów. Oraz teraźniejszość gdzie śledzimy poczynania Sarah, jej ból z powodu utraty bliskich i późniejsze wydarzenia. Każda z postaci jest na swój sposób oryginalna i wyróżniająca się poszczególnymi cechami charakteru. Horus zapukał w moje serce, ale za mało go poznałam przez jego tajemniczość więc czekam na niego w drugiej części! To samo mogę powiedzieć o relacji Horusa i Sarah - coś iskrzy, ale musi się to rozwinąć.

Końcowe strony całkowicie mnie zaskoczyły, motyw mitologii jest cudowny, ale zdecydowanie za mało rozwinięty! Natomiast zakończenie mnie wzburzyło i poproszę następny tom 🥸

Styl pisania autorki jest przyjemny, aż nie chce się oderwać od historii! Po prostu się płynie. Polecam 🩶

Kiedy człowiek ma wszytko często zapomina jak łatwo może to stracić. Gdy ukochana Sarah ginie w wypadku, dziewczyna marzy tylko o jednym: by zniknąć. Lecz czasami marzenia się spełniają i nic nie jest takie jak wcześniej.

Nie jestem fanką Addie la Rue, dlatego też siegniecie po książkę z bliźniaczym motywem co u Schwab, było swego rodzaju eksperymentem. I powiesz szczerze, że o ile nadal nie jestem przekonana do tego motywu, to w tej książce mi on pasował. Styl autorki jest przyjemny i czuć, iż jest to osoba dojrzała. A co do postaci, to zdecydowanie polubiłam Sarah, ale postać Horusa była mniej charyzmatyczna, niż myślałam. Główna bohaterka jest zdezorientowana tym co się dzieje, ale nie wpada w popłoch i co najważniejsze nie próbuję ograć losu przez co czytelnik stopniowo poznaje świat jako wykreowała autorka.

"Dziewczyna, którą zapomniano" ma dwie linie czasowe i zdecydowanie bardziej interesowała mnie przeszłość. Mam wrażenie, że pod względem obyczajowym tą książka jest zwyczajnie lepsza od swojej fantastycznej części. Podczas czytania o tym jak doszło do wypadku oraz tym jak Sarah przebywała w szpitalu czytało mi się lepiej i byłam bardziej zaangażowana (ale ja jestem człowiekiem który uwielbia smutne historię). W rozdziałach poświeconych teraźniejszosci brakowało mi momentu na oddech, bo główną siłą napędową było to, że coś musi się dziać. W tej książce jest też jedna scena, która nie za bardzo pasuje do reszty i przyznam się, że nie rozumiem dlaczego została ona umieszczona.

"Dziewczyna, którą zapomniano" jest przyjemnym debiutem, który polecałabym osobą, które lubią smutne historia z dodatkiem akcji oraz fantastyki. Autorka jest naprawdę dobra w poruszaniu ciężkich tematów i robienia tego z klasą oraz wyczuciem. Sam pomysł na to kim jest Horus oraz Sarah bardzo mi się spodobał. Lecz w tej historii jest parę rozdziałów w których się pogubiłam i nie za bardzo wiedziałam co się dzieje, gdyż akcja leciała na łeb na szyję. Muszę też dać wielkie serduszko za wlecienie w fabułę psich kompanów Sarah. 6,5/10⭐️