Czasem najpiękniejsze rzeczy to te, których nie widzimy
Kiedy szesnastoletnia Tessa Dickinson ulega wypadkowi samochodowemu i traci wzrok na sto dni, ma wrażenie, jakby cały świat jej się zawalił. Czuje, że pozbawiono ją normalności.
Przerażona, że wzrok może nigdy nie wrócić, Tessa jest przekonana, że nie ma już żadnego powodu do radości. Dziadkowie umieszczają w lokalnej gazecie ogłoszenie o poszukiwaniu kogoś, kto pomoże jej w pisaniu poezji i blogowaniu, które tak ją cieszyły. Chcą, aby wnuczka żyła jak dawniej.
Wtedy zjawia się on, Weston Ludovico, chłopiec w wieku Tessy, o jasnych oczach, optymistycznym uśmiechu... i z pewną tajemnicą.
Weston wie, czego dziewczyna doświadcza, więc postanawia jej pomóc. Stawia jeden warunek – nikt nie powie jej o jego niepełnosprawności. Ponieważ Tessa nie widzi, odnosi się do chłopaka z niechęcią, ale dla niego są to najbardziej niezwykłe i autentyczne uczucia: być traktowanym jak zwykła osoba, a nie tylko przez pryzmat swojej łzawej historii. Dlatego wraca.
Znowu i znowu, i znowu.
100 dni słońca to przejmująca i szczera powieść, idealna dla wszystkich uwielbiających 11 papierowych serc czy Jak Moon Fuentez zakochała się we wszechświecie. Jeśli fascynują cię słodkie współczesne romanse i silne wątki rodzinne, pokochasz tę wzruszającą historię o nadziei, uzdrowieniu i podnoszeniu się w najgorszych momentach naszego życia.
Książkę polecamy osobom + 12
O autorce
Abbie Emmons to nauczycielka kreatywnego pisania i youtuberka z 330 tysiącami bardzo zaangażowanych subskrybentów. Jest także piosenkarką i autorką tekstów, blogerką, podróżniczką, reżyserką, wielką marzycielką i zawodową pożeraczką gofrów. Kocha ćwiczyć karate i oglądać dramaty BBC Masterpiece w swoim przytulnym domu w Vermont z Pearl, puszystym białym psem, i filiżanką herbaty.
Jaki jest główny motyw i klimat książki "100 dni słońca"?
Powieść skupia się na procesie emocjonalnego uzdrawiania oraz odnajdywania nadziei w obliczu nagłej niepełnosprawności. Historia łączy w sobie elementy literatury młodzieżowej z głębokimi rozważaniami nad sensem życia i percepcją świata. Czytelnik śledzi losy Tessy, która po wypadku musi przewartościować swoją codzienność bez udziału wzroku. To poruszająca lektura o budowaniu autentycznych relacji, które nie opierają się wyłącznie na wyglądzie zewnętrznym.
Czy powieść "100 dni słońca" jest odpowiednia dla młodszych czytelników?
Tak, książka jest rekomendowana dla osób powyżej dwunastego roku życia ze względu na przystępny język i tematykę. Treść porusza ważne problemy dorastania, radzenia sobie z traumą oraz empatii wobec osób z niepełnosprawnościami. Autorka unika drastycznych opisów, skupiając się na warstwie psychologicznej i rozwoju pasji, takich jak poezja czy blogowanie. Jest to bezpieczna i wartościowa pozycja dla nastolatków szukających inspirujących historii obyczajowych.
Na jakie aspekty życia bohaterów kładzie nacisk autorka w tej historii?
Książka kładzie duży nacisk na pasje twórcze bohaterów, w tym pisanie poezji oraz prowadzenie bloga. Twórczość literacka staje się dla głównej bohaterki narzędziem komunikacji ze światem w okresie czasowej utraty wzroku. Ważnym elementem jest również motyw szczerości w relacjach, reprezentowany przez postać Westona, który ukrywa własną niepełnosprawność. Lektura pokazuje, jak hobby i wsparcie bliskich pomagają przetrwać najtrudniejsze momenty w życiu.
Jakie emocje dominują podczas lektury tej konkretnej powieści Abbie Emmons?
Lektura wywołuje przede wszystkim wzruszenie, skłaniając jednocześnie do refleksji nad docenianiem codziennych, małych rzeczy. Mimo trudnej sytuacji wyjściowej bohaterów, w tekście dominuje optymizm i pozytywne podejście do pokonywania barier. Czytelnik doświadcza procesu przemiany wewnętrznej Tessy, która z rozpaczy przechodzi do akceptacji nowej rzeczywistości. To motywująca opowieść o sile charakteru i odkrywaniu piękna tam, gdzie pozornie go brakuje.
Dla kogo ta książka może okazać się zbyt nużąca lub nieodpowiednia?
Powieść nie przypadnie do gustu osobom szukającym dynamicznej akcji, ponieważ skupia się głównie na przeżyciach wewnętrznych. Narracja jest powolna i koncentruje się na dialogach oraz refleksjach bohaterów, co może zniechęcić fanów thrillerów czy fantastyki. Czytelnicy oczekujący skomplikowanych intryg mogą poczuć niedosyt z powodu kameralnego charakteru tej historii. Jeśli szukasz literatury faktu o medycynie, ta fabularyzowana opowieść obyczajowa również nie spełni Twoich oczekiwań.
