Dylemat

Thriller bez krwi i upiorów; trzyma w napięciu, dając nadzieję na zaskakująco szczęśliwe zakończenia, ale....

Pelna Dynamik opowieść o najtrudniejszych wyborach życiowych. Mistrzowsko trzyma w napięciu do ostatniej kartki

Koszmar. Pół książki człowiek czyta o uczuciach związanych z imprezą urodzinową... zdecydowanie strata czasu. Autorka straciła swój dryg do pisania i klimatu tajemnic.

Najsłabsza z jej książek. Czytałam jej powieści od pierwszej. Każda czytało się z zapartym tchem i w każdej z nich potrafiła zaskoczyć. Jednak Dylemat to - pół książki to emocje bohaterki na temat przyjęcia urodzinowego i niespodzianek jakie dla niej szykuje jej mąż... nie chce się do niej wracać.

Uważam, że to najsłabsza powieść tej autorki. Ledwie dobrnęłam do końca.

Bardzo rozczarowałam się tą książką. Po dorobku Pani Paris, spodziewałam się zupełnie czegoś innego, nieprzewidywalnego. Niestety ta książka taka nie jest.

Przeczytałam kilka książek tej autorki, ta była najsłabsza. Nudna.

Przeczytałam wszystkie cztery książki tej autorki i szczerze mówiąc chyba oczekiwałam czegoś więcej. Nie powiem, że się zawiodłam ale liczyłam na coś bardziej efektywnego. Książka sama w sobie jest dosyć prosta. Może nie trafi do zbioru moich ulubionych powieści, ale jeśli ktoś posiada nadmiar wolnego czasu to warto sięgnąć po Dylemat B. A. Paris.

Przeczytałam kilka książek tej autorki, ta była najsłabsza. Nudna.

Kolejna książka tej autorki którą połknęłam w jeden dzień.

Wczyesniejsze pozycje autorki byly ciekawsze.. Ale dobrze sie czyta.

B.A. Paris stała się popularna za sprawą powieści "Za zamkniętymi drzwiami", robiącą furorę w czytelniczym światku. Tego bestsellera jeszcze nie czytałam, bo na pierwszy ogień zdecydowałam się na "Pozwól mi wrócić" - interesującą historię, dzięki której zapragnęłam poznać kolejne tytuły pisarki. Z tego względu sięgnęłam po Dylemat i czuję się niezmiernie zawiedziona...

Wydaje się, że nic nie przeszkodzi Livii w świętowaniu czterdziestych urodzin. Na wymarzoną imprezę docierają wszyscy bliżsi i dalsi znajomi, oprócz jej córki. Z pewnego powodu główna bohaterka cieszy się z takiego obrotu sprawy... Po przyjęciu zamierza wyjawić mężowi sekret związany z ich córką, jednak okazuje się, iż Adam także skrywa ogromną tajemnicę, podarowując żonie ostatnie szczęśliwe chwile.

Dawno nie spotkałam się z tak irytującymi głównymi bohaterami. Nie mogłam znieść szczeniackiego zachowania Adama, kiedy był młodszy, a także bezlitosnego postępowania rodziców Livii oraz samej kobiety, która od dwudziestu lat planowała urządzenie pokaźnego przyjęcia na swoje czterdzieste urodziny. Rozumiecie to? Żyła jedynie tą imprezą przez połowę swojego istnienia... Ludzie mają różne pragnienia, to normalne, ale tak naprawdę ta historia opiera się jedynie na przygotowaniach do imprezy, przyjęciu oraz przepychankach małżonków, którzy mają problem ze szczerością.

Ta historia jest ogromnym rozczarowaniem. Około setnej strony domyśliłam się głównego wątku, ale miałam nadzieję, że autorka przynajmniej na końcu pokusi się o znaczący zwrot akcji, jednak kolejne 2/3 książki to rozterki głównych bohaterów, które tak naprawdę nie wnoszą niczego do fabuły. Oboje posiadają sekret i boją się przekazać go drugiej osobie, zatem przez całą lekturę poznajemy ich wynurzenia, nudząc się jak mops.

Na pewno skuszę się jeszcze na "Za zamkniętymi drzwiami", ale biorąc pod uwagę tendencję spadkową twórczości B.A. Paris, po jej kolejne tytuły sięgać już raczej nie będę, jeżeli mają być podobne do "Dylematu". Zdecydowanie szkoda mi czasu na tak przeciętną historię, w której brakuje dosłownie wszystkiego, aby móc nazwać ją dobrym thrillerem.

[Adres usunięty]

"Dylemat" to czwarta książka autorstwa B.A. Paris. Jej debiut "Za zamkniętymi drzwiami" był świetny. Nie ukrywam, że sięgając po każdą kolejną liczę na równie dobrą lekturę i niestety na razie, moim zdaniem, nie udało się autorce powtórzyć sukcesu pierwszej powieści.

Zbliża się długo wyczekiwany przez Livię dzień, jej czterdzieste urodziny. Przyjęcie z tej okazji jest przez nią planowane od lat. Adam, jej mąż chce by był to najpiękniejszy dzień w życiu kobiety. Niestety oboje skrywają sekrety, które mogą zniszczyć nawet tak szczęśliwe małżeństwo jakim są. Po tym jak prawda wyjdzie na jaw, ich życie nigdy nie będzie już takie samo.

Nie zaiskrzyło, oj nie zaiskrzyło! Jak dla mnie "Dylemat" to najsłabsza powieść B.A. Paris. Autorka pisać potrafi, lubię jej styl, szkoda tylko, że opowiadana przez nią historia jest tak nudna i przewidywalna.

Początek zapowiadał się nieźle, ale na tym się niestety skończyło. Bardzo chciałabym napisać coś dobrego o tej książce, ale poza tym, że czyta się ją szybko, niewiele przychodzi mi do głowy. Historię poznajemy z perspektywy Adama i Livii. Ich postępowanie i podejmowane decyzje były dla mnie absurdalne i irracjonalne. Nie rozumiem jak mogli reagować w taki sposób w sytuacji, w której się znaleźli! Dawno nie czytałam książki z parą tak irytujących bohaterów. Całość jest dla mnie zupełnie nierealna. Nie znalazłam w tej książce ani napięcia, ani emocji (no może poza irytacją) czy zagadki, której rozwiązanie chciałabym poznać. Zbiera ona również dobre opinie, dlatego też mimo, że ja nie jestem nią zachwycona polecam przeczytać i przekonać się samemu czy to lektura dla Was.

To moja druga książka B.A Paris, po Pozwól mi wrócić. Książkę "łyknąłem: w jeden dzień. oceniam na 5 gwiazdek, bo to pozycja wciągająca, nie mogłem się oderwać. Robiąc sobie przerwy na kawę, wracałem po chwili żeby wyczytać jak to będzie. Do tego znajomość psychiki ludzkiej autora - imponuje. Wyczuwam podobny styl do Guillaume Musso, którego kilkanaście pozycji już za mną. Polecam i życzę miłej lektury.

Moje pierwsze spotkanie z autorką i od razu udane. Wiem, że jest to książka trochę nie w jej stylu, ale podchodząc do niej całkowicie bez oczekiwań, okazuje się, że to bardzo dobra powieść! Nie jest to thriller psychologiczny, a obyczajówka lub dramat i to z tych bardziej wartościowych.

Właściwa akcja w książce dzieje się w przeciągu dwóch dni, to może się wydawać mało, ale całość jest tak skonstruowana, że ten czas jest wystarczający, żeby pokazać nam kruchość życia. Powieść jest emocjonalna, uczuciowa, taka realna i pełna smutku. To książka o ludziach, którzy muszą dokonać wyboru między wiedzą i zranieniem, a ukryciem prawdy i pozornym spokojem. Nie spodziewajcie się jakiejś zawrotnej akcji, bo jej tu po prostu nie ma. Wydarzenia następują po sobie, w sposób powolny, ale przedstawione zostały tak, że nie wiadomo kiedy i docieramy do podziękowań.

Jestem pod dużym, pozytywnym wrażeniem i na pewno ta lektura zapisze się gdzieś w moim umyśle. Będę ją polecać, ale ważne jest tutaj nasze nastawienie. Według mnie warto sięgnąć po tę powieść.

Adam jest gotów poświęcić wszystko, aby impreza urodzinowa jego żony była dla niej spełnieniem wszystkich najskrytszych marzeń. Pomimo wspaniałej atmosfery coś jest nie tak.. Najlepszy dzień w ich wspólnym życiu może okazać się ostatnim..

Szczerze, nie wiem co mam myśleć o tej książce..

Wydaje mi się, że autorka trochę obniżyła poziom do jakiego nas przyzwyczaiła. Ta książka była dobra, ale.. spodziewałam się po niej czegoś więcej, choć takiej odrobinki.

Cała historia ukazana jest z dwóch perspektyw - Livii i Adama. Oboje są ciekawie przedstawieni. Oboje noszą na swoich barkach tajemnice, które mogą zrujnować nie tylko ich samych, ale również ich małżeństwo.

Przywykłam do tego, że B.A.Paris pisze thrillery psychologiczne, które "zaspokajały" moje czytelnicze pragnienia, jednak ta powieść... no czegoś mi w niej brakowało. Coś mi w niej nie odpowiadało. Była ciekawa, ale nie wprowadziła mnie w osłupienie. Czytałam ją, mam wrażenie, bez emocji.. Trochę taka jakby nijaka. :/

Cóż. Każdy autor ma swoje wzloty i upadki. Myślę, że 5/10 to odpowiednia ocena.

B.A. Paris to autorka bestsellerowych thrillerów psychologicznych. Jej pierwsza powieść „Za zamkniętymi drzwiami” ukazała się w 2016 roku i została okrzyknięta najlepszym debiutem. Autorka jednak nie spoczęła na laurach, rok później do rąk czytelników trafiła jej kolejna książka „Na skraju załamania”, która powtórzyła sukces debiutu. W 2019 roku polscy czytelnicy z przyjemnością wczytywali się w trzeci thriller Paris „Pozwól mi wrócić". „Dylemat” to jej najnowsza powieść psychologiczna.

Livia na dzień swoich czterdziestych urodzin czekała od lat. To właśnie w tym dniu mają spotkać się wszyscy jej znajomi i bliscy. Adam, mąż Livii, z okazji jej święta postanawia zrobić jej niespodziankę i zorganizować przyjazd ich córki z Hongkongu. Nie może jednak przewidzieć, że jego decyzja będzie miała tak fatalne konsekwencje. Nie wie, że Livia również ma przed nim tajemnice. Oboje postanawiają przekazać sobie złe wieści po przyjęciu, aby tylko go nie popsuć.

Książka podejmuje tematy psychologiczne, autorka przedstawia bohaterów, pokazując ich tok myślenia i to jak radzą sobie w trudnych sytuacjach. Powieść napisana jest w narracji pierwszoosobowej, z perspektywy zarówno Adama, jak i Livii, co pozwala nam na lepsze zrozumienie postaci. Oboje ukrywają przed sobą poważne sekrety, które codziennie dają o sobie znać. Sytuacja, w której znalazł się Adam i z jaką tajemnicą ma do czynienia porusza serca. Od początku książki staje się ON postacią, wobec której większość odczuwa współczucie. Powieść czyta się dosyć szybko, ale nie jest ona lekka.

Nie mogę powiedzieć, że „Dylemat” mnie nudził, ale też mnie nie porwał. Byłam zaciekawiona fabułą. Paris od początku do samego końca budowała napięcie, jednak samo zakończenie nie było dla mnie zaskoczeniem. Brakowało emocji, które mogłyby wcisnąć mnie w fotel i wydarzeń, które przyczyniłyby się do szybszego bicia serca. Moim zdaniem „Dylemat”, w porównaniu z innymi książkami autorki, wypada najsłabiej. Mimo to myślę, że fani Paris z zaciekawieniem przeczytają tę pozycję.

Daria, lat 15

żródło: [Adres usunięty]

Wyobraźcie sobie, że Wasza druga połowa ma dziś swój wielki dzień. I jej i Tobie zależy, by był to najszczęśliwszy dzień w życiu. Tymczasem dowiadujecie się prawdy tak strasznej i bolesnej, że nie tylko zniszczy wieczór, ale może zburzyć resztę Waszych szczęśliwych dni. Mówicie o tym swojej drugiej połowie od razu, czy czekacie na zakończenie imprezy? Co według Was jest właściwe?

Każdy z nas staje czasem przed mniejszym, lub większym dylematem, ale to z czym musiał zmierzyć się bohater najnowszej powieści B.A. Paris byłoby dla mnie ciężarem nie do udźwignięcia.

Livia od dwudziestu lat planuje swoją imprezę urodzinową, mającą być rekompensatą za wesele, które się nie odbyło. I dziś jest właśnie ten dzień, który musi być idealny, nic go nie może zepsuć. Sekret dotyczący córki, który skrywa od miesięcy, musi jeszcze zaczekać.

Jej mąż, Adam, planuje zrobić żonie niespodziankę, która ma być przysłowiową wisienką na torcie. Wydarzenia przybierają jednak tragiczny obrót i Adam staje przed dylematem, czy zniszczyć żonie wyczekiwany od lat wieczór? Czy podzielić się z nią straszliwym podejrzeniem, które może zburzyć ich szczęście na zawsze?

Czułam wręcz te niepohamowane emocje które musiały targać głównym bohaterem. Bo jak można normalnie funkcjonować, uśmiechać się i prowadzić niezobowiązujące rozmowy w chwili, gdy zżera Cię niepewność i strach? Gdy ciąży na Tobie tak olbrzymie brzemię?

Lubię powieści psychologiczne, więc podobnie jak wcześniejsze książki autorki i tą przeczytałam w ciągu jednego wieczoru. Rodzinny dramat wzbudził we mnie takie emocje, że musiałam od razu poznać zakończenie. I choć „Za zamkniętymi drzwiami” w moim odczuciu pozostaje nadal jej numerem jeden, „Dylemat” łapie się na drugie miejsce mojego prywatnego podium.

Livia od zawsze marzyła o wielkim przyjęciu w gronie najbliższych osób. W końcu nadszedł ten długo wyczekiwany dzień. Wszystko układa się wspaniale, nawet pogoda wyjątkowo dopisuje. Na uroczystość będą wszyscy, oprócz jej córki Marnie. Livia jest smutna, jednak z drugiej strony jest pewna sprawa, która sprawia, że lepiej jak Marni nie przyjdzie. Niestety na przyjęciu pojawia się ktoś, kogo wolałaby nie wiedzieć, a dodatkowo musi zdradzić mężowi sekret, który wywróci jego życie do góry nogami.

Adam dla żony jest w stanie zrobić wszystko. Chce, żeby dzień jej urodzin był jedyny w swoim rodzaju i wyjątkowy. Specjalną niespodzianką ma być pojawienie się Marnie. Adam przed przyjęciem dowiaduje się o katastrofie samolotu, którym mogła lecieć córka. Jednak mężczyzna wierzy, że jej w nim nie było. Nie dopuszcza do siebie złych myśli. Dodatkowo nie ma pojęcia czy mówić o wszystkim żonie, gdyż jeśli to zrobi zniszczy dzień, na który czekała od lat. A może ON być ostatnim szczęśliwym dniem w ich życiu.

"Dylemat" to moje trzecie spotkanie z twórczością autorki. Jej debiut mnie porwał i sprawił, że jest jednym z moich ulubionych thrillerów psychologicznych, natomiast "Dylemat" to książka, która była dobra, jednak bez efektu wow. Czytało się ją szybko i stopniowo odkrywana tajemnica sprawiła, że chętnie przewracałam kolejne strony, jednak nie zaskoczyła mnie ona. Lektura, która głównie skupia się na relacjach między bliskimi osobami. Na zaufanie, dylemacie co należy zrobić, stawianiu dobro najbliższych ponad własne. Historia, w której rodzina i przyjaciele będą musieli poradzić sobie z ciężką sytuacją, która ich spotkała. Wzajemne wsparcie, zrozumienie, rozmowa, czy choćby sama obecność będą bardzo potrzebne głównym bohaterom. Lektura, która pokazuje jak jeden z najlepszych dni w życiu, może okazać się również tym najgorszym. Jak zatajanie pewnych informacji wpływa na więzi i relacje z bliskimi. "Dylemat" to thriller psychologiczny, opisany z perspektywy dwóch osób. Dwoje małżonków, dwa zupełnie różne spojrzenia na te same zdarzenia. Wydawałoby się idealna rodzina z wspaniałymi, oddanymi przyjaciółmi, jednak jak dalekie jest to od prawdy. Książka była naprawdę dobra, jednak nie zaskakuje niczym szczególnym. Mimo wszystko warto po nią sięgnąć i samemu wyrobić opinię.

Dylemat, P.A. Paris

Przeczytałam już kilka książek tej Autorki i musze przyznać, że poprzednie bardzo mi się podobały. Warto jednak przyznać, że ta zdecydowanie różni się od poprzednich i to w ogromnym stopniu. Spotkałam się z wieloma opiniami dotyczącymi tego, że ta powieść jest zła. No nie do końca. Ta książka nie jest ani sensacyjna, ani nie jest to thriller. To powieść mocno psychologiczna. W „Dylemacie” bardzo mocno i dogłębnie wnikamy w umysły bohaterów. Według mnie ta historia jest w pewien sposób przerażająca, podczas lektury bardzo głęboko współczułam głównemu bohaterowi Adamowi. Jest to ten typ postaci, który jest w stanie zrobić wszystko aby móc chronić osoby, które ponad wszystko kocha i pragnie je uszczęśliwić chociaż przez małą chwilę, a uwierzcie mi, że w tej historii nie było to proste!

Choć muszę przyznać, że główna bohaterka Livia bardzo mnie irytowała. Przez większość powieści miałam po prostu wrażenie, że to pusta kobieta zapatrzona jedynie w siebie i w swój cel – chęć urządzenia i wyprawienia najlepszej imprezy z okazji czterdziestych urodzin. Po drugie, małżeństwo z pozoru wydaje się być idealne, ale ostatecznie każde z nich skrywa sekrety związane z ich córką Marnie. Oboje jednak nie wiedzą kiedy podzielić się tajemnicami z drugą połówką. Wydawałoby się, że przyjęcie urodzinowe to na pewno nie jest odpowiednia chwila aby mówić o tak trudnych i mrożących krew w żyłach tajemnicach.

Z pewnością jest to książka, którą należy się delektować. Nie ma tutaj nagłych zwrotów akcji, dynamicznej fabuły, ale mamy za to dogłębne wnikanie i analizowanie ludzkiego umysłu w trudnych sytuacjach. Moją zdecydowanie ulubioną postacią był właśnie Adam. To piętno i tajemnica jaką musiał nosić na swoich barkach, tylko po to, aby uchronić żonę i dać jej odrobinę szczęścia, było wręcz niesamowite. To książka, która rozkłada aspekty psychologiczne w trudnych i stresujących sytuacjach u człowieka. Wnikamy w myślenie i rozumowanie pewnych spraw u postaci, analizujemy wspólnie i przeżywamy emocje wraz z bohaterami.

Ocena: 7/10

Jak daleko się posuniesz, by dać ukochanej osobie kilka godzin szczęścia?

LIVIA

Na ten dzień czekała od lat. Na przyjęcie, o jakim marzyła. Będą wszyscy jej bliscy i przyjaciele.. poza córką Marnie. Lecz choć Livia przed nikim się do tego nie przyznaje, nieobecność dziewczyny wcale jej nie martwi. Niestety, na imprezie pojawi się ktoś, kogo wolałaby nigdy więcej nie widzieć., co przyćmiewa jej radość. Podobnie jak to, że po przyjęciu będzie musiała zdradzić mężowi sekret, który wywróci jego życie do góry nogami.

ADAM

Jest gotowy zrobić wszystko, by impreza urodzinowa żony była idealna. Pojawienie się Marnie ma być największą niespodzianką wieczoru. Lecz przed przyjęciem Adam dowiaduje się o katastrofie samolotu, którym mogła lecieć. Wierzy, że nie było w nim córki. Ale pewności nie ma, Ada, pozostaje sam potwornym, ciążącym mu coraz bardziej dylematem. Jeśli powie Livii, zniszczy dzień, na który czekała od lat. A może to być ostatni dzień ich szczęśliwego życia…

"Dylemat" to czwarta książka B.A Paris, która właśnie została wydana w Polsce. Trzy poprzednie przeczytałam zaraz po premierze, więc byłam przekonana że wiem, z czym przyjdzie mi się mierzyć.

Tym razem jednak nie dostałam thrillera połączonego z sensacją, a pełną napięcia i tajemnic powieść psychologiczną która na długo zostanie w mojej pamięci.

Styl jakim posługuje się Autorka jest tak lekki, że każdą jej książkę , choćby fabuła była ciężka czyta się z lekkością i przyjemnością.

"Dylemat" jest książką pełną tajemnic, które potrzebujemy odkryć. W moim odczuciu historia wciągająca i taka o której się myśli w przerwach w czytaniu.

Nie wiem, czy też tak czasami macie, że czytając daną historię macie w głowię ułożone do niej zakończenie. W moim przypadku jest to przede wszystkim happy end, na który jako niepoprawna romantyczka zawsze liczę. Jakie zakończenie dostałam w tej książce zdradzić Wam nie mogę. O tym, już każdy musi przekonać się sam. Od siebie mogę jedynie dodać, że w momencie gdy byłam już pewna niektórych rzeczy, dostawałam pstryczka w nos, bo w końcu nic przecież nie może przyjść tak łatwo.

Humoru w tej książce nie znajdziecie. Znajdziecie za to pełną emocji historię o ludziach, którzy chcąc chronić swoich bliskich nieśli na swoich barkach ciężar tajemnic.

Bez wątpienia, jest to historia przy której szybciej zabije Wam serce. Ja z całego serca polecam!

Nie wiem, jak odbiorą ją osoby lubujące się w tym gatunku, ale na mnie - wielkiej zwolenniczce romansów zrobiła wrażenie.

B.A. Paris powraca z długo wyczekiwanym przeze mnie thrillerem psychologicznym! Zawsze mam wysokie oczekiwania względem autorki i tym razem na szczęście się nie zawiodłam, chociaż w dalszym ciągu nie przebiła swojego debiutu.

Livia od lat marzy o wydaniu hucznej imprezy z okazji swoich 40 urodzin i ten dzień nadchodzi wielkimi krokami. Wszystko jest dopięte na ostatni guzik, oprócz rzeczy, na które nie ma ona wpływu, jak brak obecności jej córki na urodzinach. Jest jednak coś jeszcze, co rzuca cień na ten idealny dzień – po przyjęciu Livia musi wyznać mężowi coś, co całkowicie zmieni jego życie.

Z kolei jej mąż Adam szykuje dla niej niesamowitą urodzinową niespodziankę, do ostatniej chwili nie spodziewa się jednak, że okaże się ona tak tragiczna w skutkach. Adam staje przed dylematem, czy wyznać żonie prawdę i zniszczyć jej wieloletnie marzenie o urodzinach z pompą, czy może milczeć i czekać…?

Jestem mile zaskoczona lekturą, historia od początku mnie wciągnęła i trzymała w napięciu. Rzeczywiście jednak nie polecam czytania opisu z okładki, możecie niepotrzebnie zniszczyć sobie przyjemność z czytania. Ta książka jest dosłownie „thrillerem psychologicznym” – zamiast na szalonej intrydze skupia się na psychologicznym aspekcie człowieka; jak skrywane tajemnice mogą niszczyć nas od środka, jaki wpływ mają na nas te sekrety i ile jesteśmy w stanie poświęcić dla szczęścia innych. Przyznam się, że liczyłam na jakiś niesamowity zwrot akcji na końcu – książka naprawdę ma ogromny potencjał. Mam niewielki niedosyt, ale mimo wszystko książka wypada naprawdę dobrze. Czyta się ekspresowo, możemy wejść w głowy bohaterów i zobaczyć jak borykają się z ukrywanymi sekretami i na końcu zobaczyć, dokąd ich one zaprowadzą. To zdecydowanie Paris na poziomie swojego debiutu, jednak wciąż czekam na książkę, która go przebije.

Dziękuję Wydawnictwu Albatros za egzemplarz.

Początek był naprawdę obiecujący, czytelniczy apetyt na dobrą ucztę rósł z każdą stroną.

Historię poznajemy z perspektywy Adama oraz Livii, co pozwala nam na poznanie różnych emocji bohaterów odnośnie tego samego wydarzenia oraz mamy okazję poznać ich lepiej. Osobiście lubię kiedy autor w ten sposób dzieli fabułę i przechodząc do fabuły. Po zakończeniu, pierwsza myśli jaka mi przyszła do głowy to: ,,co za absurd". Minęło kilka minut, ochłonęłam, jednak rozczarowanie pozostało.

W momencie kiedy doszłam do epicentrum historii, cała radość z lektury ulotniła się niczym powietrze z przebitego balona. Do tej chwili nie jestem w stanie pojąć postępowania Adama. Rozumiem, że stres oraz szok może siać spustoszenie w naszej psychice ale jego zachowanie było dla mnie absurdalne. W naszym życiu są rzeczy ważne i ważniejsze. Postępowanie Livii bardziej do mnie przemawiało. Rozumiem jej decyzję, aby wyjawienie prawdy przełożyć w czasie. Sprawa była bardzo delikatna i źle rozegrana mogłaby przynieść więcej szkód. Choć patrząc na jej wybór, można pomyśleć, że Livii działała egoistycznie.

Naprawdę liczyłam na emocję jakie towarzyszyły mi przy pierwszym spotkaniu z twórczością B. A. Paris. Książkę ,, Za zamkniętymi drzwiami" czytałam w 2017 roku, do dziś ją pamiętam. To napięcie, które momentami było tak przytłaczające, a z drugiej strony uzależniające. Nie mogłam przerwać lektury, ani na moment. Nie zasnęłabym nie poznając prawdy, która była po prostu okrutna.

Czytając ,,Dylemat" czekałam na te wszystkie emocje, licząc, że wreszcie je poczuje. W mojej głowie pojawiały się liczne, inne rozwiązania historii, które gdyby się wydarzyły, uratowałyby całość. Niestety nic takiego się nie wydarzyło. Ciągle czekałam, czytałam i czekałam, a nie nastąpiło nic na co liczyłam.

Szkoda.

Miałam okazję zapoznać się ze wszystkimi książkami B.A. Paris, dlatego skusiłam się też na jej najnowszy thriller psychologiczny pt. ,,Dylemat".

Livia już od 20 lat planowała swoje huczne 40 urodziny. Wszystko dlatego, że bardzo młodo zaszła w ciążę, rodzice się od niej odwrócili i nie miała nawet porządnej uroczystości weselnej. Teraz postanowiła to sobie odbić. Wiedziała, że po przyjęciu musi wyznać mężowi coś, co zmieni ich życie. Adam także miał dla Livii niespodziankę, ale zupełnie inną niż ona dla niego...

Poprzednie książki autorki podobały mi się, niektóre nawet bardzo. Cały czas liczę na to, że B.A. Paris wróci do poziomu ze swojego debiutu. ,,Dylemat" okazał się być całkiem ciekawą publikacją, ale zabrakło mi w niej większego napięcia. Niektórych faktów można się domyślić sporo przed czasem, co uważam za znaczący minus.

,,Dylemat" B.A. Paris skupia się przede wszystkim na przygotowaniach do pamiętnego przyjęcia, którego nikt nie chce zepsuć. Pomysł na fabułę dość nowatorski, aczkolwiek poprowadzenie poszczególnych wątków nie do końca zyskało moje uznanie.

O, jak ja czekałam na kolejną powieść B.A Paris :) Pochłonęłam ją w jedno popołudnie, dała mi do myślenia, ale również wycisnęła łzy na finale. Autorka poruszyła bardzo trudny temat w swojej najnowszej książce, była to kwestia wielkiego nieszczęścia, które trzeba ukryć, aby nie zranić bliskiej osoby. To był śmiech przez łzy, kiedy dusza płacze i rwie się na strzępy, a trzeba uśmiechać się i prowadzić uprzejme konwersacje. Dwoje kochających się ludzi ukrywających tajemnice dla dobra tej drugiej osoby - niezwykły psychologiczny obraz związku dwojga ludzi, pełnego wzlotów i upadków, które jeszcze bardziej scementowały ich relacje.

Livia i Adam to małżeństwo, które dochowało się dwojga prawie już dorosłych dzieci. Wzięli ślub, kiedy byli nastolatkami, bo Livia zaszła w ciążę, za co została odrzucona przez rodziców. Całe swoje dalsze życie próbowała ten kontakt odnowić, ale była odrzucana. Teraz nadszedł bardzo ważny czas w jej życiu, o którym marzyła i planowała go od zawsze. To przyjęcie z okazji jej czterdziestych urodzin, które ma zastąpić jej brak wesela i innych przyjęć, na które długo nie było ich stać. Przyjęcie ma być huczne, odbędzie się w ich ogrodzie, gdzie zaproszeni zostali wszyscy znajomi i przyjaciele, ale również po raz ostatni - rodzice Livii. Wszystko jest dopięte na ostatni guzik, kobieta jest podekscytowana, przyjaciółki zabierają ją do spa, aby cały dzień był wart wspomnień.

Tymczasem zarówno Livia, jak i Adam skrywają tajemnice, które kładą się cieniem na tym cudownym dniu i każde z nich obiecuje sobie, że po zakończeniu przyjęcia odbędą ze sobą szczerą rozmowę. Te skrywane tajemnice dotyczą ich córki, Marnie, która studiuje w Hongkongu. Livia nie może zrozumieć i zaakceptować związku, w jaki zaangażowała się córka, natomiast Adam... przezywa katusze. Urodziny żony w jednej chwili stały się dla niego najtragiczniejszym dniem w życiu. Zaplanował w tajemnicy z Marnie, że dziewczyna przyleci na urodziny matki. Lot jest długotrwały w wieloma przesiadkami, a córka ma być prezentem dla matki w ten wielki dzień. Okazuje się, że jeden z samolotów, którymi miała lecieć Marnie uległ katastrofie i wszyscy pasażerowie zginęli.... Adam, przez cały dzień i całe przyjęcie, wysyła do córki wiadomości i odsuwa od siebie myśl o najgorszym. Uśmiechanie się i zabawa to ostatnie rzeczy, które chce robić, ale musi podarować żonie ten szczęśliwy wieczór, przed ciosem, który ją czeka.

B.A, Paris w swojej najnowszej powieści psychologicznej pokazuje jak wiele może znieść człowiek, aby zapewnić ukochanej osobie kilka chwil szczęścia, podczas, gdy sam umiera z rozpaczy. To fantastyczna opowieść o relacjach rodzinnych i partnerskich, o więziach przyjaźni i dylematach, z którymi człowiek musi się zmierzyć w życiu. Małżeństwo Livii i Adama było trudne i miało bardzo ciężki początek, jednak oboje pracowali na swoje relacje i na swoje szczęście. Nawet w najbardziej udanych związkach bywają trudne dni i ciężkie wydarzenia, które są swoistym sprawdzianem dla kochających się ludzi - najważniejsze to kochać się i wspierać, pomimo wszystkiemu, co wokół się dzieje. Polecam gorąco!!!!

[Adres usunięty]

Czy skrywanie jednego z najbardziej bolesnych doświadczeń, aby nie ranić bliskiej osoby, może być usprawiedliwione? Do czego można posunąć się, by odwlec w czasie przekazanie druzgocących wiadomości?

Liwia od lat żyje wizją idealnej imprezy z okazji 40. urodzin, pełnej blichtru i splendoru, rekompensującego jej brak przyjęcia weselnego, o którym marzyła. Chciałaby, aby na uroczystości zjawili się wszyscy bliscy, za wyjątkiem córki Marnie. Z jakiego powodu matka nie chce jej obecności? Co Liwia skrywa przed mężem? Jaki sekret kryje przed Liwią jej mąż? Wszystko wskazuje na to, że wymarzone urodziny okażą się najgorszym dniem w życiu głównych bohaterów.

Mam mieszane uczucia związane z powyższą książką. Z jednej strony bardzo lubię wciągający styl pisania B.A. Paris i nie mogę powiedzieć, by lektura ta mnie nudziła czy zmęczyła. Czytało się ją dobrze, przyjemnie i szybko. Czułam rosnące napięcie i zaangażowałam swoje emocje, a to dla mnie bardzo istotna kwestia. Mam jednak szereg zastrzeżeń w stosunku do irracjonalnych decyzji głównych bohaterów, zwłaszcza Adama. Miałam ochotę mocno nim potrząsnąć i zwyczajnie złościły mnie jego rozważania w stylu - przekazać informację Liwii, czy dać jej cieszyć się przyjęciem. To już robiło się nużące. Punkcik do oceny dodaję za opis konfrontacji z prawdą. Emocje bohaterów, ich ból, rozpacz, obwinianie się, głęboko mnie poruszyły.

Miłości jednak do samej książki nie poczułam i uważam, że w swoim dorobku autorka ma lepsze tytuły niż "Dylemat".

Porwała i mnie!

I tym razem nie zawiodłam się sięgając po kolejną z jej powieści psychologicznych.

Szacun dla Mistrzyni zwrotów akcji i thrillerów psychologicznych.

.

.

✔Niezwykła rozprawka poruszająca tematy moralne.

✔Książka, która generuje mnóstwo refleksji.

✔Doskonale napisany mroczny dramat rodzinny, który z każdą kolejną minutą coraz bardziej trzyma w napięciu.

Zdecydowanie Polecam!

W.

Po tylu negatywnych opiniach, które wloką się za tą książką, nie miałam w planach jej zakupu. Jednak gdy mi się trafiła na bazarkowym antykwariacie i do tego w idealnym stanie, to przytuliłam i nie żałuję.

Tutaj trup nie ściele się gęsto, krew nie leje litrami, mordercy się nie panoszą, nikt nie strzela, nawet cienia noża na ścianie nie uświadczysz, nie ma napięcia i poczucia zagrożenia. Za to są inne emocje, głębsze.

Livia od lat planowała swoje wymarzone przyjęcie z okazji czterdziestych urodzin. Miało jej ono zrekompensować brak wesela i tego wszystkiego co wiąże się ze szczęśliwym zamążpójściem.

Będą na nim wszyscy jej bliscy (no prawie) oraz przyjaciele. Tego dnia stara się być zrelaksowana, radosna i szczęśliwa, ponieważ wie, że to będą ostatnie normalne chwile w życiu jej rodziny, nim wyjawi mężowi sekret. Potem ich świat wywróci się do góry nogami.

Adam wspiera żonę w spełnianiu jej marzenia i stara się by przyjęcie było idealne. Dopełnieniem imprezy ma być pojawienie się ich córki Marnie, która studiuje w dalekim Hongkongu, a której Livia się nie spodziewa i której nieobecność jej nie martwi, a wręcz przeciwnie. Niespodzianka!

W trakcie przygotowań Adam dowiaduje się, że samolot, którym miała lecieć ich latorośl uległ katastrofie. Szkopuł w tym, że Marnie nie mogła zdążyć na ten lot, gdyż połączenia były opóźnione. Nie mogąc złapać kontaktu z córką, ukrywa ten fakt przed żoną, by nie psuć jej przyjęcia i nie niszczyć być może ostatnich szczęśliwych chwil w jej życiu.

Wiem, wiem... pisali, że nudna, nic się nie dzieje, a rozważania bohaterów irytują.

Ale moim zdaniem trzeba otworzyć się na tę książkę, na ten rodzaj emocji, które ze sobą niesie.

Ostatnie 70 stron emocjonalnie przeczołgało moją psychikę rodzica.

I tak sobie pomyślałam, że może do tego by wczuć się w tę fabułę trzeba

-dorosnąć? (nie ujmując oczywiście innym czytelnikom),

-być co najmniej po czterdziestce 😉,

-i mieć dzieci w wieku studenckim (jak ja), które do domu na ferie nie przemieszczają się autobusem, tylko ze względu na odległość przylatują samolotem. Czasem z drugiego końca świata.

Nastawcie się na inny rodzaj napięcia i zobaczycie, że nie ocenicie tej książki zbyt nisko.

Ja nadal pamietam ten szok i niedowierzanie podczas czytania debiutu autorki „Za zamkniętymi drzwiami”. „Dylemat” to już czwarta książka autorki, którą miałam przyjemność przeczytać i mam do niej dość mieszane uczucia.Początek historii zapowiadał się bardzo intrygująco...

.

Livia i Adam to szczęśliwe małżeństwo, posiadające dwójkę, prawie dorosłych dzieci. Czterdzieste urodziny Livii, to wydarzenie roku. Wyprawione hucznie i z klasą. Niestety brakuje na niej Marnie. Livia skrycie się cieszy z braku córki na imprezie. Za to Adam wraz z córką, chcą jej zrobić niespodziankę. Oboje skrywają tajemnice. Dokąd ich to zaprowadzi?

.

Fabuła i styl prowadzenia akcji przez autorkę, bardzo mi się podobał. Mnóstwo niedomówień, wszystko było owiane tajemnicą i wiecznymi pytaniami. Historię poznajemy z dwóch perspektyw- Adama i Livii, dzięki czemu, naprawdę można niesamowicie wciągnąć się w historie. Autorka przez całą książkę buduje napięcie. Czytając, zastanawiałam się, kiedy to się stanie. Kiedy nastąpi zwrot, który zwali mnie z nóg. Byłam wręcz pewna, że na koniec autorka niesamowicie mnie zaskoczy. To przecież B.A Paris! No i tu mam problem, bo zakończenie tej świetnej historii to kompletna klapa. Miałam wrażenie, że autorce brakowało pomysłu i poszła dosłownie na łatwiznę. Zabrakło mi tego zaskoczenia i efektu wow, przez co jako thriller, wypada naprawdę słabo. Może jeśli nastawicie się, że sięgacie po dramat rodzinny, owiany tajemnicą i kłamstwami, historia Was nie zawiedziecie. Mi zdecydowanie bardziej podobała się książka „Pozwól mi wrócić” i „Za zamkniętymi drzwiami”.

Niepokojąca, trzymająca w napięciu i niewątpliwie do zapamiętania. Fabuła wciąga i intryguje, do końca nie wiemy, jak autorka poprowadzi fabułę. Pojawia się też światełko w tunelu - przypomnienie o tym, jak ważna jest rodzina i że warto o nią walczyć mimo wszystko.

Olivia całe życie marzyła o wystawnym przyjęciu na swoją cześć, więc kiedy skończyła 40 lat postanowiła spełnić swoją fantazję. Jej mąż Adam wytrwale wspierał ją w organizacji imprezy. Wszedł jednak w posiadanie informacji, która mogła bezpowrotnie zaburzyć szczęście całej rodziny. Jaki finał znajdzie ta historia?

Blurb nie brzmiał dla mnie zbyt przekonująco, mimo to postanowiłam zapoznać się z najnowszą powieścią od B.A. Paris. I niestety spotkałam się z ogromnym rozczarowaniem. Uderzająca w tej książce jest nadzwyczajna banalność fabuły, nie ma tutaj ani elementu zaskoczenia, ani napięcia. Z większym zainteresowaniem przyszło mi czytać kolorowe kobiece pisemka niż tę pozycję. Całość jest do bólu nudna, wszystko kręci się w większej mierze wokół zaledwie dwóch osób, a miejsce akcji toczy się tylko i wyłącznie w jednym miejscu. Cenię sobie mnogość perspektyw i retrospekcje, bo zawsze wprowadzają jakieś urozmaicenie. Z racji, że tutaj nie zastosowano żadnego z powyższych – książka w moich oczach wypadła naprawdę blado i nieciekawie.

Wątpliwe moralnie decyzje Adama, momentami kapryśny charakter diwy Livii i głęboko skrywane rodzinne „tajemnice” tylko spotęgowały moją niechęć do tej pozycji. W zasadzie wokół nadmienionych sekretów budowano aurę dramaturgii, a kiedy już ujawniono je czytelnikowi nie czuło się żadnych emocji. Dla mnie jest to historia bez polotu i tak naprawdę o niczym. Z kolei dużym plusem jest to, że książkę czyta się w oka mgnieniu.

„Dylemat” był moją pierwszą stycznością z twórczością B.A. Paris, jednak na pozostałe jej pozycje chyba się nie skuszę. Nie jest to typ pióra i konstruowania akcji, który dostarczałby mi rozrywki. Innych jednak nie zniechęcam do osobistego zweryfikowania najnowszej książki autorki, gdyż ta zbiera wiele pozytywnych opinii.

Czytałam wszystkie książki tej autorki. I byłam zachwycona, jednak książka pt.,, Dylemat " jestem rozczarowana. To nie jest żaden thriller tylko powieść obyczajowa. Zero emocji... Jak dla mnie jest to najgorsza książka tej autorki.

"Kiedy człowiek zostaje pozbawiony czegoś, czego bardzo pragnie, już zawsze odczuwa za tym tęsknotę."

Nie jest to thriller w ścisłym słowa tego znaczeniu, ale są zasadne przesłanki, aby powieść zakwalifikować do tego gatunku. Natomiast nacisk na psychologiczny wymiar powieści całkowicie uzasadniony. Znając książki B.A. Paris weszłam w przygodę spodziewając się mocnych dreszczy podczas obserwacji zmagań bohaterów, szerokiej gamy emocji i poplątanych życiorysów. Nie zawiodłam się. Autorka skoncentrowała się na oddaniu uczuć szarpiących serca kluczowych postaci, do niezbędnego minimum ograniczyła spektakularne incydenty i zaskakujące wydarzenia, było ich akurat tyle, aby zgrabnie oddać tło opowieści, uczynić ją atrakcyjną i nadać silny impuls chęci poznawania.

Każdy z nas skrywa sekrety przed światem i bliskimi, różne są przyczyny, że zachowujemy pewne informacje tylko dla siebie, ale po drodze powstają obciążające dylematy, poczucie winy i wyrzuty sumienia. Odpowiadało mi, że obie strony małżeństwa obarczono tajemnicami, a nawet osoby pojawiające się na drugim planie. Uwiarygodniono rodzinną plątaninę niełatwych zależności i specyficznej rywalizacji. Wszystkie te aspekty przemówiły do mnie, sprawiły, że chętnie zagłębiałam się w powieść. Weszłam w przybliżaną historię z przeświadczeniem, że coś ciężkiego i przytłaczającego czai się za radością i szczęściem. Stopniowo oddzielałam warstwy pozytywnych doznań postaci, poruszałam się w ich myślach, aż dotarłam do ciemnej strony splotów okoliczności i niejednolitych kolorów prawdy. Byłam niemal przekonana co do scenariusza zdarzeń, ale to świadomość nieuniknionego dramatu pozwoliła uzyskać większy kontrast między skrajnymi doświadczeniami Adama i Livii.

Nikt nie może odpowiednio przygotować się na tragedię, jej zaistnienie zawsze pojawia się w najmniej pożądanym momencie, co gorsza, na pewne sprawy nie mamy wpływu, nawet na ich konsekwencje, w pewien sposób jesteśmy skazani na bierność i bezwolność. Pisarka wspaniale poradziła sobie z psychologiczną oprawą, zgrabnie żonglowała uczuciami, nie oszczędzała bohaterów, ale też nie przypisywała im nierealnych cech. Tak naprawdę, wahamy się, czy bardziej współczuć mężowi, czy żonie, a może równolegle identyfikować się z ich żalem. Zadajemy sobie pytanie, czy lepiej orientować się, że czarne chmury zebrały się nad życiem, czy może lepiej nie wiedzieć, lub odwlekać chwilę wydania wyroku przez los. Obserwując małżeństwo nieustannie zastanawiałam się, jak sama postąpiłabym w przypadku Adama, czy potrafiłabym rozłożyć na chwilę, albo dwie, nad ukochanym partnerem ochronny parasol bezpieczeństwa, samej pogrążając się w mroku, zawieszeniu i rozpaczy. W jednej chwili trzymałam jego stronę, aby w następnej wyrzucać mu brak działania i zdecydowania. I to właśnie najbardziej spodobało mi się w tej powieści, uczestniczyłam w niej aktywnie, analizując, interpretując i hierarchizując.

Spodziewałam się klasycznego thrillera, a dostałam materiał do przemyśleń, oczywiście z dreszczykiem i niewiadomą, ale też bez sięgania po szablonowe chwyty sensacji. Wrażenia ogólne pozytywne, intrygująco było patrzeć na te same zdarzenia z różnych ujęć, malejącej lub rosnącej perspektywy. Sympatyczny i swobodny styl narracji pomagał w zaangażowaniu w historię. Czasem tylko uwierała jakaś cecha charakteru wybranej postaci, ale dzięki nim wydawała się bardziej nawiązywać do realnych uwarunkowań. Były okresy przestoju, kiedy chciałam przyspieszyć akcję, ale dzięki nim miałam więcej przestrzeni na snucie refleksji. Warto sięgnąć po książkę, podejść do niej z odpowiednim nastawieniem, tak aby fabuła nie poszła w stronę zwykłej rozrywki a intelektualnej przejażdżki rikszą pozwalającą chwytać szczegóły dramatu i odnosić się do nich.

[Adres usunięty]

Miałam okazję zapoznać się ze wszystkimi książkami B.A. Paris, dlatego skusiłam się też na jej najnowszy thriller psychologiczny pt. ,,Dylemat".

Livia już od 20 lat planowała swoje huczne 40 urodziny. Wszystko dlatego, że bardzo młodo zaszła w ciążę, rodzice się od niej odwrócili i nie miała nawet porządnej uroczystości weselnej. Teraz postanowiła to sobie odbić. Wiedziała, że po przyjęciu musi wyznać mężowi coś, co zmieni ich życie. Adam także miał dla Livii niespodziankę, ale zupełnie inną niż ona dla niego...

Poprzednie książki autorki podobały mi się, niektóre nawet bardzo. Cały czas liczę na to, że B.A. Paris wróci do poziomu ze swojego debiutu. ,,Dylemat" okazał się być całkiem ciekawą publikacją, ale zabrakło mi w niej większego napięcia. Niektórych faktów można się domyślić sporo przed czasem, co uważam za znaczący minus.

,,Dylemat" B.A. Paris skupia się przede wszystkim na przygotowaniach do pamiętnego przyjęcia, którego nikt nie chce zepsuć. Pomysł na fabułę dość nowatorski, aczkolwiek poprowadzenie poszczególnych wątków nie do końca zyskało moje uznanie.

Mąż i żona. Ze swoimi decyzjami i sekretami. A wszystkie ujrzą światło dzienne już za kilka godzin.

Po “Dylemat” sięgnęłam niedługo przed pójściem spać. A przynajmniej tak mi się wówczas wydawało. W rzeczywistości książka zaintrygowała mnie na tyle, że nie miałam chęci odłożyć jej przez kilka kolejnych godzin. Choć daleko jej do klasycznego thrillera, to temat jest tak interesujący i tak lekko przekazany, że jej lektura sprawia czystą przyjemność.

Nowa powieść Paris wywołuje uczucie zaciekawienia już od pierwszych stron. Autorka daje czytelnikowi do zrozumienia, że główni bohaterzy mają swoje sekrety i wcale nie spieszy się z ich ujawnieniem. Taki zabieg sprawił, że cały czas podążałam za nią z uwagą i skupieniem, usiłując zrozumieć, co miała na myśli. I nawet, kiedy już się dowiedziałam, to nie zmniejszyło ani trochę mojej sympatii dla tej książki. Bo potem akcja przeszła na zupełnie inny tor.

Choć zupełnie nie mogłam się tego spodziewać, nowa powieść Paris wywołała we mnie duże wzruszenie. Rozwój książkowych wydarzeń doprowadził do momentu, kiedy poczułam smutek i melancholię. Bardzo przykro zrobiło mi się z powodu tego, co spotkało bohaterów, a muszę Wam powiedzieć, że autorka wcale ich nie oszczędziła. Z „Dylematu” zrobił się wielki dramat, a z takim nie miałam do czynienia już dawno.

Zazwyczaj chętnie mówię o swoim niezadowoleniu, kiedy thriller okazuje się thrillerem nie być. Nie jestem pewna, jak dokładnie było tutaj i czy rzeczywiście nad tymi kwestiami warto debatować. Nawet jeśli nie znalazłam bowiem wszystkich elementów, których obecności można by się było w takiej mroczniejszej historii spodziewać, to i tak książka zrobiła na mnie wielkie wrażenie. Dawno już podczas lektury nie poczułam tak mocnych emocji. I okazuje się, że to wystarczy. Nie trzeba mi więcej napięcia, jeśli mam szansę zastąpić je głębszą refleksją i pewną uczuciowością, które sprawiają, że i łezka w oku może się pojawić.

Mimo że „Dylemat” opowiada o rzeczach niełatwych i nieprzyjemnych, to czyta się go zaskakująco dobrze. Paris ma świetny styl i z tym stwierdzeniem nawet nie wypada dyskutować. Potrafi zaciekawić czytelnika i zatrzymać go przy lekturze. Nie tylko za sprawą tematu, ale także lekkiego pióra. Autorka pisze przyjemnie, narracja prowadzona jest subtelnie, całość wypada niezwykle zgrabnie. Szczególnie przy takim podziale rozdziałów między dwoje bohaterów.

„Dylemat” to także świetne charakterystyki postaci i możliwość przekonania się, jak ludzie reagują w ekstremalnych sytuacjach. Ani razu nie czułam, by ta historia była nieprawdopodobna czy naciągana. Nie, właśnie takich reakcji i emocji się spodziewałam i na takich bohaterów liczyłam. Pierwszoosobowa narracja pozwala dodatkowo zrozumieć motywacje i decyzje przez nich podjęte. Śledząc kolejne rozdziały odnosimy wrażenie, jakbyśmy poznawali strony osobistego dziennika.

Nowa powieść Paris zrobiła na mnie wyjątkowe wrażenie. Do tej pory uważałam, że na największe uznanie zasługuje jej debiut- „Za zamkniętymi drzwiami”, ale teraz się waham, która z tych książek tak naprawdę jest lepsza. Obydwie Wam szczerze polecam.

Dużo się mówiło o B.A. Paris, a mnie jakoś jej książki ominęły. Autorka była nawet nominowana do Bestsellerów Empiku 2019 r., a ja nie czytałam ani słóweczka. Kiedy dostałam zapowiedzi Wydawnictwa Albatros na marzec, stwierdziłam – sprawdzam. I tak najnowsza książka pod tytułem Dylemat – trafiła w moje ręce.

Livia i Adam są małżeństwem z niemałym już stażem. Kobieta kończy właśnie czterdzieści lat. Mają dwójkę studiujących dzieci. Marzeniem kobiety jest wielkie przyjęcie z okazji okrągłych urodzin. Planowała je od lat i na ten cel zbierała pieniądze. Wszyscy w rodzinie oraz przyjaciele wiedzą jak bardzo dla Livi ważne jest to przyjęcie. W organizacji imprezy pomaga jej mąż oraz syn Josh. Tylko córka Marnie, która przebywa za granicą nie będzie mogła uczestniczyć w tym wydarzeniu. Jedynie Adam wie, że córka chce zrobić matce niespodziankę i leci do niej, przesiadając się kilka razy po drodze.

„Nie, nie połączy się – uświadamiam sobie i gdy wreszcie przyjmuję do wiadomości, to co tak od siebie odsuwałem, ogarnia mnie przenikliwy ból. Marnie, nigdy już nie skontaktuje się z nami za pośrednictwem FaceTima’a. Zgodziła się nagrać to wideo tylko po to, aby Josh się nie zorientował co razem zaplanowaliśmy. Nie sądziła, ze zostanie wyświetlone, bo przecież już miała być na miejscu. Bo wszystko miało potoczyć się inaczej.

Dźwięki są zbyt głośne, kolory – balony, stroje, światła – zbyt jaskrawe. Wszystko rozmywa mi się przed oczami. Nie mogę się poruszyć. Nie mogę się odezwać Livia ściska stojącego obok Josha i miękki materiał jej sukni muska moją rękę. Widzę naszą rodzinę, naszych przyjaciół, jak w grupkach śmieją się i popijają drinki. A ja czuję, jakby mnie tam nie było.”

Pani B.A. Paris przedstawiła nam całe spektrum dylematów przed jakimi stanęli główni bohaterowie – Liva i Adam. Fabułę poznajemy naprzemiennie. Zarówno od strony Livii jak i Adama, co pozwala poznać nam myśli i przesłanki jakimi obydwoje się kierowali. Para aby zapewnić sobie i swojej rodzinie kilka godzin szczęścia i spokoju prowadzi swego rodzaju grę. Jedno przed drugim ukrywa istotne fakty, tylko po to aby…

Czy polubiłam prozę Autorki? Ciężko mi jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie. Muszę sięgnąć po jej wcześniejsze książki, aby wyrobić sobie zdanie. Jedno jest pewne. Czytając Dylemat – nie nudziłam się ani przez chwilę. Nie udało mi się polubić Livi, może dlatego, że nie rozumiem szumu wokół czterdziestych urodzin. A Adam? Zaintrygował mnie ten facet. Tak bardzo chronił swoją rodzinne, wszystko brał na swoje barki. Tak jakby chciał zrekompensować swoje poczynania we wczesnych latach małżeństwa. Książkę oceniam na mocną czwórkę.

Dziękuje Wydawnictwu Albatros za egzemplarz recenzencki. Polecam i zapraszam na stronę Wydawnictwo Albatros. [Adres usunięty]

autorstwa #BAParis, która ukazała się nakładem Wydawnictwo Albatros 😊

Była już sensacja i thriller. Tym razem nadszedł czas, aby poznać Paris z innej strony a mianowicie – powieść psychologiczna. Dla mnie to przede wszystkim jednak powieść obyczajowa z dużą dawką dramatu i psychologii w tle, a gdzieś jeszcze szczypta sensacji. Czy takie połączenie wyszło autorce na dobre? Jak najbardziej. Ogromny szacunek i podziw za to, że po raz kolejny potrafi zaskoczyć swoich czytelników. Bawi się gatunkami i szczerze - radzi sobie bardzo dobrze. Kreacja bohaterów, rozebrane na czynniki pierwsze emocje – tutaj wszystko ma przysłowiowe ręce i nogi 😉

To skąd biorą się te negatywne opinie, zawody wielu czytelników? Odpowiedź jest bardzo prosta! Każdy liczył na dobrą sensację w stylu Paris. Sięgając po Dylemat pamiętajcie, że to zupełnie inna bajka.

Tajemnice, kłamstwa, intrygi i mnóstwo emocji – to właśnie dostałem sięgając po najnowszą książkę B.A Paris. Oceniając książkę w gatunku obyczaj/psychologiczna/dramat śmiało mogę dać jej 9/10. To będzie dla mnie zdecydowanie jedna z lepszych książek tego roku. Kiedy jest tak mnóstwo emocji w danej historii – ja jestem w niebie. Jeżeli ktoś się zastanawia to z czystym sercem polecam!

Ostatni dzień naszego szczęśliwego życia.

Dla większości z nas rodzina stanowi fundament naszego życie. Dokładamy wszelkich starań, aby zapewnić swoim bliskim poczucie szczęścia i bezpieczeństwa. Widząc radość na twarzach i spokój w sercach tych, których kochamy, sami również czujemy się szczęśliwi i robimy wszystko, aby nic tego szczęścia nie zachwiało, starając się uchronić ich przed wszelkim cierpieniem.

Niestety, jak wszyscy doskonale wiemy, nawet największe pokłady miłości nie stanowią wystarczającego parasola ochronnego, który byłby dla nas gwarancją tego, że nic nigdy nie zachwieje tak ciężko budowanej harmonii panującej w naszej rodzinie.

Mając tę świadomość w sytuacji, kiedy jednak niestety nieszczęścia i problemy nie omijają naszego domowego zacisza, często pragniemy wziąć ich ciężar na własne barki, aby nie przysparzać bólu naszym bliskim. W ten sposób rodzą się sekrety i tajemnice, których, jak już niejednokrotnie się przekonaliśmy, nie da się ukrywać w nieskończoność. Dlatego dziś zadajmy sobie pytanie:

Czy warto ukrywać bolesną prawdę przed współmałżonkiem, dziećmi, czy rodzicami wiedząc, że życie w nieświadomości jest dla nich tylko chwilowym odwlekaniem tego, co nieuniknione? A ta niewiedza to zaledwie krótki czas dodatkowego szczęścia, który skończy się, gdy poznają całą prawdę?

Z takimi właśnie myślami biją się główni bohaterowie powieści psychologicznej autorstwa B.A. Paris „Dylemat”, z której recenzją dziś do Was przychodzę.

Adam i Livia Harmon są szczęśliwym małżeństwem. Owocem ich miłości jest dwójka dorosłych już dziś dzieci. Marnie i Josh studiują i zaczynają budować własne życie, więc wreszcie nadszedł czas, aby rodzice zaczęli myśleć o sobie, gdyż bardzo młodo założyli rodzinę, a tym samym ominęło ich wiele z tego, co wówczas przeżywali ich rówieśnicy.

W momencie, kiedy my czytelnicy pukamy do drzwi ich domu, bardzo szybko wręcz odczuwamy napięcie panujące w relacjach między nimi. Z czego ono wynika, przekonacie się już sami, ponieważ całą uwagę zarówno naszą, jak i oczywiście również Harmonów przykuwają przygotowania do planowanego od wielu lat przez Livię przyjęcia z okazji jej czterdziestych urodzin. W tym niezwykłym dniu kobieta chce przeżywać swoje szczęście z rodziną i przyjaciółmi. Niestety córka nie będzie mogła uczestniczyć w urodzinach matki, co kobietę mimo miłości do córki specjalnie nie martwi, a wręcz sprawia ulgę, ponieważ od jakiegoś czasu wie o córce coś, co kiedy wyjdzie na jaw, może na zawsze zniszczyć niezwykłą więź łączącą ojca z córką, a co więcej odbić się również na relacjach z bliskimi przyjaciółmi rodziny. Sekret, który nasza bohaterka skrywa przed mężem, nie daje jej spokoju, ale chce odwlec moment konfrontacji z prawdą do momentu zakończenia się przyjęcia.

Tymczasem Adam przygotowuje dla żony wspaniałą niespodziankę. Chce, aby to przyjęcie było dla niej niezapomnianym przeżyciem. Podekscytowanie i radość mężczyzny zostają brutalnie odebrane, w momencie, kiedy na kilka godzin przed rozpoczęciem się uroczystości dowiaduje się, że być może wydarzyło się coś, co na zawsze zniszczy życie jego rodziny i szczęście żony. Być może ich świat legnie w gruzach już na zawsze. Zdaje sobie sprawę z tego, że choć nic nie jest jeszcze pewne, to powinien podzielić się swoimi obawami z Livią. Z drugiej jednak strony nie chce, zniszczyć swojej drugiej połówce tych chwil szczęścia, gdyż czuje, że mogą to być ostatnie godziny, w których czuje się szczęśliwa. Kolejne mogą się nie powtórzyć przez bardzo długi czas, o ile powtórzą się jeszcze kiedykolwiek.

Tym samym rodzi się pytanie nie tylko do naszych bohaterów, ale również do przemyślenia dla każdego z nas.

Jak daleko jesteśmy w stanie posunąć się, aby choć o kilka godzin przedłużyć szczęście bliskich naszemu sercu osób, wiedząc, że za chwilę może się ono dla nich skończyć bezpowrotnie?

W swojej najnowszej książce autorka skupiła się na emocjach targających człowiekiem w obliczu traumatycznych sekretów skrywanych w imię miłości i przyjaźni. Zabieg podzielenia fabuły na rozdziały przedstawiane z perspektywy obojga małżonków pozwala nam niemalże zajrzeć do ich myśli i poczuć wszystko to, co każde z nich czuje. A uwierzcie mi, tytułowy dylemat jest naprawdę wielki i poważny, ponieważ nie wolno nam zapomnieć, że każda decyzja, którą podejmiemy, pociąga za sobą konsekwencje. Przekonajcie się koniecznie, jakie one będą w przypadku tej rodziny, a co najważniejsze, jaki poznanie prawdy odciśnie się na nich wszystkich.

Co prawda „Dylemat” to dopiero moje drugie spotkanie z twórczością Pani Paris, ale pierwsze, które miało miejsce podczas lektury książki „Pozwól mi wrócić” uznałam za udane, więc i tym razem w tym tytule pokładałam wielką nadzieję na ciekawą historię. I już teraz mogę Wam zdradzić, że się nie zawiodłam. W moje ręce trafił wciągający thriller psychologiczny, który, jak na ten gatunek książek przystało, może pochwalić się wspaniale wykreowanymi portretami psychologicznymi bohaterów, którzy pozwalają nam na bardzo bliską obserwację swojego życia, które, jak widać, ma swoje drugie dno. Nie doświadczycie tu dynamicznej akcji, ale na pewno udzieli się Wam napięcie wynikające z tego, co skrywają maski tylko pozornego szczęścia. Czy, będzie to już ostatni pozornie szczęśliwy dzień tej rodziny? Odpowiedzi na to pytanie znajdziecie na kartach książki, którą koniecznie musicie przeczytać.

Mam nadzieję, że udało mi się zachęcić Was do sięgnięcia po „Dylemat” i jesteście gotowi poznać całą prawdę, która zapewniam Was, łatwa dla nikogo nie będzie, a na pewno też da Wam wiele do myślenia również o waszym życiu i rodzinie.

Recenzja powstała we współpracy z wydawnictwem Albatros, za co bardzo dziękuję.

Akcja książki dzieje się w przeciągu jednej doby, fabułę poznajemy naprzemiennie, zarówno ze strony Adama, jak i Livii, co pozwala poznać nam ich myśli, obawy i punkty widzenia. Mamy tu do czynienia z dylematem, z którym boryka się małżeństwo Harmanów - jak daleko są w stanie się posunąć, by choć na kilka godzin uszczęśliwić daną osobę, jak daleko mogą zabrnąć w kłamstwa, aby tylko ochronić siebie nawzajem? Czy nawet najgorsza prawda jest lepsza od kłamstwa?

Autorka przedstawiła nam różne dylematy moralne, a także stosowane przez bohaterów kłamstwa i półprawdy oraz to, do czego ich to ostatecznie doprowadziło. Jedyne co mi nie grało to fakt, że jednej z postaci pewna sprawa uszła niemal całkowicie na sucho, ale jak widać nawet fikcyjne życie nie jest sprawiedliwe 😂 Do końca też nie mogłam utożsamić się z Adamem, czasami jego postępowanie wydawało mi się wręcz nierealne, zwłaszcza zważywszy na okoliczności. Odniosłam też wrażenie, że momentami zarówno Adam i Livia zachowywali się wręcz samolubnie, uciekając od konfrontacji i trudnych tematów, nie tylko we wzajemnych relacjach, ale także w stosunku do ich dzieci i najbliższych przyjaciół.

Z całego serca polecam tę powieść Waszej uwadze - ja nie nudziłam się nawet przez chwilę. Od momentu kiedy do mnie dotarła nie mogłam doczekać się aż po nią sięgnę. Pomimo innych książek czekających na swoją kolej od razu zabrałam się za czytanie i cóż... Przeczytałam ją w ciągu niecałych dwóch dni. Styl pisania Paris naprawdę ma w sobie coś, co sprawia, że nie można się oderwać od lektury.

„Dylemat” to czwarta powieść B. A. Paris. i ma w sumie to, co bardzo lubię, czyli dobrą tajemnicę, lekkie napięcie towarzyszące przez całą powieść, narrację prowadzoną naprzemiennie przez dwójkę bohaterów i krótkie rozdziały, które czyta się w tempie ekspresowym. Książka jednak wyróżnia się na tle pozostałych. Tutaj główny nacisk położony jest na drugi człon określający gatunek powieści – więcej tu psychologii postaci niż thrillera. Dzięki temu historia jest bardzo prawdziwa, a emocje wylewają się wręcz z kart powieści. Mocno wzrusza i wstrząsa do głębi. Takiej Paris jeszcze nie czytaliście! Polecam!

"Jak daleko się posuniesz, by dać ukochanej osobie kilka godzin szczęścia?"

Jakie jest wasze zdanie? Czy wiedząc coś co może zmienić życie danej osoby o 180 stopni i to w dzień jej urodzin, bylibyście w stanie jej to przekazać? Czy poczekalibyście do następnego dnia?

Najnowsza książka B.A.Paris "Dylemat" to świetna powieść psychologiczna, która wciągnie Was tak mocno, że nie będziecie mogli się od niej oderwać. Nie liczcie tu na zaskakujące zwroty akcji, sensacyjne wątki czy mrożące krew w żyłach wydarzenia. Samo to, że jest to powieść psychologiczna, daje nam informację, że autorka skupia się najbardziej na odczuciach bohaterów oraz na ich psychice. I w tej książce jest to bardzo dobrze pokazane. Skupiamy się głównie na przeżyciach, doznaniach i emocjach, które towarzyszą Adamowi, jego żonie Livii i synowi Joshowi.

Narracja jest prowadzona z perspektywy Adama i Livii, przez co poznajemy lepiej ich historię i wydarzenia, które kształtują ich patrzenie na otaczająca rzeczywistość.

Przyznam szczerze, że z początku myślałam, że jest to thriller ale po czasie zorientowałam się, że na napięcie czy akcje nie ma co liczyć. Niemniej jednak książka bardzo mi się spodobała i było to dla mnie spore zaskoczenie bo spodziewałam się czegoś innego. Autorka świetnie pisze i książkę czyta się bardzo szybko, z każdą chwilą coraz bardziej zagłębiając się w dramat głównego bohatera. Były momenty, że mu współczułam, ale też w niektórych przypadkach miałam ochotę mu wygarnąć. To samo w przypadku Livii. Książka pomimo braku akcji wzbudziła we mnie masę emocji, a właśnie to świadczy o tym, że była naprawdę dobra. Dodatkowo przeżycia Adama, jego wewnętrzne rozdarcie - wewnętrzny dylemat - potęgowało we mnie silne współczucie, bowiem sama jestem matką i może nie to, że potrafiłam sobie wyobrazić co przeżywa, bo czegoś takiego nie sposób sobie wyobrazić, ale bynajmniej starałam się go zrozumieć. I dzięki temu, że autorka tak świetnie wykreowała jego postać, było to możliwe.

Książkę czyta się z zapartym tchem, z każdą minutą czekając na rozwój sytuacji oraz na dalsze działania bohaterów. Niepewność, która towarzyszyła Adamowi do momentu poznania prawdy była naprawdę dobrze opisana.

Autorka pokazuje też jak tajemnice, niedopowiedzenia czy usłyszane i wyrwane z kontekstu zdania, mogą wpłynąć na działania człowieka oraz na jego myślenie, rodząc niepotrzebne historię w głowie, poczucie winy czy nawet wzbudzając podejrzliwość względem innego człowieka.

Książka nie spodoba się każdemu, jednakże ja osobiście polecam osobom, które lubią twórczość autorki oraz powieści psychologiczne.