Drwal

🌲🪓 Drwal Michała Witkowskiego to książka dziwna, niepokojąca i bardzo charakterystyczna, czyli dokładnie taka, jakiej można spodziewać się po tym autorze. Już od pierwszych stron czuć, że nie będzie to klasyczny kryminał ani zwyczajna historia o tajemniczej leśniczówce. Witkowski prowadzi czytelnika przez opustoszałe Międzyzdroje po sezonie, gdzie zamiast wakacyjnego gwaru pozostają wilgoć, szarość i ludzie próbujący przetrwać w miejscu, które dawno utraciło swój blask. Atmosfera tej powieści jest lepka od niedopowiedzeń, a jednocześnie pełna groteski i ironii. Autor świetnie balansuje pomiędzy absurdem a autentycznym poczuciem zagrożenia, dzięki czemu trudno przewidzieć, w jakim kierunku ostatecznie podąży historia.

🌲🪓 Najciekawszym elementem książki okazał się dla mnie sam główny bohater, czyli Michał Witkowski przedstawiający w krzywym zwierciadle samego siebie. To postać irytująca, przesadna, momentami wręcz karykaturalna, ale jednocześnie nie sposób oderwać od niej uwagi. Michał przyjeżdża do leśniczówki z zamiarem napisania kryminału, lecz bardzo szybko okazuje się, że sam wpada w rzeczywistość pełną dziwnych relacji, tajemnic i niepokojących sytuacji. Autor celowo igra z granicą między fikcją a autobiografią, co sprawia, że czytelnik momentami zaczyna się zastanawiać, ile w tej historii literackiej kreacji, a ile prawdziwych obsesji i fascynacji Witkowskiego.

🌲🪓 Ogromną siłą tej powieści jest klimat. Michał Witkowski fantastycznie oddaje obraz nadmorskiego miasta poza sezonem — pustego, brudnego i zmęczonego po letnim chaosie. Zamknięte bary, opustoszałe deptaki, ludzie snujący się bez celu i listopadowa aura tworzą poczucie ciągłego dyskomfortu. Leśniczówka Drwala również wydaje się miejscem zawieszonym gdzieś poza normalnością. Niby nic wprost nie budzi grozy, ale z każdą stroną narasta dziwny niepokój. Autor bardzo umiejętnie buduje napięcie poprzez atmosferę, spojrzenia, niedopowiedzenia i relacje między bohaterami. To właśnie ten duszny klimat sprawia, że książka tak mocno działa na wyobraźnię.

🌲🪓 W tle historii pojawia się również wątek kryminalny związany z tajemniczą śmiercią kobiety oraz mroczną przeszłością Drwala. Choć fabuła momentami przypomina klasyczny kryminał, Witkowski szybko pokazuje, że bardziej interesuje go psychologiczna i emocjonalna dziwność bohaterów niż samo rozwiązanie zagadki. Relacje między postaciami są skomplikowane, pełne napięcia i wzajemnych fascynacji. Autor porusza także temat samotności, wyobcowania oraz potrzeby bliskości, robiąc to w sposób bardzo bezpośredni i momentami prowokacyjny. Dzięki temu Drwal nie jest jedynie opowieścią o tajemnicy, ale też o ludziach zagubionych i uciekających przed własnym życiem.

‎ㅤ

🌲🪓 Styl Michała Witkowskiego jest bardzo charakterystyczny — ironiczny, bezczelny, chwilami groteskowy, ale jednocześnie niezwykle obrazowy. Autor potrafi jednym zdaniem rozbawić, by chwilę później wprowadzić atmosferę autentycznego dyskomfortu. W książce nie brakuje autoironii oraz odniesień do wcześniejszej twórczości Witkowskiego, szczególnie do Lubiewa, co dodaje historii dodatkowej warstwy. Nie każdemu spodoba się sposób prowadzenia narracji czy specyficzne poczucie humoru autora, ale trudno odmówić tej powieści oryginalności. To literatura bardzo świadoma swojej dziwności i właśnie dlatego tak wyróżnia się na tle bardziej schematycznych kryminałów.

‎ㅤ

🌲🪓 Drwal to książka, która z pewnością nie trafi do każdego czytelnika, ale osoby szukające czegoś nieoczywistego mogą znaleźć tu naprawdę interesującą historię. Michał Witkowski stworzył powieść pełną mroku, ironii i emocjonalnego chaosu, w której ważniejsze od samej zagadki okazują się atmosfera i psychologia bohaterów. Choć zakończenie pozostawiło we mnie pewien niedosyt, a część budowanego napięcia mogła zostać mocniej wykorzystana, to mimo wszystko trudno było mi oderwać się od tej opowieści. To jedna z tych książek, które bardziej się odczuwa niż po prostu czyta. A motyw podróży autobusem przy dźwiękach One Way Ticket jeszcze długo zostaje w głowie po zamknięciu ostatniej strony.

Od zawsze chciałam przeczytać jakąś książkę Michała Witkowskiego i gdy pojawiło się wznowienie „Drwala” to wiedziałam, że wreszcie przyszedł na niego czas. Sięgnęłam po tę książkę z bardzo konkretnym nastawieniem: będę się dobrze bawić.

Czy tak było?

Ogólnie rzecz biorąc tak, choć opis mnie nieco zmylił. Nie sądziłam, że kryminał w wykonaniu Witkowskiego tak właśnie będzie wyglądał.

Czy polecam tę książkę? Na pewno nie każdy się tam odnajdzie, bo to specyficzna powieść. Jeśli jednak lubicie czasem wyjść poza schemat i zanurzyć się w coś dziwnego, niepokornego i nie straszne są Wam wątki LGBT+ to zdecydowanie warto. I dodam tutaj, że nie jestem gejem (niektórzy czytelnicy sugerowali, że książka spodoba się tylko gejom).

Ale do brzegu...

Trochę mnie zdziwiło, że główny bohater to... pisarz Michał Witkowski (vel Michaśka) - być może przerysowany, na pewno irytujący, ale jednak miał coś w sobie ciekawego. Spakował walizkę i wyruszył w pewien listopadowy dzień z Warszawy do dziwacznej leśniczówki w Międzyzdrojach, zamieszkałej przez równie dziwnego Drwala, Roberta. Przyjechał tu pisać kryminał, a ostatecznie sam się wpakował w jakąś dziwną historię i jeszcze dziwniejsze relacje. Dałam się wciągnąć, bo gdzieś w tle majaczyła ciekawa historia: trup kobiety, tajemnice sprzed lat, dziwne układy i jeszcze dziwniejsi ludzie.

No i Międzyzdroje po sezonie... Zdecydowanie działały na wyobraźnię. Nigdy tam nie byłam i może dlatego ta opowieść była dla mnie taka ciekawa.

Podobało mi się, jak autor budował klimat. Te opustoszałe, szare, takie trochę „rozlazłe” listopadowe Międzyzdroje nie były już kurortem. Po tłumach niebylejakich turystów zostały tylko śmieci, zamknięte lokale i żule pod budką z piwem. No i Luj... Czułam ten dziwny niepokój. Niby nic strasznego się nie działo, ale z każdą stroną autor coraz bardziej tonął w swoich obsesjach, fascynacjach i… bardzo nieoczywistych relacjach. Leśniczówka, jej właściciel i cała przeszłość tego miejsca - wszystko było owiane niedopowiedzeniami. To, co na powierzchni wydawało się zwyczajne, miało drugie, znacznie mroczniejsze dno.

Kończąc książkę poczułam jednak niedosyt, bo historia, która gdzieś tam się tliła nie dostała takiego finału, na jaki czekałam. A to napięcie, które budowało się przez większość książki, nie zostało wykorzystane do końca. Ale mimo wszystko dałam się wciągnąć w to „życie po sezonie”. Momentami uśmiechałam się pod nosem, chwilami przewracałam oczami, ale ogólnie patrząc czułam ten lekki niepokój, którego było jednak mniej niż oczekiwałam.

Wiem jedno... gdy usłyszę gdzieś piosenkę „One Way Ticket” to od razu pomyślę o „Drwalu”. I będę czytać „Zbrodniarza i dziewczynę”, bo podobno pojawiają się tam niektóre postaci z „Drwala” właśnie. A chcę z nimi dłużej zostać.