Przepraszam, czy ktoś zamawiał duszenie?

"Przepraszam, czy ktoś zamawiał duszenie?" to kolejna świetna komedia Iwony Banach. Jest lekka, zabawna i absurdalna.

Autorka ma wyjątkowy styl, ja go uwielbiam. Jej książki biorę w ciemno, po prostu wiem, że będę się przy nich dobrze bawić. Jestem pod wrażeniem wyobraźni tej pisarki - no naprawdę, niektóre postacie i sytuacje są tak abstrakcyjne, że nigdy nie wpadła bym na nic choć w połowie podobnego.

Fabuła jest zaskakująca, bohaterowie zdecydowanie oryginalni. Nie da się nudzić podczas lektury.

Głównymi bohaterami są początkujący i pragnący się wybić pisarze. Marzą o tym aby znany, choć kontrowersyjny wydawca podpisał z nimi umowę. Tyle, że jest mały problem. Został uduszony, a podejrzani są wszyscy.

Bardzo podobało mi się jak Iwona Banach nawiązała do siebie samej w tej historii. Było to świetne! I pokazuje również dystans autorki samej do siebie. Uśmiałam się!

Jeśli lubicie komedie kryminalne, to bardzo polecam sięgnąć po tę jak i inne książki tej pisarki!

Uwielbiam ironię oraz celne spostrzeżenia na temat grup społecznych i głupoty. Jak mało kto umie wyłowić i obśmiać absurdy. Tym razem oberwało się …. Pisarzom i autorom.

Ba! W tej historii Pani Iwona leci po samej sobie. To jest dopiero mistrzostwo i dystans:

„Albo trzeba będzie napisać komedię kryminalną o głupim mordercy? I o demonach? Czy o wampirach?”

– Czy co? – Balbina się roześmiała.

– No to tak jak ta Banach, pisze takie durnoty o demonach, że wcale bym się nie zdziwiła, gdyby ją dopadły, zagryzły i wypluły.

– Ale że kto to jest?

– No taka baba, co pisze komedie kryminalne.

– O demonach?

O demonach, kosmitach, a nawet szatanach, wyobraź sobie, ale moim zdaniem, to nie przejdzie. Te komedie to nie dość, że dziwne są, niby takie z morderstwem i w ogóle, ale ani seksu, ani romantyzmu, nic. Raczej romans nam każą napisać. Romans dociera do większości ludzi”.

Czytelnicy też nie są bezpieczni 😉:

„Bo dobre książki wymagają, żeby tak powiedzieć, dobrych czytelników – wyjaśniła Adrianna.

Pojęcie „dobry czytelnik” ma wiele odcieni i ostatnio się zdewaluowało, bo kiedyś, żeby być czytelnikiem, wystarczyło czytać, a bycie dobrym czytelnikiem oznaczało niezaginanie rogów, a teraz doszła do tego cała masa wymogów. Ile czyta, co czyta, jak szybko, na czym, czy czyta oczami, czy uszami, czy może pięćdziesiąt dwie książki rocznie, a jeżeli tak, to dlaczego tylko literaturę popularną… “

Autorzy I recenzenci to też niezłe świry.

Śmiałam się w głos. Już dawno się tak nie uśmiałam przy lekturze.

To jest historia, która Wam poprawi nastrój pod warunkiem, że macie dystans do siebie.

Ja go mam, i doceniam autorkę za to. Czytajcie, to jest genialne. Potrzebujecie tej dawki śmiechu. Polecam!

Sztuka abstrakcyjna podobno jest trudna w odbiorze. Nie wiem, nie znam się. Ja z twórczością Iwony Banach problemu nie mam, odbieram wszystko na wszystkich możliwych falach. Jednak uczciwie muszę przyznać – jeśli ktoś ma problemy z formułowaniem myśli, słownictwo ogranicza do „ok, spoko, nara”, a wysiłek umysłowy jest mu obcy, to może się w tej książce nie odnaleźć. Przepraszam, czy ktoś zamawiał duszenie? Zasługuje na miano książki interaktywnej – trzeba myśleć! Nie rady inaczej, żeby zrozumieć zamysły i wizje autorki. Błyskotliwy humor pomieszany z groteską i satyrą, okraszony absurdem i doprawiony abstrakcją jest najlepszym możliwym tłem dla komedii kryminalnej. Zresztą nie wiem, czy nie powstał tu nowy gatunek – abstrakcyjna komedia kryminalna. Bardzo mi ta nazwa do nowej książki Iwony Banach pasuje.

A jak się czyta? No jak zwykle – tu nie dam rady być odkrywacza. Jest śmiesznie do granic absurdu, ale logicznie też jest. To nie jest książka typu sitcom pozlepiana z głupich scen. Jak najbardziej znajdziecie tam ciąg przyczynowo-skutkowy i zagadkę kryminalną do rozwiązania.

Pełna recenzja w serwisie W Roli Mamy

Zawsze przy książkach tej autorki dobrze się bawię. Na jej stronach znalazłam dialogi, które rozbawiły mnie do łez. Sytuacje czy konflikty między bohaterami są tak absurdalne, że aż mogłyby być prawdziwe😊 Znajdziemy tutaj młode autorki, które napiszą wszystko byle tylko się wybić, znajdziemy ich towarzyszy, zmuszonych do przyjazdu oraz policjantów trochę ogarniętych trochę nie😊 oczywiście nie zabraknie armagedonu...a raczej Armagedonu – ooo tak ten bohater jest wyjątkowy.

I chociaż narracja całej książki jest prowadzona w sposób lekki i humorystyczny to jednak motyw zãbójstwa oplata nas i nadaje tej nutki tajemniczości. Co było powodem tego czynu? Gdzie są butelki z trunkami? I czym jest żółpasiec?

Oczywiście z każdą stroną tajemnic przybywa, każdy z bohaterów jest na celowniku policji i innych towarzyszy. Uwielbiam stworzonych przez autorkę bohaterów. Są tak wyjątkowi i pełni skrajności a każdy wyróżnia się na swój sposób.