Droga wstydu. Tomas Wolf i Vera Berg. Tom 2

Jesienią [Adres usunięty] przeczytałam pierwszą część - Pamięci mordercy. Wspominam o tym nie bez powodu; nie polecam czytać w odwrotnej kolejności, ponieważ Droga wstydu w wielu miejscach nawiązuje do wydarzeń z I części, a niektóre (bardzo istotne) kontynuuje.

Wraca Tomas - policjant po przejściach - wojną w misjach ONZ, cierpiący na zaburzenia pamięci krótkotrwałej, z bagażem win i zaniechań, po bolesnym rozwodzie. Wraca też Vera - dziennikarka walcząca o pozycję w zawodzie i z trudną miłością do dziecka byłego partnera.

Znów ich losy się splatają w związku z morderstwem w ...domu publicznym.

Jest tu wiele drastycznych scen, ale nie mają klimatu "sensacji", czy epatowania makabrą dla "uatrakcyjnienia" książki. Autorzy - jako dziennikarze z zawodu pokazują ten świat takim jaki jest.

Vera wraca też do swoich podejrzeń w sprawie śmierci brata Tomasa, który był związany z faszystowskimi chuliganami.

Książka trzyma w napięciu, akcja toczy się w odpowiednim tempie. Bardzo ciekawie są prowadzone postaci - nie są naiwnie pozytywne, albo całkiem "złe" - każda z nich ma swoje dobre i złe strony, a czytelnik czasem sam nie wie, czy we wszystkim i zawsze kibicuje głównym bohaterom i czy na pewno są one postaciami pozytywnymi.

Książka przeraża realizmem w opisach świata prostytucji- niekoniecznie tej "drogiej", "luksusowej", bezmyślnym, prymitywnym okrucieństwem tak zwanych "klientów"i bezradnością, a może brakiem zainteresowania służb, rządów i - powiedzmy-"porządnych ludzi".

Fabuła opowiada jak mroczny świat prostytucji reaguje na morderstwo i działania policji. Jak trudno i niebezpiecznie prowadzić śledztwo w tym środowisku. O determinacji dziennikarki, która dla utrzymania pracy za wszelką cenę próbuje uzyskać informacje i zbudować "TEMAT".

Czyta się naprawdę dobrze i polecam, bo Autorzy są mało znani - do tej pory w Polsce wydano tylko te dwie książki. Kolejne trzy wydane w Szwecji podobno są już przygotowywane w wydawnictwie Czarna Owca. Ja na pewno będę czekała

🌊🚢 Skandynawia w najlepszej formie powraca - zamknięta w genialnej opowieści kryminalnej. Na wstępie muszę się do czegoś przyznać: czytałam Drogę wstydu, nie zdając sobie sprawy, że to drugi tom serii. I wiecie co? Nie miałam wrażenia, że coś mi umyka! To świadczy o tym, że można zacząć tę historię w dowolnym momencie, bo jest mistrzowsko skonstruowana.

🌊🚢 W sylwestra ginie jeden z klientów domu publicznego - niektórzy powiedzą, że to statystyka w takich miejscach inni będą rozpaczać nad tragedią. Problem w tym, że z miejsca zbrodni wybiega prostytutka... i kiedy już uznacie, że nie może być dziwniej wtedy ktoś za nią woła. Woła jej prawdziwym imieniem. Tak o to zacznie się sprawa, która będzie kosztować jeszcze dwa ludzkie życia. Wtedy też do nierównej gry z zabójcą stanie Thomas, Zingo jak i Vera.

🌊🚢 Ta zawiła zagadka będzie prowadzić swojego odbiorcę naprawdę pokrętnymi zakrętami. Otrzecie się o zatonięcie pewnego promu po brutalne cielesne wykorzystania kobiet by skończyć na miłości rodziców gdzie jedno z nich zawsze jest nieobecne. A co zrobicie, kiedy jeden z rodziców powróci ? I nie będzie tym, kogo byście chcieli poznać ?

🌊🚢 Droga wstydu zdecydowanie spodoba się zarówno nowym w świecie skandynawskich kryminałów, jak i wyjadaczom gatunku. Warto jednak wspomnieć o tym że jest to historia, która wymaga od swojego odbiorcy stalowych nerwów. Szwecja lat 90tych jest surowa, szara i pozbawiająca złudzeń. Śledztwo, któremu będziecie się przyglądać w trakcie lektury będzie wam opowiadane z dwóch perspektyw. Policjantów jak i bardzo zgrabnie napisanej dziennikarki śledczej. Strona techniczna tej opowieści również wypada dobrze. Rozdziały są zbite i nierozciągnięte na siłę. Wątki ładnie się zazębiają w myśl zasady show don't tell. Wszystko to nadaje historii niesamowitej naturalności, która jest tak potrzebna odbiorcy, aby podążył za bohaterami. Innymi słowy, masz ochotę na dobry kryminał? Nie zastanawiaj się i złap za Drogę wstydu. Nie pożałujesz.

"Droga wstydu" to drugi tom zmagań dziennikarki Very Berg i policjanta Tomasa Wolfa duetu Engman & Selåker.

W Sylwestra 1995 r. na Bałtyku zatonął prom MS Estonia, zginęły 852 osoby.

Vera wciąż zmagająca się z problemami osobistymi zaczyna mieć podejrzenia w stosunku do Wolfa, gdy dostrzega że brat policjanta zniknął. Wolf mierzy się ze swoimi demonami oraz zanikami pamięci. W domu publicznym ginie klient, a prostytutka przepada bez wieści. Czy to ona go zabiła?

To tytuł zdecydowanie godny polecenia. Podobnie jak poprzednia część. W mojej ocenie nawet lepszy niż poprzedni.

Sprawa jest świetnie poprowadzona, bohaterowie ciekawi, wzbudzający skrajne emocje. Do tego mroczny i bardzo zimny skandynawski klimat. To trzy elementy, które sprawiają że czytelnik przepada! Nie mogłam się oderwać. No i zakończenie! Fantastyczne.

Ta historia jest brutalna, ukazuje najgorsze oblicze przemysłu pornograficznego. Jest także niesamowicie smutna właśnie ze względu na tematykę, którą porusza.

Jeśli macie ochotę uciec w przeszłości i zmierzyć się z ciekawą sprawą kryminalną, stawić czoła trudnym tematom to "Droga wstydu" jest dla Was! Nie zapominajcie o "Pamięci mordercy" jeśli jeszcze nie czytaliście!

Współpraca reklamowa

Cała Szwecja pogrążona jest w żałobie po katastrofie na Morzu Bałtyckim, w której zginęło aż 852 pasażerów promu MS Estonia. Tymczasem Tomas Wolf zostaje wezwany do zbadania sprawy morderstwa w domu publicznym. Walczący ze swoimi demonami policjant wciąż nie może sobie poradzić z osobistymi traumami, mimo to za punkt honoru stawia sobie schwytanie mordercy. Vera Berg także nie może pochwalić się szczęśliwym życiem- zmagająca się w dalszym ciągu ze swoim chaotycznym życiem prywatnym, nadal próbuje wyrobić sobie markę w miejscu pracy. Okazję ku temu daje jej możliwość zbadania makabrycznego morderstwa w klubie porno. W gąszczu ludzkiej okrutności tylko Tomas i Vera dostrzegają istniejący związek między tymi dwoma morderstwami i zamierzają powstrzymać psychopatę przed kolejnymi zbrodniami…

„Droga wstydu” to drugi tom cyklu z Tomasem Wolfem i Verą Berg w rolach głównych i już na samym początku swojej opinii czuję się w obowiązku wyraźnie zaznaczyć, że jest lepszy od swojej poprzedniczki. Znacznie lepszy. Autorzy od samego początku książki nakreślają mroczny skandynawski klimat tak charakterystyczny dla tego gatunku, skupiając fabułę głównie wokół branży pornograficznej, pokazując jednocześnie jej najgorsze oblicze pełne ludzkiego upodlenia, bólu i zatracenia własnej godności.

Pascal Engman i Johannes Seläker zapoczątkowali naprawdę znakomicie zapowiadający się cykl, a każda jego kolejna cześć pokazuje, że jest na co czekać, by finalnie móc się cieszyć z chwil spędzonych nie tylko z dobrym warsztatem pisarskim obu autorów, ale również ze świetnie skonstruowaną fabułą, której poszczególne elementy w odpowiednim czasie układają się w efektowną całość. Będę wyczekiwał z niecierpliwością kolejnego tomu, bo to że ten powstanie jest już raczej przesądzone.

Współpraca reklamowa z wydawnictwem Czarna Owca.

„Tomas potrzebował pomocy, a ona była jego jedyną nadzieją. Zeszłego lata uratował jej życie. Zrobi wszystko, by mu się odpłacić pozbyć się długu wdzięczności.”

Lato się skończyło, minęła jesień i nastała noc sylwestrowa w którą Lucy pracowała. Poddawała się ablucjom w łazience, gdy usłyszała strzał a po nim mordercę wołającego jej prawdziwym imieniem. Nie miała wyboru, naga uciekła z mieszkania na śnieg i mróz. Na miejsce zbrodni dociera Tomas i Zingo, którzy zostają przegonieni przez służby bezpieczeństwa, bo klient był zbyt ważny aby śledztwem zajmowali się „zwykli” policjanci.

Jednak dosyć szybko trup się ścieli. Wolf i Zingo szukając możliwości odnalezienia Lucy trafiają na kolejnego. Wiadomości, które Zingo otrzymał od Very też im pomagają, bo ta po przejściu do nowej gazety znowu popadła w niełaskę i prowadzi swoje śledztwo w tej sprawie, łączy kropki i stwierdza, że łącznikiem ich wszystkich jest Lucy. Co ta dziewczyna zrobiła, że tak się naraziła mordercy? Jaki związek z nimi ma mechanik samochodowy z Olandii i zatonięcie promu Estonia?

A „Droga wstydu” usytuowana w Czechach?

Wiele pytań, na które oczywiście czytelnik dostanie odpowiedź.

Autorzy po raz kolejny sprawili, że książka stawała się nieodkładalna. Kartki przewracały się nieomalże same. Po raz kolejny zafascynowałam się postaciami Very i Tomasa, którzy tak samo jak w części pierwszej niesamowicie działali mi na nerwy, jednak ta część spowodowała, że w pewnym momencie poczułam nić zrozumienia dla policjanta. Co się zaś tyczy dziennikarki to nie do końca byłam w stanie zrozumieć jej irracjonalnych wyborów i chaosu, który tworzyła wokół siebie i w swoim życiu prywatnym czy też zawodowym.

Jeżeli byłaby możliwość dania punktów wyższych niż w skali 10/10 to tutaj mogłabym zastosować taką, bo dla mnie książka mieści się właśnie poza nią. Czekam na kolejną książkę duetu Engman&Selaker, ponieważ tworzą naprawdę niezłe książki.

Dziękuję Wydawnictwu Czarna Owca za podarowany egzemplarz.