Droga do piekła

Bramy piekieł otwarły się a demony rozpierzchły się po ziemskim padole.

John Pilar wpada spóźniony do domu. To co odkrywa jest gorsze niż samo piekło. Ktoś podciął gardła jego dzieciom a żonę zasztyletował. To on jednak zostaje oskarżony o ten bestialski mord. Trafia do więzienia i zostaje skazany na karę śmierci. Jego brat Lucas oraz reporterka Rose Parker są przekonani, że prawdziwy morderca pozostaje na wolności. Nie wiedzą, że starając się udowodnić niewinność Lucasa rzucają wyzwanie samemu diabłu.

Bardzo brutalna i makiaweliczna jest ta powieść. Okrucieństwo i wynaturzenie skapują z każdej strony. Wiele obrazów przypomina koszmarne halucynacje. Bezduszność i bestialstwo aż odbierają oddech. Przyznam szczerze, że przez niektóre sceny nie potrafiłam przebrnąć.

Bohaterowie są twardzi, szorstcy, ogorzali piekielnym ogniem, który wyrwał się spod kontroli. Im bardziej zagłębiają się w śledztwo tym bardziej są nim przytłoczeni. Powoli odkrywają spiski i układy na najwyższych szczeblach władzy. Czy dwie ludzkie jednostki są w stanie stawić czoło potężnej i bezdusznej maszynie?

Czytając tą książkę zastanawiałam się wiele razy co przyświecało Autorowi gdy kreślił tak brutalne obrazy. To prawda, że niektóre z nich mnie przerosły, ale też nasunęły sporo refleksji dotyczących kondycji moralnej współczesnego świata. Zdarza się, że zapominamy, że to co widzimy to nie tylko poruszające obrazy, ale też czyjś ból, tragedia, nieszczęście. Człowiek staje coraz mniej empatyczny i z większą łatwością przechodzi obojętnie koło bestialstwa.

Podsumowując, „Droga do piekła” nie należy do najłatwiejszych lektury. Gdy się jednak głębiej przyjrzymy tej drastycznej historii odkryjemy jej drugie, głębokie dno.

Wierzycie w piekło i niebo? Jakie jest Wasze wyobrażenie o tym pierwszym?

John Pilar jest weteranem amerykańskie armii, obecnie prowadzącym sieć siłowni. Pewnego dnia w drodze do domu na urodziny córki, utyka w korku. Gdy dociera do domu, zastaje makabryczny widok. Jego rodzina została brutalnie zamordowana. On sam zaś zostaje oskarżony o tę zbrodnię i skazany na karę śmierci. Nie wie jednak, że to dopiero początek.

W winę brata nie wierzy Lucas. Prowadzi własne śledztwo, w które angażuje się dziennikarka śledcza Rose Parker. Trafiają na trop spisku, który sięga bardzo wysoko. Odkrywają mroczne, brudne sekrety ludzi władzy i pieniędzy. Jednak czy tym samym nie wydają wyroku śmierci na siebie?

"Droga do piekła" to jedna z pierwszych książek Przemysłowa Piotrowskiego, która swoją premierę miała w 2016 roku. Teraz wraz z Wydawnictwem Czarna Owca autor przygotował wznowienie, które zostało przez niego przeredagowane i jak sam autor powiedział, skrócone o 30 procent. Nie czytałam pierwszej wersji, ale ta obecna bardzo przypadła mi do gustu.

"Droga do piekła" to mroczny, bardzo brutalny thriller. Przemoc, okrucieństwo, zwyrodnienie przebijają niemal z każdej strony.

Po raz kolejny możemy się przekonać, że człowiek jest największą bestią, najbardziej okrutnym potworem. Wielkie pieniądze i władza budzą najgorsze instynkty i dają poczucie bezkarności. To, co stworzył jeden milioner dla swoich bogatych, znudzonych kolegów jest makabryczne. Jeszcze bardziej straszne jest, że nikt się temu nie sprzeciwił. Nie uważał, że jest w tym coś złego. Przecież bogaty może więcej. Autor pokazuje, do czego może posunąć się człowiek, do jak okrutnych rzeczy jest zdolny.

Z całą pewnością nie jest to lektura dla wrażliwych. Fabuła przesiąknięta jest krwią i bólem. Brutalnych opisów nie brakuje. Ale w piekle nie może być różowo. Piekło jest cierpieniem.

Jak wygląda piekło na ziemi i droga do niego? Czy znajdzie się ktoś, kto powie "dość" i przeżyje?

Odpowiedzi znajdziecie w książce.

Uważaj. Oto droga do piekła. Wchodzisz na własną odpowiedzialność. Zarejestrowanych obrazów nigdy nie usuniesz z pamięci.

Przemysław Piotrowski to autor, którego twórczość znam prawie w całości i z przyjemnością mogę powiedzieć, że należy do moich ulubionych, ale jego "Droga do piekła" w starym wydaniu była niemal nie do dostania. Od dawna liczyłam, że ukaże się na nowo, bym wreszcie mogła ją poznać. Zapowiedzi, że to jedna z najmroczniejszych jego książek jedynie podsycały moje zainteresowanie.

"Ludzie nigdy nie odejdą od swojej dzikiej natury. Kierują nami pierwotne żądze, czy tego chcemy, czy nie. Tak byli, jest i będzie. Świat jest zepsuty do szpiku kości, żądny zła, pragnący krwi. Nie ma sensu z tym walczyć."

Od pierwszych stron miałam wrażenie, że fabuła to gotowy materiał na film dla widzów o naprawdę mocnych nerwach, ale w drugiej połowie... stwierdziłam, że to jest tak mocne, drastyczne, brutalne, przerażające, makabryczne, że przekroczyłoby granicę tolerancji nawet tych mniej wrażliwych widzów.

Do lektury podeszłam z otwartą głową, wiedząc, że będzie inna niż te, które znałam wcześniej. I faktycznie – autor zabiera czytelnika w niezwykle obrazowy, pełen przemocy, bestialstwa i najgorszych zwyrodnień, świat, który przeraża na każdym kroku. Opisy piekła, tortur, cierpienia i wszelakich okrucieństw są tak sugestywne, że ciarki przechodziły mi po całym ciele, a czasami nawet czułam obrzydzenie. Jeśli zatem jesteście wrażliwi na brutalne sceny, prawdopodobnie "Droga do piekła" nie przypadnie Wam do gustu.

Nie wiem czy wobec powyższych spostrzeżeń mogę napisać, że książkę przyjemnie mi się czytało (to wydaje się dalece niestosowne), ale prawda jest taka, że trudno było mi się od niej oderwać, mimo iż chwilami miałam wrażenie, że wyobraźnia mocno poniosła autora w najmroczniejsze zakamarki umysłu.

Bez wątpienia książka ta mocno poruszyła moją wyobraźnię i zostanie mi w pamięci na bardzo długo.

John Pilar, były żołnierz, zostaje oskarżony o brutalne morderstwo swojej żony i trójki dzieci. On wie, że tej zbrodni nie dokonał, jednak wymiar sprawiedliwości skazuje go na karę śmierci. Gdy wyrok zostaje wykonany, jego młodszy brat Lukas, podejmuje się trudnego zadania odnalezienia mordercy bliskich Johna i oczyszczenia jego imienia. Okazuje się jednak, że szukając informacji ściągnie na siebie, ale nie tylko, uwagę ludzi, z którymi lepiej nie zaczynać.

Książka już o pierwszych stron zaczyna się brutalną sceną śmierci i takich mocnych scen przemocy w powieści pojawi się jeszcze sporo. Jeśli więc ktoś ma mocne nerwy to powieść trafi w jego gusta. Dla mnie jednak ilość przemocy i brutalności z jaką zetknęłam się w tej historii, przekroczyła moje wyobrażenia. Musiałam więc często robić sobie przerwy od czytanej opowieści. Powieść jednak obfituje w zwroty akcji, więc jej tempo jest utrzymane na wysokim poziomie. Bohaterowie są bardzo wyraziści i zdecydowanie kibicowałam Lukasowi oraz Rose w rozwiązaniu zagadkowego symbolu oka opatrzności. Najbardziej przerażające w tej historii jest to, że taki scenariusz mógłby okazać się prawdą, a nie tylko fikcją literacką. Powieść obrazuje do czego mogą posunąć się ludzie, którzy mają władzę i dla których nie ma już żadnych granic do przekroczenia.

Jest to kolejna dobra książka autora, która przekłuwa uwagę. Sądzę, że na długo zapadanie w mojej pamięci. Dla mnie jednak okazała się za mocna. Zawsze wczuwam się w czytane powieści i identyfikuje się z bohaterami. Ilość bólu i cierpienia jakie znalazły się na stronach tej książki po prostu mnie przytłoczyły. Nie można jej jednak odmówić, że bardzo silnie wpływa na emocje czytelnika. Dlatego ostrzegam: trzeba mieć mocne nerwy!

John Pilar, weteran polskiego pochodzenia śpieszy się na urodziny córki. W iście piekielnych warunkach – skwar lejący się z nieba i ogromne korki niepozwalające poruszać się w przyzwoitym tempie, śpieszy do swoich ukochanych. Nie wie jednak, że nie będzie mu udane usłyszeć już ich głosów.

Cała rodzina zostaje zamordowana, a oskarżony o ten potworny czyn zostaje sam John. Szybki proces, wyrok może być tylko jeden – kara śmierci.

W winę Johna nie wierzy jego brat Lukas, były policjant, który chcąc go ratować rozpoczyna prywatne śledztwo. Niestety czasu jest za mało na uratowanie życia, ale Lucas mimo wszystko postanawia walczyć o oczyszczenie jego dobrego imienia.

Wspólnie z dziennikarką śledczą wpada na pewien trop, który okaże się wierzchołkiem góry lodowej. Intryga na najwyższych szczeblach władzy, a w samym środku najbardziej bezwzględni ludzie jakich nosiła ziemia.

To nie czas na krok w tył. Lucas wraz z partnerką będą musieli przekroczyć bramy piekła i to dosłownie. To co znajdą w środku przerazi każdego, nawet największego twardziela.

„Droga do piekła” to moje pierwsze spotkanie z twórczością Przemysława Piotrowskiego. Od razu zaznaczę, nie jest to książka dla każdego. Jest brutalnie, chwilami nawet bardzo. Nie jest to klasyczny kryminał – ja określiłbym tę książkę jako thriller z elementami sensacji.

Na każdym kroku na czytelnika czeka duszny klimat Nowego Jorku. Czytając ma się wrażenie obcowania z gorącymi ścianami krainy, w której władzę dzierży zło wcielone jakim jest sam diabeł.

Autor nie oszczędza czytelnika. Sceny przemocy są opisane z brutalnym realizmem – nie dla taniego efektu, lecz by pokazać, że zło nie zawsze potrzebuje maski. Jednocześnie narracja stopniowo odsłania duchowy wymiar całej historii – pytania o winę, karę, grzech i odkupienie przenikają przez całą powieść, nadając jej gęsty, metafizyczny klimat.

Powtórzę jeszcze raz. Nie jest to książka dla każdego, ale jeśli szukasz akcji, ciekawej intrygi i brutalności rodem z starego dobrego amerykańskiego kina, to polecam Ci tę książkę serdecznie.

"Droga do piekła" Przemysława Piotrowskiego to wznowienie po konkretnych zmianach. Wcześniej nie miałam okazji czytać, więc to opinia bez porównywania z pierwszym wydaniem.

John Pilar, były wojskowy amerykańskiej armii wraca do domu na urodziny córki. Wypadek na drodze sprawia, że John się spóźnia. Nie tylko na urodzinowy tort. Traci także możliwość ocalenia swojej rodziny, która ginie z rąk zwyrodnialca.

John zostaje oskarżony o tę potworną zbrodnię. Jego brat Lucas, nie wierzy w winę brata...

Więcej nie napiszę, by za wiele nie zdradzić. Piotrowski tworzy powieść tak brutalną, okrutną i piekielną, że czytelnicy o słabych nerwach mogą nie dotrwać do końca. Bywały momenty, że musiałam sobie dawkować, robić przerwy, omijać fragmenty. Tu zło jest wszechobecne. Zło przez duże z. Okrucieństwo przed ogromne o. Ale nie to najbardziej uderza, a świadomość, że to wszystko mogłoby być prawdą. Gorzej, gdy ktoś się zainspiruje...

Piotrowski ma niezwykły dar snucia opowieści. Ja mu uwierzyłam, choć założę się, że gdyby tę historię napisał ktoś inny to skomentowałabym ją "taaaa, jasne".

Z jednej strony widzę, że to dobra powieść. Z drugiej, nie chcę takiego Piotrowskiego. Zdecydowanie nie jestem fanką takiej brutalności, przemocy. Skrajnego naturalizmu.

Po lekturze potrzebowałam sporo czasu, by dojść do siebie. Historia jest wstrząsająca!

Czytacie na własną odpowiedzialność!

Współpraca reklamowa

Wierzycie w życie po śmierci?

W niebo i piekło?

Próbowaliście sobie kiedyś je wyobrazić?

Jeśli nie, to wybierzcie się w podróż z autorem, który jak wytrawny przewodnik zabierze was do jego bram, a później oprowadzi po domu samego diabła. Gwarantuję, że tej wycieczki nigdy nie zapomnicie.

"Żadna bestia nigdy nie będzie tak okrutna jak człowiek, tak wyrafinowanie, tak kunsztownie okrutna." - Fiodor Dostojewski

🔥🪬🔥 RECENZJA 🔥🪬🔥

🔥 John Pilar nigdy nie zapomni dnia, który rozpoczął jego drogę do piekła.

Lejący się z nieba żar.

Gigantyczny korek na autostradzie. Urodziny córki na które nie zdążył. Martwe oczy żony.

Bezwładne ciała dzieci.

Proces.

Cela śmierci.

Rozpacz w oczach brata.

Obietnica zemsty na bestii w ludzkiej skórze.

Bestii, po którą trzeba zejść do samego piekła.

🔥 Przemysław Piotrowski ma ogromny talent tworzenia niezwykle obrazowych historii. Świat do którego zabiera czytelnika, włazi pod skórę, wdziera się do umysłu, oblepia mrokiem gęstym jak smoła.

Autor wciąga nas w otchłań piekła, którego nie jesteście w stanie sobie wyobrazić. Piekła na ziemi. Stworzonego przez najgorsze bestie. Wyzute z moralności, zachłanne, zepsute do szpiku kości, wynaturzone.

🔥 "Droga do piekła" to książka nie dla każdego. Jest brutalna do granic możliwości. Obnaża najgorsze ludzkie cechy. Pokazuje jak ogromną władzę mają media, jakie nieograniczone możliwości daje bogactwo, jak bardzo wynaturzone potrafią być pragnienia. Odsłania najbardziej zdegenerowane i perwersyjne zachowania, mające zaspokoić chore żądze.

To mroczny i ciężki thriller z elementami horroru i bardzo dusznym klimatem. Jeśli chcecie zaglądnąć do czeluści piekła, siedliska zła i cierpienia, to ogromnie polecam. Ta książka wam to umożliwi. Zapewniam jednak i ostrzegam, nie jesteście gotowi na to co zobaczycie.

Czy można z czystym sumieniem ufać sprawiedliwości, jeśli ta potrafi zniszczyć życie niewinnego człowieka w mgnieniu oka? A jeśli nie można ufać nikomu - to co zostaje?

„Droga do piekła” Przemysława Piotrowskiego to brutalny, duszny i szokująco realistyczny thriller, który zostawia po sobie nie tylko gęsią skórkę, ale też pytania, na które niełatwo odpowiedzieć. To książka, w której nie znajdziesz pocieszenia. Znajdziesz za to ból, gniew i historię, która pochłania cię jak czarna dziura.

Nowy Jork w tej opowieści nie przypomina miasta marzeń. To miejsce spalone upałem, skażone przemocą, skorumpowane i zepsute do szpiku kości. John Pilar, weteran wojenny, ma jeden cel - zdążyć na urodziny córki. Nie wie, że gdy przekroczy próg własnego domu, jego świat rozpadnie się na kawałki. Oskarżenie o brutalne morderstwo bliskich rzuca go prosto w piekło - i to dosłownie. Ale to dopiero początek.

Brat Johna - Lukas - były glina z przeszłością, nie zamierza pogodzić się z tym, co się wydarzyło. Razem z dziennikarką Rose Parker wyrusza na prywatne śledztwo. To nie klasyczna historia „dobry kontra zły”. To raczej opowieść o tym, jak łatwo wszystko stracić i jak trudno odzyskać choćby cień prawdy.

„Droga do piekła” to książka dla czytelników o mocnych nerwach. Brutalna? O tak. Mroczna? Jeszcze jak. Ale co najważniejsze - cholernie prawdziwa. Piotrowski nie oszczędza ani swoich bohaterów, ani nas. Pokazuje świat bez filtrów - pełen cynizmu, pogardy, bólu i przemocy. Czytałam i czułam się jak po seansie najmocniejszych thrillerów Davida Finchera.

Fabuła jest gęsta, dynamiczna i nie daje ani chwili wytchnienia. Nie ma tu zbędnych opisów - wszystko jest konkretne, celne, bezkompromisowe. I choć niektóre wątki wydają się na początku zbyt przerysowane lub trudne do uwierzenia, z czasem okazuje się, że autor miał plan - zaskakujący i piekielnie skuteczny. Zakończenie? Miażdżące. Wybuchowe. Z tych, które każą ci przewrócić ostatnią stronę i wpatrywać się w nią przez kilka minut z niedowierzaniem.

Widać też, że to nie jest przypadkowa historia - autor zna realia, świetnie buduje napięcie i tworzy postaci, które nie są papierowe. Lukas, z jego lojalnością i wewnętrzną raną, to jedna z tych postaci, które zostają w pamięci. Rose dodaje całości oddechu, a jednocześnie nie pozwala zapomnieć, że w tym świecie nie ma miejsca na słabość.

„Droga do piekła” to nie jest książka, którą „miło się czyta przy kawie”. To opowieść, która boli. Ale jeśli lubisz historie, które nie boją się wejść w najciemniejsze zakamarki ludzkiej natury - znajdziesz tu literacką petardę. I choć miejscami miałam ochotę odetchnąć, zostawić ją na chwilę - nie mogłam. Bo ta książka wciąga jak bagno. Z każdym rozdziałem głębiej.

Ocena: 9/10 - bo to thriller, który łamie schematy, wywołuje reakcję, nie zostawia obojętnym. Prawdziwie mroczna, świetnie napisana historia o winie, zemście i zgniliźnie systemu. Jedna z najmocniejszych rzeczy na polskim rynku w tym gatunku.