Dom na krańcu świata

Jak lubię twórczośc Koontza, tak "Dom na krańcu świata" mnie zawiódł. Historia niestety nie trafiona, zbyt fantazyjna (nawet jak na Koontza). Pierwsze 3/4 książki niepotrzebnie rozwleczone, Końcówka, na której powinien się bardziej skupić, na chybcika pominięta. Ciężko było mi przez tę książkę przebrnąć, Oby to chwilowy spadek formy.

Dean Koontz jest legendą pośród pisarzy powieści gatunku grozy i chociaż tworzy od lat, nieustannie zaskakuje swoich czytelników, powiewem świeżości oraz przenikliwością. W jego najnowszej powieści na nowo odnajdzie się każdy zaangażowany fan grozy i doceni nie tylko to co dzieje się na powierzchni, ale także subtelny, podprogowy przekaz.

Autor z wprawą doświadczonego bajarza prowadzi nas przez opowieść pełną ukrytych znaczeń. Skupiamy się nie tylko na samej akcji, która już od pierwszych stron buduje mroczny klimat, ale wchodzimy także głębie, w psychikę bohaterów, ich pragnienia i marzenia a także lęki z jakimi się mierzą. Koontz pozwala nam rozłożyć ich zachowania na czynniki pierwsze, przeanalizować zachowania oraz podejmowane decyzje a także dostrzegać jak zmieniają się pod wpływem fabuły i związanych z nią doświadczeń. Tutaj powieść grozy stoi na równi z motywem ludzkich zmian, analizą zachowań oraz interakcji jakie zachodzą w tych, którzy dzielą się na kategorię dobrych i złych. Autor żongluje bowiem skrajnymi osobowościami i stawia przed nami różne sylwetki postaci, aby każda intrygowała i dawała do myślenia swoim zachowaniem.

Czytamy o losach intrygującej postaci, która odcięła się od świata. Jeszcze do niedawna była gwiazdą świata sztuki – i dziś również tworzy, ale przede wszystkim malarstwo jest teraz ukojeniem nerwów. Katie mieszka samotnie na wyspie przypominającej fortecę i w ten sposób czuje, że ma kontrolę nad swoim życiem. Nie spodziewa się jednak, że na sąsiadującej wyspie działa tajemnicza instytucja, która mocno naznaczy jej spokój. Pewnego dnia dwóch agentów pojawia się pod domem kobiety i chociaż budzą jej lęk to dopiero dalsze wydarzenia porządnie zmrożą krew w żyłach. Okaże się bowiem, że Katie stanie w obliczu przerażającej bitwy z tajemniczym wrogiem i pokaże czytelnikom, że w pojedynczej jednostce drzemie ogromna siła jeśli przyjdzie jej się skonfrontować z prawdziwym złem.

Uwielbiam twórczość autora za jego nieszablonową kreację postaci. Za każdym razem zaskakuje mnie bohaterami, którzy mają wiele do powiedzenia i rozwijają swoje osobowości wraz z biegiem akcji. Katie również nabiera doświadczenia, z wystraszonej kobiety odrzucające społeczeństwo na końcowych stronach żegnamy zupełnie inną postać, silną i niezależną, która jest w stanie pokonać wszelkie złoto. Rewelacyjnie pokazuje proces zachodzących w bohaterce zmian i jednocześnie uczy czytelnika, że życie jest krótkie, warto chwytać każdą chwilę i nie bać się tego co nas czeka, ponieważ demony które nas otaczają, zarówno te wewnątrz nas jak i w przypadku tej powieści zewnętrzne, nie zawsze są warte strachu. Sama groza natomiast w tej powieści buduje wspaniały klimat, otacza nas mrokiem już od pierwszych stron, pobudza naszą wyobraźnię do intensywnej pracy, ponieważ sugestywne znaki nie zawsze mają odbicie w konkretnych kształtach, więcej jest tutaj domysłów, aniżeli namacalnych wrogów, ale razem z bohaterką szybko zorientujemy się, że zło ma swoje uzasadnienie w ludzkich pragnieniach.

"Dom na krańcu świata" to kolejna popisowa książka autora, mrożąca krew w żyłach i mocno dająca do myślenia. Powieść nawiązuje do lęków z którymi mierzymy się na co dzień, idealnie interpretuje ludzkie zachowania i pokazuje szereg zmian zachodzących w głównej bohaterce. Na przestrzeni 400 stron rozpościera się nieszablonowa akcja od której trudno się oderwać i która pobudza nasze szare komórki do intensywnego myślenia. Jestem wielką fanką powieści Koontza i tym razem także czuję się w pełni usatysfakcjonowania otrzymaną treścią. Dla wszystkich fanów grozy to lektura obowiązkowa, która zaskakuje ukrytym na drugim planie przekazem.

Katie od dwóch lat mieszka sama na małej wyspie o nazwie Jakubowa Drabina. Każdy jej dzień wygląda tak samo, do czasu gdy na okoliczne wody zrzucone zostają bomby głębinowe. Wszystko wskazuje na to, że ma to coś wspólnego z sąsiednią wyspą i znajdującym się na niej tajemniczym ośrodkiem rządowym. Katie nie chce się w to mieszać, jednak pojawienie się na wyspie dwóch agentów, zamienia jej spokojne życie w koszmar.

Dean Koontz to Autor, do którego mam ogromny sentyment. To właśnie, między innymi od jego powieści, zaczęła się moja przygoda z horrorami. Koontz potrafi wprowadzić czytelnika w stan nieustannego napięcia, budując atmosferę zagrożenia, które stopniowo przybiera na sile. Z niesamowitą precyzją opisuje rosnący strach i przerażenie Katie, która zmuszona jest stawić czoła nieznanemu i niebezpiecznemu przeciwnikowi. Jego zdolność do budowania niepokoju i tworzenia przekonujących postaci sprawia, że książkę czyta się jednym tchem. Główna bohaterka, Katie, to postać, która od pierwszych stron budzi sympatię i współczucie. Zmuszona do stawienia czoła tajemniczemu wrogowi, odkrywa w sobie niespotykaną siłę i determinację. Choć na początku wydaje się krucha i zraniona, okazuje się być niezwykle silną kobietą.

"Dom na krańcu świata" to książka, która trzyma czytelnika w napięciu od pierwszej do ostatniej strony. Koontz mistrzowsko łączy elementy thrillera, horroru i science fiction, tworząc niezwykle intrygującą powieść. Autor po raz kolejny udowadnia, że jest mistrzem w tworzeniu skomplikowanych fabuł i barwnych postaci. Nie szczędzi czytelnikom zwrotów akcji i niespodziewanych wydarzeń. Jego styl pisania, pełen szczegółowych opisów sprawia, że "Dom na krańcu świata" czyta się z ogromnym zainteresowaniem. Ja podczas lektury bawiłam się naprawdę dobrze.

🦊📚 Uwielbiam horror, który nie musi się śpieszyć, aby zbudować napięcie, historie wręcz leniwą, która bardzo powoli odsłania przed czytelnikiem karty. To pozwala lepiej wczuć się w mroczną historię dzięki czemu ta zawsze lepiej oddziałuje ze swoim czytelnikiem. To dlatego mimo faktu, iż twórczość Dean Koontza przeważnie omijam ta historia jednak mnie skusiła gdyż właśnie tym była reklamowana - nieśpiesznym snuciem się w tkaniu iście mrocznej intrygi.

🦊📚 Katie, jak każdy z nas, ma w pamięci wspomnienia, o których najchętniej by zapomniała. Dlatego, chcąc uciec przed przeszłością, wybiera samotność. Kupuje dom na odległej wyspie, z dala od cywilizacji, i zaczyna tam nowe, dziwnie ciche życie. Wszystko zmienia się, gdy pewnego dnia zauważa dziwne wydarzenia na sąsiedniej wyspie. Tajemnica szybko staje się głównym celem działań Katie, która niespodziewanie zyskuje dwoje towarzyszy – oswojonego lisa i pewną dziewczynkę. Czy tej nietypowej trójce uda się uciec przed konsekwencjami tego, co zobaczyli? I co tak naprawdę wydarzyło się na tamtej wyspie?

🦊📚 Muszę przyznać, że ta książka nie od razu przypadła mi do gustu. Początek wydawał się trochę przeciągnięty, przez co nie mogłam się doczekać, aż zacznie się dziać coś konkretnego. Na szczęście, gdy fabuła w końcu nabiera tempa, zyskuje niezbędny rytm. Dzięki temu książka zaczęła mi sprawiać przyjemność, a sama byłam zaskoczona, jak szybko skończyłam tę historię.

🦊📚 Dom na krańcu świata to przede wszystkim historia o stracie i konsekwencjach złożonej obietnicy. Główna bohaterka, Katie, traci kogoś bardzo bliskiego, a ta strata rzuca cień na całe jej życie, sprawiając, że trudno jej się odnaleźć w otaczającym chaosie. W pewnym momencie jedyną siłą napędową jej życia staje się obietnica, którą złożyła. Koontz, na szczęście, bardzo powoli odsłania szczegóły, dzięki czemu chęć odkrycia, co wydarzyło się w życiu Katie, staje się głównym motorem napędzającym czytelnika. Drugim motywem jest tajemnica kryjąca się na pobliskiej wyspie. Połączenie tych dwóch wątków sprawia, że lektura daje czytelnikowi nieskrywaną satysfakcję.

🦊📚 Czy jest to najlepsza albo najgorsza książka autora? Przeczytałam za mało jego dzieł aby umieć to sprawiedliwie ocenić. Ale jedno jest pewne jest to idealna ksiażka na letnie zaczytanie.

"Tajny projekt badawczy"

Trochę wody upłynęło od momentu, gdy ostatnio sięgnąłem po książkę Deana Koontza. A jakiś czas temu potrafiłem czytać pod rząd nawet kilkanaście książek Masterton i Koontza jako alternatywę do Stephen Kinga. Nadarzyła się jednak ostatnio okazja sięgnąć po książkę pana Deana, i to najnowszą, bo ledwo co się ukazała, więc skorzystałem i zabrałem się za czytanie, zaciekawiony co to będzie.

Uciekając przed przytłaczającą stratą i miażdżącą niesprawiedliwością, Katie samotnie osiada w kamiennym domu nieco przypominającym fortecę na wyspie zwanej Jakubową Drabiną. Niegdyś ta wschodząca gwiazda świata sztuki, teraz znajduje ukojenie w otaczających ją ciszy i spokoju oraz w swoim malarstwie.

Katie żyje spokojnie do czasu, aż dowiaduje się, że na sąsiadującej wyspie kryje się tajemniczy rządowy ośrodek badawczy. Niedługo potem dwóch agentów przybywa na Jakubową Drabinę w poszukiwaniu kogoś – lub czegoś – czego nie chcą zidentyfikować. Chociaż nad tymi ludźmi wisi groza, nadchodzi nieskończenie większe zagrożenie, tak dziwne, że nawet zwierzęta na wyspie są w stanie najwyższego alarmu. Katie już wkrótce stanie w obliczu epickiej i przerażającej bitwy z tajemniczym wrogiem, którego nikt tak naprawdę nie zna...

Ta licząca niespełna czterysta stron książka złożona jest z dziewięciu większych działów i około dziewięćdziesięciu podrozdziałów, co powoduje, że czyta się szalenie szybko i perfekcyjnie nadaje się jako lekkie i przyjemne czytadło dla urozmaicenia wolnego czasu na wakacjach (np. na plaży), kiedy często nie jesteśmy w stanie skupić się na książce dłużej, bo jesteśmy wyrywani do innych zajęć.

Koontz jest bardzo dobry w opisywaniu postaci i miejsc akcji, i tutaj po raz kolejny udowadnia, że jest w formie. Stworzył ciekawą codzienną odskocznie w postaci samozamieszkalnej wyspy, gdzie żyje równie ciekawa główna bohaterka w ciszy i spokoju, i wszystko to co ją otacza w zasięgu ręki i wzroku. Uważaj jednak pomysł na tę książkę na wyeksploatowany w tym gatunku, a zarazem mało znaczący dzisiaj dla wprawionego czytelnika, który szuka nowych doznań. Kiedyś tą książkę czytałoby się z pewnością ze znacznie większymi wypiekami, toteż może dlatego lepiej nadaje się dla nowych czytelników. No i do tego uważam niektóre fragmenty, będące odskocznią od głównej osi fabularnej, za nieco bezsensowne i nic nie wnoszące do tej historii, i w sumie zastanawiam się po co one w ogóle tam były? Może kiedyś się dowiem.

Podsumowując, "Dom na krańcu świata" nie jest niczym odkrywczym dla stałego czytelnika Deana Koontza i horrorów, ale jest na tyle dobrze napisana, żeby urozmaicić wolny czas bez nudy i obaw, że nie dotrwa się do końca książki, bo szybko się ją czyta. Dla nowych czytelników zaś uważam, że to pozycja idealna na start zapoznania się z autorem. Jeśli ta książka Wam podejdzie to macie przed sobą mnóstwo innych od Koontza, za które możecie się zabrać w dalszej kolejności.