Dolina Tęczy

Jem, Walter, Nan i Di, czyli dzieci Anne i Gilberta, bardzo często spędzają czas w miejscu nazywanym „Dolina Tęczy”. Jest to miejsce nie tylko piękne, ale również pełna tajemniczości. To właśnie tam nasi bohaterowie poznają dzieci nowego pastora: Jerry’ego, Carla, Unę i Faith. Między nimi rodzi się przyjaźń i to naprawdę szybko. Niebawem do naszej ósemki dołącza pewna zabłąkana sierotka. Kto? Jak zostanie przyjęta? Co przeżyją dzieci?

Nowy pastor ma czwórkę dzieci i według wielu osób w miasteczku, brakuje im matki. Wdowiec jest sam i jakoś nie zamierza tego zmieniać. Jednak pewne zdarzenia, światło księżyca, niespodziewane spotkanie pomału zaczyna wszystko zmieniać. Dlaczego? Kogo spotka? Jak potoczy się ta znajomość? Co słychać u Anne? Jak potoczyło się jej życie?

Za mną siódmy tom całkiem nowego wydania bardzo znanej serii Ania z zielonego wzgórza. Osobiście bardzo się cieszę, że ta seria została wydana w takiej odsłonie. Mocno liczę, to wydanie będzie dopuszczona jako lektura. Czytając książkę, powróciłam do dzieciństwa, przypomniałam sobie losy Anne, które kiedyś bardzo lubiłam. Przyznam szczerze, że również w tym tomie, zwróciłam uwagę na zupełnie inne rzeczy, niż czytając inne wydanie w dzieciństwie.

Tym razem skupiamy się nie na Anne, chociaż ona również jest obecna w książce i poznajemy jej dalsze losy. Tak więc kto? Największą rolę odgrywają dzieci Anne i Gilberta, a także pastor i jego pociechy. Każdy z nich jest postacią ciekawą, dającą się lubić.

„Dolina Tęczy” to książka, którą dostarczyła mi wiele przyjemności podczas czytania. Powrót do znanej i lubianej historii sprawił radość. Ze swojej strony zdecydowanie polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Mój ogromny sentyment do serii o Anne (Ani) wiąże się zarówno z literaturą oraz niezapomnianą ekranizacją. Wracam do każdego nowego wznowienia, by porównać je z moimi ulubionymi wersjami i przyznaję, że przekład Anny Bańkowskiej warty jest bliższego poznania.

Myślę, że nikomu nie muszę przybliżać obrazu Ani z Zielonego Wzgórza czy jak w powyższym przykładzie: Anne z Zielonych Szczytów. To opowieść o niesfornej, pełnej pasji i cudownego nastawienia wobec życia dziewczynce, która inspiruje pokolenia po dziś dzień. Dorastałam na opowieściach z nią związanych, doceniałam pióro Maud Montgomery i uważam, że nikt nigdy jej nie dorówna. Dlatego ogromnie cieszę się, że świat nie zapomniał o prozie autorki i pojawiają się kolejne wznowienia serii, prześcigające się w przekładach, wizualnych oprawach czy innych cudach, ale za każdym razem oferując nam tą samą wyjątkową opowieść, która porusza serca czytelników w każdym wieku.

Jestem zdania, że całość powinniście czytać z zachowaniem chronologii, ponieważ tak wszystko lepiej smakuje. Obserwując kształtowanie charakteru tytułowej bohaterki, jej wybory, konsekwencje działań czy kolejne nawiązywane przyjaźnie czułam się obecna w jej życiu a także świadoma wszystkich podejmowanych kroków. Od pierwszych stron żyłam fabułą, angażowałam się w kolejne przygody, odczuwałam na własnej skórze wszystkie emocje i może nie będę obiektywna, ponieważ uwielbiam historie Anne, ale napiszę, że nigdy nie miałam do czynienia z tak prostą opowieścią a jednocześnie głęboką pod względem przesłania, podejmowanych wartości czy analizy prozy życia. Lucy Maud Montgomery zaskakuje bystrością, inteligencją a także nieograniczoną wyobraźnią. W tej książce dzieje się wszystko a my chwytamy każde słowo i wciąż mało nam atrakcji.

Malownicze tło, które otula naszą wyobraźnię wspaniałymi opisami jest miejscem, w którym żyje główna bohaterka. Nasza uwaga skupia się jednak na dzieciach Blythe’ów, które w Dolinie Tęczy odnalazły swoje ulubione miejsce zabaw. Jem, Walter, Nan i Di wraz z dziećmi pastora Jerrym, Carlą, Unę i Faith oraz niedługo później zbłąkaną sierotą Mary Vance będą przeżywać wyjątkowe przygody. A w tle pastor przeżywać będzie miłosne wzloty i upadki, Anne doglądać będzie rodziny i pielęgnować własne tradycje a cała wioska zaprosi nas do wspólnego życia, traktując czytelnika jak jednego ze swoich.

"Dolina Tęczy" to kolejna powieść, w której główną rolę odgrywają silne, pozytywne emocje. Serdeczne uczucia otulają nas z każdej strony, przywołują na ustach szczery uśmiech i przywłaszczają naszą wyobraźnię. Lucy Maud Montgomery nieustannie zachwyca, inspiruje do działania, sprawia, że próbujemy być lepszymi ludźmi tuż po zamknięciu ostatniej stron jej wyjątkowej powieści a wysoki poziom historii, jej analiza zachowań bohaterów czy wspaniale opisana proza życia motywują do działania. To książka, która nie traci na wartości a dojrzewa z każdym kolejnym dniem. Niezapomniana i dedykowana każdemu, bez względu na wiek czy literackie upodobania.

Fabuła książki koncentruje się na relacjach między dziećmi Blythe’ów a nowymi postaciami. Pastor Meredith, samotny ojciec, boryka się nie tylko z wyzwaniami rodzicielskimi, ale także z lokalną presją, by ponownie się ożenić. Z jednej strony, to wątek ciepły, pełen zrozumienia i humoru, z drugiej, subtelnie pokazuje, jak trudno odnaleźć się w oczekiwaniach społecznych, zwłaszcza w małych miasteczkach. Postać pastora oraz jego potomstwa — Jerry’ego, Carla, Uny i Faith — wnosi do opowieści dużo uroku. Aczkolwiek, muszę przyznać, iż nie obyło się bez pewnych rozczarowań. Anne pojawia się raczej epizodycznie, a Meredithowie, choć sympatyczni, nie mają tej samej siły przyciągania. Trochę za rudowłosą bohaterką tęsknię.

(…)

„Dolina Tęczy” to książka pełna ciepła, szczególnie dzięki wspaniałemu tłumaczeniu Anny Bańkowskiej, które podkreśla oryginalny czar stylu Maud. Chociaż osobiście brakowało mi większej obecności Anne, to jednak opowieść o pastorze i jego dzieciach dostarcza mnóstwa wzruszających chwil. Wielu z nas odnajdzie w tej książce dużo ważnych emocji, bez względu na wiek. Cała seria oferuje coś, co cenię sobie w literaturze, czyli możliwość ucieczki do innego świata. Sądzę, że to wydanie będzie się podobać zarówno nowym czytelnikom, jak i tym, którzy spędzili dzieciństwo na Zielonym Wzgórzu.

To już siódma część przygód rudowłosej Anne i jej rodziny. Po raz kolejny miałam okazję wrócić do tej historii w tłumaczeniu Pani Anny Bańkowskiej. Przepiękne wydanie, które zawdzięczamy wydawnictwo_marginesy sprawia, że po książkę sięga się z wielką przyjemnością. Treść zachwyca, ale ja osobiście wychowałam się na tych książkach, więc mam do nich ogromny sentyment. "Nowoczesne" tłumaczenie dzięki któremu książka jest przystępna zarówno dla starszych dzieci, młodzieży jak i dorosłych.

Tym razem towarzyszymy czwórce młodych Blythe'ów oraz dzieciom nowego pastora Mereditha, wdowca. Wszyscy stworzyli grupę przyjaciół, którzy spotykają się w Dolinie Tęczy. Do ich grona dołącza Mary Vance, która uciekła od kobiety, która wykorzystywała ją do granic możliwości, za przysłowiowy chleb.

W tej części wprowadzone zostały nowe postacie. "Dolina Tęczy" skupia się głównie na nowym pastorze. Mało tu Anne i Gilberta, których uwielbiam. Jak już wspomniałam te książki są dla mnie niezwykle sentymentalne i każda jedna część jest dla mnie wyjątkowa. Tą również przeczytałam z ogromną przyjemnością i wielkim zainteresowaniem. Powrót do niej po około 15 latach był dla mnie niezwykle wartościowy i cieszę się, że miałam okazję przeczytać ją teraz, jako dorosła kobieta. Bardzo serdecznie polecam, zwłaszcza to przepiękne wydanie, które zachwyca nie tylko okładką, ale także treścią.

„Dolina tęczy” to już 7 tom przygód rudowłosej Anne i jej rodziny. Autorka wprowadza tutaj nowe osoby. Anne i Gilbert mają czwórkę dzieci, która zaprzyjaźnia się z dziećmi pastora: Jerry’ego, Carla, Unę i Faith. Do grupy dokańcza również Mary Vence. Dziewczynka jest sierotą, która uciekła z swojej chlebodawczyni.

Autorka przybliża nam bardziej tutaj postać pastora, który jest wdowcem. W małym, malowniczym miasteczku coraz częściej mówi się o tym, że powinien ponownie ożenić się. I chociaż opiera się temu pomysłowi w końcu znajduję potencjalną kandydatkę. Pech chce, że ona związana jest z pewną obietnicą.

Im więcej tomów z tej serii, tym bardziej autorka odbiega od głównych bohaterów a zastępuje ich nowymi. I chociaż tę książkę czytało mi się bardzo dobrze, to brakowało mi Anne i Gilberta.

„Dolina tęczy” podobnie jak poprzednie części napisana jest lekkim stylem. I chociaż pierwsze książka z tej serii została wydane ponad 100 lat temu to nie czuć w niej języka jakim pisano kiedyś. Jest to powieść ponadczasowa, którą czytały nasze babcie, mamy i teraz my. A mam nadzieję, że również nasze dzieci będą czytać.

Jeśli jesteście fanami rudowłosej Anne jak ja, to bardzo polecam „Dolonę Tęczy” jak i poprzednie części z tej serii. Na pewno dostarczy Wam ona wielu emocji i sprawi, że przeniesiecie się do czasów dzieciństwa gdy po raz pierwszy mieliście ją w rękach.