Do widzenia, Lily

Historia Teda i Lily jest niezwykła , ponieważ opisuje ich niesamowitą, głęboką wieź, a przecież Lily to jamnik. Czy można pokochać z całego serca psa, rozmawiać z nim, razem się z nim śmiać, a nawet grać w Monopoly? Jak się okazuje, oczywiście, że tak. Ted jest tego najlepszym przykładem. ❤

Pewnego dnia Ted dostrzega na głowie Lily guza i od tego momentu zaczyna się walka o jej życie… Guz nazwany przez bohatera „ośmiornicą” za żadne skarby nie chce zniknąć, nie chce odpuścić, z dnia na dzień staje się coraz silniejszy, co wiąże się z tym, że Lily powoli „znika”. Czy Ted będzie musiał pogodzić się ze stratą i z własnym smutkiem?

Kilka miesięcy temu czytałam inną książkę autora, a mianowicie #gujcio . To historia opowiadająca o sile rodziny, zwłaszcza w tym trudnych życiowych momentach. Na samą myśl o niej pojawia się na mojej twarzy uśmiech. Humor jaki zaproponował Steven Rowley totalnie do mnie przemawia. W podobnym klimacie utrzymana jest i ta książka, choć tutaj łzy radości mieszają się ze łzami smutku, a potem niestety te drugie pozostają na długi czas.

To nie tylko opowieść o przyjaźni, ale również historia, która zmusza do myślenia.. Opowiada o przywiązaniu i bezgranicznej miłości, ale również o bólu, cierpieniu i stracie. O tym jak Twoje zwierzątko Ci ufa…

Dodatkowym bodźcem do moich przemyśleń była rozmowa z autorem umieszczona za samym końcu książki oraz zasugerowane tematy do dyskusji dotyczące bezpośrednio fabuły. Przykładem może stać się chociażby pytanie: „Ted i Lily darzą się zaufaniem, które zdaje się nie obejmować ludzi. Zaufanie wymaga pewnego rodzaju odwagi, na którą ludziom czasem trudno się zdobyć. Czy bezwarunkowość psiej miłości jest możliwa do odtworzenia w relacjach międzyludzkich? Dlaczego?”

Mocno Was zachęcam do tego, abyście poznali tę uroczą dwójkę prawdziwych przyjaciół ❤❤❤

"Do widzenia, Lily" to melancholijne i pełne miłości pożegnanie bohatera z ukochaną Jamniczką, która zachorowała na nieuleczalną chorobę. To szereg emocji, wydarzeń i wspomnień, którymi żyje TEN GOŚĆ. Powieść doprawiona słuszną szczyptą realizmu magicznego, który sprawia, że wyobraźnia przestaje mieć ograniczenia w rzeczywistym świecie i pozwala bardziej wczuć się w przeżycia bohatera i jego suczki. Fabuła oparta jest na prawdziwych doświadczeniach bohatera i to sprawia, że książka jest wyjątkowa.

Są takie dni kiedy melancholijny nastrój w książkach współgra z melodią mojej duszy. Ta powieść miała idealne nuty.

Polecam!

Kiedy otrzymałam propozycję przeczytania “Do widzenia, Lily”, zaczęłam się zastanawiać, czy powieść, której głównym bohaterem jest pies, to na pewno coś dla mnie. Jak dotąd mam za sobą tylko jedną taką pozycję, w której chyba nawet pies był narratorem, postanowiłam więc spróbować. Tym bardziej, że opis na okładce sugerował, że nie będzie to zwykła, lekka i śmieszna opowiastka, a coś naprawdę ważnego.

Ted i Lily to najlepsi przyjaciele od 12 lat. Ted jest samotnym pisarzem, a Lily jego wierną psią towarzyszką. Ich szczęśliwe wspólne życie zostaje pewnego dnia zaburzone przez... ośmiornicę. I nie, nie wchodzimy tu w morskie klimaty – po prostu taki przydomek dostał guz, który ni stąd, ni zowąd pojawił się na głowie Lily i zaczął utrudniać jej życie. Ted nie zamierza się poddać i mimo ograniczonych możliwości leczenia, zamierza pokonać stwora, który krzywdzi jego jamniczkę.

Spodziewałam się historii pełnej refleksji, miłości, tęsknoty i samotności. I właściwie dokładnie to dostałam, z tym że było też kilka gratisów, na które nie byłam przygotowana. Być może osoby, które już czytały, będą wiedziały o co mi chodzi, bo niejednokrotnie spotkałam się ze stwierdzeniem, że ta powieść jest inna, niecodzienna, a nawet dziwna (bez negatywnego wydźwięku). Nie mam żadnego problemu z tym, że bohater mówił do swojego psa. W pewnym sensie jestem też w stanie sobie jakoś wytłumaczyć to, że ten pies mu odpowiadał. Mimo to jest w książce jeden dłuższy fragment, którego nie udźwignęłam i wciąż zastanawiam się, czy ta historia obyłaby się bez niego. Nie mogę jednak powiedzieć, że książka mi się nie podobała, ponieważ był to tylko jeden zaskakujący fragment.

Mimo, że fabuła kręci się wokół Lily, to kreacja postaci Teda zasługuje tutaj na wielkie brawa. Początkowo można sądzić, że poznamy bohatera mierzącego się z żalem z powodu choroby pupila. Z czasem jednak na wierzch wychodzi o wiele więcej faktów i zdarzeń, które go ukształtowały. Bardzo ciekawe było ich odkrywanie i analizowanie.

Było emocjonalnie i metaforycznie. Na pewno zapamiętam ją na długo i to nie tylko dzięki tym zaskakującym i niestandardowym fragmentom!

Lily ma Ośmiornicę. Zamieszkała na środku czoła i wywróciła świat jej człowieka do góry nogami.

Ted z dnia na dzień zmuszony jest do poradzenia sobie z faktem, że jego starszy już psiak ma guza, który może ich rozdzielić. Budzi to w nim chęć buntu i niezgodę, a choć wciąż są razem, to już teraz mężczyzna zaczyna przeżywać swoją żałobę. Nadal obok siebie, ale jedną nogą już osobno. Każdy człowiek, który oddał serce psu gdzieś z tyłu głowy ma świadomość, że będzie musiał przeżyć jego odejście, ale gdy to nadchodzi — nikt nie jest na to gotowy. Mokry nos, który ociera się o naszą szyję, ciepłe ciało, które ufnie się w nas wtula i spojrzenie, które przepełnione jest oddaniem. Utrata tego sprawia, że w nas samych coś umiera. Że w sercu rodzi się czarna dziura, która chce wszystko pochłonąć. Ted nie jest tutaj wyjątkiem. Walcząc z samotnością próbuje zapewnić swojej najlepszej przyjaciółce dobry koniec, ale jednocześnie znajduje się na krawędzi rozpadu. Kolejne nieudane randki, daleka relacja z rodziną, niechęć do terapeutki czy spotkania z przyjacielem, który ma wszystko to, czego chciałby Ted (zdrowego psa i partnera u boku) nie poprawiają jego stanu, a najgorsze jeszcze przed nim.

Steven Rowley posługuje się lekkim piórem i umiejętnie kreśli kolejne stadia przeżywania żałoby po kimś, kto wkrótce ma umrzeć, ale zamiast wzruszenia częściej odczuwałam irytację głównym bohaterem. Rozumiałam jego działania, ale wszystkie te rozmowy z Ośmiornicą (guzem) i działania, które miały być buntem przeciw niemu... Jak bardzo mnie to męczyło! I jak sama idea tych rozmów mi się nie podobała! Moje prywatne upodobania czytelnicze stanęły twarzą w twarz z dobrze skonstruowaną psychiką bohatera, ale ujętą w niestandardowej formie i spotkanie to nie skończyło się dobrze, czego ogromnie żałuję. Nie mniej — na Rowleya wciąż będę miała oko i kiedyś z pewnością przeczytam jego słynne „The Guncle", bo tkwi w nim potencjał.

przekł. Magdalena Rychlik

(Psst, wydawnictwo Prószyński i Sk-a wydało powieść pod tytułem „Do widzenia, Lily", wcześniej Otwarte dało jej nazwę „Ośmiornica", a oryginał widnieje pod „Lily i Ośmiornica" [„Lily and the Octopus"]. Co tutaj się dzieje?)

Kiedy odchodzi przyjaciel nasze życie wywraca się do góry nogami, a serce rozpada się na milion kawałków. Później nie pozostaje nam nic innego, jak dzień po dniu zbierać te kawałki i dopasowywać do siebie tak długo, aż każdy znajdzie się znowu na swoim miejscu.

Zamykam oczy. Spod przymkniętych powiek płyną łzy. W głowie pojawiają się wspomnienia, obrazy tych najlepszych chwil. I uświadamiam sobie, jak bardzo takie powieści są potrzebne. Każdemu. Bez względu na to, czy posiada czworonożnego przyjaciela, czy też nie.

„Do widzenia Lily” to osobiste przeżycia autora zebrane w przepiękną historię pełną magii. Nie jest to zwykła opowieść o tym, co czuje człowiek, kiedy przychodzi mu żegnać się ze swoim psem. To dzieło, które pokazuje relacje i uczucia zwierząt do ludzi i ludzi do zwierząt. To też pokazanie walki o każdy dzień swojego najlepszego przyjaciela ale również trudnych decyzji, które przychodzi podjąć w obliczu nieuleczalnej choroby.

Autor dzięki wprowadzeniu wątków magicznych przekazuje nam wręcz baśń, której dajemy się porwać. Mnie osobiście akurat jeden z tych wątków najmniej się podobał, jednak patrząc na całokształt pozycji, świetnie do niej pasował i miał znaczenie symboliczne.

Nie jestem w stanie przypomnieć sobie książki, przy której czytaniu aż tak buzowałaby we mnie emocje i doświadczyłabym tylu wzruszeń. Być może wpływ na to miały wydarzenia z mojego prywatnego życia, które były bardzo podobne do przeżyć autora. Być może doskonale wiedziałam, co czuł autor pisząc te słowa i jak trudne musiało to być dla niego.

Końcówka historii po części dawała nadzieję na szczęśliwe zakończenie, jednak tytuł zobowiązywał i nie pozostawił żadnych złudzeń. To jest książka o pożegnaniu i stracie. O żałobie i powracaniu do życia. To historia z przesłaniem, że nasi czworonożni przyjaciele zawsze gdzieś tam koło nas będą. Ta pozycja jest też zwróceniem uwagi na różnice w przyjaźni z ludźmi i ze zwierzętami. One jako jedyne nie są w stanie udawać, zatajać i okłamywać. One jako jedyne oferują nam swoją przyjaźń bezwarunkowo, nie licząc na nic w zamian.

Jest to pozycja, która zauroczy dosłownie każdego. Tych, którzy kochają swoich małych przyjaciół najmocniej na świecie utwierdzi, że nie są przypadkami odosobnionymi, a tym, którzy myślą zupełnie inaczej pokaże, jak niewiele różni się strata pupila od straty bliskiej osoby.

Ted i Lily to nierozłączny duet - wspólnie plotkują o życiu miłosnym, grają w Monopoly i przeżywają różne przygody. Może brzmi to normalnie, lecz okaże się bardziej niecodzienne, gdy dowiecie się, że Lily jest jamniczką.

Pewnego dnia Ted odkrywa na jej ciele guza, który rzuca cień na dotychczasowe spokojne życie tej dwójki. Nie potrafiąc odnaleźć się w nowej rzeczywistości, mężczyzna nazywa guza ,,ośmiornicą", tym samym negując jego prawdziwe znaczenie.

Wspólna przyszłość Teda i Lily staje pod ogromnym znakiem zapytania...

🐕🐙

,,Do widzenia, Lily" to książka o stracie najlepszego przyjęciela, bo tym właśnie tytułowa Lily jest dla Teda. Ich relacja opisana została w sposób mocno chwytający za serce. Wspólna rutyna i zabawne rozmowy (tak, pies tutaj mówi) niesamowicie ogrzewały moje serce podczas lektury.

Jest to także opowieść o samotnym człowieku w depresji, który jednak na swój sposób próbuje o siebie zawalczyć.

Książka zawiera realizm magiczny, co niektórym może się podobać, a innych nieco zrazić. Są w tej powieści momenty, gdzie jawa i sen stapiają się w jedno i trudno od razu orzec, z którym mamy do czynienia. Przyznam, że czasem czułam się z tego powodu zagubiona.

Rowley w swojej książce zdecydowanie nie stawia na pędzącą fabułę, a o wiele bardziej skupia się na przeżyciach głównego bohatera i pogarszającym się stanie Lily. Nie jest to co prawda powieść autobiograficzna, ale powstała na cześć nieżyjącego już psa autora. Jest to zatem bardzo osobiste pożegnanie.

Czas spędzony z powieścią upłynął mi naprawdę przyjemnie. Steven Rowley po raz drugi udowodnił, że potrafi wzbudzić we mnie całą gamę emocji. Choć żadna ze mnie psia mama, łza niejednokrotnie zakręciła mi się w oku.

Myślę, że ,,Do widzenia, Lily" sprawdzi się idealnie jako lektura dla wrażliwych miłośników czworonogów 🐕

Właśnie miała premierę kolejna książka Stevena Rowley. Po słodko – gorzkim „Gujciu”, wydawnictwo Prószyński i S – ka wydało „Do widzenia, Lily”. Jest to pierwsza wydana przez autora książka.

To opowieść o najlepszych przyjaciołach. Ted i Lily mieszkają w Los Angeles. Nie byłby w tym nic dziwnego gdyby nie to, że Lily to jamniczka. Tak, czytamy historię o przyjaźni człowieka z psem i wydawać by się mogło, że już wiele takich książek się widziało czy czytało. Jednak „Do widzenia, Lily” opowiada o ostatnich dniach dwójki przyjaciół. Lily ma guza i pomimo tego, że Ted roni wszystko co może by Lily była zdrowa, walka z góry jest przegrana.

To książka o stracie, o przygotowaniu się na nią. O ile w ogóle można się na to przygotować. W „Gujciu” autor przeprowadza nas przez żałobę, tu nas na nią przygotowuje. Mimo tego, że temat jest przykry i dla wielu czytelników ciężki, książkę czyta się lekko. Jest napisana w zabawny sposób, powiedziałabym nawet, że miejscami dziwna. Rozmowy człowieka z psem, gdy ten odpowiada, początkowo wprawiają w osłupienie. Czytając sen Teda ma się wrażenie, o co chodzi, czy poziom dziwności już sięgnął góry czy może być coś jeszcze dziwniejszego? Ma to swój urok, bo tak uważam, że przy tym wszystkim książka jest urocza. Nie dziecinna, ale urocza.

Czytając „Do widzenia, Lily” miałam wrażenie to swego rodzaju terapia jaką autor książki sobie zrobił, ponieważ sam przyznaje że zaczął pisać tą książkę po śmierci swojej jamniczki Lily. Ciekawe tylko ile ze swojego życia Rowley przeniósł na karty tej historii. Bez wątpienia utrwalił Lily na wieki dla wielu, nie tylko dla siebie.

A tak jeszcze w luźniejszym tonie, książkę naprawdę przyjemnie się czytało. Budzi w czytelniku szereg skrajnych emocji od śmiechu przez łzy po łzy smutku. Jednak pozostawia z nadzieją i właściwie z przekonaniem, że wszystko ułoży się dobrze.

Książka bardzo dziwna i specyficzna. Opowiada o niezwykłej relacji psa i człowieka która niestety ma się zakończyć ponieważ Lily (czyli główna bohaterka suczka) zachorowała. Ted (czyli jej właściciel) wpadł w żałobe jeszcze przed jej śmiercią,nie mógł sobie z tym poradzić , targały nim różne myśli , chorował także na depresje a w wyniku choroby jego pupila doszły także halucynacje

Wydaje mi się że ta książka jest przeznaczona do indywidualnej grupy odbiorców. Dla mnie była ona trochę za dziwna,zachowania,metafory jakimi się posługiwał główny bohater były dla mnie trochę frustrujące chodź rozumiałam dlaczego się tak zachowuje.Troszeczkę mam wrażenie że książka bardziej była potrzebna autorowi niż czytelnikowi. Miałam problem z wciągnięciem się w tą historię ponieważ momentami książka mnie nudziła wynika to z tego że jest monotonna ponieważ cała fabuła opiera się na umieraniu psa.:((

Doceniam tą książę ale jednocześnie nie sięgnęłabym po nią drugi raz , wydaje mi się żę ona ma szczególną grupę odbiorców dlatego też musicie sami sprawdzić czy odpowiada wam ten rodzaj fantazji ponieważ książka jest opisana w meeega dziwny sposób!

Na pewno nie można jej zarzucić braku oryginalności

3/5

Książka była świetna. Na końcu łamie serce, stratą najważniejszego przyjaciela dla głównego bohatera. Jeśli macie ochotę na taką książkę to zdecydowanie to wam się spodoba.