Mieszko. W ogniu pomsty

Mieszko musi zadbać o spokój w swoim powiększającym się księstwie, jednak z każdy nowym podbojem przybywa mu wrogów. Tym razem wrogowie nie tylko celują w kniazia, ale również w jego ukochaną Bognę. Mieszko nie tylko używa oręża, ale sięga również po dyplomację, wysyłając z misjami swojego dawnego piastuna Bogudana. Nie zawsze jednak dyplomacja działa, a zdrada przybiera różne formy. Wrogowie Mieszka posuwają się nawet do wezwania na pomoc Haralda Sinozębego, króla Danii, co tylko powoduje konsternację u kniazia. Czy uda się ocalić księstwo? Czy Mieszkowi uda się odzyskać Bognę?

„Mieszko. W ogniu pomsty” to już czwarty tom historii o Mieszku i jak zapowiada Autor – Daniel Komorowski, nie ostatni. Mam wrażenie, że z tomu na tom, ta seria się coraz bardziej rozkręca, przybywa nie tylko intryg i bitew, ale również innych wątków dotyczących codziennego życia.

Po raz kolejny muszę napisać, że dla mnie Daniel jest mistrzem scen bitewnych, w których czuć pot wojów, smród krwi, słychać krzyki wojowników, którzy próbują przekrzyczeć szczęk oręża i szum strzał. W tym tomie pokazał, że świetni opanował nie tylko opisy, ale również strategie, które miały prowadzić do zwycięstwa. Spryt, ale przede wszystkim doświadczenie zdobyte u boku Sinozębym sprawiały, że mieszkowa armia kroczyła od zwycięstwa do zwycięstwa. Jak już jestem przy Sinozębym, to muszę przyznać, że gdy jego armia stanęła przeciwko mieszkowej, moje myśli były idealnie zgodne z tymi, które kłębiły się w głowie kniazia. Dobra robota Daniel! Prawie dostałam zawału!

Oczywiście, nie samymi bitwami średniowieczni wojowie żyją, więc nie mogło zabraknąć opisów uczt i rozrywek. Wątek pisania pieśni przez Siemirada początkowo z pomocą skalda Norwega Kvedeulfa, a potem samemu, bardzo mi się spodobał, dodał powieści pewnej lekkości i pokazał „ludzkie” oblicza woja.

W tym tomie spotkamy sporo znajomych z poprzednich tomów i poznamy ich dalsze losy. To co zasługuje na uwagę, to to, jak Komorowski rozwija swoich bohaterów, zwłaszcza Mieszka. Mieszko już nie jest młodzieńcem w gorącej wodzie kąpanym, lecz władcą roztropnym, który stara się mądrze rządzić, choć nie stroni od karania buntowników w sposób, aktualnie nieakceptowalny, w Średniowieczu, jak najbardziej tak. Mieszko to wierny kompan, lojalny dla przyjaciół, bezwzględny dla wrogów. W miłości… no cóż, nie da się ukryć, że kocha Bognę, co nie przeszkadza mu mieć też kilka innych żon.

Podsumowując: „Mieszko. W ogniu pomsty” to świetna kontynuacja, która rozwija lub domyka rozpoczęte wątki oraz wprowadza nowe. Wciąż zaskakuje czytelnika intrygami, niespotykanymi sojuszami lub niespodziewanymi zdradami. Niezmiennie zachwyca batalistycznymi scenami, pisanymi z dużym rozmachem.

Jedyne, o czym trzeba pamiętać, że zarówno ta powieść, jak i poprzednie są tylko inspirowane wydarzeniami historycznymi, większość to wytwór bogatej wyobraźni Autora, jako że niewiele jest źródeł historycznych opisujących działania kniazia. Miejcie to na uwadze.

Po raz kolejny polecam i już czekam na kolejny tom!

Czwarty tom cyklu o Mieszku to historia, która jest przesycona gniewem, bólem i potrzebą odwetu. Po powrocie do księstwa bohater nie może liczyć na upragniony spokój – zamiast tego ponownie wyrusza na krwawy szlak, by rozprawić się z buntownikami i umocnić władzę Piastów. Jednak świat, w którym przyszło mu rządzić, nie zna ciszy ani wytchnienia. Dawni wrogowie wciąż istnieją, a jeśli zostaną zgładzeni, na ich miejsce pojawiają się nowi.

Autor kreśli opowieść pełną napięcia, politycznych intryg i brutalnych starć. Wojna z buntownikami staje się nie tylko walką o władzę, lecz także próbą charakteru samego Mieszka. Zemsta, która miała być środkiem do osiągnięcia celu, powoli zaczyna dominować nad wszystkim innym. Doskonale oddaje to jeden z cytatów z książki:

„Pomsta siłą, pomsta przeznaczeniem. Zapomnieć?

To jak walczyć z cieniem. Rzecz nieunikniona, konieczna, nagląca. Rzecz, potrzeba prym w życiu wiodąca…”

W powieści nie brakuje także refleksji nad mechanizmami władzy i buntów. Daniel Komorowski pokazuje, że rebelie nie rodzą się same z siebie – potrzebują ludzi gotowych chwycić za broń.

„(…) władcy nie uczą się na błędach (…) Jednak bunty nie mają prawa bytu bez jednego czynnika, mianowicie właśnie wojowników. Jeśli więc ich skutecznie zniechęcić (…) być może kolejny bunt zostanie zduszony w zarodku.”

„Mieszko. W ogniu pomsty” to dynamiczna fabularyzowana powieść historyczna, w której wydarzenia toczą się szybko, a napięcie nie opada niemal do ostatniej strony. Autor umiejętnie łączy sceny bitewne z polityczną grą i emocjonalnymi dylematami bohaterów. Dodatkowo pojawiające się niespodziewane sojusze oraz ukryte intencje bliskich Mieszkowi osób sprawiają, że historia wciąga jak bagno.

To opowieść o władzy, ambicji i zemście, która potrafi zniszczyć nie tylko wrogów, ale i tych, którzy po nią sięgają. Czwarty tom cyklu pokazuje, jak cienka granica dzieli walkę o porządek od chaosu, a pragnienie odwetu może rozpalić ogień, którego nie sposób łatwo ugasić.

Polecam Wam całą serię o Mieszku – nie czytałam nic lepszego z tego gatunku!

Cytat:

„Pomsta siłą, pomsta przeznaczeniem. Zapomnieć?

To jak walczyć z cieniem. Rzecz nieunikniona, konieczna, nagląca. Rzecz, potrzeba prym w życiu wiodąca…”

„(…) wła­dy­cy nie uczą się na błę­dach i idąc wzo­rem Stro­go­mi­ra, dalej się bun­tu­ją, ska­zu­jąc wielu ludzi na śmierć. Jed­nak bunty nie mają prawa bytu bez jed­ne­go czyn­ni­ka, mia­no­wi­cie bez wła­śnie wo­jow­ni­ków. Jeśli więc ich sku­tecz­nie znie­chę­cić, to w ob­li­czu ko­lej­nych prób wy­po­wie­dze­nia po­słu­szeń­stwa Pia­stom, za­sta­no­wią się nad wy­peł­nie­niem roz­ka­zów swych żu­pa­nów i być może ko­lej­ny bunt zo­sta­nie zdu­szo­ny w za­rod­ku.”

🗡 "Mieszko w ogniu pomsty" spod pióra Daniela Komorowskiego to czwarty tom serii pod tytułem "Mieszko by Daniel Komorowski".

🗡 Mieszko z żelazną konsekwencją rozprawia się z buntem żupanów. Zdobywa kolejne grody jeden po drugim, ale w środku już nie czuje smaku zwycięstwa tylko zmęczenie i tęsknotę. Chciałby już wrócić do domu i zobaczyć ukochaną.

Tymczasem w Gnieźnie i na dworze rozgrywa się inny dramat. Bogna znika bez śladu i nikt nie wie co się z nią stało.

Lutka, rozdarta między lojalnością wobec ojca a przywiązaniem do przyjaciółki, nie potrafi przestać myśleć o tym, co się stało. W głębi duszy jest niemal pewna że za zniknięciem Bogny stoi jej własny ojciec.

Czy Mieszko odnajdzie Bognę?

Czy Gniezno, które zostawił Mieszko, będzie jeszcze przypominało to miejsce, które pamiętał z czasów przed wielką pomstą?

🗡 Daniel Komorowski w czwartym tomie sagi nie daje czytelnikowi ani sekundy wytchnienia. Akcja pędzi bez opamiętania, a każde zwycięstwo Mieszka smakuje coraz bardziej gorzko.

U boku Mieszka trwają najwierniejsi i najbardziej zaufani ludzie: Druh Siemirad, który zna go lepiej niż ktokolwiek inny, oraz Czcibor- brat, z którym więź dopiero zaczyna się odbudowywać po latach rozłamu i podejrzeń. Mieszko rozprawia się z wrogami z zimną, żelazną bezwzględnością. Kolejne grody padają, kolejne głowy lądują na palach, a on sam wydaje się nie do zatrzymania.

Sceny bitewne to absolutny majstersztyk – brutalne, chaotyczne, przesiąknięte błotem i krwią. Styl pisania autora jest lekki i przyjemny w odbiorze, a fabuła wciąga i nie pozwala na nudę. Akcja jest niezwykle dynamiczna, a sceny walk są opisane naprawdę obrazowo, dzięki czemu czujemy się jakbyśmy sami znajdowali się w feworze walki. Czekam z niecierpliwością na kolejny tom tej serii i mam nadzieję, że nie będzie trzeba długo na niego czekać.

Jeśli lubicie książki obfitujące w walki i krwawe starcia z historią w tle oraz ciekawymi bohaterami to musicie zapoznać się z tą serią.

“...nie zamierzał pozwolić, żeby ktoś, niezależnie od pozycji czy okoliczności, narzucał mu swoją wolę.”

Czwarty tom sagi Daniela Komorowskiego, „Mieszko. W ogniu pomsty”, to opowieść przesiąknięta bitewnym zgiełkiem i zapachem krwi. Historia, która pokazuje, że żądza odwetu potrafi zniszczyć nie tylko wroga, ale i tego, kto ją w sercu pieleęgnuje. Mieszko nie idzie już drogą młodzieńczej ambicji. Teraz niesie ze sobą bagaż dawnych wyborów, nierozliczonych krzywd i spojrzeń tych, którzy czekają na jego potknięcie. Wokół niego gęstnieje atmosfera nieufności. Sojusze okazują się kruche, a uściski dłoni bywają bardziej niebezpieczne niż otwarta walka. Władza, o którą tak długo zabiegał, nie daje wytchnienia – przeciwnie, wystawia go na kolejne próby…

Daniel Komorowski potrafi ożywić odległe czasy bez patosu i sztucznej podniosłości. Zamiast chłodnej kroniki dostajemy żywą, pulsującą opowieść, w której fakty splatają się z literacką wyobraźnią. Dawne dzieje przestają być mglistą legendą – stają się sceną pełną barw, konfliktów i trudnych wyborów. Wielowątkowa akcja toczy się dynamicznie, nieustannie zaskakuje i intryguje. Emocje są ogromne! Fabuła została ciekawie utkana, dopracowana w każdym szczególe — czuć ogromną wiedzę historyczną. Krótkie rozdziały uprzyjemniają lekturę, wszystko ze sobą współgra, cały czas coś się dzieje. Z energią i napięciem wkraczamy w mroczny, niepokojący świat Piastów. Język autora jest specyficzny, wyraźnie dostosowany do realiów epoki. Bohaterowie zostali ukazani zajmująco — to postacie złożone, niejednoznaczne, silne. Wojowie zahartowani w bojach, odważni i groźni, a obok nich słabi, tchórzliwi zdrajcy.

Intensywna, pełna ruchu, emocji i napięcia część. Wędrujemy przez dawne ziemie, czując zapach dymu unoszącego się nad grodami, słysząc zgrzyt broni i tętent kroków wojów. Autor z rozmachem buduje sceny starć, ale równie dużo miejsca poświęca temu, co dzieje się pomiędzy – spojrzeniom, niedopowiedzeniom, cichym zdradom. W tle rozgrywa się gra o wpływy, o przyszłość rodzącego się państwa, o miejsce w historii. Jednak nie jest to wyłącznie opowieść o mieczu i ambicji. Pomiędzy zgiełkiem bitew pojawiają się uczucia – subtelne, kruche, czasem niemal zagubione wśród chaosu. Jest tęsknota, jest rodzicielska troska, jest też duma, która potrafi oddzielić ludzi od siebie skuteczniej niż mur. To właśnie te emocjonalne pęknięcia nadają historii głębi i sprawiają, że Mieszko nie jest pomnikową postacią z podręcznika, lecz człowiekiem z krwi i kości.

Historia o cenie odwetu, o odpowiedzialności za władzę i o tym, jak łatwo ogień może wymknąć się spod kontroli. Mocna, momentami surowa, ale niezwykle wciągająca część. I kiedy przewracamy ostatnią stronę, zostajemy z poczuciem, że to jeszcze nie koniec tej drogi – że przed Mieszkiem wciąż stoją wyzwania, które wystawią na próbę nie tylko jego siłę, lecz także serce. Bardzo polecam cały cykl! Tatiasza i jej książki :)

Czwarty tom cyklu o Mieszku I „Mieszko w ogniu pomsty” to historia, w której zemsta ma smak krwi, a władza waży więcej niż stalowy miecz. To już nie tylko opowieść o wojowniku, to opowieść o władcy, który musi udźwignąć ciężar księstwa i odpowiedzialności za ludzi, nawet jeśli droga do celu prowadzi przez spaloną ziemię.

Mieszkowi nie jest dane zaznać spokoju. Buntownicy, dawne urazy i nowi wrogowie sprawiają, że niemal każda strona pulsuje napięciem.

Autor bardzo sugestywnie oddaje klimat starć słychać szczęk mieczy, czuć chaos bitew i brutalność czasów, w których litość bywała słabością. Ta krwawość buduje autentyczność świata i przypomina, że rodząca władza nie powstawała w ciszy.

Najmocniejszą stroną tej części jest dla mnie polityczny wymiar historii. Mieszko jako kniaź staje się strategiem nie tylko na polu bitwy, ale i w grze o wpływy. Sojusze są kruche, ambicje niebezpieczne, a zdrada czai się bliżej, niż można przypuszczać. Ciekawie, a przede wszytki w końcu pozytywnie rozwija się relacja z Czciborem zaczyna być widać nić porozumienia i próbę odbudowy braterskiej więzi. Równie intrygujący jest wątek Sulibora, do niedawna jeszcze wróg, a czy teraz potrafi dotrzymać słowa? No i Harald, król Danii – przyjaźń wystawiona na próbę pokazuje, że nawet wieloletnie relacje mogą pęknąć pod ciężarem polityki.

Fabuła przynosi sporo emocji: część spraw znajduje rozwiązanie, ale pojawiają się nowe wątki, które rozbudzają apetyt na kolejne tomy. To książka o ambicji, lojalności i cenie, jaką płaci się za władzę. Język, realia historyczne i konsekwencja w budowaniu świata stoją na bardzo wysokim poziomie, co sprawia, że historia wciąga bez reszty.