Dolina czarownic

W Polsce też palono czarownice. I ktoś najwyraźniej o tym nie zapomniał.

Norbert Krzyż zatrudnia młodą dziewczynę jako testerkę wierności. Wszystko, by zbliżyć się do ludzi związanych z Czarnym domem. Jej zwłoki znaleziono w górach i pierwsze podejrzenia padają na detektywa. Ewidentnie ktoś chce go wrobić.

Po poprzednim tomie miałem duże wątpliwości, czy spotkam się jeszcze z Krzyżem. „Dolina czarownic” pozwoliła mi zapomnieć o rozczarowaniu poprzednim tomem.

Ile tu się dzieje? Ile wątków splata się w jedną całość? Lubię takie rozbudowane sprawy, gdzie do końca nie wiadomo, jak wszystko się połączy. Im dalej wchodzisz w tę historię, tym mniej jesteś pewien czegokolwiek. Momentami można się pogubić, chociaż autor robi wszystko, żeby usystematyzować naszą wiedzę.

Niemal wszystkie wątki zostają dobrze domknięte. Krzyż w końcu znajduje odpowiedzi, których obsesyjnie szukał i odkrywa, co kryje się za tajemniczą organizacją. Nie zdaje sobie jednak sprawy, w co się wpakował. Zakończenie pozostaje otwarte i prawdopodobnie spotkamy się z bohaterami ponownie.

Ze względu na liczbę spraw spotkamy wielu bohaterów. Większość odgrywa swoje role i szybko znika. Wszyscy są wykreowani poprawnie, ale nie ma tutaj wielkich fajerwerków. Spotkamy mafię zza wschodniej granicy, współczesne czarownice, skorumpowanego policjanta czy miejscową ludność pogrążoną w zmowie milczenia.

Od pierwszych stron akcja nie zwalnia ani na moment. Tempo chwilami nie pozwala złapać oddechu. Nie zabraknie też klimatu, tak charakterystycznego dla książek autora.

Całość okraszona jest historią czarownic, które kiedyś mieszkały w Żywcu. Ktoś od lat dba o ich tajemnice i przechowuje zdobytą wiedzę. Zawsze jestem fanem takich wstawek w kryminałach. I ma to realny wpływ na wydarzenia.

„Dolina czarownic” to książka, która potrafi wciągnąć i mocno namieszać w głowie. Tu naprawdę trzeba czytać uważnie — chwila nieuwagi i można się zgubić. Zdecydowanie lepsza od poprzedniego tomu. Ode mnie 8/10 i Krzyż wraca do łask.

Prywatny detektyw, którego kłopoty przyciągają jak magnes? Tak, to dobra charakterystyka Norberta Krzyża, który, mimo iż stara się trzymać od nich z daleka, ostatecznie za każdym razem pakuje się w sam środek mrocznej afery. Nie inaczej jest w czwartym tomie jego przygód pt. “Dolina czarownic”, który da się czytać od pozostałych niezależnie - echa przeszłości w tej historii rezonują, ale sama zagadka stanowi zamkniętą całość. A dotyczy śmierci młodej dziewczyny, z którą Norbert niedawno nawiązał współpracę. Pojawia się więc pytanie: czy to przez niego zginęła? Cała opowieść utrzymana jest w rasowym klimacie kryminałów noir - duszny nastrój wylewa się z kart powieści, w której nie ma miejsca na sentymenty, a brud i mrok ludzkich dusz oblepia wilgotną od potu skórę jak popiół. To w takim świecie żyje główny bohater, a zarazem narrator tej powieści, który swoim uszczypliwym językiem zarysowuje nam cały plan zdarzeń. Zdarzeń dynamicznych, w których typowo gangsterskie, brutalne motywy mieszają się z małomiasteczkowym kryminałem, w którym zamknięta społeczność nikogo nie zamierza dopuszczać do swoich sekretów. To ciekawe połączenie wzbogacone jest lokalnym folklorem - tym razem Michał Zgajewski swoje zainteresowanie kieruje ku … czarownicom. Tym udokumentowanym w przeszłości miejsca, ale i współczesnym, które wymuszają na czytelniku refleksje na temat reakcji na lęk, na to, co nieznane, i na granice, które tak łatwo przekraczać… To powieść wymagająca uwagi i skupienia, by móc w pełni docenić jej wielowątkowość łączącą w jedno pozornie niełączące się ze sobą elementy.

Kiedy sięgasz po kolejny tom serii, znasz już dobrze rytm bicia serca głównego bohatera, wiesz, na co go stać i jak bardzo potrafi skomplikować sobie życie. Jednak „Dolina czarownic”, czwarta odsłona przygód Norberta Krzyża, to coś więcej niż tylko kolejna sprawa do rozwiązania. To historia, w której Michał Zgajewski udowadnia, że potrafi budować napięcie niemal namacalne, osaczające czytelnika tak samo mocno, jak głównego bohatera.

Norbert Krzyż to postać, którą trudno nazwać klasycznym detektywem z powieści noir, choć wiele cech gatunkowych bezbłędnie na siebie przyjmuje. Ma za sobą bagaż doświadczeń, który wystarczyłby na kilka życiorysów, córkę, dla której warto żyć, i szczery, choć niekiedy brutalny kręgosłup moralny. Krzyż nie potrafi przejść obojętnie wobec cudzej krzywdy. Ta jego niezłomna, niemal samobójcza potrzeba walki o prawdę, ponownie sprowadza go na skraj przepaści.

Tym razem osią fabuły jest sprawa Klaudii Piekarz, testerki wierności, której brutalnie zamordowane ciało zostaje odnalezione w Dolinie Zimnika. Fakt, że Norbert był ostatnią osobą, z którą się kontaktowała, to dla policji sygnał wystarczający, by uczynić go głównym podejrzanym. Czy to przypadek, niefortunny zbieg okoliczności, czy może misternie utkana intryga mająca na celu pogrążenie detektywa? Odpowiedź na to pytanie jest gęsta od emocji, podejrzeń i mroku.

Jednym z największych atutów powieści jest bez wątpienia klimat. Michał Zgajewski wspaniale wykorzystuje scenerię Beskidów – u stóp Skrzycznego, gdzie nowoczesność zderza się z szeptanymi od wieków legendami o czarownicach. Czarny Dom, miejsce, o którym miejscowi wolą nie wspominać, staje się niemal pełnoprawnym bohaterem książki. Autor mistrzowsko buduje poczucie klaustrofobii. Czytelnik ma wrażenie, że wraz z Krzyżem tkwi w matni: gangsterzy depczą mu po piętach, mieszkańcy doliny milczą jak zaklęci, a ostrzeżenia stają się coraz bardziej bezpośrednie.

To, co najbardziej doceniam w tej odsłonie, to sposób prowadzenia śledztwa. Obserwowanie, jak Krzyż mozolnie układa elementy układanki, jak dedukuje i jak w końcu dostrzega obraz, którego nikt inny nie chciał widzieć, jest niezwykle satysfakcjonujące. Zgajewski świetnie przeplata wątki kryminalne z obyczajowymi, dzięki czemu postacie stają się trójwymiarowe, ludzkie, z krwi i kości. Norbert nie jest superbohaterem – jest facetem, który boi się o córkę, który popełnia błędy, ale który nie potrafi odpuścić, gdy czuje, że prawda jest na wyciągnięcie ręki.

„Dolina czarownic” to lektura dla tych, którzy w kryminałach szukają czegoś więcej niż tylko „kto zabił”. To mroczna, zagmatwana i niezwykle klimatyczna opowieść o graniu z ogniem, w której poparzenia są nieuniknione. Jeśli śledzicie losy Norberta Krzyża od początku, ten tom będzie dla Was potwierdzeniem wysokiej formy autora. Jeśli natomiast jeszcze nie znacie tego detektywa – najwyższy czas to zmienić.

Michał Zgajewski po raz kolejny nie zawiódł. Stworzył historię, która wciąga jak bagno i nie puszcza aż do ostatniej strony. Pozostaje tylko z nadzieją czekać na kolejne kroki Norberta Krzyża, bo tacy bohaterowie, z całym swoim bagażem doświadczeń i niepohamowaną potrzebą tropienia sprawiedliwości, są w polskim kryminale na wagę złota.

GŁOSY PRZESZŁOŚCI

„Dolina czarownic” to czwarty już tom przygód prywatnego detektywa Norberta Krzyża. Mieszkający w Żywcu Krzyż zdołał już wyrobić sobie niejaką renomę. Nie zawsze jest to jednak taki rozgłos, jakiego mógłby pragnąć… Po udziale w wyjątkowo niebezpiecznych wydarzeniach, detektyw obiecuje sobie, że będzie unikał kłopotów. Zdaje się jednak, że może mieć problem z dotrzymaniem tego postanowienia. Michał Zgajewski po raz kolejny zabiera nas w wyjątkowo niebezpieczną podróż. Naszym towarzyszem będzie Krzyż, a więc zdarzyć może się wszystko.

Norbert Krzyż cieszy się z tego, że może częściowo sprawować opiekę nad córką. Wiele wskazuje na to, że w jego życiu pojawiła się stabilizacja i względny spokój. Wszystko to pryska niczym bańka mydlana, gdy odnalezione zostają zwłoki młodej kobiety. Okazuje się, że niedługo przed śmiercią odwiedziła biuro prywatnego detektywa i nawiązała z nim współpracę. Czyżby Krzyż był ostatnią osobą, która widziała kobietę przed śmiercią? Tak oto upada mit o spokojnym życiu. Norbert angażuje się w śledztwo, które ujawnia coraz to mroczniejsze fakty. Co takiego zdarzyło się w Dolinie Zimnika? Czy współczesna zbrodnia wiąże się z legendą o czarownicach? I co wspólnego z tym wszystkim ma tajemnicza i bardzo niebezpieczna organizacja?

Gdy Michał Zgajewski kilka lat temu powołał do życia Norberta Krzyża, stała się rzecz ważna – na polski rynek literacki wkroczył bohater, którego wcześniej nie było. Prywatny detektyw z całym bagażem cech, które wskazują na to, że powinien raczej parać się w życiu zupełnie odmiennym zajęciem. Osobnik, o którym czasami pomyśleć można, iż jest posiadaczem osobowości wielorakiej. Wewnętrznie rozbity, z talentem do pakowania się w każde możliwe tarapaty i należący do gatunku ludzi, którzy chcąc dobrze, zawsze wszystko dogłębnie skomplikują. Oto właśnie Krzyż – gość jak ty i ja. Średnio mu w życiu wychodzi. Raz na wozie, raz pod wozem. Chyba częściej pod. Notorycznie boryka się z brakiem pieniędzy, robota idzie mu średnio, a wrogów potrafi sobie narobić nawet w wiejskim sklepiku. Jest zaprzeczeniem literackiego bohatera. To osobnik, o którym wolelibyśmy myśleć, że niewiele ma z nami wspólnego, a tymczasem śledząc jego perypetie, boleśnie uświadamiamy sobie, że łączy nas bardzo dużo. Tym, co jest siłą literackiej kreacji Krzyża, jest jego dojmująca wręcz autentyczność. Michał Zgajewski wykreował postać tak bardzo prawdziwą, że potrafimy utożsamiać się z nią. Widzimy w Krzyżu siebie. Bywa, że ten obraz może być przyczynkiem do refleksji. Czy cenimy bohaterów kryształowych? Takich, którzy idą przez życie pokonując wszelkie przeciwności losu? Czy lubimy im kibicować zestawiając z ich przygodami nasze życie, które często bardzo różni się od tego literackiego? Tego typu postaci znamy dziesiątki, a ilu wskazać możemy bohaterów, którym daleko jest do ideału? Być może dlatego w głowie Zgajewskiego narodził się Krzyż. Facet, który jest w stanie popsuć nawet to, co wydaje się niemożliwe do zepsucia. Człowiek, który popełnia błędy i jest w tym mistrzem. Ktoś, kto często się myli, ale uparcie dąży do tego, co uważa za słuszne. Nie ma znaczenia ile razy coś mu nie wyjdzie – jeśli sprawa zdaje się z gruntu przegrana, można mieć pewność, że Krzyż wejdzie w nią z całym impetem.

Czytając mnogość rozmaitej literatury natrafiam na przeróżne typy literackich osobowości. Mniej lub bardziej wiarygodne. Lepsze lub gorsze. Bywają bohaterowie, o których szybko zapominamy, nawet jeżeli ich losy przysporzyły nam mnóstwa dobrych wrażeń. Są także tacy, którzy wnikają nam pod skórę. Zagnieżdżają się jak pasożyty. Taki jest Norbert Krzyż. Jeżeli sięgniecie po serię Michała Zgajewskiego, to musicie być pewni, że już się Krzyża nie pozbędziecie. Będzie trwał przy was jak cień. On jest jak natrętna mucha. Bywa butny, pokręcony, ale nie brakuje mu swoistego uroku marzyciela. Uważam tę postać za jedną z najlepszych we współczesnej polskiej literaturze gatunkowej. Detektyw z masą problemów jest sam w sobie rekomendacją dla tego, by rozpocząć przygodę z tą serią. Jednakże Michał Zgajewski zadbał o to, by było wiele innych czynników, które przemawiają na korzyść jego książek. Niesamowite, jak ten człowiek potrafi budować klimat. Sielskie obrazki? Urocze górskie pejzaże? Nic z tych rzeczy. U Zgajewskiego króluje mrok. Pogrążona w ciemności i deszczu Dolina Zimnika zdaje się być miejscem położonym gdzieś na krańcu wszelkich światów. Odosobnionym, ponurym. Miejscem, gdzie przenikają się przeszłość i teraźniejszość. Takim, w którym ciągle żyją stare grzechy. Gdzie unosi się smród ludzkiej zgnilizny. Tu wiele rzeczy może się zdarzyć. I wiele może pozostać tajemnicami. Michał Zgajewski pisze w sposób nadzwyczaj oryginalny. Posiada naturalny dar opowiadania historii w taki sposób, że jest wiarygodny. Śledząc losy detektywa Krzyża jesteśmy w stanie pomyśleć sobie, że przecież taki człek mógłby gdzieś obok nas żyć. I pewnie pierwszy na ulicy wdepnąłby w psie odchody. To właśnie on zawsze potknie się na prostej drodze, zabłądzi tam, gdzie zabłądzić się nie da i powie to, czego na pewno nie wypada powiedzieć głośno. Zwykły facet. Nie ma pieniędzy, nie ma urody, nie ma szczęścia. Jest za to zdeterminowany, szczery ( czasami) i zawsze dąży do osiągnięcia celu. Lubi tropić prawdę. Niekoniecznie osiągając wyniki, które mogłyby go usatysfakcjonować. Człowiek, który zaprzecza stereotypom. Tak jak i jego twórca, który udowadnia nam, że mamy u siebie naprawdę utalentowanych autorów. I że nie potrzeba nakładu dużych środków, by napisać interesującą, pełną napięcia i niekonwencjonalną powieść.

„Dolina czarownic” to czwarty tom cyklu i warto, by historię Krzyża poznać od początku. Może chwyci, może nie. Wszak nie każdy ma te same gusta. Warto jednak dać szansę tej serii ze względu na jej niesztampowość, język jakim jest napisana, niewymuszony humor, trafne portrety postaci i krajobrazy jakie swym piórem maluje Zgajewski. Brutalny mord, sekretna organizacja, która nie cofnie się przed niczym i ludzie, którzy potrafią pilnować swoich sekretów. Michał Zgajewski buduje opowieść opartą na kontrastach. Obala to, co utarło się w naszych umysłach. To nie jest kolejna historia z górami w tle, ale wypełniona gęstą atmosferą, bardzo wstrząsająca fabuła. Lektura, która zaspokoi gusta zarówno osób poszukujących mocnych wrażeń, jak i tych, którzy cenią dobrą zagadkę. Doskonałym uzupełnieniem tej opowieści jest wykorzystanie motywu czarownic. Zgajewski wie jak to robić. Jak uderzać w takie emocje, które wywołują czytelniczą fascynację. Bardzo dobra seria, równa i z postacią, którą naprawdę można polubić. Tom czwarty uważam za zdecydowanie najmroczniejszy z dotychczasowych. Zgajewski dojrzewa jako pisarz, a Krzyż ewoluuje i nikt nie wie, co ten wariat jeszcze wymyśli. Lubię takie pisanie, lubię taki niewymuszony autentyzm i lubię tych, którzy idą pod prąd. Wielkie brawa. Rewelacyjna powieść. Świetny cykl. Myślę, że jeszcze nie raz Krzyż zawiedzie nas wszystkich na manowce.

"Dolina czarownic" Michała Zgajewskiego to czwarty tom przygód pechowego detektywa Norberta Krzyża.

W popularnej wśród turystów Dolinie Zimnika, gdzie krzyżują się malownicze szlaki prowadzące na Skrzyczne i Malinowską Skałę, zostają odnalezione zwłoki współpracującej z Krzyżem, Klaudii Piekarz - testerki wierności i współczesnej wiedźmy.

Akcja po raz kolejny zabiera nas w malownicze rejony Beskidu Żywieckiego, gdzie u stóp Skrzycznego od wieków krążą opowieści o czarownicach, a wszystkie ścieżki prowadzą do owianego grozą domostwa położonego wysoko w górach, w którym ponoć giną ludzie.

Autor ponownie stworzył pełen tajemnic świat, zaludniony wyrazistymi i zapadającymi w pamięć bohaterami. Uwielbiam Norberta i mogłabym bez końca śledzić jego szalone i niebezpieczne perypetie. Intryga kryminalna została poprowadzona po mistrzowsku, a śledztwo, w którym uczestniczymy, jest nie tylko fascynujące, ale też dynamiczne i wielokrotnie zaskakujące. Styl pisania Zgajewskiego idealnie trafia w moje gusta - lekki, obrazowy i wciągający od pierwszych stron.

Z niecierpliwością wyczekuję kolejnego spotkania z detektywem.