Czarnobogi

Michał Zgajewski, laureat nagrody Kryminalny Debiut Roku 2024, zabiera czytelników w podróż do serca Beskidu Żywieckiego, gdzie starożytne wierzenia splotły się z współczesnymi tajemnicami. W małej wsi Czarnobogi, ukrytej między poszarpanymi grzbietami gór, górskie mity wciąż tętnią życiem, a granice między rzeczywistością a legendą stają się niezwykle cienkie.

Historia rozpoczyna się powrotem Zyty Kafki do rodzinnej miejscowości na pogrzeb matki. Ten powrót budzi nie tylko bolesne wspomnienia, ale też długo ukrywane sekrety rodzinne. Niewyjaśnione zniknięcie ojca bohaterki sprzed lat, które wydawało się zamkniętym rozdziałem, nagle zyskuje nowe znaczenie. Okazuje się bowiem, że dawne wydarzenia mają bezpośredni wpływ na to, co dzieje się obecnie w Czarnobogach.

U boku Zyty pojawia się Eryk Banaś, były policjant o temperamencie górskiej burzy. Razem wkraczają w świat, gdzie beskidzkie legendy – opowieści o strzygoniach i Królu Węży – nie są jedynie folklorem, lecz żywą tkanką miejscowej rzeczywistości.

Warsztat pisarski Zgajewskiego zasługuje na szczególne uznanie. Autor z mistrzowską precyzją buduje atmosferę niepokoju, która spowija czytelnika jak górska mgła. Każda strona oddycha tajemnicą, a napięcie narasta stopniowo, niczym echo kroków na leśnej ścieżce. Zyta jawi się jako bohaterka pełnokrwista i autentyczna, podczas gdy wybuchowy temperament Eryka dodaje dynamiki całej opowieści, tworząc duet o nieoczekiwanej chemii.

Duszna atmosfera małej społeczności, gdzie każdy zna każdego, a sekrety krążą jak jesienne liście na wietrze, została odwzorowana z niezwykłą dbałością o szczegóły. W tej gęstej atmosferze podejrzeń każda postać zdaje się kryć mroczne tajemnice, a czytelnik znajduje się w sytuacji detektywa, który musi oddzielić prawdę od fikcji, rzeczywistość od mitu.

"Czarnobogi" to powieść, która jak stary beskidzki szlak, wiedzie czytelnika przez niebezpieczne przełęcze ludzkich namiętności i ukrytych prawd. Świetnie bawiłam się podczas lektury tej książki i z przyjemnością zapoznam się z innymi historiami pióra pana Michała!

Pamiętam debiut Michała Zgajewskiego, który już był interesujący, tym razem byłam pod wrażeniem, jak ten autor się rozwinął i jak wciągająca jest ta historia. Muszę przyznać, że narzekałam ostatnio, że nie znalazłam książki, która wciągnie mnie totalnie i oto jest, klimat noir i historia która się rozwija z każdą stroną. To książka idealna na wietrzny jesienny weekend pod kocem.

Moim zdaniem świetnym pomysłem było wplecenie dawnej legendy do kryminalnej intrygi. Sprawia to, że klimat jest jeszcze bardziej mroczny, a my sami ciągle się zastanawiamy kim jest Król Węży do którego prowadzą wszystkie tropy.

Kiedy Zyta wraca do wsi, w której się wychowała aby pochować matkę, myśli że za chwilę wyjedzie i nie chce by cokolwiek łączyło ją z tym miejscem. Jednak gdy po nocy u niej spędzonej ginie jej przyjaciółka Gośka, postanawia ją odnaleźć. Wszystko jednak staje się coraz bardziej zagmatwane, gdyż wiele tropów łączy zaginionych z jej ojcem, który wyszedł z domu i nigdy nie wrócił. Czy Zycie uda się ustalić gdzie jest jej przyjaciółka, co stało się z jej ojcem i kto sprawia, że dawna legenda o Królu Węży jest nadal żywa? Przeczytaj a się dowiesz :)

Autor świetnie oddał też klimat wsi, która pozostaje odizolowana od reszty Polski i w której w dalszym ciągu legendy są żywe. Każdy tu wie wszystko o wszystkich, a jednak narasta zmowa milczenia.To książka, w której im głębiej brniemy w tajemnice, tym bardziej odkrywamy, że coraz więcej osób miało coś do ukrycia. I że z pozoru spokojna wieś, w której nic się nie dzieje kryje niejedno.

Książka ta jest duszna, mroczna, z intrygą skomplikowaną jak pajęcza sieć i klimatem, który trudno będzie zapomnieć.

“Czarnobogi” to czwarta powieść Michała Zgajewskiego, ale pierwsza niezależna od serii, choć zawiera to, co dla autora charakterystyczne. Historia toczy się w Beskidzie Żywieckim, w małej miejscowości Czarnobogi, w której czas kilka dekad temu stanął w miejscu. Tu w powietrzu czuć zarazem beznadzieję współczesności, jak i mistycyzm przeszłości, której rytuały jeszcze nadal o sobie przypominają. Martwe węże, ucięte zmarłym głowy - to niepokojące elementy fabularne, które osadzają powieść na granicy realności i magii. Oczywiście gatunkowo to kryminał, więc wszystko ma swoje logiczne uzasadnienie, ale może właśnie przez to dziwne zachowania na pograniczu szaleństwa niepokoją tym mocniej. Historia oparta jest o zagadkę zaginięcia sprzed lat, które teraz zdaje się łączyć z wątkiem zbezczeszczenia ciała, a na dokładkę dochodzi kolejne zaginięcie. Intryga oparta jest o znajomy rytm kryminału noir opartego na zasadzie kuli śnieżnej - spokojny początek, spektakularny, sensacyjny punkt kulminacyjny i wyciszenie na koniec. Dwie postacie przewodnie, kobieta i mężczyzna tworzą ciekawy duet, a dwie perspektywy dają narratorowi okazję do częstego stosowania cliffhangerów. I choć chętnie z nich korzysta, to dobrze się to sprawdza - czytelnik może mieć problemy, by książkę odłożyć. Mnie najmocniej do gustu przypadł sam klimat wioski, tej zatarcie granicy między przeszłością a teraźniejszością, realnością a legendą.

Kiedy przeszłość zaczyna dominować nad teraźniejszością, a powrót w rodzinne strony sprawia, że w Naszym życiu pojawia się coraz więcej znaków zapytania, warto przyjrzeć się z bliska temu, co wydarzyło się przed laty. Tak właśnie postępuje Zyta Kafka, bohaterka powieści autorstwa Michała Zgajewskiego (@[Adres usunięty]z) pt. „Czarnobogi” z oferty Wydawnictwa Agora, fundując Nam czytelniczą podróż do serca beskidzkich legend i ludowych demonów.

Pogrzeb matki Zyty uruchamia całą serię tajemniczych zgonów, tych współczesnych i tych sprzed stuleci. W niektórych przypadkach dochodzi do profanacji zwłok, która ma chronić mieszkańców przed strzygami i upiorami. Jak rytuały z przeszłości łączą się ze współczesnym obrazem niewielkich Czarnobogów? Przekonacie się podążając tropem Zyty i ludzi, którzy skrywają przed nią swoje mroczne sekrety.

Do tej pory tylko Jędrzej Pasierski potrafił przekonać mnie do tego, że góry mają w sobie potężny kryminalny potencjał. Tym razem w sposób niezwykle zajmujący zrobił to Michał Zgajewski. Zręcznie wykorzystując opowieści z przeszłości, lokalne podania, miejscowy folklor i specyficzny klimat Beskidu Żywieckiego, stworzył znakomitą fabułę, gęstą od mgły, w której spowite są Czarnobogi i strachu, czającego się wśród lokalnych mieszkańców.

Dla mnie „Czarnobogi” to powieść, którą warto czytać powoli, najlepiej wieczorem, kiedy za oknem jest cicho i ciemno. Mroczna atmosfera tego miejsca, wykreowanego na potrzeby powieści, pochłonie Nas bez reszty, a trzeba przyznać, jest ona na tyle intrygująca, że momentami sami mamy ochotę wybrać się szlakiem na Jałowiec, by odkryć skrywany od stuleci skarb i poznać prawdziwe oblicze Wężowego Króla.

Polecam, bo opowieść o Czarnobogach przypadnie do gustu nie tylko fanom kryminałów, ale też czytelnikom, którzy lubią, gdy narracja jest podszyta magią, niepokojem i z powodzeniem wykorzystuje koloryt lokalny. Ja po jej skończeniu czułam pewien niedosyt – chciałabym więcej takich mrocznych historii z „polskiego podwórka”.

„Czarnobogi” to książka, która mnie zaintrygowała, nie miałam okazji wcześniej zapoznać się z twórczością Michała Zgajewskiego, dlatego też chętnie sięgnęłam po tą lekturę. Autor otrzymał nagrodę Kryminalnego Debiutu Roku w 2024 roku. Dzięki tej książce miałam okazję przenieść się w Beskid Żywiecki i chłonąc mroczny klimat beskidzkiej wsi. Tutaj historia splata się z folklorem, a legendy przestają być jedynie opowieściami z dawnych lat. To kryminał, ale nie taki, jakich pełno na rynku. To historia mocno osadzona w lokalności, zanurzona w beskidzkich mgłach, gdzie mit spotyka się z realnym dramatem. Oczyma wyobraźni dostrzegałam obraz wsi, w której czaiła się tajemnica. Między gęsto porośniętymi drzewami czaiło się coś, co musiałam dostrzec, jako książkowy detektyw nabierający szlifu ostatnimi czasy. Z jakim skutkiem?

Główną bohaterką książki Michała Zgrajewskiego pod tytułem „Czarnobogi” jest Zyta Kafka, kobieta, która po latach wraca do rodzinnej beskidzkiej wsi na pogrzeb matki. Niby nic specjalnego, ale od dawna próbowała odciąć się od trudnej przeszłości i zbudować życie we Wrocławiu. Powrót do Czarnobogów burzy jej spokój. Nie każdy potrafi sobie poradzić z wydarzeniami, które nie powinny mieć miejsca. Przed laty w tajemniczych okolicznościach zniknął jej ojciec, teraz kolejne wydarzenia zaczynają przypominać, że w tej miejscowości nic nie dzieje się bez powodu. Czarnobogi to nie jest zwyczajna, pozbawiona barw wieś, jakich wiele, coś tutaj się czai, czuje się to pod skórą. Kiedy znika jej dawna przyjaciółka Gosia, kobieta musi się zmierzyć nie tylko z własnymi demonami, ale także z mrocznymi tajemnicami ukrytymi wśród beskidzkich gór. Czy uda jej się odnaleźć przyjaciółkę? Nie działa sama. Pomaga jej Eryk Banaś, były policjant, który jest równie uparty co nieustępliwy. Wspólnie starają się rozwikłać zagadki, które sięgają daleko w przeszłość. Co jeśli lokalne wierzenia mocno mieszają się z rzeczywistością? Strzygonie, Wężowy Król i dawne podania mieszkańców sprawiają, że Zyta coraz częściej zadaje sobie pytanie, gdzie kończy się rzeczywistość, a zaczyna legenda. Czy uda jej się uporządkować wszystkie sprawy? Czy pokona własne demony, czy wyjdą na wierz zupełnie nowe?

„Czarnobogi” to książka, która zaskoczyła mnie bardzo pozytywnie. To nie tylko kryminalna zagadka, ale też opowieść o więzach rodzinnych, winie, pamięci i trudnym powrocie do miejsca, z którego chciało się na zawsze uciec. Michał Zgajewski zgłębił elementy lokalnych wierzeń i mitów po to, aby bardzo zgrabnie wpleść je w fabułę. Zastanawiałam się, czy to wypali i niepotrzebnie miałam obawy. Czułam gęsią skórkę, kiedy wieczorem przysiadywałam do lektury. Udało mu się utrzymać mnie w niewiedzy, zaczynałam zastanawiać się, czy problemem w tym wszystkim są ludzie, czy zjawiska, których nie da się racjonalnie wytłumaczyć. Człowiek potrafi być najkrwawszą z bestii, czy będzie tak i w tym przypadku? Mocnym punktem powieści jest atmosfera, która przesiąkała także moje własne mieszkanie, było mrocznie, duszno, momentami wręcz klaustrofobicznie.

„Czarnobogi” zabrały mnie w beskidzkie lasy, które uwielbiam, ale po lekturze z pewnością będę na nie spoglądała nieco bardziej podejrzliwie. Intryga kryminalna została rozpisana z dużą starannością i dokładnością, zwroty akcji są logiczne, ale nieprzewidywalne, a zakończenie dla mnie było satysfakcjonujące. Książka potrafiła dostarczyć wiele emocji, sprawić, że przejmowałam się bohaterką i nie chciałam, aby pogrążyła się w mrocznych odmętach własnych myśli i bieżących wydarzeń. Podsumowując, Michał Zgajewski połączył kryminał z czymś unikalnym, mrocznym folklorem i uniwersalnym przesłaniem.