Cyngiel Temidy

"Cyngiel Temidy" premierę miał pod koniec października i wtedy zacierałam na niego rączki. Ostatecznie, gdy odebrałam paczkę od Wydawnictwa Zysk i S-ka musiałam położyć ją na stosiku w kolejce i czekała tam dosłownie kilka dni, bo spieszyło mi się do lektury. Dlaczego? Bo o ile opis bardzo mnie zachęcił do przeczytania, tak okładka nie leży mi tak bardzo, że aż mi z tym źle. Ale nie zawsze za okładką kryje się to, czego się spodziewamy, prawda?

Zatem, o czym jest ta książka?" Cyngiel Temidy" zabiera nas, czytelników po części do czasów PRL. Pewnie stąd ta okładka, ale wybaczcie, mi ona kojarzy się jedynie z jakimś dzikim Safari. W każdym razie poznajemy prokuratora Kociszewskiego i z nim cofamy się właśnie w przeszłość, a w teraźniejszości z kolei poznajemy inną bohaterkę, Panią prokurator, aczkolwiek młodziutką i mamy okazję obserwować jak sobie radzi ze sprawą, która na pierwszy rzut oka wygląda na dziwną serię zgonów, ale ostatecznie może się okazać, że wcale nie są takie przypadkowe.

O ile faktycznie sprawa kryminalna wydawałaby się ciekawa, to została potraktowana nieco po macoszemu. Ba, mam wrażenie, że Wolski postanowił spróbować wpleść swobodniejsze dialogi, lżejszy język, aby powieść była bardziej przystępna i czytało się ją szybko, wręcz frunąc przez nią, ale to nie wyszło. Bardzo mnie irytowało, że w momencie gdy tak naprawdę wszystko robi się dość brutalne, krwiste, to ja miałam wrażenie, jak bym czytała komedię i to nie w tym pozytywnym znaczeniu, czyli komedii kryminalnej, ale jakoś tak... jak by autor sam nie wiedział w którą stronę pójść.

To samo z czasami PRL. Można było faktycznie mocno zahaczyć o ten okres, bo jest o czym opowiadać, a jedynym mianownikiem jest nasz główny bohater. Przyszła moda na to, aby mieszać przeszłość z teraźniejszością, cofać się do niedomkniętych spraw i wygląda to tak, jak by autor stwierdził, że skoro innym wyszło i są to świetne książki, to sam taką napisze. I pomysł był dobry. Ale to tylko pomysł.

I tu dochodzimy do momentu, w którym określiłabym "Cyngiel Temidy" jako mieszankę kryminału retro, sensacji i thrillera. Co za dużo to nie zdrowo i o ile faktycznie czytało mi się lekko, szybko, to poza świetnymi bohaterami nie znalazłam w treści nic, co chciałabym zapamiętać...

Dlatego, podsumowując, dla mnie ta książka wskakuje na 6/10 gwiazdek. Czegoś zabrakło choć pomysł był świetny.

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Zysk i S-ka.

„Cyngiel Temidy” Marcina Wolskiego to coś czego kompletnie się nie spodziewałam. Teoretycznie mamy do czynienia z thrillerem o zabarwieniu sensacyjnym, ale nie przypomina ON żadnej książki jakie do tej pory czytałam z tego gatunku. Jednak w tym przypadku ta „oryginalność” wcale nie jest dobra.

Autor ma lekkie pióro, które mógłby doskonale wykorzystać. Swojej książce nadał ON bardzo swobodny charakter i brakuje tutaj elementu zaskoczenia. Owszem, historia jest ciekawa, a cała fabuła ma wiele zwrotów akcji czy zagadek. Jednak pan Marcin pozbawił nas najważniejszego… Zabawy z odgadywania co może się zaraz wydarzyć, bo tak naprawdę wszystko nam zapowiada. Przez to książkę czytało mi się dość ciężko i wprowadzała mnie ona w „tryb uśpienia”, a także znużenia.

Książka zapowiadała się naprawdę bardzo ciekawie. Jednak okazał się być ona dla mnie rozczarowaniem. Fabularnie wypada dobrze, ale zbyt duża przewidywalność jest dla mnie nie do przyjęcia. Mnie ta lektura nie porwała, ale być może Wam się spodoba.

Nie wiem jak inni ją odbiorą ale mnie ona bardzo rozśmieszyła. Od samego początku przeczytamy o bardzo zdenerwowanej kobiecie, której przeszkadza fakt, iż ludzie zerkają na nią pożądliwie. Wiem, że chodziło o to, by ukazać nam, że nie należy każdej kobiety traktować jako obiekt seksualny, jednak nie potrafiłam nie wybuchnąć śmiechem, gdyż ona to tak bardzo przeżywała, tak się irytowała, tak to wyolbrzymiała, jakby była królową i nagle ktoś nadepnął jej na najdroższy z najnowszej kolekcji but i zostawił przy tym rysę;-) Następnie poznamy wydarzenia, które powinny nami wstrząsnąć, jednak nie do końca tak wyszło. Wszystko przez to, że autor zamienił sceny nadmiernego wyczekiwania w coś oczywistego. Nie musiałam się zastanawiać co się zaraz wydarzy, bo ON sam nas o tym uprzedzał. Jakby ktoś chciał nas wystraszyć, lecz nam o tym powiedział, że zaraz to zrobi:-) Słuchajcie, to miał być pewnego rodzaju thriller, jednak ja odebrałam to jako komedię najwyższych polotów. Niby treść dla dorosłych, jednak wątek jak dla dzieci, by tylko nikogo nie zdenerwować. Jeszcze nie czytałam wcześniej niczego tak oczywistego, niczego tak niestrasznego i niczego tak przezabawnego. Oczywiście nie obeszło się bez pewnych dramatycznych wulgaryzmów z wyższej półki:-)

Ogólnie zarys książki jest bardzo obiecujący. Historia mocno poprzestawiana, pełna intryg, tajemnic, knucia przeciwko wszystkiemu i wszystkim. Jest jednak spójna, więc całe zamieszanie było tutaj celowo ustawione. Nie było czegoś, czego bym się później nie dowiedziała.

Ok, więc o czym jest książka?

Powieść przedstawi nam panią prokurator, która odkryje całkiem sporą serię niewyjaśnionych zgonów i natrafi na trop tajnej organizacji. Później ujrzymy starszego mężczyznę, który niespełniony zawodowo, również w roli prokuratora, powróci do swojego kraju, by się zemścić. Pytanie będzie brzmiało kim jest zawodowa zabójczyni, która chciałaby odkupić swoje wcześniejsze winy? Jak się łączy cała historia i czy istnieje podział na dobrych morderców i złych?