Śmierć na osiedlu

Komedie kryminalne mają w sobie coś niezwykle przyjemnego. Z jednej strony dostajemy zagadkę do rozwiązania i zbrodnię, z drugiej humor, który rozładowuje napięcie i sprawia, że lektura staje się czystą rozrywką. A Śmierć na osiedlu Marcina B. Łukasiewicza bardzo dobrze wpisuje się w ten schemat.

Punktem wyjścia jest odkrycie ciała znienawidzonego prezesa spółdzielni mieszkaniowej. Nietrudno się domyślić, że lista osób, które mogły życzyć mu źle, jest wyjątkowo długa, bo ten osobnik wielu ludziom krwi napsuł.

Wraz z kolejnymi rozdziałami poznajemy mieszkańców osiedla, ich wzajemne relacje, dawne konflikty i skrywane tajemnice. W samym centrum wydarzeń znajduje się nastoletnia Hania - prowadząca własne śledztwo, a czytelnik razem z nią próbuje oddzielić plotki od faktów i znaleźć odpowiedź na pytanie: kto zabił?

I właśnie ten kryminalny aspekt książki podobał mi się najbardziej. Autor umiejętnie podrzuca tropy i myli ścieżki, dzięki czemu długo nie byłam pewna, kto stoi za zbrodnią. Lubię kryminały, które nie prowadzą czytelnika za rękę, tylko pozwalają samemu analizować motywy i podejrzanych, a tutaj właśnie tak było. Rozwiązywanie zagadki sprawiło mi naprawdę sporo frajdy.

Nie zabrakło również humoru. Były momenty, kiedy autentycznie prychałam śmiechem, bo niektóre dialogi i sytuacje wypadają naprawdę zabawnie. Nieporadna policja, rezolutna nastolatka, wszystko wiedzące starsze panie obserwujące świat zza firanki i jeden wyjątkowo antypatyczny bohater, którego - mówiąc pół żartem - aż dziw bierze, że wcześniej nikt nie postanowił „usunąć” z osiedla, tworzą całkiem udaną mieszankę.

Ale jednocześnie miewałam wrażenie, że książce momentami brakuje umiaru.

Chwilami było tego wszystkiego po prostu zbyt dużo. Dialogi i opisy potrafiły się przeciągać, a niektóre sceny wydawały mi się przegadane. Zdarzały się fragmenty, podczas których tempo wyraźnie zwalniało i zamiast z zaciekawieniem przewracać kolejne strony, łapałam się na tym, że zaczynam się trochę nudzić.

Największym zgrzytem okazało się jednak dla mnie samo miejsce akcji. Osiedle Marcina B. Łukasiewicza funkcjonuje z mentalnością małej, hermetycznej wioski, gdzie wszyscy wiedzą o wszystkich absolutnie wszystko. Kto na co choruje, jak mają na imię cudze wnuki, który sąsiad potrącił psa w 1979 roku, czyj syn tak naprawdę nie jest synem, jakie odmiany ziemniaków kto preferuje na zimę.

To oczywiście celowy zabieg - taka wszechwiedza sąsiedzka jest paliwem całej fabuły. Problem polega na tym, że dla czytelnika, który nigdy czegoś takiego nie doświadczył, ta wszechwiedzą jest trudna do przełknięcia jako wiarygodna rzeczywistość. Wystarczy zadać sobie szczere pytanie: co tak naprawdę wiemy o naszych sąsiadach? Imię? Twarz? Może nazwisko, jeśli sprawdziliśmy domofon? Skonfrontowanie tej codziennej anonimowości z osiedlową wszechwiedzą z powieści daje efekt lekkiego dysonansu, który trudno wyłączyć i który co jakiś czas przypomina o sobie.

Być może takie miejsca rzeczywiście istnieją. Ja jednak nigdy się z czymś takim nie spotkałam i może właśnie dlatego przez całą lekturę miałam poczucie pewnej sztuczności. Ta osiedlowa wszechwiedza nieustannie kołatała mi z tyłu głowy i nie pozwalała do końca uwierzyć w przedstawioną rzeczywistość.

Podsumowując:

Mimo tych drobnych zastrzeżeń Śmierć na osiedlu okazała się całkiem przyjemną lekturą. To książka, która nie aspiruje do miana mrocznego kryminału. Jej zadaniem jest przede wszystkim bawić i dostarczyć czytelnikowi kilku godzin lekkiej rozrywki. I z tego zadania wywiązuje się naprawdę dobrze.

Autor ma oko do absurdu osiedlowego życia i potrafi go opisać z czułym przymrużeniem oka. Mechanizmy relacji sąsiedzkich, subtelna hierarchia spółdzielnianych sporów, granica między winą a podejrzeniem - to wszystko obserwacje trafne i z humorem.

Śmierć na osiedlu to solidna, miejscami błyskotliwa komedia kryminalna, która ma dobry pomysł, sympatycznych bohaterów i zagadkę, przy której czytelnik naprawdę się angażuje.

Jeśli lubicie komedie kryminalne z sąsiedzkimi konfliktami i brudnymi sekrecikami, warto dać tej książce szansę. A nuż okaże się, że na waszym osiedlu też mieszka ktoś, kto wie o wszystkich zdecydowanie za dużo.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję

Wydawnictwu Flow

#współpracarecenzencka

#współpracabarterowa

#współpracareklamowa

„Śmierć na osiedlu” to książka, która przede wszystkim dostarcza rozrywki, a ja bardzo lubię właśnie taki rodzaj odpoczynku przy lekturze. Jeśli szukacie kryminału z humorem, sympatycznym absurdem i zagadką, którą naprawdę chce się rozwiązać, warto zwrócić uwagę na tę powieść. Dajcie znać, czy Wy również lubicie komedie kryminalne i po których autorów sięgacie najchętniej.

.

Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Flow.

Pewnego dnia pod jednym z bloków zostaje znaleziony znienawidzony przez mieszkańców prezes spółdzielni, pan Baranowski. Czy to był nieszczęśliwy wypadek, czy ktoś pomógł mu odejść z tego świata? Tajemniczości całej sprawie dodaje odnaleziona obok teczka pełna przedmiotów należących do różnych mieszkańców. Każdy z nich prowadzi do kolejnych sekretów, a lista osób, które miały powód, by nie darzyć prezesa sympatią jest naprawdę długa.

Śledztwo prowadzą policjanci, którym zdecydowanie bliżej do sympatycznych pechowców niż wybitnych śledczych. Na szczęście jest jeszcze Hania -bystra, spostrzegawcza, niemal osiemnastoletnia dziewczyna, która postanawia odkryć prawdę i udowodnić niewinność mieszkańców.

Największą siłą tej książki są jednak bohaterowie i relacje między nimi. Drobne złośliwości, sąsiedzkie konflikty, wzajemne sympatie i antypatie oraz wszechobecne plotki tworzą klimat, który momentami wydaje się zaskakująco znajomy. Autor świetnie uchwycił nasze codzienne przywary skłonność do oceniania po pozorach, przypinania ludziom łatek i wyciągania zbyt szybkich wniosków.

Intryga jest dobrze poprowadzona, kolejne tropy skutecznie podsycają ciekawość, a humor pojawia się w odpowiednich momentach i sprawia, że ta historia naprawdę potrafi poprawić nastrój. To komedia kryminalna, przy której można się zrelaksować, ale jednocześnie z zaangażowaniem próbować rozwikłać zagadkę.

Kiedy razem z książką dostajesz zabawnie napisane akta sprawy to od razu wiesz, że ten klimat cię wciągnie.Kto nie lubi rozwiązywania zagadek kryminalnych z humorem.

Jedno niby zwykłe osiedle, trup, który naraził się większości mieszkańców i cudowny przekrój bardzo charakterystycznych bohaterów. To brzmi naprawdę dobrze, dodajmy tylko jeszcze kilku nieudolnych policjantów (w tym jednego bardzo),teczkę pełną skradzionych przedmiotów i chupacabrę.

Największym atutem tej książki są bohaterowie i osiedlowy klimat. Plotki, sąsiedzkie konflikty, drobne złośliwości i absurdalne sytuacje sprawiają, że momentami trudno powstrzymać uśmiech.

Jeśli lubicie kryminały z przymrużeniem oka, wyraziste postacie i historie, które czyta się lekko to zdecydowanie warto sięgnąć po tę książkę. Dodam tylko na plus, że zakończenie mnie zaskoczyło.

Ocena 8/10

Kto z Was był lub jest związany ze spółdzielnią/wspólnotą mieszkaniową, ten wie, że na nudę raczej nie można narzekać. Bądź co bądź osiedlowa społeczność rządzi się specyficznymi prawami. Pojawiające się nieraz pytania i dylematy natury filozoficznej i egzystencjalnej potrafią sporo namieszać w życiu mieszkańców. Nie brak w nich czasem absurdów i to takich, których nawet serial "Alternatywy 4" by się nie powstydził.

O tym mogą się przekonać bohaterowie książki. Niespodziewana śmierć tak znienawidzonego przez nich prezesa spółdzielni uruchamia całą lawinę zdarzeń. Znaleziona przy denacie tajemnicza teczka wraz z drogocennymi i osobistymi rzeczami/pamiątkami mieszkańców siłą rzeczy wywołuje szereg spekulacji i plotek. W toku śledztwa-a jakżeby inaczej - czytelnik odkrywa sąsiedzkie konflikty, animozje i skrywane żale. Tak naprawdę każdy z mieszkańców osiedla miałby dobry motyw, by zabić (niektóre z dialogów pozostaną ze mną na dłużej). Kto z nich okaże się zatem mordercą Zbigniewa Baranowskiego? Żona Eulalia, jego "flama"- pani Zosia, dawna przyjaciółka małżonki, a może ktoś zupełnie inny? Jedno jest pewne, policja będzie miała co robić.

Dzięki zastosowanym przez Autora retrospekcjom mamy okazji bliżej przyjrzeć się poszczególnym postaciom, zwłaszcza pana prezesa. Trudno o bardziej złośliwą i upierdliwą postać. W ramach zemsty za autonomiczną decyzję mieszkańców podejmuje się prób ich zastraszania. Nagminne pozywa ludzi i uprzykrza im życia poprzez chociażby wystawianie faktur i rachunków za chociażby korzystanie z chodnika czy parkingu. Wizja płacenia za nielegalne patrzenie na teren spółdzielni z okien mieszkań wcale nie wydaje się być przy tym tak odległą sprawą.

Dla mnie, osoby niepalącej, pojawiający się dość często w książce temat palenia papierosów, był nieco drażniący. O ile obecność papierosa u policjanta nie jest jakoś specjalnie zaskakującym widokiem, o tyle w przypadku jednej z bohaterek- siedemnastoletniej Hani- wywołuje mieszane uczucia. Oczywiście nie żyję w jakiejś społecznej bańce. Mam świadomość tego, że młodzież także sięga po papierosy. Dla niektórych jest to wciąż cool. Mimo wszystko uważam, że papieros jako znak rozpoznawczy/ nieodłączny element codzienności u danej postaci, zwłaszcza niepełnoletniej, niekoniecznie ma sens. Wydaje mi się również, że w książce można było ograniczyć ilość wulgaryzmów. Ja wiem, wzmacniają efekt wypowiedzi, ale należę akurat do tej grupy czytelników, którzy nie przepadają za przekleństwami w literaturze (zresztą w filmie też).

Pomimo tych niuansów mile spędziłam czas z książką. Zaskoczyło mnie zakończenie, co w przypadku komedii kryminalnych- i ich nieraz bardzo przewidywalnych finałów - uznaję za duży plus. Cieszę się, że postać Hani ewaluuje. Początkowe pojawiające się u mnie uczucie lekkiej irytacji ustąpiło miejsca sympatii dla dziewczyny. Choć prowadzenie "prywatnego śledztwa" w sprawie morderstwa przez starszą panią i jej siedemnastoletnią pomocnicę może wydawać się zaskakującym rozwiązaniem, obecność tegu duetu "śledczych" w książce Marcina B. Łukasiewicza" uatrakcyjnia bez wątpienia fabułę. Jeśli więc jesteście ciekawi, jak zakończy się ta historia, sięgnijcie koniecznie po "Śmierć na osiedlu".