Kolory zła. Fiolet. Tom 7

Są serie kryminalne, które po kilku tomach zaczynają tracić swój blask. Bohaterowie stają się powtarzalni, zagadki coraz bardziej przewidywalne, a kolejne części sprawiają wrażenie pisanych bardziej z chęci zysku niż z potrzeby opowiedzenia kolejnej dobrej historii.

Na szczęście Kolory zła Małgorzaty Oliwii Sobczak zdecydowanie nie należą do tej kategorii. Po siedmiu tomach nadal potrafią wciągnąć, zaskoczyć i sprawić, że czytelnik z jednej strony próbuje samodzielnie rozwiązać zagadkę, a z drugiej doskonale wie, że autorka i tak prawdopodobnie wyprowadzi go w pole.

Fiolet po raz kolejny zabiera nas do Sopotu i jego okolic. Nadmorskie krajobrazy, pozornie spokojne miejsca i historie ukryte pod powierzchnią codzienności tworzą charakterystyczny klimat, który od początku wyróżnia książki Sobczak.

W pobliżu Opery Leśnej zostają odnalezione zwłoki młodej kobiety. Przy ofierze znajduje się zabytkowa moneta, a niedaleko ciała leżą dokumenty i starannie złożone ubranie. Obok pojawia się również kwiat hibiskusa. Wszystko wskazuje na to, że morderca nie tylko popełnił zbrodnię, ale również stworzył dokładnie zaplanowaną scenę, która ma być wiadomością dla śledczych.

To nie jest przypadkowa zbrodnia. To gra. A przeciwnik okazuje się wyjątkowo trudny do przejrzenia.

Do sprawy jak zawsze włączają prokuratorzy Leopold Bilski i Anna Górska, bohaterowie poprzednich części, których czytelnik już zdążył polubić i docenić za ich niezłomne charaktery i nieszablonowe myślenie. Tym razem jednak para ulubieńców zmierzyć musi się nie tylko z mordercą, który wydaje się być krok przed wszystkimi, ale również z własnymi emocjami, bo ich związek rozpada się w oczach. Oczywiście fundamentem nadal pozostaje kryminalna zagadka, ale ogromnie doceniam fakt, że autorka nie traktuje bohaterów tylko jako narzędzi do rozwiązania sprawy.

Mają własne problemy. Mają emocje. Mają życie poza pracą.

To bardzo ważne, bo w wielu kryminałach śledczy istnieją wyłącznie po to, by przesłuchiwać świadków i zbierać dowody. Tutaj Leopold i Anna są pełnoprawnymi postaciami, a ich relacja rozwija się równolegle do prowadzonego dochodzenia. Ich prywatne rozterki, trudności i decyzje dodają historii dodatkowej warstwy.

Nie są idealni. I właśnie dlatego łatwiej się z nimi związać. Największą siłą Fioletu pozostaje jednak sposób prowadzenia fabuły.

Małgorzata Oliwia Sobczak naprawdę potrafi budować kryminał. To nie jest historia, w której po kilkudziesięciu stronach można bez problemu wskazać sprawcę i tylko czekać na potwierdzenie swoich przypuszczeń. Autorka bardzo umiejętnie rozmieszcza wskazówki, podrzuca tropy i jednocześnie sprawia, że zaczynamy podejrzewać niemal każdego.

I właśnie to jest najlepsze. Bo nawet jeśli podczas lektury pojawia się myśl: „chyba wiem, kto to zrobił”, chwilę później pojawia się kolejny szczegół, który wszystko komplikuje. Nagle zaczynamy się zastanawiać. Może jednak nie? Może to kolejna ślepa uliczka? Może prawdziwa odpowiedź jest zupełnie gdzie indziej?

Uwielbiam takie prowadzenie śledztwa, bo wymaga od autora nie tylko dobrego pomysłu, ale też ogromnej kontroli nad fabułą. Przy tak wielu elementach bardzo łatwo zgubić logikę wydarzeń albo stworzyć zagadkę, która działa wyłącznie dlatego, że bohaterowie zachowują się jak aktorzy odgrywający scenariusz.

Tutaj tego nie ma. Wszystko jest przemyślane i dopracowane.

Ogromnie podoba mi się również to, że seria Kolory zła nigdy nie jest tylko opowieścią o samym morderstwie. Każda sprawa ma swoje drugie dno, a zbrodnia często staje się początkiem odkrywania ludzkich słabości, sekretów i decyzji, które doprowadziły bohaterów do miejsca, w którym się znaleźli.

W Fiolecie również dostajemy pytania o prawdę i iluzję. O to, ile jesteśmy w stanie zobaczyć, a ile sami dopowiadamy. O pozory, które potrafią bardzo skutecznie ukryć rzeczywistość. Tytułowy kolor świetnie pasuje do tej historii, bo fiolet kojarzy się zarówno z tajemnicą, jak i czymś trudnym do jednoznacznego opisania. Nie jest oczywisty…

A taka właśnie jest ta książka. Nie ma tu prostych odpowiedzi. Nie ma łatwych ocen. Są ludzie, ich wybory i konsekwencje.

Jedyną rzeczą, którą na siłę można by uznać za potencjalny minus, jest fakt, że przy tak rozbudowanej serii i tak wielu tomach czytelnik musi naprawdę lubić styl autorki oraz jej sposób budowania historii. To nie są kryminały nastawione wyłącznie na szybkie tempo i ciągłą akcję. Sobczak bardziej interesuje psychologia postaci, atmosfera i stopniowe odkrywanie prawdy.

Dla mnie jest to ogromna zaleta. Właśnie dlatego z taką przyjemnością wracam do Sopotu.

Fiolet jest kolejnym dowodem na to, że seria Kolory zła utrzymuje bardzo wysoki poziom. Po siedmiu tomach nadal potrafi zaciekawić, zmylić i sprawić, że czytelnik chce jak najszybciej poznać rozwiązanie. A przede wszystkim - nadal zostawia miejsce na kolejną historię.

Jeżeli jeszcze nie znacie tej „zabójczej tęczy”, naprawdę warto dać jej szansę.

Bo Małgorzata Oliwia Sobczak pokazuje, że dobry kryminał to nie tylko pytanie „kto zabił?”

Dla mnie Fiolet to kolejna bardzo mocna odsłona serii.

Czekam na następny kolor!

Za egzemplarz recenzencki dziękuję

Wydawnictwu W.A.B

#współpracarecenzencka

#współpracabarterowa

#współracareklamowa

W pobliżu Opery Leśnej w Sopocie zostają odnalezione zwłoki młodej kobiety. Jest ona rozebrana, w dłoni ściska dziwną monetę, a nieopodal leżą jej ciuchy złożone w kostkę oraz kwiat hibiskusa. Leopold Bilski wraz z Anną Górską znów stają przed wyzwaniem schwytania mordercy, a Janina Hinc po raz kolejny będzie starać się wyczytać coś z mikrobiologicznych śladów. Czy uda im się rozpracować zagadkę i wniknąć w umysł psychopaty?

To już siódmy tom „Kolorów zła”. Twórczość Małgorzaty Oliwii Sobczak znam bardzo dobrze, więc wiedziałam, czego się spodziewać. Każdą z części można czytać osobno, ponieważ zawiera inną historię, ale ja polecałabym zacząć od początku, czyli od „Czerwieni”, gdyż w tle ukazane jest życie prywatne prokuratora Bilskiego, więc mamy okazję śledzić jego poczytania nie tylko w sferze zawodowej.

„Fiolet” trzyma poziom i jest równie ciekawy, co jego poprzednicy. Trzeba jednak pamiętać, że książki z tej serii cechują się długimi opisami oraz wielowątkowością. Autorka skacze z tematu na temat, mieszając bohaterów tak, że trzeba się skupić, żeby nie zgubić się w gąszczu informacji, która zostaje dostarczona podczas lektury. Mnie to absolutnie nie przeszkadzało, ale mam świadomość tego, że niektórzy wolą wartką akcję oraz mniej charakterystyki.

Mam sentyment do tej serii i lubię jej bohaterów. Przez te wszystkie lata zdążyłam się z nimi zżyć. Są dobrze pokiereszowani przez życie, ale to dodaje im tylko autentyczności i charakteru. Nie są idealni, popełniają błędy, noszą własne bagaże, dlatego właśnie wydają się prawdziwi. Ich historie nie zawsze były łatwe, przez co stali się kimś więcej, niż tylko postaciami rozwiązującymi kryminalne zagadki, sięgając po kolejny kolor, zawsze mam wrażenie, że wracam do starych znajomych.

Niezmiennie jestem pod wrażeniem wiedzy oraz przygotowania autorki, zawsze w „Kolorach zła” znajduję nowe ciekawostki. Widać, że Małgorzata Oliwia Sobczak poświęca wiele czasu na research, ponieważ nawet specjalistyczne zagadnienia są przedstawione w sposób wiarygodny i szczegółowy. Dotyczy to zarówno pracy śledczych, jak i medycznych aspektów prowadzonych dochodzeń.

Moim zdaniem „Fiolet” to kolejna udana odsłona serii, która pokazuje, że autorka wciąż potrafi zaskoczyć czytelnika i stworzyć intrygę, od której trudno się oderwać. To kryminał mroczny, dopracowany i skłaniający do snucia własnych teorii. Jeśli lubicie historie, w których liczy się nie tylko odpowiedź na pytanie „kto zabił?”, ale również motywy i psychologia sprawcy, z pewnością będziecie usatysfakcjonowani. Ja już czekam na kolejny kolor.

Ależ to było znakomite! Ten klimat, te emocje, ta intryga!

Małgorzata Oliwa Sobczak po raz kolejny udowadnia, że kryminał nie tylko dobrą zagadką stoi. Autorka snuje pełną mroku i symboliki opowieść, w której przeszłość przeplata się z teraźniejszością i ukazuje jak bardzo to, czego doświadczyliśmy determinuje naszą przyszłość. Kreśli złowieszczą historię traktującą o ludzkich wyborach, których konsekwencje podążają za bohaterami niczym cień. Wina, krzywda, cierpienie, przemoc, samotność, nieodparta potrzeba wyrównania rachunków. „Fiolet” to pełna niepokoju powieść naszpikowana traumatycznymi doświadczeniami, błędami przeszłości i skrywanymi głęboko sekretami, które do latach próbują wypłynąć na powierzchnię. Momentami ta aura niebezpieczeństwa, ten strach towarzyszący bohaterom jest wręcz namacalny, zupełnie udziela się czytelnikowi, w szczególności w przypadku perypetii jednej z bohaterek, która cierpi na neurogenną utratę wzroku. Aż czułam podczas lektury na plecach ten dreszcz niepokoju zmieszany z lękiem potęgowany przez fakt, iż w sytuacji zagrożenia pozostaje osoba pozbawiona jednego ze zmysłów. Sobczak potrafi wywołać emocje, oj potrafi!

Co więcej, już na pierwszy rzut oka widać, że autorka wykonała solidny research przed napisaniem tej historii, przez co też pod względem kryminalistycznym zabiera czytelnika w zupełne nieznane rejony. Zaskakuje unikatowym pomysłem, nietuzinkowymi smaczkami, niepowszechną wiedzą. A pazura całej historii dodaje relacja damsko-męska między dwójką głównych bohaterów tej serii, która do sielankowych aktualnie nie należy, za co duży plus. Jest życiowo, a na nudę i przesłodzony wątek romantyczny w żadnym wypadku narzekać nie można.

Jeśli macie ochotę sięgnąć po totalnie angażujący kryminał, któremu nie brak psychologicznej głębi, barwnych i nieszablonowych kreacji bohaterów oraz ciekawostek z zakresu technik kryminalistycznych, to koniecznie pochylcie się nad tym tytułem. Zachwytom nie będzie końca! Polecam PRZEOGROMNIE!

Fiolet. Kolor pokuty, żalu, bólu i niespełnionych nadziei. To właśnie on staje się motywem przewodnim siódmego tomu serii „Kolory Zła”, do której wracam zawsze z ogromnymi oczekiwaniami. Autorka po raz kolejny udowadnia, że potrafi stworzyć historię gęstą od emocji, w której mrok splata się z bolesną prawdą o ludzkiej naturze. Naga kobieta odnaleziona w pobliżu sopockiej Opery Leśnej, kwiat hibiskusa i starożytna moneta z wizerunkiem Gorgony stają się początkiem przerażającego spektaklu, który od pierwszych stron pobudza wyobraźnię.

Ta lektura miała dla mnie również wymiar bardzo osobisty. Trójmiasto, w którym spędziłam kilka lat i które wciąż nazywam domem, nie jest tu jedynie tłem wydarzeń. Żyje, oddycha i staje się pełnoprawnym bohaterem. Przemierzając w myślach znajome sopockie ścieżki i gdańskie zakątki, czułam lodowaty powiew niepokoju, jakby nadmorska mgła skrywała tajemnice, o których wolelibyśmy zapomnieć.

Ogromnie zaimponowała mi także dopracowana warstwa kryminalistyczna. Śledztwo prowadzone przez Leopolda Bilskiego i Annę Górską opiera się na analizie śladów, badaniach botanicznych, testach genetycznych i nowoczesnych technikach śledczych. Wszystko opisano na tyle wiarygodnie, że miałam wrażenie uczestniczenia w prawdziwym dochodzeniu.

Jednak „Fiolet” to nie tylko zagadka kryminalna. To również opowieść o traumach, konsekwencjach dawnych decyzji i ludziach dźwigających ciężar przeszłości. Szczególnie zapadły mi w pamięć wątek dawnego ośrodka wychowawczego oraz postać niewidomej fizyczki. Relacja Bilskiego i Górskiej nabiera tu nowych odcieni, pełnych napięć i trudnych wyborów. To powieść, która nie tylko trzyma w napięciu, ale także skłania do refleksji nad tym, jak wiele w naszym życiu zależy od przypadku, a jak wiele od jednego, symbolicznego rzutu monetą.

Wiecie co to za uczucie, gdy wracacie do serii po latach i boicie się, że magia zniknęła? Ja bałam się mocno. Ale „Fiolet” przywrócił mi wiarę w to, że polski kryminał może być eteryczny i miażdżący jednocześnie 🌪️

Klimat? Gęsty zmierzch – dosłownie i w przenośni. Autorka operuje barwami jak mało kto, a ten odcień jest najciemniejszy z dotychczasowych. Nie ma tu tanich skoków adrenaliny jest niepokój, który wsiąka pod skórę.

Fabuła zamyka pewne wątki, ale nie podaje wszystkiego na tacy. Autorka znów bawi się perspektywą, a prawda odsłania się powoli – czasem boleśnie. Zero lukru, zero łatwych rozwiązań.

Bohaterowie? Jeśli znacie cykl, wiecie, że autorka nie rozdaje czystych kart. Tutaj każdy ma coś na sumieniu, a ja łapałam się na tym, że współczułam postaciom, które w normalnym thrillerze bym znienawidziła. Emocje: frustracja, smutek, czasem ulga, ale taka gorzka.

Styl autorki dojrzał jeszcze bardziej. Oszczędne dialogi, dbałość o detale i to niesamowite budowanie napięcia przez… ciszę. Tempo akcji jest zmienne – są rozdziały jak oddech, są jak sprint. Całość pochłonęłam w dwa wieczory, choć momentami musiałam odłożyć, żeby ochłonąć.

„Fiolet” to siódmy tom bestsellerowej serii „Kolory zła”. W malowniczej okolicy sopockiej Opery Leśnej zostają znalezione zwłoki młodej kobiety. W dłoni ofiary tkwi zabytkowa moneta, a obok starannie złożono jej ubranie oraz kwiat hibiskusa.

Morderca nie ułatwia śledztwa – wręcz przeciwnie, wikła je w niebezpieczną grę, w której stawką jest prawda i życie ofiar. Do akcji wkraczają znani z poprzednich tomów prokuratorzy Leopold Bilski i Anna Górska, którzy wraz z zespołem specjalistów kryminalistyki stają przed wyjątkowo skomplikowaną zagadką. Tropy prowadzą donikąd, a czas ucieka. Wątki współczesnego śledztwa przeplatają się z historią z początku lat dwutysięcznych, którą poznajemy przez losy młodzieży z trójmiejskiego ośrodka wychowawczego oraz cierpiącej na neurogenną utratę wzroku fizyczki.

Autorka mistrzowsko zaciera granice między prawdą a iluzją, prowadząc czytelnika przez pozornie niezwiązane ze sobą wątki. Na kartach powieści znajdziemy opowieści o pozornych przyjaźniach, które okazują się pułapką, o zdradach, które niszczą zaufanie, o złudzeniach, które zniekształcają rzeczywistość.

To kryminał dla fanów skomplikowanych zagadek kryminalnych i mrocznych tajemnic z przeszłości, którzy docenią nie tylko poszukiwanie sprawcy, ale także głęboką analizę ludzkich relacji.

Moja ocena: 9/10 🌟

BRUNETTE BOOKS