Cymanowski młyn

Kiedy moja ulubiona autorka powieści obyczajowych łączy siły z ukochanym twórcą thrillerów kryminalnych, nie ma mocnych - po prostu muszę to przeczytać.

Monika i Maciej to małżeństwo w średnim wieku, które przeżywa kryzys. By odbudować łączącą ich więź, wyjeżdżają do położonego pośród kaszubskich lasów, Cymanowskiego Młyna. Gdy Maciek nagle musi wrócić do pracy, Monika zaczyna zbliżać się do młodego właściciela pensjonatu. Mężczyzna coraz bardziej przypomina jej pierwszą, wielką miłość, która tragicznie zginęła dziesięć lat wcześniej.

Akcja powieści rozgrywa się na Kaszubach, ale nie są to sielskie krajobrazy znane z przewodników. Owszem, mamy pensjonat nad jeziorem, lecz nocami znad wody niesie się kobiecy krzyk, każdy nieostrożny krok może skończyć się w zdradliwym bagnie, a fascynacja właściciela okultyzmem wywołuje coraz większy niepokój.

Bardzo udane połączenie mrocznego thrillera, subtelnej grozy i świetnie dopracowanego tła obyczajowego sprawia, że powieść jest niebanalna i nieoczywista. Gęsta atmosfera, narastające napięcie, lekki dreszcz niepokoju i pogłębiona psychologia postaci sprawiają, że od książki trudno się oderwać.

"Cymanowski Młyn" autorstwa Magdaleny Witkiewicz i Stefana Dardy to historia z dreszczykiem, którą można pochłonąć na raz - pełna tajemnic i klimatu, który zostaje w głowie jeszcze długo po lekturze.

Czasem nim będzie lepiej jest o wiele gorzej. Czy zło zostawia ślad na tych, którzy je przetrwali? Najtrudniej jest zostawić za sobą przeszłość i nie pozwolić by rzucała cień na przyszłość, ale nie każdemu jest to dane.

Spokojna agroturystyka w jesiennym sezonie powinna być odpowiednia na urlop dla małżeństwa, na co dzień żyjącego w biegu i coraz bardziej oddalającego się. Czy ten pomysł ma szansę na powodzenie? Monika i Maciej mają okazję by się o tym przekonać, sami pewnie nie wybraliby tego miejsca, ale co szkodzi skorzystać z tajemniczego zaproszenia? Z daleka od codzienności mogą odbudować swój związek. Wydaje się, że ten wyjazd okaże się punktem zwrotnym w ich życiu, ale jak bardzo tego jeszcze nie wiedzą. Las wokoło skrywa niejeden sekret, zresztą nie jedynie on, chociaż na pierwszy rzut oka to spokojna okolica, z życzliwym właścicielem urokliwego pensjonatu. Jednak coś mrocznego wsącza się niedostrzegalnie. Jakieś złudzenia, podobieństwa do tego, co już było, tak jakby jakiś niezakończone sprawy dawały o sobie znać, ale to przecież niemożliwe… Może nie wszystko jest takie jak powinno być? Zło nawet po latach odbija się echem, niektóre miejsca są przysłowiową puszką Pandory i czekają tylko aż ktoś ją otworzy, niekiedy całkowicie nieświadomie…

Gdzie kończy się thriller, a zaczyna groza? Może dwa gatunki w jednym? Z pewnością „Cymanowski Młyn” wymyka się prostym podziałom. Niejedna granica zaciera się w tej historii i kilka tych nieprzekraczalnych zostaje przekroczonych. Początek nie sugeruje niczego, co wydarzy się później, chociaż gdy już poznamy całość to dostrzegamy lub tak nam się wydaje pierwsze mroczne cienie. Jednak kluczem do wszystkiego jest tu tajemnica, a raczej ich liczba mnoga. Od niej zaczyna się i jej ślady odczuwalne są również na końcu. Niejedne oblicze mają i nikt nie jest on od nich wolny, stają się także podstawą wątków. Mroczny klimat narasta z każdym kolejnym sekretem i poznanymi detalami wcześniejszych. Nikt i nic nie przygotowuje czytelników na to, co z sobą niosą i jaki będzie ich wpływ na bohaterów. W pewnym momencie, nieprzypadkowym, to, co już miało miejsce zazębia się z teraźniejszymi wydarzeniami, tworząc oczywiście nowe tajemnice. Coraz szybciej zaczyna się nakręcać spirala niepokoju, kłamstw i zatajania prawdy, czy osiągnie punkt krytyczny? W przypadku tej opowieści odpowiedź na to pytanie nie jest jednoznaczne. Czasem maski nie opadają całkowicie albo też zakładane są nowe. „Cymanowski Młyn” łączy w sobie przeszłość z przyszłością, a to, co dzieje się na naszych oczach jest korytarzem z drzwiami do nich, których nie da się zamknąć do końca. Czy da się rozpocząć coś nowego na fundamentach stworzonych rzez złe decyzje? A może czasami da się zło wykorzystać do zbudowania drogi, wiodącej do dobra?

Sięgając po tą książkę oznaczoną jako powieść obyczajowa z elementami thrillera, nie wiedziałam, czego się spodziewać. Zaintrygowało mnie, że może to być historia „o życiu”, ale jednocześnie z czymś mrocznym.

Poznajemy Monikę i Macieja, małżeństwo z Warszawy, które przeżywa poważny kryzys. Żyją obok siebie, a rozmowy dawno zastąpiła rutyna. Dostają voucher na wspólny wyjazd i trafiają do agroturystyki na Kaszubach. Brzmi jak szansa na odbudowanie relacji… ale już sam początek ich „sielanki” wita ich błotem i trudnymi warunkami, które dla mieszczuchów są niezłym testem.

Co ciekawe po pierwszych naprawdę wspólnych chwilach napięcie między nimi zaczyna schodzić. Przez moment naprawdę czuć, że coś się ociepla i może jeszcze nie wszystko stracone. Niestety nagle on wyjeżdża „w pilnych sprawach służbowych”, nie tłumaczy nic, a Monika zostaje sama. Złość miesza się z rozczarowaniem, bo terminy jego powrotu ciągle się przesuwają, a ona czuje się porzucona… znowu.

W tym czasie poznaje Łukasza, syna właściciela agroturystyki. Spędzają razem czas, rozmawiają, on uczy ją jeździć konno, a Monika coraz częściej łapie się na tym, że Łukasz przypomina jej Piotra. Mężczyznę, który był jej pierwszą miłością, ideał, który zginął w wypadku motocyklowym tuż przed ich ślubem. To porównywanie i rozpamiętywanie przeszłości mocno wpływa na jej małżeństwo, decyzje i emocje. To podobieństwo zbliża ich do siebie..

Dużą rolę odgrywa w tej historii gospodarz, który jest bardzo ciekawą postacią Jerzy Zawiślak, były wojskowy, który prowadzi miejsce z wyraźnym ciężarem na barkach. Miłości do nieżyjącej żony i jedynego syna jest jego motorem napędowym.

W książce pojawia się motyw, tajemnic.. Nawet ktoś pozornie „przezroczysty”, okazuje się mieć drugą twarz… Jednak ogromnym zaskoczeniem był dla mnie wątek paranormalny, nadający tej historii wyjątkowy klimat.

Mimo, że akcja rozwija się raczej spokojnie atmosfera jest dość mroczna i tajemnicza.

Cymanowski Młyn to chyba jedna z niewielu książek, która jest czystej postaci thrillerem, bez domieszki kryminału i sensacji. Okładka głosi wręcz, że połączenia thrillera i powieści obyczajowej. W pełni się zgadzam, z tym że thrillera jest więcej. I pewnie dlatego tak mi się podobała. Lubię pozycje, w których historia robi fikołka i pokazuje mi środkowy palec. Tu zaskakuje absolutnie wszystko, a zakończenie wydaje się nieco kpić z czytelników. Albo obiecywać ciąg dalszy.

Zaczyna się całkiem zwyczajnie, ale im dalej w las, tym włoski na karku podnoszą się szybciej. W pewnym momencie robi się mrocznie, niebezpiecznie i jakoś tak, że oddech automatycznie przyspiesza. W efekcie czytelnik dostaje książkę, która potrafi napędzić niezłego stracha, a odłożyć się nie pozwala.

Fantazji autorom odmówić nie mogę. Cymanowski Młyn nie dzieje się tu i teraz. On odsłania powoli tajemnice, które mają kilkadziesiąt lat i nadal są niebezpieczne. Dodatek zjawisk paranormalnych wyjątkowo mnie nie zdenerwował. Ogólnie ich nie lubię, bo to – w moim odczuciu – chodzenie na skróty. Jak nie ma na kogo zrzucić winy albo jak powiązać faktów, to zawsze można wprowadzić na scenę jakiegoś ducha, prawda? W wielu książkach się z tym spotkałam i jakoś mnie to mierzi. Tym razem jednak autorzy zrobili to z naprawdę mistrzowskim wyczuciem i może dlatego, gdybym chciała napisać, co właściwie zrobili, to bym nie umiała. Bo to nie był duch, ale całkiem człowiek to chyba też nie… Doczytajcie sobie, jak ustalicie sedno, to dajcie mi znać.

Kiedy zobaczyłam to nazwisko – Darda – a obok Witkiewicz, wiedziałam, że będzie nietypowo. I nie pomyliłam się ani trochę🎠

Klimat? Mroczny, gęsty, ale z duszą. Jak stary młyn w środku lasu – skrzypi, straszy, ale pachnie cynamonem i dzieciństwem. Autorski duet zadziałał tu jak nierozłączna para: jedno ciągnie w emocje, drugie w niepokój.

Fabuła? Kręci się wokół rodzinnych tajemnic, powrotu do korzeni i… czegoś, co czai się tuż za świadomością. Nie do końca wiesz, komu ufać – własnym wspomnieniom czy temu, co widzisz na własne oczy. Historia wciąga jak bagno, ale z przyjemnością się w nim zanurzałam.

Bohaterowie Cynamonowego Młyna to prawdziwy popis pisarskiego duetu – każdy z nich jest skomplikowany, rozdarty i nie do końca przewidywalny. Mają wady, lęki i bagaż, który ciągną za sobą. Czułam złość, współczucie, a momentami autentyczny strach. Przy jednej scenie aż odłożyłam książkę na chwilę. Nie jest to horror w czystej postaci – bardziej dreszczowiec psychologiczny z obyczajowym sercem. Monika, serce historii. To ona jest naszym oczkiem w głowie. Kobieta po trzydziestce, która nie może pogodzić się z przeszłością – kilka lat wcześniej straciła narzeczonego w tragicznym wypadku. Teraz, mimo że ma męża i dom, czuje, że wciąż żyje cieniem tamtej straty. Monika jest wrażliwa, ale nie słodka – zdarza jej się złościć, wątpić, a nawet podejmować głupie decyzje. Dzięki temu jest autentyczna. Jej wewnętrzna walka między lojalnością wobec przeszłości a szansą na nowe życie to coś, co mnie osobiście bardzo poruszyło. Maciej to mąż sfrustrowany, ale nie zły. To typ faceta, którego łatwo ocenić na pierwszy rzut oka. Zajęty pracą, zdystansowany, czasem nawet chłodny. Ale im dłużej mu się przyglądamy, tym bardziej widzimy, że naprawdę kocha Monikę – tyle że nie umie tego okazać. Jego frustracja bierze się z bezsilności: czuje, że żona jest gdzieś obok, a nie z nim. W pewnym momencie zaczynamy mu współczuć, choć nie zawsze zgadzamy się z jego zachowaniem. To postać, która pokazuje, jak łatwo zniszczyć związek, nawet mając dobre intencje. Łukasz, syn właściciela młyna. Młody, przystojny, z niejednoznaczną aurą – początkowo wydaje się wybawieniem dla samotnej Moniki, ale szybko okazuje się, że Łukasz coś ukrywa. Ma obsesję na punkcie lokalnych legend, okultyzmu i… przeszłości Cymanowskiego Młyna. Jest charyzmatyczny, ale też niebezpiecznie nieobliczalny. W jednej chwili potrafi być czuły, w następnej – przerażający. To on najbardziej trzyma w napięciu. Jerzy, starzec z bagażem i

ojciec Łukasza, nominalny właściciel pensjonatu. Postać z pozoru nieszkodliwa, nawet sympatyczna, ale z każdą sceną dowiadujemy się, że to on trzyma w garści najciemniejsze tajemnice rodzinne. Jerzy wie, co działo się w młynie kilkadziesiąt lat temu, i robi wszystko, żeby prawda nie wyszła na jaw. Jest zmęczony, chory i trochę przerażony własnym synem. Ciekawie nakreślona relacja ojciec-syn: pełna nienawiści, miłości i tajemnic.

Czułam przy nich współczucie, irytację, strach, a momentami nawet złość. To nie są postacie, które polubisz od razu – ale poznajesz je jak prawdziwych ludzi. Ich decyzje często bolesne, ale zrozumiałe. Dzięki duetowi autorów każdy bohater ma swój głos. Magdalena Witkiewicz odpowiada za ich emocjonalną głębię, a Stefan Darda – za mroczne sekrety, które z nich wychodzą.

Tempo? Powolne budowanie napięcia, ale bez znużenia. Styl? Łagodny, sugestywny, miejscami nastrojowy (to sprawka Witkiewicz), a równocześnie cięty i kapryśny (to wkład Dardy). W duecie stanowią fuzję, która robi wrażenie.

🎯 Dla kogo? Dla tych, którzy lubią książki z duszą i drugim dnem. Dla fanów Katarzyny Bereniki Miszczuk, Małgorzaty Sobieszczańskiej albo osób, które nie boją się pytać: a co, jeśli przeszłość nie chce zostać pogrzebana?

Moja ocena: 8/10 🌟

BRUNETTE BOOKS