Wendy Mitchell miała 58 lat, kiedy zdiagnozowano u niej demencję o wczesnym początku. Jej umysł zalały fale obrazów osób w ostatnim stadium otępienia - bez pamięci, bez świadomości, bez szans i nadziei. Czy jej codzienność też tak będzie wyglądać? Co sama może zrobić, żeby dobrze przeżyć resztę życia?
„,Co chciałabym, żeby ludzie wiedzieli o demencji“, to z jednej strony niosące nadzieję zapiski z prób poukładania sobie życia na nowo, a z drugiej niezwykle wartościowa wiedza o demencji, która przyda się zarówno osobom chorym, jak i ich opiekunom, rodzinie, przyjaciołom, a także pracownikom ochrony zdrowia.
Autorka szczerze dzieli się trudnościami, z jakimi przyszło jej się mierzyć, opisuje, jak demencja wpływa na jej sposób myślenia, odczuwanie emocji, wzrok, słuch i orientację w przestrzeni. Pokazuje, jak radzi sobie z codziennością i co jej pomaga w utrzymaniu samodzielności, podpowiada rozwiązania, które ułatwią życie osobom z demencją na poziomie rodzinno-domowym, i sugeruje, jakie zmiany przydałyby się przy projektowaniu przestrzeni publicznej, aby była dla nich przyjazna.
Opinie o książce
Lektura obowiązkowa.
Sunday Times Magazine
Księga nadziei.
Observer
Musisz to przeczytać. Polecam z całego serca.
Michael Ball, aktor
O autorce
Przez dwadzieścia lat pełniła funkcję kierowniczki zespołu w National Health Service. Po otrzymaniu diagnozy postanowiła poświęcić się szerzeniu świadomości na temat demencji oraz pokazywaniu innym chorym, że ich życie nie kończy się w momencie diagnozy. Jest ambasadorką Brytyjskiego Stowarzyszenia na Rzecz Walki z Chorobą Alzheimera, a w 2019 roku otrzymała doktorat honoris causa Uniwersytetu w Bradford za swój wkład w prowadzone badania naukowe. Ma dwie córki i mieszka w Yorkshire.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii książki o zdrowiu i urodzie
Czy książka "Co chciałabym, żeby ludzie wiedzieli o demencji" zawiera praktyczne porady dla opiekunów?
Tak, publikacja oferuje konkretne rozwiązania ułatwiające codzienne funkcjonowanie osobom chorym oraz ich bliskim. Autorka opisuje sprawdzone metody na dostosowanie przestrzeni domowej do specyficznych potrzeb osoby z zaburzeniami poznawczymi. Lektura wyjaśnia, jak demencja wpływa na zmysły, co pozwala opiekunom lepiej zrozumieć nietypowe zachowania podopiecznych. Dzięki bogatemu doświadczeniu Wendy Mitchell czytelnicy otrzymują wskazówki dotyczące komunikacji i utrzymania samodzielności chorego przez jak najdłuższy czas.
Jakie aspekty życia z chorobą opisuje Wendy Mitchell w swojej publikacji?
Autorka szczegółowo analizuje wpływ demencji na sposób myślenia, emocje oraz percepcję wzrokową i słuchową. Przedstawia ona realne wyzwania związane z orientacją w przestrzeni publicznej i codziennymi obowiązkami domowymi. Czytelnik poznaje mechanizmy radzenia sobie z postępującymi zmianami neurologicznymi z perspektywy osoby bezpośrednio dotkniętej diagnozą. Treść skupia się na budowaniu nowej codzienności, która mimo licznych ograniczeń pozostaje wartościowa i pełna sensu.
Czy ta pozycja jest odpowiednia dla pracowników ochrony zdrowia?
Tak, książka stanowi niezwykle wartościowe źródło wiedzy dla lekarzy, pielęgniarek i terapeutów zajmujących się pacjentami geriatrycznymi. Pozwala ona spojrzeć na proces chorobowy oczami pacjenta, co jest kluczowe w budowaniu empatycznej relacji terapeutycznej. Wendy Mitchell dzieli się unikalną perspektywą byłej menedżerki w NHS, łącząc wiedzę systemową z osobistym doświadczeniem. Medycy znajdą tu istotne inspiracje do wdrażania zmian w projektowaniu placówek medycznych przyjaznych osobom z otępieniem.
Czy ta książka zastępuje specjalistyczny podręcznik medyczny o chorobie Alzheimera?
Nie, publikacja ta nie jest podręcznikiem klinicznym i nie zawiera opisów farmakoterapii czy procedur medycznych. Skupia się ona na psychospołecznych i praktycznych aspektach życia z diagnozą, a nie na stricte teoretycznej wiedzy akademickiej. Jest to lektura uzupełniająca, która buduje empatię i zrozumienie, lecz nie zastąpi profesjonalnej konsultacji z lekarzem neurologiem. Produkt ten nie będzie odpowiedni dla osób szukających wyłącznie naukowych definicji i statystyk dotyczących różnych typów otępienia.
W jaki sposób autorka podchodzi do tematu nadziei po usłyszeniu diagnozy?
Wendy Mitchell promuje przekonanie, że życie nie kończy się w momencie rozpoznania demencji o wczesnym początku. Jej zapiski są świadectwem aktywnego poszukiwania sposobów na zachowanie godności i autonomii mimo postępującej choroby. Autorka motywuje innych chorych do szerzenia świadomości o swoim stanie i angażowania się w ważne działania społeczne. Książka pokazuje, że mimo nieuchronnych zmian, możliwe jest prowadzenie satysfakcjonującego życia poprzez świadomą adaptację do nowych warunków.
