Cienie eteru

🫚🩸 Czy lubicie tak jak ja gęste i aż topiące się w swoim klimacie kryminały? Takie, które same w sobie są już gwarancją tego, że chociaż jeden czy dwa wieczory będą nad nimi miło zarwane? A może tak jak ja macie gdzieś z tyłu głowy Pierwszy Śnieg od Jo Nesbo? Jeżeli na chociaż jedno z tych pytań odpowiedzieliście twierdząco śmiem śmiało twierdzić że mam taką ksiazkę ! I to z naszego polskiego podwórka od turbo zdolnej Nikoletty Grams.

🫚🩸 Życie Charlesa Millera obecnie nie istnieje. To, co mu zostało nijak nie można nazwać życiem. Wszak jak żyć, kiedy straciło się miłość życia? Policjant po tragicznej śmierci wybranki swojego serca wpada w coraz głębszą otchłań. Każdy dzień zaczyna i kończy na piciu a jego depresja rozlewa się w nim z coraz większą mocą. Wszystko to owocuje tym, że mężczyzna nie zaznaje spokoju ani za dnia ani w nocy. Bo gdy tylko zamknie oczy do słuchu dochodzą jego koszmary senne. Nic więc dziwnego że bardzo szybko w bohaterze pozostaje jedynie pragnienie śmierci...

🫚🩸W tym wszystkim jednak nie będzie mu dane spełnić to pragnienie. Wszystko z powodu zaginięcia córki pewnego milionera, z którym Charlesa łączą dawne interesy. To plus namowy szefa sprawiają, że gliniarz wraca do pracy i rozpoczyna nowe śledztwo, które staje się dla niego ucieczką przed jego własnymi demonami. Niestety sprawa nie kończy się pomyślnie. Zaginiona zostaje odnaleziona martwa a jej ciało pokrywają dziwaczne ciągi znaków które chowają za sobą głębszy sens. Tak o to fabuła stawia przed nami kilka pytań. Kto zabił? Dlaczego okaleczył to ciało tak, a nie inaczej? I wierzcie mi moje tygryski to dopiero wierzchołek góry lodowej, którą macie tu do odkrycia.

⠀

🫚🩸 MATKO JEDYNA! JAKIE TO BYŁO CHOLERNIE DOBRE! Nie pamiętam kryminału kochani, który sprawiłby mi tyle literackiej satysfakcji co Cienie eteru. Bohaterowie są opracowani od deski do deski. Każdy z nich ma nieco inny charakter, motywacje i potrzeby — niewiele jest tu zostawione przypadkowi co udowadnia że warsztaty autorki jest na naprawdę wysokim poziomie. Kilkukrotnie mnie zmyliła co wydaje mi się że po tylu przeczytanych kryminałach jest nielada sztuczką. Jednak największą satysfakcję sprawiło mi same zakończenie. To, co tam się dzieje! NO MATKO! Nie spodziewacie się tego i wierzcie mi. Po prostu MUSICIE TO PRZECZYTAĆ!

Debiuty literackie. To misie lubią najbardziej. Zawsze jestem ciekawy, jak zaprezentuje się debiutant, w jakim stylu napisze książkę, no i, co najważniejsze, czy przypadnie mi do gustu. Uwielbiam takie lektury, bo mogę poznać coś innego, coś nowego, a czasem bardzo zaskakującego.

W moje ręce trafiła powieść Nikoletty Grams (zapewne jest to pseudonim, choć mogę się mylić) pt. Cenie eteru. Młoda dziewczyna mieszkająca na Mazurach jest absolwentką liceum. Jej pasją jest aktywny styl życia, a także zgłębianie zagadnień kryminalistyki i psychologii. Uwielbia czytać thrillery i kryminały. Teraz może z dumą podnosić głowę do góry, bo jej debiutancka powieść cieszy się powodzeniem.

Okładka i opis dają wiele do myślenia. Tajemnicze znaki na okładce, umiejscowione w konarach suchych lub bezlistnych drzew. Na pewno będą mieć jakieś znaczenie. Lektura zapowiadała się tajemniczo i... mrocznie. A jak było?

Głównym bohaterem powieści jest policjant, Charles Miller. Niespełna trzydziestolatek stacza się po równi pochyłej. Choruje na depresję, do tego nie radzi sobie w życiu z alkoholem. A to wszystko jest wynikiem tragedii, która go dosięgła. Śmierć jego ukochanej spowodowała, że od tego momentu dręczą go koszmary, zamyka się w sobie i przed innymi ludźmi. Światełkiem w tunelu może być sprawa, którą może rozwiązać tylko on. W mieście, w którym mieszka dochodzi do morderstwa, a ofiarą jest młoda kobieta, córka bogatego człowieka, którego Charles szczerze nienawidzi. Czy to jednak wszystko? Czy autorka nie próbuje nas wciągnąć w swoją grę?

Mroczny thriller porywa czytelnika w głąb ludzkiej psychiki. W zakamarki mózgu policjanta, który walczy z chorobą, ale też próbuje odpowiedzieć sobie na wiele pytań, nie tylko związanych z tragiczną śmiercią ukochanej. Co wydarzyło się w przeszłości? Kim naprawdę jest policjant? Dodatkowym atutem jest narracja w pierwszej osobie. Charles próbuje ze sobą rozmawiać, poznajemy jego problemy, jego koszmary, jego codzienne zmagania z depresją. Oczywiście do tego mamy ciekawą akcję, brutalne morderstwa i wiele podejrzanych. Jest naprawdę interesująco. Zachęcam do lektury.

Powiem wam, że autorka ma bardzo rozległy styl jeśli chodzi o opisy i sprawy codzienności. Ci, co lubią dłuższe opisy wstawiania, ubierania się, przemierzania uliczek, by dojść do celu i dokładnie nam go opisać będą nią zachwyceni. Moja córka takie uwielbia, ja tak średnio. Główna postać bardzo dużo tutaj gdyba i myśli. Z początkowej fazy to trochę przeszkadzało, gdyż nic takiego się nie działo, choć czuliśmy jakieś zaniepokojenie, jednak później podążając za ich tokiem cieszyliśmy się, że są, bo bardzo dużo nam wyjaśniały. Postacie są bardzo twarde i trochę wulgarne. Czasami widać, że swoją osobowością chcą podkreślić swój status społeczny i fakt, tacy ludzie naprawdę istnieją. Bywa jednak, że za zamkniętymi drzwiami, kiedy mrok spowija świat i przychodzi czas na sen, ktoś boi się zasnąć. Jeśli już to robi, dawne koszmary powracają. Tutaj nawet policjant nosi maskę, gdyż dołowany wydarzeniami z przeszłości, nadal nie może o niej zapomnieć. Bardzo chciałby znaleźć się wtedy na jej miejscu, by to ona przeżyła. Pobudka bywa dla niego bolesna, tym bardziej, gdy dowiaduje się, że pora rozpocząć śledztwo. Zaginiona młoda kobieta będzie miała więcej z nim wspólnego niż sądzi, a sam morderca rozpocznie niesprawiedliwą rozgrywkę. Jak widać komuś zależy, by przeszłość policjanta ponownie ujrzała światło dzienne. Pisze do niego listy sformułowane jak największe zagadki z dodatkiem poezji. Mi niewiele mówiły, ale w głowie policjanta zaczynają pojawiać się myśli. Im ich więcej, tym jego wściekłość rośnie. Nikt bowiem nie ma prawa wchodzić z butami do jego prywatnej sfery. Tylko czy podążanie za jego zagadkami pozwoli mu odkryć wszystkie karty?

Jak już możecie się domyśleć jest to kryminał z dużym dodatkiem sfery psychologicznej. Czyta się ją dosyć dobrze, są elementy zaskoczenia i rytm wydaje się równy. Wciąż coś się dzieje i naprawdę ciekawi nas kto wysyła mu te listy i czemu przebija się z nich taka inteligencja. Nie wygląda to na debiut, momentami czułam jakbym czytała Mroza:-) Spokojnie mogę ją polecić:-)

Uwielbiam takie debiuty. Coś świeżego, coś intrygującego. Kiedy fabuła prowadzi nas w mrok a my nie potrafimy znaleźć odrobiny światła by dotrzeć do celu. I tak dajemy się prowadzić historii do momentu aż ta nas zaskakuje nagłym zwrotem akcji.

Dziś mam dla was właśnie taką historię.

Charles Miller to 28letni policjant. Aktualnie sporo pije bo nie może się pozbierać po stracie ukochanej, która to zmarła w tragicznych okolicznościach. Podejmuje się on jednak pewnego śledztwa, które dotyczy zaginięcia córki milionera. Zaczyna się angażować w temat i wkrótce zaczyna otrzymywać liściki od mordercy, w których ten twierdzi, że nie są sobie tak do końca obcy. Ten motyw bardzo mnie zaintrygował. Tych wiadomości było więcej. Tak samo jak ciał. Wszystko to zmusza Charlesa do odkrycia swojej przeszłości.

✨

Narracja pierwszoosobowa to coś co uwielbiam, zwłaszcza w kryminałach. Mogę wtedy bliżej poznać bohatera. Mogę odczuwać wszystko razem z nim i niejako "wejść" w jego umysł by zrozumieć jego postępowanie. Dodatkowo autorka bardzo dojrzale poprowadziła całą akcję. Dawkuje emocje stopniowo. Powoli odkrywa przed czytelnikiem nowe karty. W pewnym momencie myślałam, że wiem kto za wszystkim stoi. Jednak się myliłam, jak zwykle 🫣 śmiem stwierdzić, że tempo jakie narzuciła autorka jest wręcz idealne. Wszystko dzieje się odpowiednio czasowo. Nie ma przytłaczającej ilości bohaterów. Nie ma sytuacji "z [motyla nóżka]" jak to czasami bywa w książkach, żeby tylko uzyskać więcej stron. Każda kartka zawiera niezbędne informacje do zrozumienia tej historii.

Jedno, co mnie lekko zdezorientowało to zakończenie. Liczyłam na konkretny finał a zostałam pozostawiona z niepewnością. Jeśli ma to na celu ewentualną kontynuację to bardzo się cieszę. Jednak jeśli nie i tak po prostu autorka sobie wymyśliła to dla mnie gorzej 😅

Jeśli lubicie dobre kryminały i nie boicie się sięgać po debiuty to zapewniam, że ta książka was wciągnie. Od pierwszej do ostatniej strony będziecie siedzieć i czytać. Coś wspaniałego.

„Cienie eteru” to ciekawy debiut, który miło mnie zaskoczył, bowiem jak na tak młody wiek autorki, to jest to kawał dobrego kryminału, z przemyślaną intrygą.

Charles Miller, policjant, który zmaga się z depresją po tragicznej śmierci partnerki, pragnie odsunąć się od ludzi i cierpieć w samotności. Jednak gdy dowiaduje się o zaginięciu córki milionera, postanawia podjąć się odnalezienia jej. Ciało dziewczyny wyławiają z jeziora, a skóra pokryta jest tajemniczymi symbolami. Miller rozpoczyna mroczną grę ze sprawcą, w które musi zmierzyć się z przeszłością.

Powieść ma niepokojący klimat, autorka wodzi za nos czytelnika i w pewnym momencie podejrzewa się wszystkich o bycie mordercą, a on skrywa się w cieniu. Doskonale jest budowane napięcie, które potęguje dodatkowo postać głównego bohatera, który jest owiany tajemnicą, jego przeszłość i pochodzenie są nie jasne, ale z biegiem lektury czytelnik odkrywa prawdę. Do tego mnogość wątków, zwroty akcji i poruszane tematy takie jak sekta, strata bliskiej osoby, depresja, nałogi. Styl jakim jest napisana książka, na pewno nie wskazuje na debiut, czuć dopracowanie, przez co czyta się szybko i przyjemnie. Mamy męski duet śledczych, co dla mnie jest pewnym urozmaiceniem, gdyż ostatnio najczęściej spotykam się z kobiecym albo mieszanym. Główny bohater straumatyzowany i zmagający się ze swoimi problemami osobistymi, co wpływa na jego prace i koncentrację. Sama zagadka kryminalna jest przemyślana i konsekwentnie prowadzona, aż wszystkie elementy wskoczą na swoje miejsce. Z każdym następnym morderstwem, kolejnymi znakami na ciałach i tajemniczymi listami od mordercy, ciekawość wzrasta i prowadzi do zaskakującego zakończenia, w którym dostajemy wszystkie odpowiedzi na prowadzone śledztwo. Epilog jednak pozostawia nas z kolejnymi pytaniami, czyżby szykowała się kontynuacja?

„Cienie eteru” to bardzo udany debiut! Jestem ogromnie ciekawa kolejnych książek autorki, skoro tak dobrze zaczęła swoją przygodę z pisaniem, polecam!