Usypianka

Niedawno pisałam wam o “Szeptance” Karoliny Głogowskiej. Naprawdę świetnej książce o czterech pokoleniach kobiet, które walczyły z siłami nadprzyrodzonymi. Każda walczyła z nimi na swój własny sposób. Jednak to nie koniec przygód Heli, jej mamy, babci i prababci. W ”Usypiance” nie odchodzimy od klimatu, z którym zapoznała nas autorka w poprzednim tomem, oraz po raz kolejny zagłębiliśmy się w paranormalnej walce z czymś nieznanym.

Hela i jej mama Matylda, zwana Ma, wracają na Kociewie, czyli historia zatacza koło. Jednak nie mamy teraz do czynienia z głupiutką Helą, dziewczyna dojrzała i po wydarzeniach, które ostatnio wstrząsnęły jej światem, dziewczyna jest dużo bardziej uważna i tak szybko nie daje się omamić. Za to jej mama ma możliwość spełnić swoje marzenie o agroturystyce. Niedawno zmarła cioteczka Matyldy, zostawiła jej w spadku, stary dom przy tryfcie. Jednak los, a może bardziej odpowiednim stwierdzeniem będzie, byt, krzyżuje jej plany. Początkowo wszyscy są pewni, że to nie życzliwi sąsiedzi są solą w oku Ma, jednak prawda jest dużo bardziej skomplikowana i naprawdę ciężko ją odnaleźć.

Największym plusem tej historii jest akcja. Autorka nie pozwala nam odpocząć. Widać, że wzięła sobie do serca opinie, że w pierwszym tomie ciężko się historia rozwijała. W przypadku “Usypianki” nie wiem nawet kiedy skończyłam książkę i czuję ogromny niedosyt. Potrzebuję więcej historii o Heli i jej zwariowanej rodzince. Z przyjemnością powróciłam do snucia opowieści o przeszłości, o latach wojennych i trudach tego czasu. A najlepiej wspominam poszukiwania tajemnicy i doszukiwanie się we wszystkim ręki nadprzyrodzonych bytów.

Jeśli miałabym wybierać, który tom jest lepszy, to miałabym cięższy wybór. Pierwszy miał naprawdę świetny klimat, lekko duszny i naprawdę ciężko było ogarnąć, jaka jest prawda. A wątek nadprzyrodzony był najzwyczajniej w świecie genialny. Ten tom za to wydaje się odrobinę chaotyczny, jednak nadal był dobry i ciężko było się od niego oderwać. Więc oceny są zbliżone, a wam polecam się zapoznać z serią Kociewską.

Można powiedzieć, że ta seria to połączenie kilku gatunków - coś na pograniczu obyczajówki i lekkiego thrillera z nutą realizmu magicznego.

W drugiej części serii bohaterki wracają na Kociewie. Ogromnym plusem jest tu lokalny klimat - gwara, zwyczaje, potrawy, lecznicze zioła. Spadek po ciotce - stary dom z potencjałem na agroturystykę, okazał się dość specyficznym miejscem. Nie był „normalny”. Coś w nim „żyło”, pojawiały się dziwne odgłosy, wypadki, a nocą, gdzieś między pokojami gości przemykała... kobieta z siekierą. Niecodzienny widok... Autorka stopniowo budowała atmosferę niepokoju, który sączył się powoli, niemal niezauważalnie. Była tu jakaś tajemnica, którą chciałam szybko poznać.

Najbardziej wciągnął mnie wątek Heli - młoda, ale jednocześnie bardzo uważna i miała intuicję. Jej sny odgrywały tu ogromną rolę - były jak wskazówki, fragmenty układanki. Z kolei Matylda… no, jej zachowanie momentami było naprawdę dziwne - te jej zmiany, zaniki pamięci, nieświadome „wcielanie się” w kogoś innego, to już było niepokojące i trudne do wytłumaczenia.

Myślę, że ta książka najbardziej spodoba się tym, którzy lubią takie historie przemieszane gatunkowo. Styl jest lekki, naturalny, dobrze się to czyta. Nie ma zbędnego kombinowania, a historia płynie spokojnie. Kociewie jest pokazane bardzo plastycznie, czuć tę lokalność, a całość wypada wiarygodnie i ma swój klimat. Doceniam też, że pojawiły się tu lekkie sceny, momentami wręcz zabawne, dzięki czemu książka wciągała jeszcze bardziej.

Jeśli macie ochotę na opowieść z rodzinną tajemnicą w tle, gdzie stopniowo odkrywane są te sekrety, to miło spędzicie czas z tą książką.

Wychodzi na to,że Hela nie potrafi mieć spokojnych wakacji. Chociaż te zapowiadały się naprawdę nieźle. Do momentu gdy wraz z mamą dowiadują się niespodziewanej rzeczy. Otóż, odziedziczyły dom po ciotce, która nagle zmarła. Wspólnie wymyśliły sobie pensjonat o nazwie (W)Akacje i działają. Coś z tego, że chęci są wielkie i oczekiwania także, skoro coś doprowadza do tragedii i różnych dziwacznych zdarzeń. Czy Hela pokona swoje lęki i dowie się o co w tym wszystkim chodzi? Wystarczy tylko zasnąć i śnić...o tym co było.

Kontynuacja Szeptanki, która ponownie przenosi czytelników na piękne i urocze - chociaż może nie do końca, Kociewie.

Powieść w klimacie nieco mrocznym, delikatnie dusznym i bardzo tajemniczym. Niewyjaśnione wydarzenia, jakiś bliżej nieokreślony strach i paranormalne sytuacje. Hela, szesnastolatka, chcąca po prostu cieszyć się wakacjami już nie wie kiedy śni, a kiedy nie. Odczuwa więcej niż inni i tylko Celina ją rozumie. Dobrze, że babcia świetnie gotuje to może nabrać sił do tego co ją czeka, a mi narobiła tylko smaka. Czego nie można powiedzieć o uczcie jaką przygotowała Matylda. Nie wiem, jak zareagowałabym na miejscu zaproszonych gości.

Autorka ponownie połączyła teraźniejszość z przeszłością, która chce zostać odkryta, bo inaczej nadal będzie o sobie przypominać, od nowa i od nowa. Ciekawa i wciągająca, jeśli znacie i spodobała się Wam Szeptanka to i tutaj się nie zawiedziecie. Polecam.

Wierzycie w to, że miejsca mogą przechowywać energię minionych wydarzeń?

To pytanie muszą zadać sobie 16-letnia Hela i jej mama Matylda, gdy w ich posiadanie wchodzi dom odziedziczony po zmarłej w tajemniczy sposób krewnej. Matylda bowiem zaczyna zachowywać się dziwnie, a Hela ma niepokojące sny, które zdają się przenikać do rzeczywistości.

Nie będę ukrywać, "Usypianka" Karoliny Głogowskiej to kolejna książka, która przekonuje mnie do polskiej literatury gatunkowej. Niepokojący klimat wręcz wyrywa się ze stron powieści, a my długo nie wiemy, o co tak naprawdę chodzi ani co jest źródłem zagrożenia. Wiemy tylko, że obie bohaterki powoli tracą zdrowe zmysły i to jest świetne.

Co do bohaterów - są oni dosyć sztampowi. Nie mają złożonego tła ani motywów, ale nie o to tu chodzi, bo ta książka ma na celu opowiedzenie konkretnej historii. Powieść traktuje bowiem o przełamaniu pewnego cyklu i oddaniu przeszłości należnej jej sprawiedliwości.

Jedyne, co trochę mnie raziło, to język 16-letniej Heli, pełen slangowych, młodzieżowych zwrotów jak "glow up" czy "bombelek", co może i nadawało jej autentyczności, ale ja po prostu nie jestem fanką takich rozwiązań w słowie pisanym. Całe szczęście, to tyle z minusów.

A jakie jeszcze mamy tu plusy poza oczywiście świetnym klimatem? Umiejętnie wpleciony wątek wojenny, motyw świadomego śnienia oraz postać Celiny, uzdrowicielki opierającej swoją praktykę na ludowych metodach.

Płaszczyzna realna, historyczna i senno-ludowa przeplatają się tutaj umiejętnie i wszystko to działa jak dobrze naoliwiona maszyna.

Uwielbiam to, że autorka powoli dawkuje nam elementy układanki - w sam raz, żebyśmy nie stracili zainteresowania, ale też żebyśmy za szybko nie rozpracowali całej intrygi.

Książka nie jest długa - liczy sobie mniej niż 300 stron, dzięki czemu się nie ciągnie, choć przyznam szczerze, że jej świat wciągnął mnie na tyle, że chętnie zostałabym na dłużej.

Podsumowując, "Usypiankę" polecam wszystkim uwielbiającym tajemnice pełne emocji i dreszczyku.

Recenzja w ramach współpracy.

Usypianka jest jeszcze bardziej magnetyczna niż Szeptanka.

Tu mrok przeplata się ze światłem, przenikają się światy a prawda chce wyjść na jaw za wszelką cenę.

Hela znów jest na Kociewiu, Matylda odziedziczyła dom z duszą i wreszcie zaczyna się spełniać jej marzenie o posiadaniu własnego pensjonatu.

Jednak ten dom skrywa tajemnice a jego mieszkańcy doświadczają przeszłości na własnej skórze...

Podobało mi się to połączenie z historią z okresu drugiej wojny, uwielbiam akurat o tym czasie w dziejach czytać, zwłaszcza kiedy fakty są zręcznie wplecione w fabułę i stają się żywą lekcją historii.

Pojawiają się nowe postacie, zarówno te osadzone w teraźniejszości jak i te z przeszłości, dzięki czemu mamy nową zagadkę do rozwikłania.

W pewnym momencie Hela zapytała, czy może być czymś w rodzaju medium i muszę przyznać, że po tych dwóch książkach sama miałam takie myśli.

Niezależnie od tego jak nazwiemy jej śnienie to trzeba przyznać, że jest jednocześnie przerażające jak o fascynujące.

Świetnie się o tym czyta ale chyba nie chciałabym doświadczyć tego tak jak nastolatka 🤭

Nie mniej wydarzenia zawarte w Usypiance pochłonęły mnie totalnie i z ogromnym zainteresowaniem śledziłam rozwój wydarzeń.

Ta książka jest nietuzinkowa, łamie schematy i skupia się po równo na sferze duchowej, również tej całkowicie paranormalnej i fikcyjnej jak i na psychice bohaterów, ich problemach i relacjach międzyludzkich.

Jednocześnie Hela chce rozwikłać zagadkę (w)Akacji i problemy rodzinne.

Zdaje się, że rodzice nie zauważyli, że to już niemalże dorosła osoba chociaż momentami sama miałam wątpliwości czy nie jest mentalnie młodsza niż metryka wskazuje.

Lólka może nie kontaktuje zawsze ale jak już ma swoje momenty to trafia idealnie w punkt.

Busia jest dalej Busią, nakarmiła by wszystkich zawsze i wszędzie.

Celina odkrywa rąbek tajemnicy swojego pochodzenia.

No a resztę bohaterów, tych nowych, musicie poznać osobiście.

Mam nadzieję, że pojawi się kolejny tom w tej serii, bardzo jestem ciekawa czym nas autorka jeszcze zaskoczy.

Polecam oba tomy gorąco, nie zawiedziecie się jeśli lubicie tajemnice i miejscowe legendy oraz wierzenia.

Najnowsza książka autorki, czyli druga część "Szeptanki" (ale można je czytać niezależnie 😍) przenosi nas na Kociewie do starego, klimatycznego domu, który Matylda - mama Heli - odziedziczyła i planuje go wyremontować i otworzyć pensjonat.

Dom ma swój klimat, duszę, wyjątkową aurę oraz nietypową historię, co od razu wyczuwa Hela.

Coraz cześciej śnią jej się dziwne, realistyczne sny, nawiedzają przeczucia.

Wokół zaczynają dziać się dziwne rzeczy.

Również sąsiedzi patrzą na rodzinę Heli i dom z pogardą, litością...

🪳 "Usypianka" podobnie jak i "Szeptanka" ma swój wyjątkowy klimat, dzięki któremu książkę czytało mi sìę wspaniale!

Sielski i wiejski nastrój związany ze starym domem, jego wystrojem, małą miejscowością i społecznoscią, ale jednocześnie aura tajemniczości związana z historią budynku i sekretami rodzinnymi...

Ta historia jest pełna świetnego humoru, a dialogi gwarowych wtrąceń ( co czyta się rewelacyjnie! 😍).

Tajemnicy i mroku dodają tej opowieści również opisy lokalnych wierzeń, przekonań i właściwości ziół...

Niezwykle klimatyczna opowieść, tajemnicza, trzymająca w napięciu,wywołująca ciarki, a jednocześnie ciepła i pozwalająca zżyć się z postaciami z książki...

Bardzo chętnie poznałabym dalsze losy bohaterów!

Serdecznie polecam!

Hela i jej mama wracają na Kociewie. Odziedziczyły stary dom po ciotce, która zmarła w tajemniczych okolicznościach. Matylda planuje przekształcić dom w agroturystykę, ale od samego początku wszystko idzie nie tak, dochodzi do tajemniczych wydarzeń. Hela zaczyna mieć sny o domu - jakby dom ją wolał i chciał odkryć swoje tajemnice.

„Usypianka” drugi tom cyklu Kociewie. Jest to powieść mroczna z tajemnicą, napięciem i nietuzinkowym klimatem, w której nic nie jest oczywiste. Styl autorki bardzo przyjemny, a pomysł na fabułę ciekawy, to połączenie thrillera z domieszką psychologii i horroru z elementami nadprzyrodzonymi, tajemnicami, napięciem oraz atmosferą grozy. Autorka świetnie buduje postaci, złożone psychologicznie, wyróżniające się, a relacje między nimi są realistyczne. Hela to postać, która musi dojrzeć szybciej niż rówieśnicy, w cieniu lęku i tajemnic, przez co czuje, że jest jedyną trzeźwo patrzącą na sytuację osobą. Matylda ulega wpływom domu, a jej decyzje stają się niebezpieczne. Relacja matki z córką jest pełna ciepła i troski, ale też napięcia, wystawiona na próbę. Hela musi zaufać własnym instynktom. Powieść jest klimatyczna i daje czytelnikowi wrażenie, że dom i miejsce to pełnoprawny bohater, oddziałuje na jego mieszkańców, budzi lęk i jednocześnie fascynuje, przechowuje dramatyczne sekrety przeszłości. Autorka wykorzystuje znany motyw nawiedzonego domu, ale w subtelny sposób, bardziej chodzi o wpływ psychologiczny niż bezpośrednie zjawiska. Do tego wciągający wątek historyczny oraz świadome sny, które sugerują, że intuicja zna prawdę wcześniej niż świadomość. Wszystko razem doskonale ze sobą współgra i tworzy wciągającą historię. Dziwne wydarzenia, śmierć ciotki i milczenie okolicznych mieszkańców tworzą układankę, w której dramatyczne sekrety wychodzą na jaw, a przeszłość nie daje o sobie zapomnieć i wraca.

Jest to powieść intensywna, mroczna, trzymająca w napięciu, gdzie granica między rzeczywistością a emocjami bohaterów staje się bardzo cienka. Polecam

Stare domy kryją swoje sekrety, tajemnice.

Hela z matką po roku czasu wracają na Kociewie.

Po zmarłej ciotce Matylda dostaje domu planuje otworzyć agroturystykę. W domu mieszka mężczyzna, który pomagał ciotce, pewnego dnia wiesza się, co było tego powodem. W domu zaczynają dziać się dziwne rzeczy. Dodatkowo Matylda zaczyna się dziwnie zachowywać, nie jest sobą.

Hela ukrywa że dom jej się śni od dawna, te sny są tak realne, że dziewczynie trudno w to uwierzyć. Hela po każdym takim śnie jest przerażona, a te wszystkie rzeczy, które się dzieją w domu to czyste zło, a może wołanie o pomoc. Nastolatka walczy ze swymi lekami, martwi się o matkę czy uda się jej odkryć tajemnice domu?

Usypianka to fabuła nie tylko o domu gdzie w nim straszy, to opowieść o domu, który uratował życie wielu osobom, to dobry dom, a zło to ludzie.

Jawa miesza się ze snem, tylko tak Hela może cofnąć się w przeszłość by poznać historie tego domu. Czyny i konsekwencje życia ludzi kiedyś, czy teraz może być lepsze. Polecam 😈

*współpraca reklamowa*

Powieść, w której granica między snem a jawą się zaciera, to opowieść o domu, w którym sny i przeszłość mają swoją historię do opowiedzenia. Książka to gatunkowy mix, przez co ciężko jednoznacznie ją określić, to połączenie młodzieżówki, z obyczajówką, z kryminałem i thrillerem, z nutą fantastyki i elementów historycznych.

Hela i jej mama po raz kolejny zawitały w rodzinne strony. Tym razem do przyjazdu skłania je odziedziczony dom, w którym Matylda chce otworzyć wymarzoną agroturystykę. Marzenia po raz kolejny natykają się przeciwności. Knujący sąsiedzi, nieproszeni goście, groźne wypadki, tragiczna historia dawnych właścicieli, i coraz więcej dziwnych rzeczy. Hela zaś z kolei miewa sny, w których widzi stary dom, wydarzenia z przeszłości w których bierze czynny udział. Nastolatka zaczyna podejrzewać, że dom skrywa jakąś tajemnicę i zmusza ludzi do czynienia zła.

Historia była ciekawa, wyróżnia się ona oryginalnością, intrygującymi tematami, ale też wieloma zwrotami akcji. Co bardzo fajne autorka w świetny sposób łączy różne gatunki literackie, przez co wydaje mi się, że w tej historii każdy znajdzie coś dla siebie.

Książkę czytało mi się bardzo dobrze, płynęłam wraz z fabułą, raz było zajmująco, innym razem zabawnie, a czasami robiło się nieco mrocznie, można było poczuć dreszczyk emocji, oraz zobaczyć jak przeszłość łączy się z teraźniejszością. W historii dzieje się sporo, akcja jest wartka i dynamiczna, patrzymy na wydarzenia z dwóch perspektyw Heli i Matyldy, niby przeżywamy jedną historię, ale tak jakby w dwóch różnych wersjach, a nasze bohaterki wcielają się w rolę dawnych lokatorów domu.

To był kawał świetnej literatury. Gatunkowy mix, wartka akcja, różnice międzypokoleniowe, elementy lokalnego folkloru, napięte relacje, zwroty akcji, zmienne napięcie i tajemnica, którą chce się poznać, to wszytko składa się na wciągającą opowieść. Książka napisana w fajnym stylu, który sprawia, że powieść czyta się sama, w połączeniu z różnorodnością tematów może się podobać wielu czytelnikom niezależnie od wieku. Zdecydowanie warto przeczytać.

*olilovesbooks2*

Witam Was bardzo serdecznie moi drodzy książkomaniacy.

Druga część cyklu Kociewie ostatnio zajęła moje myśli. Przyznam się Wam, że nie czytałam pierwszej części i obawiałam się że czegoś będzie mi brakowało. Nic bardziej mylnego, tę część można czytać bez znajomości pierwszej, którą mam zamiar nadrobić oczywiście. Sielski klimat małej społeczności, stary dom z historią w tle, rodzinne tajemnice i w tym wszystkim szesnastoletnia Hela, która w poszukiwaniu prawdy próbuje odkryć jaka tragedia wydarzyła się w przeszłości i dlaczego dusze zamordowanych w czasie wojny błąkają po tym świecie nie mogąc pójść dalej.

Bardzo mi się podobała ta historia, zwłaszcza sny Heli, które zawsze po przebudzeniu zostawiały hej realną pamiątkę o tym o czym śniła, żeby nie zapomniała, ze to właśnie ona została wybrana. Lekkie pióro autorki zapewniło mi ciekawą przygodę z regionalną gwarą, wysublimowanym poczuciem humoru, nie do końca idealnymi relacjami rodzinnymi, lokalnymi wierzeniami i przesądami.

Zatem zapraszam Was moi drodzy na Kociewie do Turcza, do domu który kryje w sobie ogromną tragedię.

To była czysta przyjemność wrócić na Kociewie. Obie części bardzo mi się podobały i choć po „Usypiankę” można sięgnąć bez znajomości „Szeptanki”, to jednak gorąco zachęcam do przeczytania jej jako pierwszej. I niech tytuł nikogo nie zwiedzie, ta historia z pewnością nie działa usypiająco. To opowieść pełna tajemnicy, dusznego klimatu i narastającego niepokoju.

Akcja rozgrywa się na Kociewiu, w niewielkiej kaszubskiej wsi, gdzie miejsca mają swoją pamięć, a przeszłość wciąż odciska ślad na teraźniejszości. Autorka z dużą plastycznością opisuje miejsca w których toczy się akcja, a obecna w dialogach gwara nadaje całości autentyczności i sprawia, że łatwo zatracić się w lokalnym klimacie.

Historia prowadzona jest dwutorowo, z perspektywy matki i córki, co pozwala spojrzeć na wydarzenia przez pryzmat ich różnych emocji i doświadczeń. Po pierwszej części trudno było nie chcieć poznać dalszych losów Heli, Matyldy, Busi i Lólki. Dziewczyny dziedziczą stary dom, który od początku sprawia wrażenie miejsca obcego. Dla Matyldy to szansa na spełnienie marzenia o własnym pensjonacie, lecz im bardziej próbuje nadać temu miejscu nowe życie, tym wyraźniej czuć, że dom ma własną historię i własną wolę.

Dom w Turczu nie jest jedynie tłem wydarzeń, to milczący świadek dawnych dramatów. Skrzypiące podłogi, nocne odgłosy, skargi sąsiadów i dziwny lokator potęgują poczucie, że coś wymyka się spod kontroli. Z czasem także matka zaczyna zachowywać się inaczej, coraz bardziej obco. Jakby traciła kontakt z rzeczywistością albo słuchała głosu, którego nikt inny nie słyszy. Granica między tym, co realne, a tym, co wyparte i zapomniane, zaczyna się niebezpiecznie zacierać.

Mrok tej historii pogłębiają opisy lokalnych wierzeń, dawnych przekonań i właściwości ziół. Wiedza przekazywana szeptem, balansująca na granicy ludowej mądrości i zabobonu. W fabułę subtelnie wplecione są również bolesne wątki z czasów II wojny światowej i prześladowań Żydów, które rzucają długi cień na współczesne wydarzenia.

Autorka mistrzowsko dawkuje napięcie. Kolejne fragmenty układanki pojawiają się stopniowo, a historia wciąga nie akcją, lecz atmosferą i emocjami. To groza cicha, podszyta niedopowiedzeniami, wspomnieniami i cieniami przeszłości, która narasta pod skórą. Tempo narracji jest powolne, ale dokładnie w tym tkwi siła książki, napięcie wkrada się powoli, zostawiając czytelnika w stanie ciągłego oczekiwania.

Po zakończeniu lektury zostaje uczucie niepokoju i refleksji, jakby ta historia nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa. „Usypianka” nie daje łatwego ukojenia, zamiast tego zostawia pytania, obrazy i emocje, które wracają niespodziewanie, szczególnie wtedy, gdy zapada cisza.

Tytuł ten przypadnie do gustu czytelnikom, którzy cenią grozę psychologiczną, ludowe motywy i historie, w których strach nie jest dosłowny, lecz ukryty w emocjach, ciszy i pamięci miejsc.

"Usypianka" to kontynuacja cyklu Kociewie autorstwa Karoliny Głogowskiej - powieść, dzięki której możemy jeszcze bliżej poznać jego mieszkanki.

"Stare domy w urokliwych lokalizacjach, idealnie nadające się na pensjonaty, dostają w spadkach bohaterowie komedii romantycznych, a nie prawdziwe kobiety jak ja" - myśli Matylda. A jednak los ją zaskakuje. Dziedziczy dom po szalonej ciotce i dostaje szansę na spełnienie marzenia o otwarciu agroturystyki. To miejsce, o którym jej córka Hela śni już od dawna... i nie są to bajkowe sny.

Szybko okazuje się, że wiekowe mury mają swoją pamięć i potrafią wpływać na mieszkańców. Z Matyldą zaczyna dziać się coś niepokojącego. Kobieta stopniowo się zmienia, a atmosfera wokół gęstnieje od niedopowiedzeń i napięcia.

To powieść obyczajowa z dreszczykiem - intrygująca, zagadkowa, pełna tajemnic. Historię odkrywa się krok po kroku, z rosnącą ciekawością towarzysząc bohaterom w ich fascynujących, momentami niepokojących doświadczeniach. Ważną rolę odgrywa tu motyw świadomego snu, który dodatkowo zaciera granicę między jawą a tym, co ukryte w przeszłości.

Choć fabuła osadzona jest głównie w teraźniejszości, poznajemy również bolesne wspomnienia mieszkanek Turcza z czasów II wojny światowej. Te historie okazują się kluczowe dla współczesnych wydarzeń i nadają powieści głębi oraz emocjonalnego ciężaru.

Jak mówi jedno z zdań, które długo zostaje w pamięci: "To nie domy są złe, źli są ludzie, którzy je nawiedzają".

"Usypianka" to opowieść o pamięci, traumach i sekretach zapisanych nie tylko w murach, ale przede wszystkim w ludziach.

Matylda i jej córka Hela dziedziczą po ciotce, stary dom. Kobieta chciałaby przekształcić go w agroturystykę. Niestety wszystko wydaje się sprzysięgać przeciwko niej. Sąsiedzi krzywo patrzą na nowych lokatorów, do tego w domu panuje specyficzna atmosfera. Matylda dziwnie się zachowuje, a Helę zaczynają nawiedzać niezrozumiałe sny.

"Usypianka" to drugi tom serii "Kociewie". To bardzo klimatyczna i tajemnicza historia z elementami fantastyki. Zawiera nawiązania do czasów wojennych, które poniekąd oddziałują na życie bohaterek. Fabuła opowiedziana jest z dwóch perspektyw, matki i córki. Jawa miesza się ze snem i niekiedy ciężko jednoznacznie określić, co jest prawdą, a co wytworem wyobraźni. Atmosfera z czasem gęstnieje, a relacje między bohaterami przechodzą chwilę próby. Dawne żale, skrywane tajemnice i tłumione emocje dają o sobie znać. Dzieje się sporo, przez co nie sposób oderwać się od lektury.

Autorka stworzyła ciekawą i nieszablonową opowieść osnutą na lokalnych wierzeniach i traumie pokoleniowej. Mnie tym kupiła, a Ciebie?