Bruno. Powrót. Tom 1

Kto jest Twoją ulubioną pisarką?

Moim faworytem jest Karolina Wójciak i nie spodziewałam się, że za każdym razem będę tak mocno przeżywała kolejną wydawaną książkę. Odczuwam bardzo duże napięcie, dziwne? Zdecydowanie dziwne, ale nie będę się bronić przed tą falą uczuć. Przede wszystkim zależy mi na sukcesie, zależy mi na rozgłosie i popularności. Z każdej książki wynoszę bagaż doświadczeń, masę emocji i ogromny niedosyt. Czy nie da się jeszcze szybciej wydawać kolejnych tytułów?

„Bruno” to pierwszy tom serii Powrót. Historia opowiada o losach odnalezionego chłopca, zaginął będąc dzieckiem, wraca jako nastolatek. Losy bohaterów mieszkających w sąsiadujących domach przeplatają się z losami policjanta Henia, który stara się podjąć walkę z alkoholowym nałogiem.

Krótko opowiem o najważniejszych postaciach:

Bruno jako mały chłopiec był uosobieniem dobra, teraz powraca, już prawie jako mężczyzna. Jednak ciężko odnaleźć w nim ślady dawnego przyjaciela. Życie doświadczyło go ze zdwojoną mocą, opowieści z ulicy, walka o przetrwanie. Sceny, których jako matka sobie nie wyobrażam, nie chcę popadać w paranoję, jak dziecko mogło rozpłynąć się w powietrzu i żyć gdzieś daleko nie pamiętając niczego. To właśnie sedno historii, Bruno stracił pamięć, a psycholog poprosił o pomoc w odzyskaniu wspomnień jego sąsiadkę.

Gaja jest tą przyjaciółką z czasów dzieciństwa. Jej wspomnienia są zbyt wyraźne, retrospekcje pełne przemocy i krzywdy powodują u czytelnika nadmierne pocenie się gałek ocznych. Dwójka maluchów miotających się między pragnieniem miłości a krzywdą wyrządzaną przez najbliższych. Ta tragedia była jak powódź, wdzierała się w świadomość Gai kształtując jej charakter. Momentami miałam wrażenie, że jest taka krucha i bezbronna.

Henryk jest w miasteczku komendantem, zna wszystkich i wszyscy znają jego. Społeczność dobrze wie, że policjant częściej zagląda do butelki niż do akt spraw. Gnijąca wkoło rzeczywistość wpełza powoli na mężczyzną, zajmuje sukcesywnie kolejne centymetry jego ciała. Lubię takie historie, w których czytając czekasz na odbicie się od dna. Uwielbiam kibicować postaciom, wierzę w nich, ufam im, trzymam kciuki za realizację celu.

Dwa, z pozoru „normalne” domy skrywają mnóstwo sekretów. W momencie, gdy brat Bruna stara się zdemaskować jedną ze skrywanych tajemnic, rusza lawina. Ernest jest zawodowym żołnierzem, wrócił z misji, aby pomóc odnalezionemu chłopakowi odzyskać pamięć, coś czuję, że ta postać odegra kluczową rolę w całej historii.

Czytałam książkę w pełnym napięciu, nie ma odpowiednich słów do przekazania Wam moich emocji. Seria Powrót będzie najlepszą serią jaką czytałam! Jak autorka sprawia, że historie stają się tak realne? Znów zmusza do refleksji i każe nam wyostrzyć zmysły na ludzką krzywdę.

Nie jestem gotowa na napisanie niczego więcej. Książka jest ciężka, jednak nie da się jej odłożyć, wciąga szybko i cały czas utrzymuje zawrotne tempo wydarzeń. Fabuła porywa, zakończenie wydaje się być rozstrzygnięciem wszystkich zagadek. Nic bardziej mylnego, to dopiero początek!

Tymczasem,

Katarzyna

„W dzieciństwie nosiłam w sobie przekonanie, że znalezienie przyczyny i wyeliminowanie jej rozwiąże problem na zawsze. Wydawało mi się, że życie jest takie proste. Myliłam się”.

Zapyziałe miasto jakich wiele. A w nim: dziury na ulicach, podobne do siebie domy, pomalowane kredą chodniki, szwendające się dzieciaki, znudzeni stróże prawa i wielka zbrodnia, o której mówić nikomu nie wolno.. Małomiasteczkowa mentalność przesiąknięta marazmem i patologią determinuje szablon zachowań. Tu wielu specjalizuje się w stwarzaniu pozorów i robieniu dobrej miny do złej gry. Tymczasem za zamkniętymi drzwiami pewnego domu rozgrywa się prawdziwy horror. Cierpią dzieci.. bo dorośli nie potrafią nad sobą zapanować i swoją złość, niemoc, swój gniew i frustrację wyładowują na najbliższych, najsłabszych, bezbronnych. Bo ktoś nie umie powiedzieć: NIE, DOŚĆ, KONIEC.

Tak zaczyna się historia relacji trójki dzieciaków. Bruno, Ernest i Gaja – łączy ich piekło przemocy domowej, ból, krzywda, cierpienie i strach. Ale też przyjaźń. Szczera, empatyczna, autentyczna. Bruno i Ernest są braćmi. Gaja mieszka w domu obok. Wydarzenia, których te dzieciaki są świadkami i uczestnikami nie pozostają bez wpływu na ich rozwój i dalsze życie. One dobrze wiedzą, jak to jest się bać. Być samotnym. Potrzebować akceptacji, poczucia bezpieczeństwa, spokoju, jedzenia.. Wiedzą, jak trudno znaleźć wytłumaczenie dla rzeczy, które im się w głowach nie mieszczą, a które robią dorośli – ich rodzice, sąsiedzi, stróże prawa. Rozumieją więcej niż ich rówieśnicy z tak zwanych normalnych domów, ale i tak nie mogą pojąc dlaczego jest tak, a nie inaczej.. Naiwnie wierzą, że to piekło kiedyś się skończy..

Gdy po latach zaginiony w dzieciństwie Bruno wraca do domu, otwierają się stare rany..

„Bruno” to pierwszy z tomów serii Karoliny Wójciak – „Powrót”. To thriller kryminalny z bardzo rozbudowanym wątkiem obyczajowym. Temat krzywdy dzieci budzi silne emocje. Autorka dosadnie pokazuje mechanizmy działania sprawcy przemocy, jak i jego ofiary, również tej dorosłej. Pisze o wielu rodzajach przemocy i ogromnej niemocy wobec tego zjawiska, o uzależnieniu, syndromie sztokholmskim i dziurawych mechanizmach systemowych.

Polecam.

Bruno to pierwszy tom serii Powrót Karoliny Wójciak, ta opowieść zostanie w Was na długo. Czy zastanawialiście się kiedyś, jak wielkie znaczenie ma dla nas dzieciństwo? Co skrywa się w domach idealnych rodzin? Jaką cenę ponoszą ci, co pragną być perfekcyjni? Dziś opowiem Wam o książce, która powoduje ciarki, nie daje o sobie zapomnieć i jest wstępem do serii, którą pochłoniecie w jeden weekend. Zainteresowani?

Bruno, wróć!

Dwie mieszkające obok siebie rodziny, a jakże wiele sekretów i kłamstw. W jednym domostwie mieszka Bruno i Ernest, w drugim zaś Gaja, z której perspektywy poznajemy praktycznie całą historię. Wszystko zaczęło się od przyjaźni, gdy sąsiedzi uśmiechnęli się do siebie przez płot i mogli chwilę ze sobą porozmawiać. Małe dzieci uczyły się, czym jest zabawa, lojalność, poznawały świat, który był dla nich zagadką. Każda z rodzin pragnie być idealna, nieskazitelna, a nagle okazuje się, że żyją w piekle, ich własnym. Stwarzają pozory fałszywymi uśmiechami, zakładając tym samym na twarz maskę. Ukrywają problemy, przemoc domową, alkoholizm, są mistrzami w tłumaczeniu swojego zachowania. Bruno znika w niewyjaśnionych okolicznościach, wraca do domu po dziesięciu latach i wówczas dopiero zaczyna się koszmar oraz zderzenie z rzeczywistością.

„Pamiętałam dzień, w którym Bruno nie wrócił do domu. Szukaliśmy go wszędzie. Poruszyliśmy niebo i ziemię, ale nigdzie go nie było. Z każdym dniem ludzie powoli tracili nadzieję, grupa poszukujących wykruszała się, aż pozostał tylko Henio, Ernest, rodzice Bruna i ja. Płakałam cały tydzień, a kiedy mama mówiła, żebym zaprosiła kogoś do domu, by wypełnić po nim pustkę, protestowałam i krzyczałam, że nigdy nie zapomnę Bruna. Zapomniałam”.

Raz, dwa, trzy – dziś udajesz Ty!

Nie chcę nawet myśleć, co może czuć matka, której zaginęło dziecko. Karolina Wójciak wrzuca czytelnika na bombę emocjonalną, bez ostrzeżenia, bez jakiejkolwiek litości. Nagle wchodzimy w rodzinne piekło, pełne przemocy domowej, niewybaczalnych słów, które zostają w głowie i nie pozwalają przestać myśleć. To tylko wstęp do historii, a już miażdży emocjonalnie czytelnika. Autorka dała już mi się poznać jako ta, która ma wyczucie w budowaniu powieści, w snuciu tej opowieści, aby nie dać wytchnienia ani na stronę. Umiejętnie planuje akcję, wie, kiedy zwolnić, a kiedy zafundować czytelnikowi zwrot akcji. W książce mamy zastosowany przeskok czasowy, co tylko mocniej zastanawia, jaką prawdę odkryjemy na kartach powieści.

Bruno, czy to Ty?

Na szczególne wyróżnienie zasługuje tutaj psychologia postaci, w szczególności Gai i policjanta Henryka, ale także mieszanie w głowie czytelnika. Bruno to powieść międzygatunkowa zawierająca elementy i thrillera, i kryminału, i nuty sensacji, przez co naprawdę trudno oderwać się od tej historii. Karolina Wójciak bardzo odważnie porusza tematy, o których nikt nie chce mówić: alkoholizm, przemoc domowa. My wolimy milczeć, zamknąć to w czterech ścianach, zakładać na twarz maskę, a Autorka wkłada kij w mrowisko. Odkrywa paskudne sekrety, pokazuje: tak robić nie wolno! Sami zaczynami zadawać sobie pytania, gdzie leży granica, kiedy to twarda ręka do wychowywania dzieci, a kiedy to już przemoc? To nie jest historia, którą łatwo się zapomina. Jej wymiarowość składa obietnice kolejnych czytelniczych uniesień w drugim i trzecim tomie. Nie mogę się doczekać, aż wrócę do Bruna, Gai i Ernesta. Karolina Wójciak to obiecująca autorka na polskim rynku wydawniczym, z którą każdy fan gatunku powinien się zapoznać. Czytajcie, mnie wciągnęła!

Dwa domy, dwie sąsiadujące ze sobą rodziny. Na pozór normalne, ale za zamkniętymi drzwiami rozgrywają się rodzinne dramaty. Gaja i Bruno to dzieci pochodzące z tych domów. Przyjaźnią się i spędzają ze sobą każdą wolną chwilę aż do momentu kiedy chłopiec znika w niewyjaśnionych okolicznościach. Odnajduje się przypadkowo po dziesięciu latach. Niestety nic już nie jest takie jak dawniej.

.

Oprócz tragedii jaką jest utrata dziecka autorka porusza kwestię alkoholizmu, przemocy domowej i braku reakcji z zewnątrz.

"Bruno" to przede wszystkim obraz patologicznej rodziny i nieszczęśliwego dzieciństwa, które ma znaczący wpływ na późniejsze życie. W całej tej historii najgorsze jest to, że problemy dorosłych najdotkliwiej odbijają się na dzieciach, które zastraszone i zagubione muszą radzić sobie same.

Akcja toczy się raczej spokojnie, ale płynnie. Fabuła podzielona jest na czas teraźniejszy i sprzed zaginięcia chłopca. Narratorem jest przede wszystkim Gaja. Część wydarzeń ukazana jest również z perspektywy lokalnego policjanta zajmującego się sprawą.

Historia wywołuje całą gamę emocji. Od zaciekawienia poprzez smutek, irytację po złość. Jeśli pierwszy tom jest aż tak dobry to co czeka w kolejnych dwóch?

Ode mnie ogromne gratulacje dla autorki. Książkę mam na czytniku, ale na pewno kupię całą serię w wersji papierowej. Takie pozycje warto mieć na półce i głośno o nich mówić.

Ta historia to historia prawdziwego świata, którego zazwyczaj rodziny nie chcą pokazywać innym ludziom. Przemoc domowa, alkoholizm, zaniedbywanie dzieci, naśmiewanie się przez dzieciaków - to wszystko jest niestety aktualne. Autorka przedstawiła nieprzekoloryzowaną prawdę, która jest okrutna.

Osobiście bardzo polecam.

Rewelacyjna. Aż szkoda, że odkryłam tą autorkę tak późno - smutna lektura, ale bardzo, bardzo wciągająca

Nie bądź bierny wobec przemocy - REAGUJ.

Moi drodzy dziś podejmę się poruszenia bardzo trudnego tematu, bowiem porozmawiamy o tym, co staje się idealną pożywką dla wszelkiego rodzaju nałogów i patologii w wielu rodzinach. Otóż rodziny, w których za zamkniętymi drzwiami ich domów rozgrywa się piekło przemocy bądź uzależnienia, w obawie przed zemstą swojego oprawcy, a także chcąc uniknąć wstydu oraz postrzegania ich przez pryzmat tego, przez co przechodzą, uciekają się do gry pozorów, którą opanowują do perfekcji. Cierpią w milczeniu, a jednocześnie przez najbliższe otoczenie postrzegani są jako dobre, przykładne rodziny.

Za kurtyną perfekcyjnej iluzji szczęścia i spokoju oprawca staje się bezkarny i niszczy swoich bliskich nie tylko fizycznie, ale i psychicznie. Grając na ich emocjach, sprawia się, że żyją oni w ciągłym strachu i niepewności tego, co wydarzy się za chwilę. Zapewne nie zaskoczę nikogo, kiedy napiszę w takiej sytuacji najbardziej bezbronnymi i osamotnionymi w swoim cierpieniu są dzieci.

Przekonali się o tym Bruno i Gaja, główni bohaterowie książki Karoliny Wójciak „Bruno” otwierającej cykl „Powrót”, z której recenzją dziś do Was przychodzę.

Gaja i Bruno są dwójką przyjaciół mieszkających w małym miasteczku w sąsiadujących ze sobą domach. Oboje znają smak strachu, poniżenia i upokorzenia doznanego od osoby im najbliższej, która przecież powinna ich chronić. Mogą jednak liczyć tylko na siebie wzajemnie, ponieważ dorośli wolą zamiatać problemy pod dywan, a ich karmić kłamstwami, że przemoc, której byli świadkami, a nierzadko i ofiarami nigdy się nie powtórzy. Hasło „wszystko będzie dobrze” stało się niczym mantra powtarzana im ciągle i bez końca. Ukojeniem i odskocznią od tego co trudne i bolesne są dla naszej dwójki chwile spędzone razem. Tylko wówczas mogą być naprawdę sobą i zwierzać się sobie z horroru, jaki przeżywają każdego dnia, często pozostawieni samym sobie i zaniedbywani przez dorosłych.

Jednak pewnego dnia i ten skrawek normalności oraz prawdziwej przyjaźni został Gai odebrany. Bruno zaginął, a wszelkie poszukiwania nie przyniosły żadnych rezultatów. Zrozpaczona dziewczynka obiecuje sobie, że nigdy nie zapomni swojego przyjaciela.

W momencie kiedy my czytelnicy przystępujemy do lektury książki, mieszkańcami miasteczka wstrząsa wiadomość, jakiej nikt z nich nigdy by się nie spodziewał. Ku ogromnemu zaskoczeniu wszystkich po dziesięciu latach od momentu zaginięcia Bruno wraca do domu rodzinnego. To od Gai właśnie oczekuje się, aby pomogła odnaleźć się mu w zupełnie innej dla nich obojga rzeczywistości. Wszak, kiedy los ich rozdzielił byli tylko dziećmi, a dziś są już niemal dorosłymi ludźmi. Podobnie, jak wszyscy wokół dziewczyna szuka odpowiedzi na dręczące ją pytania. Kim tak naprawdę teraz jest Bruno? Jak to się stało, że zniknął na tak wiele lat, a teraz nagle się pojawia? Gdzie był i co robił?

Gaja nie wie jednak jeszcze, że pojawienie się chłopaka zburzy tak ciężko wypracowany przez jej rodzinę względny spokój, a także sprawi, że na jaw zaczną wychodzić mroczne sekrety skrywane zarówno przez jej bliskich, jak i również sąsiadów, które miały nigdy nie ujrzeć światła dziennego. O tym jednak musicie przeczytać już sami, bo ja nie zdradzę już ani słowa więcej.

Przygotujcie się na lekturę trudną, szokującą i wywołującą bardzo silne emocje, ale jednocześnie taką, od której nie można się oderwać. Karolina Wójciak podjęła się bardzo trudnego i przerażającego w swej autentyczności zadania pokazania nam obrazu życia pod jednym dachem z psychopatą, który w jednej chwili z przykładnego i kochającego męża i ojca może stać się bestią zagrażającą życiu swoich bliskich. A także próby pokazania nam jak bardzo duży wpływ na dzieci ma dorastanie w tak bolesnej i przerażającej rzeczywistości w momencie kiedy wszyscy wokół odwracają oczy od dziejącej im się krzywdy. Nie jest to jednak wszystko, co czeka na nas na kartach tej mocno dającej do myślenia i bezkompromisowej powieści. Autorka nie boi się spojrzeć w oczy okrutnej prawdzie i mocno wstrząsnąć czytelnikiem, a wszystko po to, by zaapelować do nas, abyśmy nie pozostawali bierni wobec cierpienia drugiego człowieka osłabionego poprzez zastraszenie i złudne nadzieje na poprawę swojej przyszłości. Reagujmy i nie dawajmy przyzwolenia na przemoc.

Wszystko to, o czym, tutaj napisałam, jest zaledwie niewielkim procentem tego, o czym przeczytamy w książce. Karolina Wójciak zaskakuje nas bowiem fabułą splecioną z licznych i w żaden sposób nieprzewidywalnych zwrotów akcji. Dodatkowo warto zaznaczyć, że tu nic nie jest podane na tacy, dzięki czemu do ostatniej strony czytanej historii jesteśmy utrzymywani w napięciu i rosnącej ciekawości tego, jaki będzie jej finał. A samo zakończenie wbija w fotel. Nie możemy uwierzyć w to, co właśnie przeczytaliśmy. Niezwykłym atutem książki jest podział jej fabuły na dwie perspektywy czasowe opisujące zdarzenia opisywane z perspektywy kilku bohaterów, które mające miały miejsce za czasów dzieciństwa Gai i Bruna oraz tego, co działo się po jego zaginięciu w niewyjaśnionych okolicznościach, jak również czasów teraźniejszych, kiedy wraca już jako zupełnie inny człowiek do miasteczka i nieźle miesza w życiu jego mieszkańców, a przede wszystkim Gai. Czy może mu ufać, jak kiedyś? Przekonajcie się sami.

„Bruno” to książka, która jestem tego pewna, nie pozostawi obojętnym na skrywaną w niej historię nikogo, kto po nią sięgnie. Myślę, że właśnie taki był cel autorki. A to dlatego, że piekło przemocy przeżywa wiele rodzin. Być może nawet blisko nas. Wystarczy tylko się rozejrzeć i pamiętać, że nasza pomocna dłoń może być dla tych osób jedyną deską ratunku oraz siłą impulsem dającą im siłę do podjęcia walki o siebie i swoje lepsze życie.

Chyba nie macie wątpliwości, że polecam Wam ten tytuł całym sercem. Lektura ta zaangażuje Was bez reszty, a klimat niedopowiedzeń, tajemnic i brutalnej prawdy długo nie pozwoli Wam otrząsnąć się z całego wachlarza emocji, które będą Wam towarzyszyć. Poczujecie smutek, złość, nienawiść, szok, współczucie, wzruszenie i wiele innych skrajnych odczuć. Jednych z bohaterów, których tu poznacie, polubicie, innych będziecie chcieli udusić. Będą też tacy, którymi będziecie chcieli wstrząsnąć i przemówić do rozsądku.

Zapewne niektórzy z Was pomyślą sobie, że z uwagi na trudną tematykę nie jest to książka dla Was, ponieważ czujecie, że nie podołacie jej ładunkowi emocjonalnemu. Nic bardziej mylnego. Nie obawiajcie się. Lekkość stylu pisania autorki oraz bardzo przystępny język, którym się posługuje, sprawia, że mimo powagi poruszanych w książce problemów, czyta się niemalże w mgnieniu oka. Zanim się zorientujecie, dotrzecie jej końca i nacie moje słowo, jak najszybciej będziecie chcieli sięgnąć po kontynuację cyklu.

Ja ogromnie się cieszę, że na mojej półce gości już drugi jego tom. Jestem bardzo ciekawa, czym tym razem Karolina Wójciak mnie zaskoczy, bo trzeba powiedzieć otwarcie, że postawiła sobie bardzo wysoką poprzeczkę.