Zapach nocy. Tom 6

” Nie noszę zegarka. W dzień kieruję się słońcem, w nocy - jej zapachem. Mam rodzaj naturalnego czasomierza”.

Po raz kolejny zaglądamy na Sycylię aby podpatrzyć pracę komisarza Montalbano. Obecny tom, który przeczytałam to „Zapach nocy”. Początek pracy komisarza skupiony jest na uspokojeniu mieszkańców Vigatty, gdyż wielu z nich żądnych jest „krwi” księgowego Emanuele Gargano, który stworzył piramidę finansową. Obiecywał „złote góry” a emeryci zostali z niczym. No, może z pustym kontem. Po pewnym czasie okazuje się jednak, że od dłuższego czasu nikt go nie widział tak samo jak jego „prawej” ręki - Giacomo. Szef każe komisarzowi zamknąć śledztwo i bagatelizuje całą sprawę. Jednak komisarz nie zamierza tak tego zostawić. „Kopie” głębiej. A jak wiadomo, gdy się kopie to zawsze można coś wykopać. Niekoniecznie rzeczy, które chciałyby ujrzeć światło dzienne.

I znowu możemy zanurzyć się w świat sycylijskiej zbrodni, intryg i spraw, które trzeba rozwiązać bo trwa wyścig z czasem. Montalbano jak to on, tryska specyficznym poczuciem humoru i pomimo jego, w pewnym momencie, karygodnego zachowania, nie sposób nie przyznać mu częściowej racji.

Po raz kolejny autor pokazuje, że pod przykrywką napisania dobrego kryminału można poruszać aktualne tematy, które służą ku przestrodze. I pisząc kryminał nie ma potrzeby aby gonić wszystkich z bronią strzelać i być ostrzeliwanym. Książki Camilleriego czyta się z przyjemnością i dosyć szybko mimo, że akcja nie mknie jak Struś Pędziwiatr. Polecam każdemu, kto potrzebuje zanurzyć się w spokojnej acz ciekawej w odbiorze lekturze.

Współpraca barterowa z Wydawnictwem Noir sur Blanc.

„Zapach nocy” utwierdził mnie w przekonaniu, że seria z komisarzem Montalbano ma w sobie coś, co po prostu wciąga. Nie chodzi nawet o same zagadki kryminalne, ale o atmosferę i głównego bohatera. Montalbano to jeden z tych śledczych, których trudno nie polubić. Zamiast widowiskowych akcji stawia na intuicję i własne metody, ma specyficzne poczucie humoru, które świetnie przełamuje napięcie.

Tym razem wszystko zaczyna się od zaginięcia księgowego, który wyprowadził od swoich klientów ogromne pieniądze. Z pozoru wygląda to na prostą ucieczkę, ale szybko okazuje się, że sprawa jest znacznie bardziej skomplikowana. Camilleri nie wrzuca czytelnika od razu w wir sensacyjnych wydarzeń. Pozwala historii rozwijać się spokojnie, a kolejne elementy układanki odkrywa we właściwym momencie.

Bardzo lubię, że autor nie skupia się wyłącznie na śledztwie. W tle cały czas obserwujemy życie Montalbana — jego problemy sercowe, przemyślenia związane z upływem czasu czy zwykłe codzienne sytuacje. Dzięki temu komisarz wydaje się bardzo ludzki, a nie tylko kolejnym bohaterem rozwiązującym zagadki.

„Zapach nocy” czytało mi się szybko, lekko i z dużą przyjemnością. Camilleri po raz kolejny udowadnia, że nie potrzebuje spektakularnych pościgów ani ciągłych zwrotów akcji, żeby przyciągnąć uwagę czytelnika. Wystarczą ciekawa historia, świetnie napisani bohaterowie i sycylijski klimat.

Strony uciekają same, a zanim się obejrzałam, dotarłam do końca. I chyba tylko jednego mi zabrakło — żeby ta historia trwała trochę dłużej, a ja z przyjemnością spędziłabym z Montalbanem jeszcze kilkadziesiąt stron.

(...) Komisarz Montalbano staje przed sprawą zaginięcia Emanuele Gargano – charyzmatycznego księgowego, który zbudował fortunę na piramidzie finansowej i zniknął wraz z pieniędzmi swoich klientów. Z pozoru wszystko wydaje się oczywiste, jednak doświadczony komisarz szybko wyczuwa, że za tą historią kryje się znacznie więcej niż zwykłe oszustwo. Każdy kolejny trop odsłania nowe sekrety, a misternie utkana sieć kłamstw prowadzi do zaskakującego finału.

"Zapach nocy" Andrei Camilleriego, to moje kolejne spotkanie z wyjątkowym komisarzem Montalbano. Jest to wznowione wydanie tego tomu.

Camilleri po raz kolejny zachwyca niepowtarzalnym klimatem Sycylii. Włoska atmosfera, lokalne intrygi i charakterystyczny, z domieszką satyry, humor doskonale równoważą mroczny charakter śledztwa. Autor, co jest dla niego charakterystyczne, nie ogranicza się do samej zagadki kryminalnej. Pokazuje, jak chciwość, namiętność i pragnienie miłości potrafią zmienić ludzkie życie w prawdziwą tragedię. To inteligentny, spokojnie poprowadzony kryminał, w którym liczy się nie tylko odpowiedź na pytanie kto?, ale przede wszystkim dlaczego? Miłośnicy komisarza Montalbano z pewnością docenią jego błyskotliwość, intuicję i niepowtarzalny sposób prowadzenia śledztwa. Ja jestem jego zagorzałą fanką, od pierwszego spotkania. Do czego i was zachęcam.

Są kryminały, które przyciągają samą zagadką, i są takie, które zostają z czytelnikiem na dłużej dzięki atmosferze, bohaterom i trafnym obserwacjom ludzkiej natury. „Zapach nocy” Andrei Camilleriego zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii.

Gorąco polecam!!