Bądź moim światłem

RECENZJA 

💙"BĄDŹ MOIM ŚWIATŁEM"💙

AUTOR: DOROTA DEA MAKOWSKA 

WYDAWNICTWO: REPLIKA 

"Cisza między nami mogłaby być modlitwą. Zamiast rąk składaliśmy cierpienie połówki niedowierzania. Klęczeliśmy oniemiali nad niesprawiedliwym wyrokiem."

"Bądź moim światłem" to zachwycająca, niebanalna, jedyna w swoim rodzaju opowieść, przepełniona wrażliwością, emocjami, które pochłonęły mnie w całości, powodując wielką radość, jak niewyobrażalny smutek i złamane serce. Historia niezwykłej miłości, która zdarzyła się w najmniej oczekiwanym momencie i u kresu życia. Zmagania z chorobą, lękiem, strachem, bólem, który towarzyszy bohaterom tej historii. 

Autorka wręcz oczarowała mnie słowem i historią, która opowiedziała. Dawno nie czytałam tak naładowanej  emocjonalnie książki i z takim przekazem. Wyjątkowo szczera, 

Płakałam razem z bohaterką, śmiałam się, przeżywałam chwile radości, najpiękniejsze  momenty, obawy, smutku, niezrozumienia i radzenia sobie z zaistniałą sytuacją, w której znaleźli się bohaterowie tej opowieści. Słowa, myśli, emocje, które siedzą we mnie nie oddadzą tego co czuję tak dokładnie. Ciężko ubrać mi  to w słowa. Autorka oddała prawdziwą istotę rzeczy, zdarzeń, piękna, wrażliwości, które wydawały się tak realne, wręcz namacalne. 

W całość historii autorka zgrabnie wplata cytaty, poezję i muzykę, co daje temu niezwykłej głębi, a my sycimy się tym wszystkim. 

Zobaczymy, jak cieszyć się z małych rzeczy, przeżyjemy mgnienie szczęścia, najprawdziwszą, najczystsze uczucie,  jakim jest miłość. 

Autorka wręcz dotyka nas słowami i stąpa po cienkiej granicy subtelności, która wkręca się w nasz krwioobieg. 

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i na pewno nie ostatnie.

Autorka dosłownie czaruje słowem, a całość napisana jest pięknym poetyckim językiem 

czyta się wręcz błyskawicznie.

Książka napisana jest z perspektywy głównej bohaterki Izabelli i razem z nią dzień po dniu będziemy ją poznawać, zobaczymy jej emocje, uczucia, z jakimi przyjdzie jej się zmierzyć. 

Bohaterowie genialnie wykreowani, naturalni  prawdziwi z krwi i kości, możemy się z nimi utożsamić. 

Marek ma trzydzieści pięć lat, uwielbia Mozarta, maluje i spełnienia wszystkie marzenia przed tym ostatecznym dniem. Ma jedno marzenie, które chce spełnić, namalować obraz a Izabela stała się jego muzą, światłem. 

Ona jakby była z innej epoki, uwielbia poezję, Marka Grechutę. Podejmuje decyzję, która zmieni ją. Odnajduję coś, czego 

"Zrozumiałam, że najważniejsze dzieje się w ciszy. Zaskakująco często...."

Dzień, w którym Izabela spotkała Marka, jej spokój roztrzaskał, się na kawałki a jej życie nigdy nie będzie takie samo. 

Mężczyzna chce ją namalować, a dokładnie jej światło, a ona się zgadza. Ma przychodzić do niego w poniedziałki, środy i w piątek. 

Wokół toczyło się życie, a ona była jak widz, który nie bierze w tym udziału, jakby wszystko było poza nią.

A ona była z nim, w jego szkicach, kawiarniach, parku, na małym poddaszu. 

Radosne momenty zostaną oplecione niewidzialną pajęczyną ledwie dostrzegalnego smutku.  Czas nieubłaganie ucieka, a oni chcieliby przeżyć jeszcze kilka, chwil razem.

-Czy będzie im to dane? 

-Czy przypadkowe spotkanie wywróci ich życie do góry nogami? 

-Jaką cenę przyjdzie jej zapłacić za chwile z Markiem?

-Jak będą wyglądać kolejne spotkania z mężczyzną?

-Czy Izabela pomoże spełnić największe marzenie Marka? 

-Jaką walkę stoczy Marek? 

-Czy dane będzie im przeżyć coś wyjątkowego? 

Polecam  ❤️❤️❤️❤️

Dziękuję autorce za egzemplarz do recenzji. Współpraca barterowa.

Wczoraj skończyłam czytać ostatnią stronę książki  „Bądź moim światłem” Doroty Dea Markowska, wydanej nakładem Replika. I nie mogę zebrać myśli.

Z twórczością Pani Doroty zetknęłam się już wcześniej, a mianowicie z poezją, która  dociera do serca i tam już zostaje. Pewnego dnia autorka zwróciła się do mnie z prośbą o recenzje książki i bez wahania się zgodziłam. I powiem Wam, bardzo się cieszę, że zostałam recenzentką tej pięknej książki.

Otrzymałam cudowną, a zarazem trudną, prawdziwą, z życia wziętą historię, która tak naprawdę może zdarzyć się wszystkim i każdemu.

Czy znacie uczucie bezsilności? Chcecie coś zrobić, pomóc? A tak naprawdę nie wiecie jak. A co jeśli z medycznego punktu widzenia, nie da się już nic zrobić. Co może zrobić bliska osoba w obliczu śmierci? Po prostu być, wspierać, rozmawiać, żyć jakby następnej wspólnej chwili miało już nie być. Dać uśmiech. W trudnym momencie, przytulić. W chwili załamania, milczeć jeśli jest taka potrzeba.

Książka nakłania do refleksji, że warto jest cieszyć z tego co mamy, bo życie jest kruche. Jednocześnie pokazuje jak ważna jest bratnia dusza, która wspiera w momentach załamania i po prostu jest.

Otrzymałam bardzo dużo emocji, niejednokrotnie łza toczyła się  po policzku i wiem na pewno, że historia zawarta na stronach tej powieści zostanie długo w moim sercu.

Powiem Wam, że każde słowo, które piszę wydaje mi się płytkie, ciężko mi w kilku słowach przekazać co chcę tak naprawdę napisać, oddać te emocje, wzruszenie, ból, rozpacz, uczucie bezsilności  jakich byłam świadkiem.

„Bądź moim światłem” jest to książka napisana prozą i poezją jednocześnie, co daje piękne unikatowe połączenie, a takich lektur jest bardzo mało i są potrzebne.

W tym miejscu pragnę podziękować Pani Dorocie za zaufanie i złożenie swojego dzieła w moich dłoniach.

„Bądź moim światłem” polecam z całego serca, koniecznie musisz przeczytać.

😁Recenzja😁

Premiera 08.08.2023 r.

„Bądź moim światłem” – Dorota Dea Makowska

Każdy z nas ma w sobie światło. Każdy szczery uśmiech, wzruszenie, czuły dotyk może je wywołać. Smutek i ból niszczy światło, ale nadal się ono tli, trzeba tylko umieć je wydobyć.

Izabela żyje jak w bańce. Nie jest jednak szczęśliwa. Żyje z dnia na dzień. Lubi bezpieczeństwo, ale to już jej nie wystarcza. Z każdym dniem niknie. Pojawienie się Marak sprawia, że kobieta rozumie czego jej w życiu brakowało. Znowu się szczerze śmieje, słucha głosu serca. To bardzo spokojna i empatyczna osoba, która umie słuchać i bije od niej czułość. Nie ocenia innych i nie przekreśla od razu.

Marek to dobry facet, który umie dostrzec dużo więcej niż inni. Dba o tych co kocha. Trzyma ręce przy sobie. Nie daje poznać kiedy coś go boli. Kocha malować i pragnie stworzyć wyjątkowy obraz. To ona ma być jego muzą i tylko tym. Niestety uczucia nie dają o sobie zapomnieć. Z każdym dniem czuje coraz więcej, walczy z tym, ale z niektórymi nie da się wygrać.

Ich relacja jest mocno skomplikowana. Ona ma być jego muzą, po za tym ma inne zobowiązania, on miał ją tylko namalować. Uczucia, długie rozmowy, magiczne spotkania, wiele śmiechu i łez, powoduje, że serce bije coraz szybciej. Relacja, która ich połączyła ma tylko jedno ujście.

Autorka przedstawiła bardzo trudną relację, która może nie mieć racji bytu. Wiele tajemnic i ciężkich decyzji. Nie wszystkie są oczywiste i łatwe do podjęcia. Jednak to jak została ona ukazana, powoduje, że serce się raduje. Wszystko co ich łączy to bańka mydlana, której przebicie jest coraz bliżej. Decyzje, które podejmują bohaterowie nie są łatwe i przyjemne. Mogą czasem być kontrowersyjne, ale takie jest życie.

Autorka zadbała o to by emocje jakie bohaterowie czują w danej chwili, były widoczne na pierwszy rzut oka. Razem z nimi mogłam przeżywać ich rozterki. Wiele pięknych chwil, które sama bym chciała przeżyć. Ukazanie, że miłość może się narodzić nagle, ale odpowiednio pielęgnowana może może nabrać rumieńców. Wiele razy płakałam, bo niektóre sprawy są tak skomplikowane, że nie wiadomo co będzie dalej. I to jak zostało ukazane światło. Nie potrzeb wiele.

Dziękuję autorce za możliwość poznania jej pióra, które zresztą jest mocno ciekawe i inne, od tych co do tej pory czytałam. Książka ma swoją specyficzną strukturę, która mocno mnie zaciekawiła.

9/10❤️

„Każde spotkanie jest przyczynkiem do czegoś nowego, a miłość jest najpiękniejszym, co może zrodzić się z tajemniczego zetknięcia dusz”.

Każda literatura, która potrafi poruszyć ludzką duszę i przelać na papier emocje oraz uczucia, jest wyjątkowa. To uczucie, gdy serce bije mocniej podczas lektury, gdy łzy wzruszenia lub smutku zakręcają nam oczy, lub gdy czujemy ekscytację wraz z bohaterami, jest dowodem na wielowymiarowość dzieła.

Sięgając po książkę nie wiedziałam, że zarazem podążę w niezwykłą podróż przez emocje, marzenia i skomplikowane kształty ludzkiej duszy. Ta powieść, zamiast opowiadać wydarzenia, kieruje naszą uwagę na głębokie przemyślenia i uczucia, które wywołuje. Nie jest ważne, co się dzieje, ale to, co czujemy i myślimy podczas lektury. Autorka wydobywa na powierzchnię najbardziej skomplikowane aspekty ludzkiej natury i ukazuje je w sposób, który jest zarówno piękny, jak i refleksyjny.

Najważniejszym tematem tej książki jest miłość, ale nie miłość w tradycyjnym sensie. To opowieść o miłości jako o sile przekraczającej granice czasu i przestrzeni. To uczucie, które potrafi ocalić i uzdrowić dusze, które łączy ludzi w sposób nieuchwytny. Autorka pozwala czytelnikowi poznać różne aspekty miłości — od tej romantycznej i pożądanej po tę, która jest opoką w trudnych chwilach życia.

Jednym z najbardziej intrygujących elementów tej książki są listy, które pojawiają się w trakcie narracji. To poprzez te listy bohaterowie wyrażają swoje uczucia, pragnienia i tęsknoty. Są one mostem, który łączy serca postaci z sercem czytelnika, sprawiając, że cała opowieść staje się jeszcze bardziej osobista i znacząca.

Nostalgia, refleksja i melancholia są tu obecne w sposób subtelny, ale zarazem przewijają się przez całą narrację, dodając jej głębi i bogactwa. To opowieść, która skłania do myślenia o przemijaniu, życiowych wyborach i utraconych chwilach.

Nawiązania do literatury, poezji i muzyki są jak klejnoty ukryte w tekście. Autorka ubogaca swoją opowieść poprzez cytaty i odniesienia, co sprawia, że czytelnik może czerpać dodatkową przyjemność z rozpoznawania tych elementów i ich znaczenia w kontekście historii. Dialogi, przesycone emocjami, są prawdziwym skarbem tej książki. To właśnie w dialogach bohaterowie wyrażają swoje uczucia, troski i pragnienia. Są one autentyczne i naturalne, co sprawia, że czytelnik może się z nimi utożsamiać i współodczuwać emocje postaci. Wszystkie te elementy razem tworzą literacką mozaikę, która skłania do refleksji nadludzką naturą, miłością, czasem i sztuką.

Jest to także opowieść o życiu, o tym, jak czas przemija, jak ludzie ewoluują i zmieniają się wraz z upływem lat. To subtelna refleksja nad kondycją ludzkiego istnienia, która każe nam zastanowić się nad tym, co jest naprawdę ważne w naszym życiu. Pozostawia trwałe wrażenie głębokich aspektów ludzkiej egzystencji.

,, Przy takiej muzie nawet usta niemego spłyną poezją".

Prawdopodobnie każdy z nas ma w sobie światło. Pojawia się wtedy, kiedy jesteśmy naprawdę szczęśliwi. Dla wielu z nas tym światłem są wspomnienia z jakiegoś okresu w życiu. Takie chwile, które zachowały się w nas na długo i do których powracamy w chwilach smutku. Postać z książki właśnie poszukuje tego światła, by móc je namalować. Z pewnych względów bardzo się śpieszy. Spełnił już swoje wszystkie marzenia i zrobił te rzeczy na które kiedyś nie miał czasu. Każdy z nas odkłada coś na później, a nie zastanawia się nad tym, że to później może nie nadejść. Jeśli czytasz tą recenzję, to weź głęboki oddech i zastanów się, co sprawia, że jesteś szczęśliwy? Czy masz takie wspomnienie, które daje ci ukojenie w chwilach smutku? Przywołaj je, każdy z nas zasługuje na odrobinę radości:-)

Nasza postać zupełnie przypadkiem zauważyła czyjeś światło. Dostrzegł piękno w zajętej kobiecie, która nie wiedzieć czemu poddała się urokowi tego, który obecnie pragnie ją namalować. Podobno ludzkimi wyborami kierują przypadki. Jeśli coś ma się wydarzyć, to właśnie przypadek sprawi, że do tego wydarzenia dojdzie. Tutaj naszych bohaterów goni czas, który umyka szybciej tym, którzy chcą go wykorzystać jak najlepiej. To zadziwiające, że niektórzy obcy nam ludzie, bardzo szybko się w nas zakorzeniają. Izabela czuje jakby Marka znała od zawsze. Widzi go pierwszy raz, ale jej serce rwie się do niego niczym para kochanków. Ich uczucia czuć tutaj w każdym słowie, w każdym wydarzeniu już od chwili, kiedy pragnie sprawiać jej przyjemność. Jej szczęście i radość są dla niego priorytetami. Spotykają się kilka razy w tygodniu i chłoną każdą chwilę razem. Marek jest prawdziwym poetą, kiedy mówi, to jakby wiersze potrafiły się unosić smagane wiatrem z oddechu róży. Jeśli możliwa jest miłość do słów skąpanych w pięknie, to właśnie to będziemy przeżywać czytając tą książkę. Przez ten krótki czas, który został im dany doświadczymy cały ogrom emocji.

,, W jednej chłodnej łzie zmieściłam cały ból".

,, Nie umiem się bronić przed delikatnością. Nie umiem uciec przed jej wrażliwością. Widzę tylko jej oczy. Niczego innego nie mam odwagi sobie wyobrazić ".

Ta miłość boli, nas boli czytanie o niej. Przenika przez palce, które kartkują strony, ciągnie do serca, które przyspiesza swój rytm, gdy widzimy jak pięknym stylem jest napisana i wwierca się w mózg po to, by mieć wpływ na nasze myśli. Bardzo mi się podobała, zwłaszcza końcowe listy. Niesamowicie wzrusza, bardzo ją polecam!

Czy znacie uczucie bezsilności? Kiedy wiecie, że już nic nie możecie zrobić i pozostaje wam tylko czekać na rozwój zdarzeń? To uczucie nie opuszczało mnie podczas czytania tej powieści.

🔹🔷🔹🔷🔹🔷🔹🔷🔹🔷🔹

Niewiele jest książek, które poruszyły moją duszę. Mogłabym je wymienić na palcach jednej ręki, przynajmniej wśród tych, na które trafiłam. Ta zagrała na mej duszy i sercu i na zawsze ze mną pozostanie.

Nigdy dotąd nie zżyłam się z bohaterami tak bardzo. Nie byłam tak blisko postaci, której nie ma w realnym świecie.

Ogromnie żałuję, że nie umiem ubrać w słowa emocji, jakie wzbudziła we mnie historia Marka i Izabeli. Tak krótko dane im było się sobą cieszyć, a tak wiele sobie ofiarowali.

Miłość, która ich połączyła to uczucie w najczystszym wydaniu, niczym kropla rosy o poranku, łza bez skazy. A łez będzie wiele, możecie mi wierzyć.

To opowieść o niezwykłej miłości, przepełnionej bólem i wszechogarniającą bezsilnością. Pełna czułości i niezwykłej wrażliwości o bardzo głębokim podłożu.

Dzięki poruszającej poezji, niezwykłej wrażliwości dwóch zagubionych dusz, autorka uzyskała efekt wnikania w ludzkie serce i pozostawiła chaos niczym po tsunami.

Przez kilka dni nie byłam w stanie czytać nic innego, musiałam ją przepracować i pogodzić się z jej przebiegiem.

Tylko dla wrażliwych osób o skłonności do głębokich, czystych, nieskalanych uczuć. Jestem zachwycona.

"Nigdy wcześniej nie umierałem, ale podejrzewam, że to nie będzie łatwe, ani przyjemne."

Spotykają się przypadkiem. Ich spojrzenia stykają się tylko na chwilę, by na zawsze pozostać w ich umysłach i sercach.

"Mam na imię Marek (...) Chciałbym cię namalować. (...) To znaczy chciałbym namalować światło."

Marek jest nieuleczalnie chory. W tych ostatnich chwilach pragnie spełnić kilka swoich marzeń. Między innymi chce namalować obraz, a jego muzą staje się Izabela. Czas ucieka nieubłaganie, a ich relacja przeradza się w coś głębszego.

Bardzo refleksyjna i nostalgiczna, a jednocześnie przepełniona bólem i strachem. Dużo w niej nawiązań do literatury pięknej, poezji, a także muzyki. Bohaterowie swobodnie obdarowują się i wymieniają cytatami. Dialogi przesycone są emocjami.

Końcówka tej powieści bardzo przypominała mi moją ulubioną "P.S. Kocham cię". Czytając miałam dreszcz na całym ciele i ścisk w gardle.

Całość piękna, dużo prawdziwych emocji choć trochę mało realna sytuacja. Mimo wszystko bardzo dobrze się czyta i zmusza do przemyśleń.

Pewnego dnia Iza spotyka w kawiarni mężczyznę, mimo że nie zamieniają ze sobą oni jednego słowa, jej życie zmienia się nieodwracalnie. Od tego momentu kobieta wraca tam codziennie i czeka....Po siedmiu dniach zjawia się On, znów nic nie mówi ale zostawia kobiecie kartkę z adresem i wyznaczonym dniem spotkania. Iza stawia wszystko na jedną kartę i idzie do Nieznajomego. Marek jest malarzem, marzy o tym by ją namalować, umawiają się więc na spotkania trzy razy w tygodniu. Iza staje się jego muzą, oboje mają wrażenie, że są bratnimi duszami. Ale nic nie jest w życiu proste: Iza jest mężatką a Marek umiera..

Dawno nie czytałam czegoś tak dobrego, emocjonalnego i wzruszającego. Uwielbiam takie historie pełne dylematów, gdy bohaterowie nie są tylko dobrzy lub źli. Iza z pełną świadomością okłamuje męża i poddaje się uczuciu do Marka a z drugiej strony po prostu się zakochała - pierwszy raz w życiu. Ta miłość jest subtelna i romantyczna niestety obarczona poczuciem winy i widmem śmierci.

Gwarantuje Wam, że ta książka zostanie w Waszej pamięci na długo.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Replika

W O W

Ta książka jest po prostu piękna i jedyna w swoim rodzaju. Nie mam żadnego złego słowa na jej temat. Spodziewałam się czegoś poetyckiego i stylistycznie ślicznego ze względu na twórczość autorki, która związana jest z tomikami poezji. Przerosło to moje najśmielsze oczekiwania i to jak ta historia potrafiła się potoczyć, a tym bardziej zakończyć. Muszę również wyróżnić te niesamowitą okładkę, jak i wstawki między rozdziałami i kwiatuszki przy liczbie stron - urocze. Koniecznie poznajcie to wspaniałe wnętrze. Dajcie się oczarować tej historii, smakujcie ją z uczuciem.

" Miłość to jedyny kamień, który zawsze potyka się o tego samego człowieka"

"Bądź moim światłem" to historia jakich mało na książkowym rynku. W subtelnej formie łączy prozę i poezję. Miło owieje Was swoją formą, ale i złamie treścią. Historia bolesna, ale jakże prawdziwa, realna, trudna. Jak zwykle przy czytaniu twórczości Doroty włącza mi się jakaś czuła nuta w sercu. Jej twórczość odczuwa się na innym poziomie emocjonalnym.

.

Czy można pokochać kogoś kogo się zupełnie nie zna? Czy miłość może przyjść nie proszona? Czy istnieje miłość od pierwszej wspólnej chwili? Ta powieść udowadnia, że tak. Coś pięknego. Piękna forma przeplata się z piękną treścią. Dlatego uważam, że powinniście sięgnąć po tę historię i sami się z nią zmierzyć. Uważam, że jest to taki utwór, do którego można niejednokrotnie wracać. Jest tak płynny, że potrafi być pocieszeniem w trudnych momentach, jak i wprowadzić w melancholijny nastrój. Ciekawe jest to, że nie można jednoznaczniej skategoryzować tej powieści. Powiedzieć, że to romans to zdecydowanie za dużo, ale i do samej literatury pięknej nie jest jej najbliżej. Bardzo specyficzny, ale jakże ciekawy jest to utwór.

.

Jeśli chodzi o fabułę to jest to opowieść z jednej strony o miłości, o powolnym przyzwyczajaniu się do niej, pozwalaniu sobie na to uczucie. Ale jest to też niestety utwór o umieraniu. Jest też o wsparciu, wytrwałości i walce z samym sobą. No coś niesamowitego i płynnego w przekazie. Moim zdaniem wpasuje się w każdy moment życia czytelnika. Bardzo Wam polecam i jestem ciekawa jakie są lub będą Wasze odczucia i spostrzeżenia.

Witam, dziś mam dla was recenzje książki Bądź moim światłem ❤️ Autorki Doroty Dea Makowskiej ❤️.

„Wieczność nie wystarczy, by zapomnieć Ciebie.”.

Izabela trzy miesiące temu wzięła ślub, nic nie byłoby w tym dziwnego, lecz właśnie wtedy, w kawiarni zobaczyła jego… Miłość swojego życia…

Marek podszedł do niej, usiadł bez słowa, tylko na nią patrzył, odchodząc, zostawił dla niej kartkę z adresem. Wiedziona ciekawością poszła na spotkanie z nieznajomym mężczyznom. Okazuje się, jednak że Marek jest malarzem, prosi ją o spotkania w poniedziałki środy i piątki przez miesiąc. Izabela zostaje jego muzą, ale nie tylko, ponieważ jest jego światłem, który pomaga mu przetrwać trudne godziny. Poznają się, mając wrażenie, że już się znają, opowieści z życia, trudne rozmowy doprowadzają ich do refleksji, że jednak mają zbyt mało czasu dla siebie wiedzą, że spotkali się zbyt późno. Rozmowy, troska i niepozorne gesty bardzo ich do siebie zbliżają. Jednak pewnego dnia Izabela otrzymuje list: „Dobranoc, Izabelo. Będę śnił o Tobie. Wspominał Twoje światło. Wieczności nie wystarczy, by zapomnieć Ciebie. Twój Marek”. 😢😢.

Cóż, mam wam napisać o tej książce… Uwierzcie mi, przeczytałam ją parę dni temu, a do tej pory nie mogę się z niej otrząsnąć. W końcu jednak muszę wam coś o niej napisać, jeszcze nie było tego, by tak długo zajęło mi pisanie recenzji o książce. To nie jest to, że "Bądź moim światłem" mi się nie podobała, lecz to to, że ta historia bardzo mocno weszła mi w głowę.

Na początku nie mieściło mi się w głowie, jak można po trzech miesiącach po własnym ślubie spotkać miłość swojego życia, wiem jednak, że zdarzają się sytuacje, gdzie, właśnie jak nasza bohaterka wyszła za mąż za przyjaciela, mężczyznę, który po prostu był przy niej zawsze, każdego dnia próbował starać się o nią, pokazując, że jest dla niego wszystkim. Iza po prostu kochała swojego męża na swój sposób, miała w nim oparcie, szacunek i uznanie. Jednak wydaje mi się, że nie powinno wychodzić się za mąż, tylko dlatego, że z kimś było nam dobrze, bezpiecznie i komfortowo. Ale jest to tylko moje zdanie 😉.

Miłość powinna jednak wyglądać tak, jak zaczęła opisywać nam Izabela pierwsze ukradkowe spojrzenia, szukanie osoby w tłumie nawet, wtedy kiedy jej nie ma, szybkie bicie serca, tęsknota za kimś, kogo się nie zna. Mamy tutaj pokazany piękny świat malarza, który chce malować Światło bijące od kobiety. Spędzany czas, poznawanie siebie przez opowieści z dawnych lat, chęć pomocy i współczucie doprowadza naszych bohaterów do czegoś, czego oboje nie rozumieli. Marek nie chciał posunąć się za daleko by nie ranić męża Izabeli, ponieważ na to nie zasługiwał, ona jednak błądziła między własnym domem a spędzaniem czasu z Markiem, który niestety nie miał go za wiele. Wydaje mi się, że każdy z nas powinien mieć przy sobie osobę, która nawet przy złych chwilach zostanie przy nas by, choć ostatni raz potrzymać nas za rękę. Nie rozumiem, jak można zostawić ukochaną osobę, tylko dlatego, że jest chora, wiadomo strach, niedowierzanie na pewno w takiej sytuacji występuje, lecz zawsze powinno się zostać, choć do chwili, kiedy dana osoba tego potrzebuje. Pożegnanie to coś, co nie jest łatwe i miłe, brak słów, by powiedzieć" Do zobaczenia" są jednak sytuacje, gdzie pożegnanie może pomóc poradzić sobie ze stratą bliskiej osoby.

Historia ta pozostawia, smutek, ból, ale i również nadzieję, która myślę, że powinna być w naszym życiu, niezależnie co się wydarzy. Bardzo dziękuję autorce za to, że mogłam przeczytać jej książkę, pokazała mi, że i moje życie, choć kiedyś usłane bólem i cierpieniem teraz weszła do niego bezwarunkowa i piękna miłość ❤️❤️.

"Weź to serce, wyjdź na drogę i nie pytaj się dlaczego".

Izabela trzy miesiące po ślubie spotyka mężczyznę i okazuje się, że to miłość jej życia. Brzmi to co najwyżej dziwnie, ale Marek to mężczyzna, który oczaruje ją od pierwszego wejrzenia. A wszytko zaczęło się od spotkania w kawiarni, mężczyzna zostawił karteczkę z adresem i dniem spotkania. Kobieta wahała się tylko chwilę, a później zaczęły się potajemne schadzki. Okazuje się, że Marek jest malarzem, a Izabela jest jego muzą i światłem. Kobieta i mężczyzna spotykają się w poniedziałki, środy i piątki. Dużo rozmawiają i poznają się. Łączy ich coś wyjątkowego, co trudno wyjaśnić. Niestety ich historia wkrótce się skończy...

Autorka przekazuje nam ogromną dawkę emocji. Dwoje ludzi, którzy spotykają się po raz pierwszy maja przeczucice jakby znali się od zawsze. Izabelę nie przeraża nawet fakt, że Marek jest śmiertelnie chory. Kobieta poświęca mu swój czas kosztem swojego małżeństwa.

Bardzo inspirująca historia, pełna smutku, ale również nadziei.

„Bądź moim światłem” to książka, która zachwyciła mnie nie tylko swoją delikatną szatą graficzną, ale i przede wszystkim cudowną oraz chwytającą za serce zawartością.

Twórczość Autorki miałam okazję poznać za sprawą jej tomików poezji, a także świątecznych opowiadań. Już wtedy wiedziałam, że mam do czynienia z wyjątkową osobą, która wie jak posługiwać się piórem, aby oczarować czytelnika. To jak Dorota posługuje się słowem pisanym jest czym niesamowitym, a wręcz magicznym. Pozwala nam całkowicie zanurzyć się w historii Izabeli i Marka, która początkowo może wydawać nam się lekka, przyjemna i jakże banalna… Jednak wkrótce okazuje się, że jest powieść przepełniona ogromnym ładunkiem emocjonalnym, trudnymi wyborami i dylematami.

Za sprawą krótkich rozdziałów będących wspomnieniami poszczególnych dni, odnosiłam wrażenie jakbym wchodziła z butami w życie głównych bohaterów i naruszała ich prywatność. Całość przypomina intymny pamiętnik przepełniony emocjami wylewającymi się z każdego słowa. Da się tutaj odczuć ogromną wrażliwość Autorki, która poruszyła najczulsze struny mojej duszy.

"Jedyne, nad czym nie panujemy, to czas i emocje. Czas usiłujemy spowolnić, emocje kontrolować, ale ani jedno, ani drugie nic nie da”.

„Bądź moim światłem” to powieść, o której nie da się tak po prostu opowiedzieć. Ją trzeba przeżyć. Jest to subtelna powieść o życiu i śmierci. Miłości, tęsknotach, ogromnych uczuciach, lękach, zdradzie i wybaczaniu. Jest to historia o życiu, które może dotknąć każdego z nas. O życiu, z którego powinniśmy czerpać garściami i wykorzystywać je do maksimum.

Weźcie do rąk „Bądź moim światłem”, otwórzcie swoje serca i przeżyjcie w pełni tę cudowną historię. Polecam ♡

Piękna, magiczna, przeszywająca na wskroś! Dorota Dea Makowska nakreśliła odurzającą historię, która gra na najczulszych strunach wrażliwości! Czy można pogodzić się z nadciągającą śmiercią? Jak oswoić z tym tematem najbliższych? A wreszcie, czy można uciec od prawdziwej miłość, nawet jeśli pojawia się ona w nieodpowiednim momencie?

Muszę przyznać, iż nawet nie spodziewałam się, że ta niewielka objętościowo opowieść okaże się tak potężnym ładunkiem emocjonalnym. Poruszona tematyka dotyka najczulszej struny czytającego, oczami wyobraźni przebywamy tuż obok bohaterów, śledzimy z zapartym tchem ich tajemnicze spotkania, przyjmujemy na siebie ich rozterki, niepewność, jak i sam ból. Tak, to jedna z tych odurzających historii, jakie działają na wszystkie zmysły. Całość dodatkowo została dopieczona pięknymi cytatami z najwspanialszych dzieł, co czyni z książki niezapomnianą ucztę literacką!

Krocząc z wypiekami na twarzy po stronach tej niespiesznej, głębokiej historii, doświadczyłam absolutnego zachwytu dla warsztatu pisarskiego autorki. Dorota Dea Makowska włada poetyckim, nadzwyczaj sugestywnym piórem, dlatego wszelkie opisy trafiają wprost do serca, czyniąc z czytającego niemal naocznego świadka nakreślonych wydarzeń. Bezsprzecznie,to jedna z tych przeszywających na wskroś, sensualnych opowieści, jakie chłonie się całym sobą, każdą cząstką, a zapomnienie, które funduje lektura, zaczyna wreszcie przypominać otumaniający trans, z jakiego niełatwo się wyrwać, nawet po zakończeniu czytania.

„Bądź moim światłem” jest niezwykłą, nostalgiczną, przejmującą opowieścią o pasji, niespełnionych oczekiwaniach, mierzeniu się z nadciągającą śmiercią, lecz przede wszystkim o pięknym uczuciu, które choć rozbudziło się w pozornie nieodpowiednim momencie, udowodniło, iż tylko prawdziwa miłość nadaje ludzkiemu życiu wartości. Boleśnie prawdziwa, przeszywająca na wskroś, mistrzowsko ukazująca gorycz i niesprawiedliwość życia, a zarazem otulająca niczym miękki koc, nakazująca docenić to, jak wiele posiadamy, gdyż nic nie jest nam dane na zawsze. Dla tak odurzającej i nadzwyczaj wzruszającej opowieści zdecydowanie warto zarwać noc. Polecam gorąco!

Przepiękna opowieść o sile prawdziwej miłości. Jestem pod dużym wrażeniem jak autorka pięknie operuje słowem i ile emocji umieściła w tej książce! Z pewnością jest to tytuł, który na długie lata pozostaje w pamięci czytelnika.

Ale ta książka jest cudowna ❣️

Po pierwsze samo wydanie jest piękne, bo nawet w środku są narysowane kwiaty co jest mega urocze 😍 i czcionka jest idealna, ponieważ ja osobiście nie lubię takiej malutkiej, bo ciężko mi się wtedy czyta.

Bardzo polubiłam się ze stylem pisania autorki. Książkę czytało mi się przyjemnie i też szybko, mega mnie wciągła. Cała historia jest piękna i bardzo wzruszająca, więc radzę przygotować mnóstwo chusteczek. Bohaterowie zostali super wykreowani, czytając powoli ich poznajemy. Szczególnie postać Izabeli stała się dla mnie bliska 😊

Uważam, że jest to jedna z piękniejszych historii jakie miałam przyjemność czytać i ogromnie Wam ją polecam ❣️ myślę, że się nie zawiedziecie 😊

„Bądź moim światłem” jest to piękna literatura Polska z wartościową historią o dwóch przeznaczonych sobie osobach, których drogi zeszły się zbyt późno. Właściwa osoba, zły czas. To sformułowanie idealnie opisuje całą sytuacje. W tej książce pięknie jest opisana prawdziwa miłość między bohaterami. Mimo, że goni ich czas spełniają marzenia, a Izabela zostaje przy Marku do końca. Jest tutaj motyw choroby, a akcja rozgrywa się w Polsce, jak i występują polskie imiona. Mi to nie przeszkadzało, ale wiem, że wielu może to nie przepadać do gustu. Zawarte są też wzaminki o twórczości polskich pisarzy. Styl pisania autorki jest bardzo przyjemny, a książka jest idealna na jeden wieczór. Zawiera krótkie, zrozumiałe rozdziały, przez co bardzo szybko się ją czytało. Jednak podczas czytania, zauważyłam kilka błędów. Historia jest wzruszająca, a na końcu pęknie wam serce zwłaszcza, kiedy będziecie czytać listy. Uważam, że warto przeczytać ten egzemplarz. Jest dla każdego. Ale myślę, że bardziej przypadnie do gustu dorosłym czytelnikom. Ja polecam! , ale wolę inne pozycje.

Dlaczego tak późno Iza odnalazła miłość swojego życia? Dlaczego dopiero po ślubie? Przypadkowe spotkanie może być wszystkim i może zostawić z niczym. Kiedy Iza poznała Marka, nie wiedziała jak to możliwe, ale to właśnie o nim wcześniej śniła 💖.

Marek, skryty artysta, poeata, malarz, zobaczył w Izabeli światło. Światło, które chciał uchwycić i postanowił je namalować na płótnie. Światło, które uwidaczniało się, kiedy ona była szczęśliwa. A choć tak krótko się znali, Ona była szczęśliwa przy Nim.

Czytając, oczyma wyobraźni widziałam autorkę, ponieważ Dea też jest pełna tego Światła, które bije z Niej samej, ale także z jej poezji. Światło biło także z tej historii 💖. To była naprawdę piękna, cudowna, wzruszająca historia, która pokazała jak wiele można dzięki miłości zyskać, ale też stracić. Szkoda, że Marek i Izabela mieli dla siebie tak mało czasu 😔.

Nie podobało mi się tylko to, że Izabela była mężatką. I niestety to nie Marek był jej mężem. Nie podobało mi się, że szczęście Marka i Izabeli trwało zaledwie miesiąc.

Ale podobało mi się to, że mimo wszystko to były dla nich najlepiej spędzone trzydzieści dni, choć ostatnie dni przynosiły więcej smutku niż radości, to jednak byli obok siebie. Podobało mi się, że odnalazł w niej to Światło 💖.

Jestem wzruszona, że mogłam być częścią podczas "tworzenia" tej książki. Cieszę się, że Autorka walczyła o swoje marzenie i że mogłam choć trochę w nim pomóc.

Polecam wam tę książkę z całego serca 💙.

"Co jeśli Bóg zapyta cię kiedyś, czy byłaś szczęśliwa?"

Nasiąknięta miłością do książek, poezji i życia. Do Zafona, Poświatowskiej, Wiśniewskiego, Mickiewicza i Marka Grechuty. Kipiąca pięknymi cytatami, emocjami, trudnymi wyborami. Czas, przeciekający między palcami, przesypujący się jak ziarenka piasku w klepsydrze.

"światło widzimy tylko wtedy, kiedy serce pozwala nam je dostrzec."

Książka "Bądź moim światłem" Doroty Dea Makowskiej to piękna historia opowiedziana oczami Izabeli. Zaczyna się od spojrzenia, liściku z adresem zostawionego przez nieznajomego, odrobiną odwagi by wyjść na spotkanie przeznaczeniu, by móc doznać choć przez chwilę czym smakuje życie.

Może w tym opisie przedstawia się banalnie - jednak nic bardziej mylnego. Na pozór prosta, zawiera mnóstwo bólu i dylematów.

"Jedyne, nad czym nie panujemy, to czas i emocje. Czas usiłujemy spowolnić, emocje kontrolować, ale ani jedno, ani drugie nic nie da."

Osoby lubiące zaznaczać fragmenty, cytaty itp. ostrzegam - przyszykujcie znaczną ilość znaczników, gdyż ma się ochotę zaznaczyć większą część książki! Na wszelki wypadek miejcie w pogotowiu chusteczki.

Podobała mi się ta książka, bardzo. I serdecznie Wam ją polecam. Osobiście bardzo bliska była mi postać Izabeli, choć część jej wyborów byłam w stanie zrozumieć dopiero w dalszej części książki. Autorka pięknie tka słowa tej opowieści tak, że niemal sami czujemy się Izabelą. Przenosi nas w pamiętnik z każdego dnia jej znajomości z Markiem. Czytając ciężko się oderwać!

Pozwólcie rozjaśnić swój dzień tym światłem, przypomnieć sobie najczęściej przypominaną i zapominaną prawdę, że "nic dwa razy się nie zdarza".

Czytając po raz pierwszy opis, na myśl przyszedł mi inny tytuł. Czytaliście "Spóźnieni kochankowie" Williama Whartona? Choć są to różne powieści, to jednak wciąż po głowie oba tytuły chodzą mi w parze.

Najbardziej wzruszająca książka tego roku i nie można przejść obok niej obojętnie.

"Życie składa się z wyborów nie zawsze łatwych i właściwych".

Główni bohaterowie wraz z rozwojem historii dają się poznać coraz bardziej a z drugiej strony nie jesteśmy w stanie dowiedzieć się wszystkiego. Izabela jest bardzo inspirującą osobą, która na swój sposób podjęła logiczną decyzję, kierując się po części i rozumem, i sercem. Jej miłość do literatury i twórczości Zafona staje się poniekąd odbiciem nas samych.

"Nie mów nic czego mogłabyś kiedyś żałować. Słowa to broń obosieczna. Żar i chłód. Dar i przekleństwo".

Historia zaczyna się w środku, Izabela ma ułożone życie wtedy nagle spotyka Marka i wie że popełniła błąd. Marek jest artystą, choć zawsze chciał malować, jego dzieła nigdy nie miały w sobie tego czegoś, do czasu aż spotkał Izabelę. Obydwoje stoją na rozstaju dróg. Z jednej strony ich postępowanie wydaje się odpowiednie z drugiej konsekwencje wydają się nieuniknione.

"Pamiętaj, że gorycz to okropna trucizna. Nie wiem, co gorsze: to, że sami ją sobie dawkujemy, czy że później nie umiemy się jej pozbyć".

Książka jest niezwykle wzruszająca, przeplata w sobie wiele wskazówek i prawd które rozpoznajemy gdy sami przeżywamy trudne sytuacje. Jest też kopalnią cytatów i inspiruje.

Podczas czytania czujemy konflikt oceny bohaterów i ciężko nam jednoznacznie określić jak sami postąpiliśmy w ich sytuacji. Dzięki temu książkę można przyrównać do kwiatu, który albo rozkwitnie albo zwiędnie.

Zżyłam się z bohaterami i razem z nimi przeżywałam to co się działo, jak radzili sobie z trudem życia i bólem. To jak pięknie mówili o miłości, kogo cytowali i słuchali. Jak szukali znaczenia pośród astrologii i numerologii otwierając przed nami nowe ścieżki. Pokazując jak jedno spotkanie może odmienić życie.

"A kiedy spotkam Ciebie na śmierci zakrętach, jeszcze raz to tylko tobie powiem. Nikt tak pięknie nie mówił, że boi się miłości".

Polecam z całego serca