Dar krwi

Ta książka była dla mnie dużym zaskoczeniem. W pierwszej kolejności chciałabym zwrócić uwagę na jej wydanie. To jak pięknie zaczęte i rozdzielone są rozdziały bardzo dodało uroku tej historii i pozwalało wczuć się w klimat.

Dodatkowo nie sądziłam, że została napisana w taki cudowny, liryczny sposób, co wraz z tym pięknym wydaniem tworzy spójną całość nadającą charakteru.

Jednak tak jak na początku byłam tym bardzo zachwycona tak z czasem ten język zaczął mnie po prostu trochę męczyć…

Historia Constanty została opowiedziana w formie listów do jej małżonka - Drakuli. Dzięki czemu poznajemy całą ich relacje z niesamowitą szczegółowością i uczuciami Constanty, które towarzyszyły jej na danym etapie, przy konkretnej sytuacji.

Ich relacja była naprawdę dynamiczna, pełna zaskoczeń ale również tajemnic, które zaczynamy stopniowo odkrywać z każdym kolejnymi listem.

Była to moja pierwsza książka o wampirach i początkowo naprawdę bardzo mnie wciągnęła jednak z czasem mój zapał powoli malał, a ostatecznie po zakończeniu historii pozostał niedosyt. Niestety czegoś mi w niej zabrakło.

Uważam jednak, że jeśli lubicie takie mroczne, wampirze klimaty to może wam się spodobać. Jest naprawdę warta przeczytania - chociażby ze względu na takie cudowne wydanie i formę.

ig: goosediaries_

🩸🆁🅴🅲🅴🅽🆉🅹🅰🩸

Znacie jakieś książki o wampirach? 😊

Ja historie związane z postacią Drakuli znam tylko pobieżnie, ten tytuł jednak ogromnie mnie zainteresował i ostatecznie wywarł na mnie duże wrażenie!

Zapraszam do świata Constanty, która, uratowana przed śmiercią przez tajemniczego mężczyznę, rozpoczyna swoje nowe życie po życiu.

Książka jest napisana bardzo specyficznie, w formie listu Constanty do swojego... no właśnie, kogo? Męża? Bohatera? Oprawcy? Ciemiężcy? A może wszystko w jednym?

Nigdy nie zwraca się do niego po imieniu, przez co jeszcze mocniej zaznacza zależności między nimi, oparte w dużej mierze na jej uległości.

Już na początku poznajemy zakończenie tej historii, a przez całą książkę będziemy powoli odkrywać motywy, powody i uczucia, jakie kierowały Constantą przez cały czas.

"Oto mój ostatni zaadresowany do ciebie list miłosny. Niektórzy mogliby go nazwać wyznaniem. Chyba jedno i drugie to forma delikatnej przemocy – uwieczniać tuszem coś, co wypowiedziane głośno, spopieliłoby powietrze.

Jeśli nadal mnie słyszysz, gdziekolwiek jesteś, ma miłości, mój ciemiężco, usłysz to: nie chciałam cię zamordować.

Przynajmniej nie na początku."

Constanta traktuje swojego pana praktycznie jak Boga i ma to sens, jeśli weźmiemy pod uwagę jego moce twórcze. W całej książce jest mnóstwo nawiązań do Biblii, a bohaterka, być może ze względu na swoją wiarę z pierwszego życia, a może przez zagubienie i chaos, w jakim się znalazła, nie potrafi do końca porzucić swoich ludzkich cech, przyzwyczajeń i sposobu myślenia.

"Uczyniłam cię moim osobistym Chrystusem, czciłam cię moim własnym mrocznym oddaniem. Nie istniało nic poza zasięgiem twojego wymagającego spojrzenia, nawet ja. Znikałam, gdy akurat na mnie nie patrzyłeś, stawałam się wówczas pustym naczyniem czekającym na napełnienie słodką wodą twojej uwagi."

Książka podzielona jest na trzy części, a każda poświęcona jest jednej z miłości. Najpierw poznajemy początki relacji Constanty i jej stworzyciela, bo chyba tak można go nazwać. Patrzymy na świat oczami świeżo przemienionej wampirzycy, która musi radzić sobie z nowym życiem, ale i ogromną samotnością. Nie znajdziecie tu słodkiego romansu, a relacje bohaterów są mocno skomplikowane, niecodzienne, a nawet toksyczne.

"Boże, ubóstwiałam cię. To było coś więcej niż miłość, niż oddanie.

Chciałam rozbić się o twoje skały niczym fala, unicestwić dawne ja i przekonać się, co nowego i błyszczącego wychynie z morskiej piany."

Po tym i wielu innych fragmentach widać, że autorka jest również poetką. Dzięki jej pięknym słowom, możemy z łatwością wczuć się w klimat dawnych czasów. Miałam wrażenie, że obserwuję różne europejskie miasta i kraje na przestrzeni wieków jakby z lotu ptaka, co jakiś czas zaglądając do sypialni bohaterów, do sali balowej, na mroczne korytarze dostojnych willi, czy w ciemne zaułki starych ulic. Innym razem czułam, jakbym siedziała obok babci, która opowiada, co działo się za czasów jej młodości. Z tym, że tutaj nie poznałam zdarzeń ostatnich pięćdziesięciu lat, a raczej pięciuset.😉

W kolejnej części pojawia się nowa bohaterka, która stała się ogromnie ważnym punktem na tej całej osi czasu. Constanta poznała dzięki niej inny rodzaj miłości, ale też zaczęła zauważać pewne cechy i zachowania u swojego męża, które coraz bardziej ciążyły na jego wizerunku i powoli kierowały ich wszystkich ku końcowi.

"Miłość z nią sprawiała, że czułam się promiennie żywa. A to prawie wystarczyło, abym zapomniała, że jestem martwa."

Aleksiej natomiast był z nich najmłodszy i tak wyróżniający się, że wręcz nie pasował do ich mrocznego świata. Jednak niezbyt miał wyjście, prawda? 😉

Nie zdradzę Wam, jak dokładnie potoczyły się ich losy, co się z nimi stało i co doprowadziło do punktu, który poznajemy na początku. To musicie odkryć sami i mam nadzieję, że to zrobicie. 😊

Przyznam, że bardzo mnie ta książka zaskoczyła. Nie spodziewałam się, że aż tak spodoba mi się jej forma i że jednostronnie snuta opowieść może być aż tak ciekawa. Constanta nie szczędzi tu swoich przemyśleń, rozważań i różnych teorii, a jednak tak umiejętnie przeplata je ze wspomnieniami, że chciałabym jej słuchać i słuchać.

Autorce udało się idealnie uchwycić cały ten mroczny klimat i gładko połączyć go z historią miłosną, a w dodatku osadzić w realnym świecie, wśród ważnych wydarzeń i postaci historycznych.

Zdecydowanie głównym tematem będzie tu miłość, a właściwie miłości, bo dzięki bohaterom poznamy niejeden jej rodzaj i niejeden odcień.

Jestem urzeczona tą książką. Nie potrafię porównać jej do żadnej innej i serdecznie ją polecam! Daje do myślenia, jest spójna i pięknie napisana, a także bolesna i radosna jednocześnie. Na pewno na długo zostanie w mojej pamięci.😊

8/10🖤

Nasycona erotyzmem i zgubnym pożądaniem fabuła, nieśpieszna, a elektryzująca – autorka za pomocą Constanty serwuje nam najintymniejszą powieść, jaką miałam przyjemność czytać w tym roku. „Dar krwi” ujawnia tajemnice alkowy wampirów, a także ich kolejnych partnerów, wciągając, lecz, nie osaczając czytelnika. Nie znajdziecie tutaj brutalnych opisów aktów, niesmacznych scen – niesamowicie wysmakowana, sensualna z nutą wiktoriańskiego klimatu powieść!

„Dar krwi” już od pierwszych stron zaskakuje swą formą, opowieść snuje Constanta – żona wampira, władcy, Draculi? Książka jest napisana w formie listu do jej męża, gdzie kobieta skrupulatnie, z marzycielską nutą opisuje ich wspólne dekadenckie życie, które trwało przez stulecia. Intrygującym zabiegiem był fakt, że kobieta postanowiła nie wymieniać jego imienia, prawdziwa tożsamość mężczyzny zostaje dla nas zagadką. To także iście prawdziwie odzwierciedlenie związku z partnerem, który osacza, kontroluje, zamyka przed światem – swoiste ostrzeżenie dla czytelników. Gibson opisała miłość uzależniającą wyniszczającą, używając niemal poetyckiego języka, a wielbiciele cytatów będą w niebie!

Autorka świadomie wzbudza w czytelnikach współczucie i sympatię do głównej bohaterki, cała książka jest swoistą psychologiczną gierką, niezwykle angażującą i działającą na zmysły.

Finezyjna podróż przez wieki po całej Europie w poszukiwaniu kolejnych uciech i kochanków nastraja nostalgicznie, melancholijnie, a także wzbudza czujność, wzmaża doznania, których nie można odmówić lekturze. Powieść niezwykle sensualna, oparta na wręcz namacalnym pożądaniu i pragnieniu, choć wszystko to za mgłą niedopowiedzeń i aluzji.

Liryczna opowieść osnuta krwią ofiar i kochanków, skażona zdradą, brakiem zaufania i cierpieniem. Niezwykle intymny klimat książki sprawia wrażenie, jakbyśmy zaglądali w prywatność bohaterów przez dziurkę od klucza. To prawdziwa wiwisekcja relacji partnerów w związku, a także fascynująca opowieść o stworzeniach, których głównym motorem napędzającym jest nieustanne pragnienie. Zachwycające opisy, postacie wzbudzające żywe emocje i krew… dużo krwi. Bardzo, ale to bardzo polecam.

Nie nastawiałam się na mrożące krew w żyłach opisy, pędzącą akcję.

Podeszłam do tej książki z czystą głową i dałam się jej porwać. I przepadłam.

Piękna, wręcz liryczna opowieść ukochanej Drakuli do niego właśnie. Ta historia to rozliczenie z "nowym życiem " Constanty, która zauważa, że jej ukochany rozpędza się w okrucieństwie i władzy.

Od pierwszych uniesień, zachwytów, przez nowych członków ich rodziny, zmiany miejsc zamieszkania czy konflikty z ludźmi i między sobą.

.

Bo gdzie kończy się troska i ciekawość a zaczyna kontrola i chora fascynacja?

Niesamowity styl, zachwycająca bohaterka i wiele porywów na pół martwego serca.

Ból i miłość.

Zaufanie i kłamstwa.

Władza i bunt.

Odwaga i strach.

Najpiękniejsza książka o wampirzym oddaniu i życiu.

Ta książka mimo krwi otuli jak kocyk, nasyci pragnienie i pozostawi znak w sercu jak kły wampira na szyi.

Jestem oczarowana

Dar krwi S.T. Gibson to niezwykle uwodzicielska proza, która przedstawi nam niespodziewaną historię Draculi, wampirze wszechczasów. Coraz śmielej wampiry powracają na rynek wydawniczy, rozpoczynając na nowo trend. Większość z nas miała swój czas, kiedy zaczytywała się w Wywiadzie z wampirem Anne Rice czy zakochiwała w Edwardzie z Zmierzchu. Niezmiernie cieszą mnie powroty do motywów, które są dobre i sprawdzone. Zdecydowanie czas na powrót do wampirzych treści, a patrząc na zapowiedzi na przyszły rok, będzie ich tylko więcej i więcej! Co jest takiego wyjątkowego w Darze Krwi? Dlaczego warto rozsmakować się w reinterpretacji opowieści o narzeczonych i kochankach Draculi?

„ A co byś poświęciła, panno Machiavelli, za tę wolność? Co byłabyś skłonna mi ofiarować, gdybym mógł obiecać ci odporność na okowy społeczeństwa? Życie bez granic, bez oglądania się na jakiegokolwiek prawa?”

Pełna mroku opowieść o obsesji i emancypacji.

Dar krwi jest napisana przepięknym, lirycznym językiem z elementami powieści epistolarnej. Forma listów pisana do samego Draculi przeplatana intymnymi zwierzeniami jak z pamiętnika sprawia, że granice się zacierają, a opowieść przybiera formę pewnego rodzaju spowiedzi. Nie jesteśmy pewni, który to wiek, poznajemy delikatną Constantię, która dzięki Draculi zaczyna nowe życie. Ze średniowiecznej wieśniaczki staje się arystokratką u boku potężnego mężczyzny. Tylko wówczas nie zdawała sobie sprawy, że nieśmiertelność i władza mają swoją gorzką cenę, a pożądanie i podziw szybko mogą stać się obsesją. Dar krwi rozpoczyna z czytelnikiem niebezpieczny taniec, tango, w którym liczą się emocje, z przyspieszonym oddechem odkrywamy kolejne sekrety, razem z bohaterami uciekamy do najdalszych miejsc Europy, walczymy z cieniami nieśmiertelności oraz zdobywamy to imperium z krwi i złota. Drogi czytelniku, czy miałbyś odwagę stanąć twarzą w twarz z największym wampirem wszechczasów, który jest zdolny do wszystkiego? A co jeśli więzi wykute krwią może zerwać tylko śmierć?

„Zabijaliśmy, żeby żyć, kłamaliśmy i zdradzaliśmy się, biorąc nałożnice, przemykaliśmy jak zjawy z miasta do miasta, przed każdymi przenosinami wysysając z ludzi pieniądze i krew.”

Sieć pożądania i fałszu

Nieśmiertelność może okazać się nudna, nijaka, zwłaszcza, gdy druga strona rości sobie prawa. Toksyczny bluszcz oplata Constantię, a strach przed wyrażeniem własnej opinii jest paraliżujący. Wszystko, co ma, zawdzięcza Draculi, jest zdana tylko na jego łaskę. Dar krwi to nie tylko piękny język, ale niezwykłe studium relacji damsko-męskich. Ile jesteśmy w stanie zrobić dla drugiej osoby? Ile granic przesunąć? Kiedy pożądanie zmienia się w obsesje? Czy zazdrość jest naturalna? Słowa Constanti uwodzą czytelnika, ukazując tym samym niezwykłe zepsucie i zaborczy charakter Draculi. Życie dla uciech jest zgubne i puste, nasi bohaterowie szybko wbiegają w labirynt pozbawiony zdrowych emocji. Znajdują się w sieci pożądania, fałszu, dzikiej obsesji, która sprowadza ich na manowce. Jesteśmy świadkami upadków moralnych bohaterów, czytamy ich spowiedź, zastanawiając się, jak daleko mogą się jeszcze posunąć.

„- Czemu nie mogę się posilać, jak mi się podoba? Ty tak robisz. Tyle młodych umysłów zgasło, omamionych obietnicą młodości…

- Krytykujesz mnie? – zapytałeś śmiertelnie cicho.”

Poliamoria

Dar krwi to wbrew pozorom powieść o emancypacji, w której pojawia się wątek kochania więcej niż jednej osoby na raz. Cudownie pokazane jest różne podejście kobiet, które wynika z ich kultur, doświadczenia, a przede wszystkim wieku. Pojawia się tu prawdziwy bunt i walka o wolność, pragnienie spełniania swoich marzeń czy wyrażania własnego zdania. W obliczu nieśmiertelności trudno cały czas żyć w klatce i w cieniu własnego Pana. Dar krwi lirycznie przedstawia nam różnice w miłości, w pożądaniu, co sprawia, że ta książka jest naprawdę wyjątkowa. Wiele kobiet może utożsamić się z bohaterką albo poczuć wcześniej bunt lub… dać się omamić Draculi jak jego pozostałe ofiary.

“Byłoby łatwiej, gdyby nas nienawidził – przyznała. – Ale kocha nas niewłaściwie i jeśli pozwolimy temu trwać, jego miłość nas zabije. To z powodu tej miłości jest dla nas niebezpieczny”

Takiej reinterpretacji jeszcze nie czytałam.

Listy i wpisy z pamiętnika skierowane bezpośrednio do czytelnika/Draculi są jedną z najintymniejszych form zwierzeń. Czułam się jakbym poznawała najpaskudniejsze sekrety, przez co nie mogłam oderwać się od kolejnych stron, nie będąc pewna, co jeszcze wydarzy się w tym dziwnym, wampirzym świecie. Dar krwi to obsesja, pożądanie, ale przede wszystkim emocje, niezwykła kreacja postaci oraz jej psychologia. Poczułam się uwiedziona, w ułamku sekundy znalazłam się w toksycznej grze Draculi i dałam się zmanipulować. Wielki ukłon dla tłumacza Bartosza Czartoryskiego oraz całego zespołu redakcyjnego, który sprawili, że liryczność języka jest wręcz hipnotyczna i stała się dla czytelnika ucztą.