Żywe trupy

George A. Romero wynalazł współczesnego zombie w „Żywych trupach”, tworząc potwora, który stał się kluczową częścią popkultury. To jedno z tych nazwisk, które po prostu się zna i ceni za dorobek, który nam pozostawili. Ten człowiek potrafił zjednać rzeszę horrorem o nieumartych zwanych powszechnie zombie. Rozpoczął pisać książkę, którą możemy się cieszyć, jednak nie zdążył. Daniel Kraus postanowił dokończyć jego dzieło, w końcu jest znany z adaptacji książkowych, jak mu to wyszło? Osadzona we współczesności historia plagi zombie, jaką chciał opowiedzieć George A. Romero. Zawsze wszystko zaczyna się od jednego ciała. Para lekarzy sądowych staje do walki z martwym mężczyzną, który wcale nie jest martwy. Filmy, historie pokazały, że coś takiego rozprzestrzenia się niezwykle szybko. Czy jest się w stanie coś takiego zatrzymać?

„Żywe trupy” ukazują, jak kruche jest ludzkie życie i jak łatwo można je stracić. Wszystko zaczęło się od jednej osoby, ciała, które nie chciało pozostać martwe. Dwójka lekarzy sądowych walczy z nieumartym, a kolejno pojawiający się zombie rozprzestrzeniają w zastraszającym tempie. Na kempingu nastolatka walczy z nieumartymi, którzy niegdyś byli jej własną rodziną i przyjaciółmi. W całym kraju trwają walki i próby przetrwania spotkania z nieumartymi. Marynarze ukrywają się przed zombie, fanatyk tworzy nową religię, prezenter stacji informacyjnej tak długo, dopóki jest w stanie. Jak zakończy się ta historia? Czy ludzkość ma jakieś szanse? Czy przyjdzie się jej zaadaptować w nowym świecie?

„Żywe trupy” jasno ukazują, co się dzieje w różnych częściach kraju, akcja jest w większości szybka, a sceny płyną logicznie i spójnie. Przedstawiona została tutaj pandemia, pacjent zero został zabity w strzelaninie, trafił do prosektorium, gdzie podczas sekcji ponownie ożywa. Podobne przypadki zaczynają dziać się wszędzie, ludzkość w bardzo szybkim tempie może zostać zdziesiątkowana. Czy tak się właśnie stanie? Nie będę przesadzać, jeśli powiem, że książka jest potężna, to kawał dobrej literatury. Autorzy nie szczędzili szczegółów, a bywały one niezwykle brutalne i krwawe. Zarówno George A. Romero, jak i Daniel Kraus poruszyli wyobraźnię w przerażający momentami sposób. „Żywe trupy” to książka, która potrafi poruszyć czytelnika i rozbudzić w nim strach. Z pewnością spodoba się czytelnikom, którzy lubią taka tematykę, są fanami nieumartych, nie mogą przejść obok niej obojętnie. Jeśli czujecie obawę, że poczujecie dyskomfort związany ze zmianą narracji autora, to chcę was tutaj uspokoić, książka jest napisana w sposób gładki, bez różnic, czy wyczuwalnej zmiany. Bierzcie i czytajcie.

Czy motyw zombie można uznać za klasykę powieści horror-postapo? To zdecydowanie pytanie retoryczne. Zombie mają rzesze fanów, to fakt. Za co kochamy tych rozpadających się brzydali? Ja powiedziałabym, że za popłoch jaki sieją. Fala zombie rozprzestrzenia się jak epidemia, a ich istnienie jest sprzeczne z logiką życia i śmierci. George A. Romero – reżyser, znany z takich filmów jak „Noc żywych trupów” czy „Świt żywych trupów” - zabrał się za pisanie książki, która o mały włos by się nie ukazała. Dokończył ją Daniel Kraus. Czy temu duetowi udało się stworzyć epicką opowieść o zombie?

Patrząc na kompozycję „Żywych trupów” nie mogłam odpędzić skojarzenia z „Bastionem” Stephena Kinga. Pierwsza część, która zajmuje dobre 2/3 powieści, to kadry z różnych ognisk epidemii. Najpierw zaglądamy do kostnicy i poznajemy tzw. „pacjenta zero”, potem obserwujemy inne, mrożące krew w żyłach starcia z zombie. Co istotne autorzy bardzo szczegółowo przedstawiają bohaterów. Oni nie są tylko tu i teraz. To ludzie z przeszłością i ta przeszłość zostaje nam opowiedziana, niezależnie jak bardzo ma on wpływ na fabułę. Cześć moich znajomych twierdzi, że „Bastionu” nie da się czytać, bo King najpierw serwuje portrety psychologiczne wszystkich bohaterów, z czym ja się nie zgadzam. Ale to dyskusja na inny czas. Teraz ważna jest dla nas kwestia, czy da się czytać „Żywe trupy”? Powiem tak, jest makabrycznie, a przy tym nieco poetycko i kwieciście. Pewne analogie były dla mnie dziwne, nienaturalne, za daleko idące. Jakby autorzy chcieli uzyskać efekt plastyczności na wszystkich płaszczyznach. Sceny są długie, bardzo rozbudowane i czasami chciałby się powiedzieć: „do brzegu autorze”, ale sam fakt „kręcenia się” zombie nadaje im mroczny, survivalovy klimat przez co akcja napędza się już praktycznie od pierwszych stron.

W toku fabuły Romero i Kraus splatają losy swoich bohaterów zapędzając ich do bezpiecznej (?) zagrody. W międzyczasie poruszają wiele kwestii społecznych. Nie chcę się rozwodzić na ich temat, bo w tej formule traktuję je raczej jako dodatek. Ale w tym miejscu chciałabym napisać za co ja lubię tego typu powieści. Po ich lekturze często zostaję z pytaniem, kto tak naprawdę był w tej historii potworem.

Motyw zombie może wydawać się już wyeksploatowany. Duet Romero/Kraus powiela wiele rozwiań, ale też znalazły się (chyba) nowe pomysły. Chyba bo 100% procent filmów i książek o zombie nie znam. Natomiast, pomimo obowiązkowej w tego typu książkach makabry, powieść wpisuje się w popkulturę. Potężna objętość nie czyni jej epicką, ale jest w niej wszystko to, co w książce o zombie powinno być.

"Żywe trupy" to nie tylko typowa opowieść o zombie. Autorzy przedstawiają nam wielowątkową historię, w której nieumarli są tylko tłem dla ludzkich dramatów. Książka eksploruje tematy takie jak przetrwanie, moralność i ludzka natura w obliczu apokalipsy. Każdy rozdział to nowa porcja napięcia i emocji, które trzymają czytelnika do samego końca.

Wszystko zaczyna się od grupy lekarzy, do których trafia "martwe" ciało, które nagle ożywa. To właśnie jest „pacjenta zero”. Zbudowany świat, jest przerażająco realistyczny. Detale dotyczące zniszczonych miast, pustoszonych przez zombie, są tak dokładne, że można poczuć zapach zgnilizny w powietrzu. To miejsce, gdzie każdy zakręt może być ostatnim, a zaufanie do innych ludzi jest luksusem, na który mało kto może sobie pozwolić. Język, jakim posługuje się powieść, jest prosty, ale jednocześnie pełen głębi. Opisy są żywe, a dialogi realistyczne. Mimo że książka jest dość obszerna, czyta się ją szybko dzięki dynamicznej narracji i umiejętnie budowanemu napięciu. Czułem się jakbym oglądał film!

To obowiązkowa pozycja dla każdego fana horroru,literatury postapokaliptycznej i zombiaczków 😁

Jeśli szukacie książki, która pochłonie Was bez reszty i sprawi, że będziecie się bać ciemności, to jest ona właśnie dla Was!

Uwaga! Trafiamy w sam środek apokalipsy! Bo jak inaczej można nazwać prawdziwy wysyp żywych trupów?!

Dawniej temat zombie był mi totalnie nie na rękę! Wersje filmowe zamiast straszyć jedynie mnie śmieszyły, książkowych nawet nie próbowałem. Do zombiaków najwyraźniej musiałem dorosnąć, bo kilka ładnych lat temu horrory z żywymi trupami w rolach głównych kupiły mnie po całości! A najbardziej udało się to nie tym najbardziej znanym, kinowym filmom, na których reklamy mogliśmy trafić wszędzie, ale tym bardziej niszowym, niskobudżetowym filmom z lat 70-80! Słuchajcie! Te stare filmy, niejednokrotnie tragicznie słabej jakości leciały u mnie na okrągło :D

Od tamtego okresu minęło już parę lat i dzisiaj na filmy mam niestety o wiele mniej czasu. Kiedy zobaczyłem, że ukazuje się książka o żywych trupach, a z okładki bije do nas nazwisko Georga A. Romero to wiedziałem, że muszę mieć tę książkę w swoich rękach! Na dodatkowy plus składały się również gabaryty tej książki! Mówiąc krótko - w nasze ręce trafi konkretna cegiełka licząca nieco ponad 850 stron!

Do pewnego prosektorium trafiają zwłoki zastrzelonego przypadkowo człowieka. Kiedy dwójka lekarzy przeprowadza sekcję zwłok, martwy mężczyzna zaczyna okazywać oznaki życia! Już po chwili całe prosektorium zapełnia się żywymi trupami! Cały kraj ogarnia epidemia zombie! Bitwy o życie na parkingu pełnym przyczep, walki na lotniskowcu, z którego nie ma ucieczki, próby zwalczania rozpoczynającej się apokalipsy zombie oraz nadawanie jej w telewizji to codzienność bohaterów książki. Garstka ocalałych postanawia wyruszyć na północ, gdzie według legend znajduje się miejsce całkowicie wolne od zombie.

Do przeczytania tej książki skusił mnie nie tylko temat, nie tylko zapowiedź krwawej akcji ale również nazwisko bijące do mnie z okładki - George A. Romero! Przecież to legenda w tematyce zombie! Szybko się jednak okazało, że autorem książki jest drugi Pan znajdujący się na okładce, czyli Daniel Kraus. Kraus przyznaje, że jest wielkim fanem legendarnego Romero i zawsze był ciekawy jak wyglądałaby książka napisana przez reżysera. Romero jednak nigdy żadnej książki nie napisał, więc w ukłonie dla swojego mistrza to Pan Kraus oddaje w nasze ręce książkę bardzo mocno zainspirowaną twórczością reżysera oraz wieloma innymi filmami o tej tematyce. Ciekawy zabieg trzeba przyznać ;)

"Żywe trupy" już od samego początku rzucają nas w wir akcji i nie pozwalają na żadne w sumie niepotrzebne wprowadzenia! Już sama atmosfera panująca w prosektorium na samym początku powieści mnie kupiła! Jest zimno, mrocznie no i niezwykle konkretnie! Autor serwuje nam bardzo ciekawy opis sekcji zwłok, po czym bardzo szybko przechodzi do tej właściwej akcji, kiedy pokrojony na kawałki trup ożywa! Jeszcze ciekawiej zaczyna się robić kiedy z sali obok zaczynają dochodzić do nas kolejne odgłosy powstających żywych trupów! Cóż to był za wstęp! Muszę przyznać, że byłem nim naprawdę zachwycony! Atmosfera, konkrety, trupy! A co było dalej?

A dalej tego wszystkiego było o wiele, wiele więcej! Już w kolejnych rozdziałach trafiamy do kolejnych lokalizacji, w których osoby pozostałe przy życiu muszą walczyć z całymi hordami zombie! Mamy parking przyczep, lotniskowiec, stację telewizyjną i wiele więcej! Zombiaków tutaj zdecydowanie nie brakuje! Jest krwawo, akcja brnie stale do przodu, a wszystkiemu towarzyszy ogromny apokaliptyczny chaos!

Z początku wydawało mi się, że chyba trafiłem na zbiór opowiadań o żywych trupach, jednak z czasem wszystko łączy się w jedną, spójną całość! No właśnie - spójność! To chyba słowo klucz w tej książce. Od samego początku, do końca autor utrzymuje swoją opowieść na jednym poziomie. Co prawda byłem zauroczony akcją w prosektorium ale w dalszych rozdziałach akcji również nam nie brakuje!

Czy jednak "Żywe trupy" to książka, która nie posiada żadnych wad? O nie! I tutaj możemy znaleźć odpowiedź na pytanie - jak to się stało, że książka jest aż tak gruba?! A to dlatego, że Pan Kraus miliard razy opisując historię kolejnych bohaterów postanowił odbijać od wątku głównego i rozpisywał się niezwykle szeroko wątkami dotyczącymi postronnych osób, historii, które kiedyś się wydarzyły itd. Tego typu wycieczek w tej książce było naprawdę mnóstwo i regularnie ją czytając miałem na ustach - "autorze, do brzegu!" Trafiamy tutaj na wątki, które mogły być opisane znacznie krócej albo na takie, które nie wnoszą nic do całej historii. Kiedy tylko uzbroimy się w spore dawki cierpliwości trafiamy na nagrodę w postaci kolejnej wartkiej akcji!

"Żywe trupy" oceniam bardzo pozytywnie! Bardzo dobrze bawiłem się podczas lektury tej książki! Co prawda opisane wyżej odskocznie od głównego tematu troszkę mnie irytowały, ale nie wpłynęły na negatywny odbiór tej książki jako całości. Akcja tutaj wre! Apokalipsa zombie rozpanoszyła się na dobre, a my śledzimy kolejne zmagania bohaterów powieści w kolejnych starciach z hordami żywych trupów. Jeśli jesteście fanami tematyki żywych trupów, jeśli tego typu horrory to Wasza bajka, to będziecie zachwyceni!