Trupia otucha

Z autorem miałam już przyjemność przy tytule „Dzieci nocy” które uwielbiam i mocno marzy mi się, żeby powstał audiobook, bo nie mam za dużo czas, a bardzo chciałabym przeczytać jeszcze raz. Jak zobaczyłam ten tytuł wiedziałam, że to będzie mocne, ale nie spodziewałam się, że taka cegła spowoduje „atak serca”. To jest tak dobre, że bez względu na to ile ochów i achów napisze, to i tak będzie zbyt mało. Jeżeli pierwszy raz widzisz okładkę, to muszę uprzedzić książka ma ponad 1300 stron, więc zarezerwuj kilka ciepłych weekendów pod kocykiem (chyba że jesteś mistrzem w szybkości czytania wtedy jeden na pewno starczy) Muszę przyznać, że teraz chcę nadrobić poprzednie tytuły, a jeżeli ktoś z was chce polecić, który ma być następny niech da znać.

Wracając do naszego dzisiejszego tytułu „Trupia otucha” to według mnie książka, która jest w mojej pierwszej trójce książek przerażających (ale tak pozytywnie) Pierwszy raz widzę, żeby połączyć temat obozów koncentracyjnych, wampirów i współczesnych czasów w jednej książce. Będę zachwycać się nad każdym rozdziałem, bo nie dość, że macie wielowątkowość, to jeszcze każdy bohater jest tą „czerwoną nitką” która po połączeniu tworzy według mnie dzieło sztuki. Standardowo, ale tym raz z całego serca zachęcam was do przeczytania opisu (no chyba, że tak jak ja nie chcecie wiedzieć, o czym jest ta pozycja).

Jak to jest mieć umiejętność wchodzenia do czyjejś głowy i móc kierować kimś, tak jak byśmy tego chcieli? Kim są ocaleni z obozów koncentracyjnych i co wampir robił w tamtym miejscu? W jakim stopniu ludobójstwo było na początku dziennym? Nie ukrywam, że czytając czekasz na to coś, (a muszę podkreślić, że nie czytałam opisu), więc po samym tytule nie wiedziałam, czego mam się spodziewać, a tu proszę dostałam coś wspaniałego. Ja wiem, że wampiry nie istnieją, ale tutaj naprawdę i szczerze chciałabym, żeby istniały. Każdy z nas ma swoje pasje np. różnego rodzaju gry, a tutaj w tych grach uczestniczą ludzie, ale jaki będzie efekt końcowy to już zostawiam do waszego poznania, przeczytania.

Wracając do tego, co napisałam wyżej mogłabym napisać wiele stron, które będą chwalebne dla tej książki, więc powtórzę się, że książka warta każdej zarwanej nocy i uprzedzam ciebie! tę niezłą cegiełkę trochę trudno trzyma się po 1:00 w nocy :p.

Dan Simmons już nieraz oczarował mnie swoim stylem. Za pomocą idealnego przedstawienia sytuacji bohaterów, miejsca akcji w powieści i rozbudowanym opisom, Simmons potrafi dosłownie wyrwać nas z naszego świata i przenieść żywcem do swojej powieści. Pierwszą książką autora, która z początku nieco mniej przyciągała moją uwagę był legendarny "Terror". Jednak już po pewnym czasie książka porwała mnie w całości! Do dzisiaj uważam, że "Terror" jest najlepszą powieścią Simmonsa! "Abominacja" z powodzeniem przeniosła mnie na zbocza Mount Everestu! Tę powieść czytało mi się równie dobrze jak historię legendarnej wyprawy Erebusa i Terroru. Potem przyszła pora na wycieczkę do dusznej, brudnej i dosłownie odpychającej Kalkuty! Podczas lektury "Pieśni bogini Kali" czytelnik ma wrażenie, że sam czuje oblepiający go brud tego miasta. Autor pokazał po raz kolejny, że jest mistrzem w tym co robi. Następnie w moje ręce trafił "Piąty kier", książka będąca znaczną odskocznią od klimatów jakie serwowały nam poprzednie pozycje. Tym razem mimo, że Simmons niewątpliwie pokazał klasę, stwierdziłem, że jednak wolałem go w poprzednim wydaniu. "Trupia otucha" ponownie da nam możliwość zwiedzenia jeszcze innych rejonów niż autor raczył nas do tej pory. Jak ta opasła, bo ponad 1000-stronicowa książka wypada przy poprzedniczkach? Czy Simmons po raz kolejny pokaże klasę i utrzyma bardzo wysoko zawieszoną poprzeczkę?

Chełmno,rok 1942. Młodziutki Saul Laski jest jednym z tysięcy więźniów obozu zagłady. Pewnej nocy zostaje wywabiony z baraku i skierowany do bestialskiej zabawy SS-manów. Chłopcu udaje się uciec z piekła na ziemi. Do końca życia będzie jednak pamiętał tragiczne wydarzenia i dziwne uczucie, którego doznał podczas nocnego koszmaru. Mijają lata. Saul Laski jest cenionym wykładowcą. Mężczyzna całe dotychczasowe życie poświęcił tropieniu tajemniczych istot, które przy pomocy swoich niecodziennych umiejętności potrafiły wpływać na bieg historycznych wydarzeń. Osoby te potrafią manipulować ludźmi, a nawet całkowicie przejmować nad nimi kontrolę. Saul postanawia wytropić każdego z potworów i położyć kres ich tragicznej w skutkach grze.

Panie Simmons, czego tutaj nie było?! Autor serwuje nam historię, która co chwilę przenosić nas będzie w inne lokalizacje, a nawet czasy! Kiedy tylko zacząłem lekturę "Trupiej otuchy" miałem wrażenie, że już to kiedyś poznałem! Że już kiedyś dokładnie ten sam wątek, te same wydarzenia widziałem w starym horrorze z lat 80'. Jednak już po pewnym czasie akcja totalnie przyspieszyła i dosłownie zawaliła nas ilością bohaterów i wątków! Oczywiście Simmons jak zawsze w najwyższej formie przedstawia nam postacie i miejsca. Jego niezwykle plastyczne opisy nie mają sobie równych. Po raz kolejny podczas lektury książki tego autora udało mi się przenieść na karty tej powieści! Uważajcie, bo "Trupia otucha" pochłania bez reszty!

Autor tym razem zaserwował nam mieszankę wielu klimatów! Otrzymujemy tutaj smaczki znane z rasowego horroru, po chwili mamy wrażenie, że czytamy książkę sensacyjną, która zaczyna powoli haczyć o atmosferę political fiction! No i ten klimat! Dan Simmons jest mistrzem klimatu! Historia Saula Laskiego dosłownie przeniesie Was do obozu zagłady w Chełmnie! Niewątpliwie jego opowieść o czasie spędzonym w tym piekle na ziemi była jednym z najmocniejszych elementów tej książki!

Dan Simmons znaczy rozmach! I tutaj nie mam żadnych wątpliwości! Z tym po prostu nie można dyskutować. Simmons wypracował swój unikatowy klimat, dzięki któremu jego powieści są tak charakterystyczne! Rozmach, klasa, umiejętność pięknego posługiwania się słowem to jedne z zalet powieści tego autora.

"Trupia otucha" dodatkowo zyskuje w naszych oczach wieloma nawiązaniami do wydarzeń znanych nam z historii. Dzięki takiemu zabiegowi, książka zyskuje na wiarygodności, a my otrzymujemy powieść z najwyższej półki.

Tym razem Simmons zabrał się za ponownie ożywienie legendy wampira. Literatura nawiązująca do tej tematyki nieraz przyzwyczajała nas do gotyckich klimatów, postaci o charakterystycznym uzębieniu, która z zacieraniem rąk czeka na naszą krew. W przypadku "Trupiej otuchy" otrzymujemy całkowicie inne wampiry! Tutaj nie ma wysysania krwi, nie ma gotyckiej atmosfery ani Van Helsinga. Otrzymujemy za to nowe spojrzenie na wampiryzm! Tutaj te potwory potrafią zawładnąć naszym ciałem, umiejętnie przejmują kontrolę nad swoimi ofiarami, by finalnie wykorzystać je do swoich celów. I nie trzeba chyba dodawać, że robią to z zamiłowaniem, a z polowania na ludzi urządziły sobie swojego rodzaju grę.

Podobnie jak w poprzednich książkach autor potrafi zasypać nas ogromem bohaterów. I tak, jak przy lekturze poprzednich jego powieści na początku odczuwałem z tego powodu lekkie skołowanie, jednak z czasem książka pochłania tak bardzo, że nie zwracamy już na to uwagi.

"Trupia otucha" to lektura z najwyższej półki. Próbowałem w pewnym stopniu porównywać ją z genialnym "Terrorem", jednak nie umiem powiedzieć, która książka bardziej mną zawładnęła. Być może szala przechyla się nieco na korzyść "Terroru", ale nie znaczy to absolutnie, że "Trupia otucha" jest książką gorszą. Obie pozycje dotykają zupełnie odmiennych zagadnień.

Bardzo mocno polecam Wam lekturę tej naprawdę opasłej i genialnej książki! Nie łudźcie się jednak, że przebrniecie przez nią szybko i za chwilę odłożycie na regał. "Trupia otucha" to naprawdę gruba książka, jednak jej lektura jest warta każdej godziny, każdego dnia poświęconego na czytanie!

Dan Simmons po raz kolejny udowadnia, że wysoko zawieszona poprzeczka nadal ma się dobrze i nie obniżyła się ani o jotę! Autor jest mistrzem w tym co robi. "Trupia otucha" jest tego świetnym świadectwem.

Wszyscy z nas wiedzą kim są wampiry energetyczne. Te pozbawione empatii jednostki czerpią energię kosztem innych. W „Trupiej otusze” Dan Simmons poszedł o krok dalej. W jego powieści przerażają uważające się za nadludzi indywidua bawiące się swymi nieświadomymi i bezwolnymi ofiarami przez sterowanie ich umysłami, zmuszające ich do przemocy i nieuzasadnionego okrucieństwa. I czy dziwi, że dzięki swoim umiejętnościom potwory te pociągają za sznurki z drugiego rzędu rządząc współczesnym światem nadając kształt polityce, mediom i czerpiąc niewyobrażalne zyski?

Po lekturze tego zatrważającego horroru okres przedświąteczny i święta Bożego Narodzenia już nigdy nie będą kojarzyć się z rodzinnym ciepłem i radością. To w tym czasie osoby dotknięte „żerowaniem”, których umysły zostały pogwałcone i cudem przeżyły, podejmują wydawać by się mogło skazaną z góry na porażkę walkę z niezniszczalnym przeciwnikiem.

Ta swoista, krwawa i brutalna partia szachów rozgrywana z rozmachem przez najpotężniejsze potwory kryjące się pod ludzką powłoką zatrważa bezwzględnością i totalnym lekceważeniem wagi ludzkiego życia. Buduje jednak wola przetrwania ofiar w zmierzeniu z czymś, co kompletnie ich przerasta, przewyższa i oszałamia.

I nie da się ukryć, że tylko Simmons potrafi tak spójnie i wiarygodnie połączyć koszmar łódzkiego getta, obozu koncentracyjnego w Chełmnie z tajemniczą wyspą, na której spotykają się wielcy tego świata, by urządzać krwawe polowania. Stworzyć bohaterów, do których zapałamy sympatią i tych budzących wstręt za ich rasistowskie, mizoginistyczne i nazistowskie przekonania. I dać odczuć emocje ofiar i ich oprawców, bo dzięki różnym perspektywom wchodzimy, podobnie jak powieściowe wampiry w umysły różnych postaci, również w te do szpiku przesiąknięte złem, przekonane o swej wyższości, bezkarności i nieśmiertelności.

Autor nie idzie na skróty, pozwalając wątkom rozwijać się w tempie, które nie zostawia miejsca na żaden cień chaosu czy poczucie zagubienia. Niesamowicie wciąga czytelnika w akcję, która nieustannie zaskakuje i szokuje, niosąc jednocześnie dreszcz niepokoju. Ponad 1000 stron? Wiadomo, że nie da się tego przeczytać w dwa dni, ale zapewniam, że po przeczytaniu zapragniecie kolejnego tysiąca, by pozostać w tym mrocznym i uderzająco oryginalnie kreowanym świecie wampirów, potworów, którymi jak zwykle okazują się ludzie.

Simmonsa czytam od wielu lat i uważam go za jednego z najciekawszych twórców współczesnej fantastyki. "Trupia otucha" utwierdza mnie w tym przekonaniu. Ostrzegam, że jest to tzw. cegła, ale każdy miłośnik science-fiction i horroru pochłonie ją w stosunkowo krótkim czasie. Simmons zdecydował się na zupełnie niż w wypadku innych twórców przedstawienie wampirów. Uwielbiam takie nieszablonowe zabiegi, szczególnie w przypadku prawdziwych artystów. Książka wciąga od samego początki i trzyma w napięciu aż do końca. Ode mnie 9/10!