Zostawcie nas w spokoju

Dostanie się na książkową wyspę Clifford może nie jest łatwe, ale możliwe. Natomiast wydostanie się z niej nastręcza już sporo trudności.

Willow Stone po tragicznej śmierci syna trafia w jego pokoju na wiadomość o treści: wyspa Clifford. Udaje się w to miejsce, a po pięciu tygodniach w to samo miejsce trafia jej brat, który nie może się z nią skontaktować. To właśnie z jego teraźniejszej perspektywy i kilku tygodni wstecz, które spędziła tam Willow, dowiadujemy się, że na wyspie panują dziwne zwyczaje. Mieszkańcy zachowują się tak jakby nadal był 1994 rok, chociaż nie są zupełnie pozbawieni wiedzy o tym jak obecnie wygląda świat. Autor uwięził ich w swoistym dniu świstaka, bo życie jakby były wczesne lata 90. to jedno, ale część z mieszkańców codziennie wykonuje te same czynności, a każdy odchył od przyjętej normy wywołuje w nich coś na kształt ataku paniki.

Maczają w tym palce ludzie oraz siły nadprzyrodzone, chociaż nie wiem czy to dobre określenie, bo czy takie siły mają palce? 😉 Przez użycie tego nadnaturalnego wątku, który tworzy grozę tej książki na okładce widzimy napis: horror. Wiecie, że za mną już sporo książek z tego gatunku i ta książka pod tym względem nie wzbudziła we mnie strachu. Często ten strach nie jest domeną potworów, a ludzi, którzy są nieraz gorsi od takich istot, ale tutaj i z jednej i drugiej strony nie czułam przejęcia.

Jednocześnie uważam, że autor lepiej poradził sobie z ukazaniem tych złych niż dobrych postaci. Brakowało mi tego czynnika, który wyzwoliłby większe pokłady emocji względem pozytywnych bohaterów. Podobała mi się sama budowa książki, która dostarczała powoli kolejnych informacji i pozwalała spojrzeć na sprawę tajemnicy z wyspy z różnych stron, ale brak mi było odczucia czegoś więcej powyżej tego, że dobrze czytało mi się książkę. Tym bardziej, że oczekuję po tego typu książce coś ponad przyswojenie samej historii.

Podobała mi się budowa książki, która dostarczała powoli kolejnych informacji i pozwalała spojrzeć na sprawę tajemnicy wyspy z różnych stron, ale brak mi było odczucia czegoś więcej powyżej tego, że dobrze czytało mi się książkę. Tym bardziej, że oczekuję po tego typu książce coś ponad przyswojenie samej historii. Zakończenie w samej swojej nadprzyrodzonej strukturze oraz tego co logicznie dało się wytłumaczyć podobało mi się i mając na uwadze, że to debiut autora uważam, że pomysł był dobry, ale liczyłabym na większe emocje, którymi bohaterowie powinni oddziaływać na odbiorcę.

Tajemnicza wyspa i podejrzanie zachowujący się jej mieszkańcy to dobry punkt wyjścia dla powieści grozy, a choć brzmi to nieco fantastycznie, to tak naprawdę w “Zostawcie nas w spokoju” Jimmy’ego Juliano wcale takie nie jest - wątki nadprzyrodzone są bardzo delikatne, tak naprawdę wyraźniej ujawniają się dopiero pod koniec powieści, a większa jej część to zgrabne balansowanie na granicy thrillera. Opowieść toczy się dwutorowo, a czas, jakie je dzieli, to niecałe dwa miesiące. Brat i siostra, siostra w żałobie po stracie swojego dziecka odwiedzająca dziwną wyspę i brat tropiący historię jej zaginięcia. Poprzez to autor doskonale porusza problem przejścia przez proces żałoby, tego, jak czasami łatwo wpaść w pułapkę kurczowego trzymania się przeszłości i jak trudno jest wykonać ten pierwszy krok naprzód. To jednak tylko jeden ciekawy wątek, jaki się przez historię przewija, jak i tylko jedna z bohaterów, jakie swoją opowieść tutaj snują. Bo mamy też wgląd w młode pokolenie, dziewczynę wychowaną na wyspie, która nawiązuje pewną nić z przyjezdną. Wyspie dziwnej, w której aura tajemniczości, niepokoju dobrze buduje klimat tak pożądany w powieści grozy. Autor dobrze bawi się znanymi motywami, wikła w swoją historię legendy i stare wierzenia, a formę przekazu uatrakcyjnia nie tylko przez różne perspektywy, ale także przez wplecenie w nie listów, wymian SMSów i nagrań z wywiadów. Naprawdę dobra kreacja psychologiczna postaci, jak i warstwa refleksyjna to wyjątkowo mocne strony tej powieści. Ciekawa jestem jak wypadnie jej ekranizacja, która właśnie jest przygotowywana, chętnie też sprawdzę drugą powieść autora, kiedy zostanie już wydana, gdyż czuć, że Jimmy Juliano dobrze odnajduje się w słowie pisanym i snuciu opowieści zarówno z perspektywy dorosłych, jak i bohaterów nastoletnich.

Są takie miejsca, które istnieją niczym pęknięcia w czasoprzestrzeni, gdzie wskazówki zegara zatrzymały swój bieg, a teraźniejszość nie ma wstępu. Takim właśnie miejscem jest odosobniona wyspa Clifford z powieści Jimmego Juliano. "Zostawcie nas w spokoju" - to horror, który nie epatuje krwią i przemocą, a mimo to wkrada się pod skórę czytelnika, pozostawiając tam niepokojący chłód na długo po przewróceniu ostatniej strony.

Historia rozpoczyna się od intrygującego odkrycia. Willow Stone, kobieta pogrążona w żałobie, znajduje na podłodze pokoju swojego zmarłego syna tajemnicze słowa: "Wyspa Clifford". To miejsce o którym nigdy wcześniej nie słyszała, choć nie znajduje się aż tak daleko od jej domu. Prosta wskazówka staje się początkiem mrocznej podróży, która poprowadzi bohaterów - i nas, czytelników - przez labirynt zagadek, niepokojących rytuałów i niewypowiedzianych sekretów.

Juliano mistrzowsko buduje obraz wyspy Clifford - miejsca, które na pierwszy rzut oka wydaje się osobliwą społecznością odrzucającą współczesność. Mieszkańcy ubierają się w stylu lat 90., unikają nowoczesnych technologii i - co najbardziej uderzające - każdego wieczoru rytualnie oglądają pościg O.J. Simpsona. Czas na wyspie zatrzymał się w 1994 roku, jakby wskazówki wszystkich zegarów zostały unieruchomione w jednym momencie, a mieszkańcy nie potrafili (lub nie chcieli) ruszyć dalej.

To właśnie ta atmosfera pozornej niewinności w połączeniu z mrocznym, niewypowiedzianym zagrożeniem stanowi o sile książki. Juliano swoim plastycznym warsztatem pisarskim w wyjątkowy sposób oddziałuje na wyobraźnię, bez brutalności i rozlewu krwi (przynajmniej na początku...). Wystarczy powracający motyw zaciągniętych na noc zasłon i tajemniczego zakazu patrzenia przez okno po zmroku, by poczuć gęsią skórkę. Co czai się w ciemnościach wyspy Clifford? Dlaczego wszyscy mieszkańcy powtarzają jak mantrę te same ostrzeżenia?

Pod warstwą tajemnicy i niepokoju kryje się przejmująca metafora żałoby. "Zostawcie nas w spokoju" to nie tylko historia o nadprzyrodzonym zagrożeniu - to opowieść o niemożności pogodzenia się ze stratą, o desperackim pragnieniu, by zatrzymać czas i odzyskać choćby cień tego, co utracone. Wyspa Clifford, zamrożona w czasie, staje się fizyczną manifestacją tego pragnienia - miejscem, gdzie przeszłość i teraźniejszość istnieją obok siebie, a granica między życiem a śmiercią rozmywa się jak kontury wyspy we mgle.

To książka dla tych, którzy cenią atmosferę ponad zawrotne tempo akcji, subtelność ponad drastyczność. Wyspa Clifford, ze swoimi dziwnymi rytuałami i tajemnicami, pozostaje w pamięci jak sen, który wydawał się zbyt rzeczywisty - niepokojący, lecz fascynujący.

Dla miłośników horrorów psychologicznych, które bardziej niepokoją niż straszą, powieść Juliano będzie prawdziwą ucztą. To literatura, która nie tylko przeraża, ale też skłania do refleksji nad tym, co naprawdę oznacza puszczenie przeszłości - i jaką cenę płacimy, gdy nie potrafimy tego zrobić.

Raczej nie sięgam po horrory, ponieważ nie jest to gatunek, w którym czuję się dobrze. Nie ma między nami chemii. Jednak miałam ochotę przeczytać coś innego i w ten oto sposób skusiłam się na książkę Juliano.

Wyspa Clifford i ludzie tam mieszkający są ofiarami "zatrzymania się w latach dziewięćdziesiątych" przez wydarzenia, które miały miejsce w tamtym okresie. Osoba z zewnątrz od razu widzi, że coś jest nie tak. Stare telewizory, magnetowidy, ubrania, samochody, powtarzające się codzienne czynności o stałych porach... Teoretycznie nie brzmi to tak strasznie. Jednak zagłębiając się w tę historię czuje się niepokój i może trochę dezorientację.

Willow zniknęła na wyspie Clifford i to tam jej brat, dziennikarz, wybiera się, by poznać prawdę na temat siostry. Czy w ogóle żyje? Co się wydarzyło? Ludzie zamieszkujący wyspę są na pozór pomocni, ale też nie mają oporów w pokazaniu, że jesteś niemile widziany. Powody są różne, a nawet zaskakujące.

"Zostawcie nas w spokoju" na pewno przypadnie do gustu czytelnikom lubiącym duszny klimat, który towarzyszy niepokojącym zdarzeniom i ludziom mającym wiele twarzy. Byłam ciekawa do czego dąży ta historia, byłam czujna a jednocześnie chciałam być mocno zaskoczona tym, co tu się działo. Przez rozłożenie w czasie czytania nie do końca poczułam tę historię. Nie wgryzłam się, nie poczułam większych emocji, choć mocno na nie liczyłam, co nie oznacza, że nie potrafię przedstawić plusów powieści i zachęcić Was do przeczytania.

Historia przedstawiona z kilku perspektyw poszerza obraz wyspy Clifford, jej mieszkańców i osób, które dopiero na nią przybywają. Na przestrzeni kilkudziesięciu dni poznaje się Willow, Harpera, Lilly oraz innych mieszkańców Clifford, a także przeszłość, która wyjaśnia początki tego, co dzieje się na wyspie. Fabuła urozmaicona o listy, smsy czy też artykuły uatrakcyjnia lekturę.

"Zostawcie nas w spokoju" przypadnie do gustu fanom książek o dusznym, klaustrofobicznym klimacie. U mnie nie wywołała większych emocji, ale oceniam ją jako dobrą książkę.