Zimowa Księga Ludmiły

Zbliżają się święta Bożego Narodzenia, kolejne, które Emilia spędzi samotnie. Dla takich osób jak ona, którzy nie posiadają bliskich, jest to naprawdę trudny czas. Jednak ona się już do tego przyzwyczaiła. Jej życie na co dzień również jest samotne, jednocześnie dość spokojne.

Pewnego dnia wszystko zaczyna się zmieniać. W księgarni, która należy do Emilii, przychodzi mała dziewczynka. Łucja szuka pewnej książki, jest dla niej bardzo ważna, ponieważ pomoże jej poznać tajemnice domu, w którym mieszka. Czy ją odnajdzie? Jakie tajemnice odkryje? Jak to wpłynie na życie Emilii? Czy kobieta spędzi kolejne święta samotnie?

Książkę czytamy w dwóch perspektywach czasowych. Dowiadujemy się, co się dzieje w teraźniejszości, ale również cofamy się wiele lat wcześniej, poznając inną historię. Takie rozwiązanie zdecydowanie mi się podobało, pozwoliło wiele zrozumieć, wyjaśniło wiele tajemnic.

Mnie książka się podobała. Historia w niej była dość ciekawa, wciągająca, a podczas czytania wywoływała emocje. Akcja sprawnie poprowadzona może nie bardzo szybka, jednak na pewno nie była wolna czy też nużąca. Znalazłam w niej zwroty, które mnie potrafiły zaskoczyć.

Bohaterów mamy więcej niż jednego, dlatego nie mogę wam o nich więcej powiedzieć, jednocześnie nie zdradzając zbyt wiele z fabuły. Powiem tylko tyle, że nie zależnie od tego, którą historię czytamy (czy w czasach obecnych, czy tą wiele lat wcześniej) są oni naprawdę ciekawi, dający się lubić.

„Zimowa księga Ludmiły” to książka, z którą spędziłam miło czas i ze swojej strony polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Poznajemy Emilię, kiedy zbliżają się kolejne święta Bożego Narodzenia, a ona ma dylemat - czy spędzić je z rodziną, czy może samotnie? Pewne wydarzenia z przeszłości powodują, że nasza bohaterka nie za bardzo utrzymuje kontakt z rodziną. A to przekłada się na jej niezdecydowanie do wyjazdu na święta. Ta młoda kobieta pracuje w księgarni i pewnego dnia poznaje nastoletnią Łucję. Pomaga jej w odnalezieniu pewnej książki, a przy okazji poznaje jej brata i okazuje się, że jego to już kiedyś poznała. W między czasie okazuje się, że Łucja z bratem i Emilią próbują rozwiązać zagadki, które prowadzą ich do poznania przeszłości Ludmiły. Ale kim jest owa Ludmiła? I co ją łączy z naszymi bohaterami? Czy młodzi ludzie rozwikłają wszystkie zagadki? I jak w końcu spędzi święta Emilka?

Powiem Wam, że nie spodziewałam się takiej historii! Są tu losy bohaterów w czasie teraźniejszym, ale też w w czasie przeszłym, z tym że raz cofamy się trochę, zaledwie kilka, kilkanaście lat, a innym razem mocniej, bo o kilkadziesiąt lat. Więc całość jest na 3 płaszczyznach czasowych. I jest opisana z perspektywy dwóch bohaterek - Emilii i Ludmiły. Przyznam się, że z początku przez te zmiany czasowe lekko gubiłam się, ale potem załapałam co i jak, i z kim, no i już czytało mi się dużo lepiej. Autorka porusza tutaj temat wojny i tego, jak ludzie sobie musieli radzić, ale też czego się bali i jak byli zdeterminowani czasami. Przez każdą wojnę ludzie tracą nie tylko domy, nie tylko cały dobytek, ale też swoich najbliższych. Tutaj autorka pokazuje, że nadziei nie warto tracić, bo zawsze jest taka mała tląca się iskierka na odszukanie swoich bliskich. Ktoś tu kogoś odnajdzie, a komuś to się nie uda, ale kto i kogo, to już sami doczytacie. Zdradzę tylko, że niektórzy bohaterowie byli bardzo zdeterminowani w swoich poszukiwaniach. Ale bohaterowie będą poszukiwać nie tylko osób, ale też swoich skrywanych na dnie serca emocji i uczuć. To będą też mega bolesne, ale i radosne zarazem poszukiwania. Mamy tutaj też trudne relacje matki z córką, są pewne nieprzepracowane problemy z przeszłości, są straty, są rozstania, jest też miłość różnego rodzaju. No i te tajemnice, zagadki z przeszłości, ach... Są chwile lepsze i gorsze, ale historia Was wciągnie.

Nie ma sposobu, aby się od tej książki oderwać. Jest taka piękna, ciepła i niosąca gasnącą nadzieję, oraz małe światełko w tunelu dla wytrwałych. To tutaj dzieje się prawdziwa magia, jakby każda strona posypywała nas niewidzialnym puchem w który tchnęła tylko dobre uczucia. To niesamowite, że można mieć tak hipnotyzujące pióro! Ile tutaj wrażliwości, to tylko krople wody w morzu mogą opowiedzieć. Tylko jeden płatek śniegu, który widział aż za dużo, gdy zziębnięta kobieta niosła ostatkiem sił kwilące maleństwo w koszyczku. Czy wy byście przyjęli takich podróżników? Czy wasze serce udzieliło by im pomocy?

Czas w książce potrafi iść własnym biegiem, ale i się zatrzymywać. Raz wchodzimy w czas dawniejszy, a innym razem obecny, gdzie poznajemy losy kobiety, której widok starych książek zatrzymał na dłużej. Jedna niezwykła niedokończona książka potrafiła zwrócić jej uwagę, gdyż w domu posiadała identyczny egzemplarz. Podmuch wiatru sprawił, że ujrzała zapytanie o zatrudnienie i tak miejsce pełne zapomnianych i niechcianych książek zatrzymało ją na dłużej, na lata. Postacie zauważają, że w takie miejsca witają tylko tacy, którzy poszukują w życiu magii. Choćby dwie starsze kobiety, czy też jedna, inna, poszukująca ważnych dla niej informacji. Nade wszystko, choć sama nie wie dlaczego, osoba, która z nią kiedyś mieszkała zahipnotyzowała ją swoim pochodzeniem. Ogromnie pragnie poznać jej życie, choć z początku nie tłumaczy nam dlaczego. W ten sposób będą pojawiali się kolejni bohaterzy, skąpani w zimowym puchu, nie pojawiający się bez przyczyny. To tam padną pytania odnośnie świąt bożego narodzenia i ich rodzin, które czasem więcej dzieli niż łączy, lecz te tamy można zawsze zburzyć. To tutaj będąc młodym można spotkać się z niezrozumieniem rodziców. Oraz to tutaj można doceniać obecność jednego z nich, podczas gdy drugie odchodzi z różnych powodów. Dosłownie, nie ma słów by opisać jak bardzo mnie urzekła! Jeśli posiadasz wrażliwą duszę, jesteś czuły na smutki innych, a przy tym chcesz odczuwać wieczną nadzieję, to przeczytaj ją. A później podziękujesz mi w myślach, że ci ją poleciłam:-)

“Zimowa Księga Ludmiły” rozpoczęła moją tegoroczną przygodę z książkami, w klimacie Bożego Narodzenia.

W najnowszej książce Anny Bichalskiej poznajemy historię Ludmiły, Emilii i Łucji. Ludmiła jest silną i mądrą kobietą. Już od najmłodszych lat musiała stać się dorosła, aby stawić czoła wojnie, stracie i temu, co przyniesie przyszłość. Swoim doświadczeniem potrafi dzielić się z tymi, którzy najbardziej tego potrzebują. Emilia jest młoda, jednak skryta i nieufna. Dystans, jaki zachowuje wobec ludzi, jest wręcz namacalny i tylko nieliczni potrafią sobie z nim poradzić. Łucja to jedenastoletnia dziewczynka, która już od najmłodszych lat musiała zmierzyć się ze stratą. Mimo tego jest ciekawa świata i żądna przygód. Ścieżki tych trzech kobiet przecinają się w najtrudniejszych momentach ich życia. Każda z nich reprezentuje inne pokolenie, tak więc inne doświadczenia i wspomnienia, które razem tworzą niezapomnianą przygodę.

Nie jest to pierwsze spotkanie z twórczością autorki, jednak dopiero teraz miałam okazję poznać powieść dla dorosłego czytelnika, gdyż wcześniej w moje ręce trafiały tylko książki dla dzieci. Literaturę dziecięcą autorki uważam za bardzo uroczą i pouczającą. Jednak to właśnie “Zimowa Księga Ludmiły” skradła moje dojrzałe serce. Anna Bichalska zabrała mnie w cudowną i wzruszającą podróż międzypokoleniową. Każda z bohaterek przedstawia swoje życie na różnych etapach swojego życia. Ludmiła, Emilii i Łucja podzieliła się ze mną wieloma problemami, z którymi przyszło im się zmierzyć. Poznałam, czym może być związek zbudowany na fundamentach tęsknoty i braku akceptacji. Ale również mogłam ujrzeć świat oczami dziecka i nastolatki, która boryka się ze startą i niskim poczuciem własnej wartości. Wszystko to zostało wplecione we wciągającą opowieść detektywistyczną, która niesie nadzieję i duże pokłady niewykorzystanej miłości.

Po poznaniu „dorosłej” odsłony Anny Bichalskiej wiem, że na pewno skuszę się na kolejne powieści jej autorstwa. To, co przeczytałam i zobaczyłam oczami wyobraźni w książce “Zimowa Księga Ludmiły”, dostarczyło mi wielu wzruszeń i niezapomnianych wrażeń. Uważam, że nie mogłam lepiej zacząć książkowego okresu bożonarodzeniowego. Gorąco polecam!

Papierowy Bluszcz

„Zimowa Księga Ludmiły” to moja pierwsza książka w tym roku o tematyce świąteczno-zimowej. Czytając ją czułam pewną magię. Nie tylko magię płynącą z okresu świątecznego, ale również magię płynącą z starych książek.

Uwielbiam książki, które przenoszą nas w czasie. Tutaj mamy różne linie czasowe, które wzajemnie przeplatają się. Raz jesteśmy w obecnych czasach, a za chwilę autorka zabiera nas do czasów wojennych i powojennych. Bez względu na to, w którym roku się znajdziemy jest zima.

Książka czyta się bardzo przyjemnie, ale wymaga ona większego skupienia. Główna bohaterka, Emilka, to kobieta, która całe życie czuje się samotna. W szkole nie lubiono jej, z rodzicami nie utrzymuje kontaktu, z mężem rozstała się. Chcąc zacząć wszystko od nowa rozpoczyna pracę w klimatycznej księgarni. Któregoś dnia odwiedza ją Łucja. Dziewczynka szuka pewnej książki. Chce poznać tajemnicę domu, w którym mieszka. Trafia do Biblioteki Bezdomnych Książek, gdzie pomaga je ułożyć. W ten sposób poznaje bliżej Łukasza. Kim była Ludmiła mieszkająca kiedyś z Łucją? Do kogo powinny trafić odnalezione, stare fotografie? Czy Emilka będzie miała dość odwagi by te święta stały się inne? Przekonacie się sami.

Muszę przyznać, że dzięki tej książce poczułam zbliżającą się zimą. Jest to piękna i poruszająca, chociaż czasami smutna historia o nadziei na lepsze jutro. Jest to idealna lektura na długie wieczory. Wprowadza powoli w świąteczny klimat, ale przede wszystkim ujawnia los bohaterów, który na początku wydaje się niejasny, ale w trakcie czytania wszystkie elementu puzzli wskakują na swoje miejsce tworząc piękną historię.

Emilia po nieudanym małżeństwie, postanawia wyjechać z miasta. Nogi same zaprowadzają ją do niewielkiego miasteczka i urokliwej księgarni w której zaczyna pracę. Nie przypadkowo wybrała to miasteczko gdyż przed laty mieszkała tu Ludmiła, którą Emilia znała. Ludmiła pozostawiła po sobie Księgę Zagubionych Baśni, lecz ostatnie strony zostały wyrwane i nie wiadomo co się z nimi stało. Kiedy w księgarni zjawia się Łucja, młoda dziewczynka, która szuka pewnej książki, Emilia pomaga jej w poszukiwaniach. Przełożona Emilii obiecała znajomemu iż pomoże mu uporządkować po jego zmarłym ojcu Bibliotekę Bezdomnych Książek lecz sprawy rodzinne nie pozwalają jej na to, jednak Emilia proponuje swoją pomoc. Okazuje się, że z Łukaszem już się kiedyś spotkali a Łucja to jego siostra. Jakby mało było przypadków to Łukasz z opowieści ojca znał Ludmiłę.

Jak potoczy się relacja Emilii i Łukasza?

Jakie tajemnice z przeszłości wyjdą na jaw?

Czy odnajdą się zaginione strony z księgi baśni?

Rozczulająca historia z nutką magii świąt Bożego Narodzenia. Powieść toczy się na kilku płaszczyznach czasowych i możemy o wiele więcej dowiedzieć się o losach Ludmiły oraz Emilii. Historia rozwija się powoli, płynie swoim niepowtarzalnym tempem i to jest w tej opowieści cudowne, takie naturalne, takie urocze. Książka wywołuje również wiele emocji, od radości po smutek, od śmiechu po wzruszenie a także intryguje swoją opowieścią i tajemniczością. Książkę przeczytałam w mgnieniu oka i nie mogłam się rozstać z bohateram. Najbardziej złapało za serce miłość bohaterów do książek i zachwyt nad nimi.

Przepiękna i jedyna w swoim rodzaju powieść z nutką magii świąt. Polecam z całego serca