Zginę bez Ciebie

Zapraszam do powieści kryminalnej pt. "Zginę bez Ciebie" autorstwa Roberta Ostaszewskiego.

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Harde

W Ciechanowie, małym miasteczku do prowincjonalnej jednostki policji trafia sprawa nastoletniej samobójczyni. Jest nią Jowita Dudek, córka wiceprezydenta, bezproblematyczna, miała iść na studia prawnicze. Jaką skrywała tajemnicę życia, dlaczego to zrobiła? Pod Koniec zeszłego roku miał miejsce podobny incydent, próba samobójcza uczennicy Anny Jurkowskiej. Co dzieje się w murach szanownej powszechnie szkoły, której uczennice ostatnio podejrzanie często mają dość życia? Głównodowodzącym jest inspektor Gajowniczek, dla niego sprawa jest zamknięta to samobójstwo. Jednak podkomisarz Konrad Rowicki nie odpuszcza, nadal prowadzi dochodzenie. Okazuje się, że oprócz Anny Jurkowskiej, którą odratowano i Jowity Dudek, która zmarła, w ciągu dwóch ostatnich lat jeszcze dwie dziewczyny popełniły samobójstwo. Wszystkie uczyły się w ciechanowskich liceach. Czyżby samobójstwa były przypadkiem, kto długo i skutecznie dręczył dziewczyny i zmusił do samobójstw? Kim był amator filmików porno? Czyżby były chłopak Jowity Patryk Stawarczyk? Nastolatki chodziły na warsztaty teatralne, które prowadził Dariusz Jakubas, prowincjonalny animator kultury. Może to on okaże się dręczycielem nastolatek?

Po raz kolejny autor Robert Ostaszewski wciąga czytelnika w swój świetny kryminał i jak zwykle zaskakuje zakończeniem. W powieści wtrącone są krótkie zapiski depresjoholika, z których bliżej poznajmy głównego bohatera kryminału. Nie brakuje również wspaniałego klimatu małomiasteczkowego Ciechanowa między innymi ciechanowskiego Lazurowego Wybrzeża, pl. Kościuszki, ulicy Warszawskiej zamienionej na deptak, knajpy na Kazimierzu... Miasto wyzwala ciągi wspomnień. Tragedie samobójstw to wciąż wstydliwe sprawy. Gnębienie i prześladowanie kruchej i wrażliwej osoby może doprowadzić do desperacji i dalej. Te dość częste sprawy, znęcanie psychiczne, stalking to wciąż historie, nieoswojone przez system.

Samobójstwo… i to córki wiceprezydenta miasta! Mogłoby się wydawać, że łatwo pójdzie, ale oczywiście pojawiają się komplikacje…. Czy Podkomisarz Rowicki rozwikła sprawę?

Dlaczego sięgnęłam po te książkę? Wiadomo - kocham kryminały! 🙂

Wsiąkamy w klimat małej miejscowości, a dokładnie Ciechanowa. Rzeczywistość jest szara, senna, mroczna, rozwleczona. I to mi trochę przeszkadzało. Liczyłam na wartką akcję, a niestety takiej tutaj nie znalazłam. Nie mówię jednak, że to była zła książka, pokusiłabym się nawet o stwierdzenie, że była w pewnym sensie inna, jakby spowita mgłą. Okładka idealnie odwzorowuje klimat jaki panuje w tej książce.

Dużym plusem jest to, że autor w moim odczuciu wszystko dokładnie przemyślał. Nie ma fragmentów, które nic nie wnoszą do całości historii. Tutaj każdy element układanki ma swoje sprecyzowane miejsce.

Sam podkomisarz Rowicki można by powiedzieć typowy, trochę jakby znudzony życiem facet, ale inteligenty i stanowczy, choć nie ukrywam, że momentami irytował mnie. Jego przeszłość nie mieni się w kolorach tęczy i może dlatego, aż bije od niego smutek i rozżalenie. A dodatkowo sprawa, którą prowadzi cały czas przypomina mu o dawnych czasach, które odsłania przed nami w „zapiskach depresjoholika” (sama nazwa jest już dobijająca!)

Jest to pierwszy tom z Podkomisarzem Konradem Rowickim, co czeka mnie w drugim -„Śmierć last minute”? Nie ukrywam, że tytuł jest bardzo frapujący 😉

"– A pan tak może zabie­rać sobie te tele­fony? To prze­cież pie­nią­dze kosz­tuje – wresz­cie ra­czy­ła się ode­zwać, choć aku­rat w tym momen­cie le­piej by­ło­by dla niej, gdyby kon­se­kwent­nie mil­czała.

– Oczy­wi­ście. Mogę rów­nież i panią za­brać ze sobą na ko­men­dę, choć nie­ko­niecz­nie w rekla­mówce – uśmiech­ną­łem się sze­roko."

Podkomisarz Konrad Rowicki dostaje do wyjaśnienia sprawę samobójstwa córki wiceprezydenta miasta i wydaję się, że to będzie rutynowe śledztwo, jednak jak możemy się spodziewać, pojawiają się komplikacje.

Przyznam, że lektura "Zginę bez Ciebie" poszła mi dosyć szybko, mimo, że mam do niej parę zarzutów, a w sumie jeden, ale za to kluczowy.

Zacznę od tego co mi się podobało, a mianowicie kreacja głównego bohatera, który właściwie już niczego od życia nie oczekuje, wciąż stara poradzić sobie z tragiczną przeszłością, a jedyne czego chcę, to żeby wszyscy dali mu święty spokój. Miałam wrażenie, że to ten typ człowieka, w którego głowie cały czas coś się dzieje, że jego mózg jest w ciągłej gotowości, pełen ciętych i inteligentnych ripost. Według mnie najmocniejszym punktem tej historii są rozdziały zatytułowane "Zapiski depresjoholika", które co tu dużo mówić są po prostu świetne.

Druga rzecz, która zwróciła moją uwagę to wiarygodne oddanie atmosfery niewielkiego miasta, gdzie wszyscy się niby znają, ale tak naprawdę nic o sobie nie wiedzą.

Jednak tak już wspomniałam ta książka, ma jedną poważną wadę, a mianowicie brak w niej jakiegokolwiek napięcia, a jest to kryminał. I nie zrozumcie mnie źle, ja nie muszę mieć akcji pędzącej "na łeb na szyję", ale muszę być przynajmniej odrobinę zaintrygowana, a tutaj wątek kryminalny, po pewnym czasie, przestał mnie w ogóle interesować. Wedlug mnie najciekawiej pod tym względem wypadły sceny rozgrywające się w klinice psychiatrycznej, ale jest ich raptem dwie.

Podsumowując, nie jest źle, ale zabrakło mi odrobiny pazura.