Zemsta rodziców

Nastolatka, dręczona przez jednego z uczniów popełniła samobójstwo, ponieważ nikt odpowiednio wcześnie nie zareagował. Lokalna społeczność dobrze zna jej oprawcę i chociaż wszyscy obarczają go winą, chłopak nie ponosi żadnych konsekwencji swojego zachowania. Co więcej, szybko znajduje kolejną ofiarę.

Rodzice Jacoba szybko zauważają, że ich syn z dnia na dzień stał się mocno wycofany. Aktywny dotychczas chłopak unika rozmów i wymyśla sobie kolejne choroby, chcąc w ten sposób uniknąć szkoły. Przypadkiem ojciec zauważa na ciele syna rozległe siniaki. Pod naporem rodziców chłopak przyznaje się, że został kolejną ofiarą Masona. Interwencja w szkole oraz w domu nastolatka owocuje eskalacją jego zachowań w stosunku do Jacoba. Bezsilni rodzice decydują się na radykalny krok i sami postanawiają wyeliminować zagrożenie, jednak sytuacja znacząco wymyka się spod ich kontroli.

Autor, Daniel Hurst w swoim nowym tytule porusza nader aktualne zagadnienie, jakim jest przemoc rówieśnicza. Fabuła skrywa sporo podpowiedzi odnośnie do alarmujących symptomów, tak często ignorowanych przez otoczenie, co w mojej ocenie czyni ten tytuł wartym uwagi. Nie jest to jednak historia od początku do końca utrzymująca czytelnika w oczekiwanym (jak na ten gatunek) napięciu. Momentami “Zemsta rodziców” jest nieco przewidywalna, chociaż… Sprawdźcie sami!

Książka zamiast kwiatka

"Zemsta rodziców" Daniel Hurst

Z pewnością książka ta skłania do refleksji nad tym, jak daleko bylibyśmy w stanie się posunąć, aby chronić swoje dzieci i czy zemsta jest właściwą odpowiedzią na przemoc.

Autor przypomina tu o problemie przemocy szkolnej, często bagatelizowanej przez dorosłych - nauczycieli, rodziców, a nawet policję. Widziałam oczami wyobraźni jak młody chłopak staje się ofiarą szkolnego dręczyciela, a znieczulica społeczna i brak reakcji ze strony instytucji prowadzą do eskalacji tej przemocy. Co ciekawe zazwyczaj tacy oprawcy nie są nowicjuszami, a rodzice dręczonego dziecka są w zasadzie bezradni, choć próbują wszelkimi sposobami go powstrzymać. Trafiają jednak na mur obojętności.

Decyzja o wymierzeniu sprawiedliwości na własną rękę, choć drastyczna, była dla mnie zrozumiała. Jako matka łatwo mogłam się wczuć w ich sytuację - ich strach i determinacja były niemal namacalne.

Temat jest na pewno bardzo ważny i aktualny, ale sam sposób jego przedstawienia pozostawia wiele do życzenia. Fabuła rozwijała się wolno, a pierwsza część książki skupiała się głównie na rozterkach i bezradności rodziców chłopca. Choć zrozumiałe jest, że autor chciał pokazać emocjonalne napięcie i stopniowe narastanie gniewu, to jednak bardzo się to dłużyło.

Zakończenie, choć dramatyczne, nie wywołało u mnie efektu "wow". Finałowe rozwiązanie wydawało się zbyt łatwe do przewidzenia. Myślałam też że bardziej mną to wstrząśnie.

Na pewno ze względu na temat warto sobie tę książkę przeczytać, choć jej potencjał według mnie nie został w pełni wykorzystany. Najlepiej jednak wyrobić sobie własne zdanie.

Czy zrobiłbyś wszystko, żeby chronić swoje dziecko? Czy zemściłbyś się na tym kto wyrządził mu krzywdę?

Sara i Guy są zwyczajną brytyjską rodziną , mieszkają w domu, który jest spełnieniem ich marzeń i doczekali się dwójki dzieci, które bardzo kochają.

Gdy ich piętnastoletni syn Jacob zaczyna się dziwnie zachowywać rodzice są wyraźnie zaniepokojeni.

W końcu sytuacja zaczyna eskalować , a chłopak trafia do szpitala po wyjątkowo poważnym pobiciu, którego sprawcą jest Mason Burton.

Okazuje się, że trzy lata wcześniej jego działania doprowadziły do samobójstwa dwunastoletniej Zoe Atkinson.

Małżeństwo postanawia wziąć sprawy w swoje ręce i uprowadza młodocianego dręczyciela.

Jednak wykonanie zadania i realizacja planu nie są takie proste...

Kilka dni później przypadkowy spacerowicz wyprowadzający psa odnajduje zwłoki młodego Burtona w opuszczonym magazynie.

Kto zabił? Jakie motywy nim kierowały?

Czy zdesperowani rodzice posunęli się o krok za daleko?

Czy wszyscy wyjdą z tej historii bez szwanku?

Było to moje pierwsze spotkanie z piórem Daniela Hursta i naprawdę świetnie się bawiłam poznając tę historię.

Autor niezwykle umiejętnie odmalował portrety psychologiczne swoich bohaterów i targające nimi emocje.

Fabuła zaś trzymała w napięciu od pierwszego przeczytanego rozdziału, aż do samego zakończenia książki, którego nie sposób przewidzieć.

Polecam i czekam na kolejne powieści Daniela z zapartym tchem.

Nigdy nie zrozumiemy co tak naprawdę kryje się w drugim człowieku w nim nie dostrzeżemy w pełni jego zamiarów. Wówczas możemy poczuć się bardzo zaskoczeni. Niekoniecznie pozytywnie.

Daniel Hurst zaprasza nas w krótką podróż, która w zapowiedziach sugerowała motywy oparte na thrillerze. Dla mnie jednak był to szczegółowo i sugestywnie opisany dramat rodzinny oparty na głęboko skrywanych urazach. Motywy psychologiczne silnie przebijały się poza całą fabułę i dzięki temu autor wyratował swoją powieść, ponieważ podjęty temat aż prosił się, żeby bardziej zagłębić się w szczegóły i poprowadzić go na większej objętości stron.

Matka zawsze potrafi dostrzec prawdę. Sara od początku wiedziała, że z jej synem dzieje się coś niedobrego. Wiedziała również, że to będzie poważny problem do pokonania. Bała się o niego za każdym razem, gdy wychodził do szkoły, ponieważ był tam chłopak, który obrał go sobie za cel. Próbowali rozwiązać sprawę z jego rodzicami polubownie, ale to tylko pogorszyło sytuację. Sara i Guy doskonale wiedzieli co to za rodzina. I zaplanowali prywatną zemstę.

Przeczytamy o tym do czego jest w stanie posunąć się człowiek w imię rodzicielskiej miłości. Spróbujemy zrozumieć rodziców Jacoba oraz postawić się na ich miejscu. Wyciągniemy własne wnioski oraz przeanalizujemy działania wszystkich stron. Dlatego właśnie wspomniałam, że wadą tej powieści jest niewielka ilość stron – to idealny motyw do rozkładania go na czynniki pierwsze, pozwalający na głęboką interpretację a przez fakt, że wydarzenia szybko się dzieją nie mamy takiej możliwości. Nie zrozumcie mnie jednak źle. To wciąż dobra powieść, która przekonuje do siebie klimatem oraz ciekawymi zwrotami akcji a także głęboko poprowadzoną, złożoną sylwetką postaci.

"Zemsta rodziców" to ciekawa przygoda idealna na leniwe popołudnie. Dynamiczna akcja oraz wydarzenia możliwe do przełożenia na realne życie zapewniają nam kilka godzin udanej zabawy. Duża porcja emocji oraz ciekawe sylwetki postaci połączą się z ludzką bezwzględnością. I chociaż to krótka lektura, to mimo wszystko myślę, że warta uwagi. Działa na wyobraźnię, angażuje w rozgrywane wydarzenia i przyjemnie szokuje w ekscytującym finale.

Jeśli my sami nie staniemy w obronie własnych dzieci, to nikt tego nie zrobi. Czy w razie zagrożenia bylibyśmy w stanie posunąć się tak daleko, że granica stałaby się małym punkcikiem? Cóż... ja wiem, że byłabym zdolna do wielu rzeczy. Czy do wszystkiego? Nie wiem, i obym nie musiała tego sprawdzać.

Rodzice Jacoba podejrzewają, że ich syn stał się ofiarą przemocy. Przemocy ze strony chłopca, dla którego nie jest to pierwsze dręczone dziecko. Policja rozkłada ręce, rodzice oprawcy bagatelizują problem. Jedynymi, którzy chcą coś zrobić są Sara i Guy, rodzice Jacoba. Kiedy Jacob zostaje dotkliwie pobity i trafia do szpitala, chęć rozwiązania problemu przeradza się w żądzę zemsty.

Tak na marginesie, i mam nadzieję, że to tylko fikcja literacka, przerażające jest to, że rodzice dręczycieli nie zdają sobie sprawy z tego, ile krzywdy wyrządzają ich dzieci. Do czego są zdolne i jak perfidne potrafią być. Paraliżuje brak reakcji ze strony dorosłych i w sumie takie czekanie na eskalację problemu. A potem pochylanie głów z myślą, jak to się mogło stać?!

W naszym słowniku pojawiło się nowe słowo "bullying". Jest to rodzaj przemocy fizycznej i psychicznej, który dotyka słabsze osoby. Jak poważny jest to problem pokazuje fakt, że Światowa Organizacja Zdrowia stwierdziła, że jest to jedno z najpoważniejszych zagrożeń dla zdrowia psychicznego, zwłaszcza dzieci oraz młodzieży.

Dlatego też jestem wkurzona, że historię z takim problemem spłycono do miałkich rozmyślań i rozciągniętych jak guma do żucia rozważań, czy pomóc, jak, co zrobić, ale czy na pewno itd...

Przez większą część książki towarzyszyły mi emocje jak na grzybach. Jedynymi momentami, w których chciałam przewracać kartki było pobicie Jacoba i sytuacja w magazynie.

Nawet fajny plot twist, którego nie przewidziałam nie ratuje tej historii.

Polecam, chociaż nie jest to thriller a raczej sensacja.

"JAK DALEKO SIĘ POSUNIESZ, BY CHRONIĆ WŁASNE DZIECKO?"

Ile jesteś w stanie poświęcić, aby mu pomóc? Czy w takiej sytuacji istnieją jakieś granice?

Matczyny instynkt podpowiada Sarze, że jej nastoletni syn ma kłopoty. Przestał spotykać się ze znajomymi, nie chce chodzić do szkoły i stał się zamknięty w sobie. Kobieta razem ze swoim mężem próbuje z chłopakiem rozmawiać, oferując mu wsparcie w każdej sytuacji. Po wielu rozmowach w końcu Jacob wyjawia, że jest gnębiony w szkolę, a co więcej jego oprawca kilka lat wcześniej uwziął się na pewnej uczennicy, która z rozpaczy popełniła samobójstwo.

Rodzice Jacoba są przerażeni, podejmują się próby porozmawiania z matką i ojcem młodocianego dręczyciela, niestety z marnym skutkiem, bo tamci nie widzą problemu. Pewnego dnia Jacob zostaje dotkliwie pobity i trafia do szpitala. To właśnie wtedy rodzicielska rozpacz i bezradność przemienia się w chęć okrutnej zemsty.

Książka krótka, idealna na jedno podejście. Podzielona jest na dwa czasy - ten pierwszy, który miał miejsce przed pobiciem chłopaka, oraz drugi, który opowiadaj o tej tytułowej zemście. Przyznam Wam, że opis mnie zaitrygował i od początku chciałam poznać tę historię. Zupełnie nie wiedziałam, czego mogę się spodziewać, ponieważ nie miałam doczynienia z poprzednią książką autora, więc podeszłam do tego z czystą głową, gotowa na nowe wrażenia.

No i cóż... ta pierwsza część tej historii mnie wynudziła. Czytamy tu głównie o tym, jak rodzice Jacoba dowiadują się o jego prześladowaniu i podejmują marne próby pomocy synowi. To wszystko ciągnie się przez takie dwie trzecie książki. Zakańcza to moment pobicia chłopaka i to, jak trafia on do szpitala. I w tym momencie, gdy rozpooczyna się ta druga część tej historii, pojawia się we mnie nadzieja, że w końcu coś się zacznie dziać. Zaczęło, w jakimś niewielkim stopniu. Rodzice, Sara i Guy, obmyślają plan zemsty na nastolatku, który dręczy ich syna i wcielają go w życie. Jednak nie kończy się to tak, jak sobie zaplanowali. W zasadzie sami nie wiedzą, kto oprócz nich wziął w tym udział. Są przerażeni, bo o ich złych zamiarach dowiedział się ktoś, kto może wyjawić to policji...

Czy spodziewałam się takiej historii? Nie. Jedyna sytuacja, w której się coś działo to powrót pobitego chłopaka do domu. I potem akcja w magazynie, ale to trwało dosłownie moment. Większa część książki to po prostu myśli i rozterki przerażonych rodziców. Także jeśli szukacie mocniejszych wrażeń to "Zemsta rodziców" ich nie dostarczy.

Tematyka tej książki jest trudna, ale i ważna. W dzisiejszych czasach hejt jest niestety bardzo powszechny i niektórzy nie są w stanie sobie nawet wyobrazić ile krzywdy może on wyrządzić drugiemu człowiekowi. Nie wspomnę już o przemocy fizycznej... Najbardziej na to podatne są dzieci i nastolatkowie w szkołach, gdzie wszystko toczy się innym rytmem. Dlatego my, rodzice, bądźmy ostrożni i przede wszystkim rozmawiajmy ze swoimi pociechami, aby wiedziały one, że mogą na nas liczyć w każdej sytuacji.

Wracając do książki - czyta się szybko, jednak według mnie autor mógł się bardziej postarać. Zabrakło mi tu przede wszystkim emocji, nie odczuwałam ich tu prawie w ogóle. Ta historia jest również przewidywalna, a zakończenie nie powala z nóg.

Czy polecam? Oczywiście. Uważam, że każdy z nas ma inny gust i nie wszystkim podoba się to samo, a opinię o książce warto sobie wyrobić właśnie SAMEMU.

Sara martwi się o swojego syna z którym ewidentnie dzieje się coś złego. Nie jest już tym samym wesołym chłopcem, co zawsze. Po czasie okazuje się, że jest dręczony i zastraszany przez kolegę z klasy. Prześladowca już doprowadził do jednej tragedii i Sara nie może pozwolić, aby jego syna spotkało to samo.

"Zemsta rodziców" to niedługa, ale za to wartościowa historia, która pokazuje, że rodzic tak naprawdę jest w stanie zrobić wszystko dla swojego dziecka, aby tylko czuło się dobrze i bezpiecznie. Sama niedługo zostanę matką i wiem już, że poświęcę naprawdę wiele, żeby tylko moje dziecko było szczęśliwe i nie działa mu się żadna krzywda. Każdy rodzic powinien chronić swoje dziecko za wszelką cenę, nie ważne, czy jest jeszcze małe, czy już dorosłe. Sara i Guy nie byli w stanie patrzeć na to, co się dzieje z ich synem Jacobem i postanowili wziąć sprawę w swoje ręcę. Cała powieść jest przedstawiona z ich perspektywy, dzięki czemu poznajemy ich myśli oraz uczucia w tych trudnych chwilach. Wiemy jak do tego wszystkiego podchodzą, jakie mają rozterki i plan działania. Może niekoniecznie zawsze dobrze postępowali, ale działali także pod wpływem impulsu, nerwów.

Przerażało mnie zachowanie jednego nastolatka wobec drugiego, a najgorsze w tym wszystkim był fakt, że jego rodzice są dokładnie tacy sami.

Fabuła może i jest przewidywalna pod względem tego do czego to wszystko doprowadzi, jednak zakończenie samo w sobie było dla mnie zaskoczeniem. Polecam

,,Musisz zrobić wszystko co w twojej mocy, by chronić swoje dzieci (...) Nie martw się policją, opinią publiczną ani niczym innym. Troszcz się o swoją rodzinę, bo tylko to ma znaczenie. Rozumiesz?"

Tak naprawdę w tej książki można wybrać całą masę wartościowych cytatów, ale postanowiłam, że przedstawię wam ten jeden, moim zdaniem najważniejszy. Bo ile byście byli w stanie zrobić dla swoich dzieci? Czy kochacie je na tyle bezwarunkowo, by nie oceniać ich wyglądu, nie zmieniać na siłę punktu widzenia i w każdym momencie móc zawsze stanąć po ich stronie? Pomimo wszystkiego, zrobić dla nich wszystko? Nawet dopuścić się zbrodni?

Zanim przejdę do bezpośredniej treści, chcę by czytelnik zauważył, że padły w niej bardzo mądre słowa. Pewien mężczyzna daje tutaj przykład, by nie robić sobie niczego z opinii publicznej, bez względu czy jest to rodzina, czy znajomi, czy obcy, lecz by chronić tylko własny domowy krąg. Każdy z nas ma inny punkt widzenia i my sami powinniśmy znać na tyle swoją wartość, by nie pozwolić nikomu wejść z butami do naszego życia. Ktoś ma nam coś za złe? Coś zrobiliśmy nie tak jak chciał? Trudno, to tylko jego problem. Jego opinia nie może zatruwać waszego życia. Nie wolno sobie pozwolić, by zdanie innych miało wpływ na to, jak my się będziemy czuli. To od nas samych zależy co myślimy, co chcemy osiągnąć, co lub kto jest dla nas wartością. To my mamy władzę nad swoim życiem, nie oni. I teraz przerwę.

Historia z książki opowiada o dwóch rodzinach, gdzie jedna jest najgłówniejszą, oddaną z perspektywy matki i ojca chłopca, który nagle zaczyna dziwnie się zachowywać. Robią co mogą, by dowiedzieć się, dlaczego tak się postępuje. Instynkt matki był tutaj niezawodny. Kiedy już wychodzi na jaw, że został pobity i jest dręczony przez chłopaka z sąsiedztwa, rodzice biorą sprawę w swoje ręce. Wpierw chcą polubownie załatwić sprawę, lecz szybko dochodzi do nich, że nigdzie nie ma sprawiedliwości, nawet w świecie policji. Tutaj pojawia się wzmianka o drugiej rodzinie, której córka popełniła samobójstwo, gdyż była dręczona przez tego samego chłopaka, co ich syn. Autor przez moment chciał dać nam zwątpienie, gdyż pokazał punkt widzenia rodziców chłopca, który się znęca. Oni niby również chcą dobrze dla syna, ale następne wydarzenia pokazują, jak niesprawiedliwy jest ich punkt widzenia. Mają swoje sposoby wychowawcze i oby nigdy nikt nie miał podobnych. Nagłośnienie sprawy nastolatka i jego rodziny trafia do mediów społecznościowych, więc ich życie staje dosłownie. Zostają nokautowani przez ludzi, którzy ich osądzają, przez pracodawcę, który odmawia pomocy i dokłada mu zmartwień, jedynie rodzina, która straciła córkę, staje po ich stronie. W przypływie ogromnych emocji, załamania i związanych rąk, gdziekolwiek by się nie udali, biorą sprawy w swoje ręce. Obiecują sobie, że już nigdy przenigdy chłopak z sąsiedztwa nie będzie dręczył nikogo. Jak uważacie, czy będąc pod ogromną presją można myśleć trzeźwo?

Tak naprawdę mamy tu trzy zakończenia książki o których już nic nie powiem. Dodam tylko, że niektórzy potrafią kochać na zabój i nie ważne czy jest się rodzicem, czy dzieckiem...

Nigdy nie róbcie czegoś, czego nie chcecie robić. Nie wierzcie opiniom innym, bo to ich opinie, nie wasze. Żyjcie tak, by wam było dobrze. Jeśli macie ochotę przeczytać tą książkę, to pamiętajcie, że jej wielki przekaz to emocje niepokoju. Oni opisują co robią, o czym rozmawiają i jak radzą się między sobą, by pomóc ich dziecku i by chronić również drugie. Prawdziwa emocjonalna bomba, która mnie urzekła!