Boginie

"Przecież każdy ma prawo być bohaterem swojej historii. Dlatego i ja muszę być bohaterem mojej. Mimo że nie jestem. Ponieważ jestem czarnym charakterem."

Alex Michaelides powraca z najnowszą książką pt. "Boginie". Można się domyślić, bądź nie, iż tytuł i okładka naprowadza na mitologię. I tak właśnie jest. W sposób intrygujący wplótł mitologię w fabułę, życie studentów, profesorów i Mariany, głównej bohaterki.

Widać, że autor poczynił progres w pisaniu powieści i tutaj należą mu się brawa. Ta książka różni się od znanej "Pacjentki", choć dziedzina ta sama, ponieważ główną bohaterką jest psychoterapeutka. Jednak nieprzytłaczająca ilość opisów jest większa i nadaje książce mroczny, tajemniczy klimat.

Nie chcę pisać, co dzieje się w książce, opis wystarczająco dużo zdradza. Natomiast ponownie udało się autorowi wodzić czytelnika za nos. Sprawnie, przez całą powieść jest się naprowadzanym na jeden trop. Czy właściwy? No właśnie. Jest wiele osób wokoło, które mogą mieć coś wspólnego z morderstwami w pobliżu uniwersytetu. Wszystko wskazuje na tę jedną osobę. Na pewno niejeden czytelnik będzie zaskoczony finałem.

Co do głównej bohaterki, nie jest ona barwną postacią. Kobieta nie potrafi poradzić sobie ze stratą męża, obwinia siebie i co rusz powraca do wydarzeń sprzed roku. Wszędzie widzi Sebastiana. Irytowała mnie, choć może nie ze względu na jej żałobę, bo każdy ma prawo przechodzić ją według własnych zasad, ale nie wyróżniała się niczym szczególnym. Prowadzone przez nią śledztwo może i było ciekawe, ale wszędobylskie wciskanie nosa nie każdemu by się spodobało 😉

"Dla takiej chwili jest w greckiej tragedii specjalne określenie: anagnorisis - nagłe rozpoznanie. Jest to moment, w którym bohater w końcu dostrzega prawdę i rozumie swój los, a przecież ona przez cały czas tam była, miał ją przed oczami."

"Boginie" są naprawdę ciekawą książką, która ukazuje, iż tajemnice, zwłaszcza te najskrytsze, nie chcą być przez człowieka znane, widziane. Myśli, że niedopuszczanie do siebie prawdy, nawet tej brzydkiej, uchroni go od złamanego serca, destrukcji wszystkich dobrych uczuć. Jak najbliższe osoby, które uważamy za swoich przyjaciół, mogą okazać się całkowicie innymi ludźmi. Czy gonienie za poznaniem prawdy może okazać się koszmarem? Zdecydowanie.

"Czy to wtedy popełniła błąd? Bogini poczuła się urażona? Persefona okazała się zazdrosna? A może zakochała się w tym przystojnym mężczyźnie od pierwszego wejrzenia i zabrała go, podobnie jak sama została kiedyś porwana, do świata podziemi?"

Czytelnikom została zafundowana niespodzianka w postaci nawiązania do poprzedniej książki autora 😉 W jaki sposób? Przeczytajcie! Mam nadzieję, że wystarczająco Was zachęciłam 😉 Jestem ciekawa kolejnej książki autora i mam nadzieję, że nie trzeba będzie długo czekać.

Dzisiaj krótka recenzja książki na którą czekałam z ogromną niecierpliwością. Mianowicie mowa o „Boginiach” Alexa Michaelides’a.

Zacznijmy od tego, że autor ma niesamowicie lekkie pióro, dzięki czemu książkę czytało się bardzo szybko i dobrze. Rozdziały są krótkie i zawsze kończą się w taki sposób, że czytelnik pragnie odrazu zacząć kolejny.

Jeżeli chodzi o fabułę to tutaj mam mieszane uczucia. Ogólnie całość super ze sobą współgra, jest przemyślana i elementy układanki wskakują na swoje miejsce. Czuć otoczkę tajemniczości, która spowodowana jest nawiązaniem do mitologii oraz sztuki greckiej za co autor ma u mnie ogromnego plusa. Jednak momentami odnosiłam wrażenie, że całość jest dość mocno naciągana, a niektóre wątki potraktowane po macoszemu. Zabrakło mi rozwinięcia wątku stowarzyszenia, z którego w moim odczuciu można było „wycisnąć” zdecydowanie więcej.

Bohaterowie - ich sylwetki były ciekawe jednak chciałabym się skupić przede wszystkim na głównej bohaterce - Marianie, która kompletnie do mnie nie przemówiła. Od samego początku jej zachowania są mało racjonalne i jeszcze mniej logiczne. Jako osoba mająca duże doświadczenie w psychoterapii i leczenia ludzkich zaburzeń powinna zdecydowanie bardziej zwracać uwagę na rzeczy, które całkowicie bagatelizowała. Momentami sama widziałam więcej i z całym śledztwem szłabym w innym kierunku, co koniec końców okazałoby się słuszne. Przez kreacje tej postaci autor ma u mnie ogromnego minusa. Zabrakło mi także napięcia i poczucia niebezpieczeństwa, w które pakowała się kobieta.

Całość ratuje jedynie zakończenie i przedstawienie motywów zbrodni, ponieważ tego akurat się nie domyśliłam.

Podsumowując - książka nie jest zła, ale nie wywarła na mnie efektu wooow. Czekałam na nią długo i bardzo się zawiodłam. Po tak udanym debiucie jakim była „Pacjentka” spodziewałam się czegoś zdecydowanie lepszego. W całej historii tkwi potencjał, którego moim zdaniem autor nie wykorzystał… a szkoda.

Mariana jest terapeutką grupową. Jej siostrzenica, którą przygarnęła, kiedy ta została sierotą, studiuje na Uniwersytecie w Cambridge. Pewnego dnia dzwoni do Mariany i prosi ją, aby przyjechała.

Przyjaciółka Zoe została brutalnie zamordowana. Na uniwersytecie Mariana poznaje profesora Edwarda Fosca. Przystojny i pewny siebie mężczyzna zebrał wokół siebie grupę studentek, którą nazywa Boginiami.

Czar profesora nie działa na Mariane. Wręcz przeciwnie, jest ona pewna, że to ON jest mordercą. A kiedy ginie kolejna studentka z jego grupy, Mariana jest zdeterminowa, aby go zdemaskować.

Czy Mariana widzi coś, czego nie dostrzegają inni? A może mordercy trzeba szukać gdzie indziej?

"Boginie" to najnowsza powieść Alexa Michaelidesa, autora głośnej "Pacjentki". Oczekiwania do nowej książki są więc duże.

Mnie ta historia wciągnęła, choć momentami trochę się wlekła. Pomysl na fabułę jest ciekawy, a intryga bardzo zagmatwana. Jeżeli można się domyśleć kto jest mordercą, to jego motywacji nie sposób rozgryźć. Autor nie daje żadnych wskazówek, po prostu zrzuca bombę na czytelnika na sam koniec.

Co do głównej bohaterki to nie wywarła na mnie pozytywnego wrażenia. Kobieta żyje przeszłością. Cały czas wspomina zmarłego męża. Wszystko się jej z nim kojarzy, czci wspomnienia o nim i nie chce ich zaklucać nowymi. Ma obsesje na punkcie profesora Fosca i z uporem maniaka chce udowodnić mu winę. Trudno uwierzyć, że Mariana jest terapeutką, bo sprawia wrażenie jakby sama potrzebowała terapii.

Książkę czytało mi się szybko. Lubię pióro autora. Na pewno sięgnę po jego kolejne książki. Czy ta książka pobiła "Pacjentkę"? Według mnie nie. Ale nie mogę powiedzieć, że "Boginie" to zła książka. Więc polecam przekonać się samemu.

Myślę, że autor miał trudne zadanie. Na koncie ma rewelacyjny bestseller, więc poprzeczka została postawiona wysoko, tak samo jak oczekiwania czytelników.

"Boginie" to druga po "Pacjentce" wydana u nas książka Alexa Michaelidesa, którego bardzo dużo osób kojarzy właśnie dzięki pierwszej jego książce, która okazała się hitem. Był to thriller i pewnie domyślacie się, że tym razem również jest to właśnie dreszczowiec. Do tego psychologiczny, które ja uwielbiam i tak zbiły mi się dwa argumenty, po których uznałam, że muszę tę książkę przeczytać i dzięki Wydawnictwu WAB i szybkiej wysyłce miałam okazję ją przeczytać i opowiedzieć Wam o niej jeszcze na długo przed premierą. Czemu o tym wspominał? A bo, empik wysyła często wcześniej, więc jeśli ktoś się sugeruje recenzjami, to być może zdąży zamówić i otrzymać swój egzemplarz jeszcze kilka dni przed oficjalnym pojawieniem się go w księgarniach?

No dobrze, ale o czym ta książka właściwie opowiada? Poznajemy główną bohaterkę, Marianę, która jest terapeutką, ale sama zmaga się z potężnym problemem, czyli ze śmiercią męża. Postanawia skupić się na Cambridge, gdzie dzieje się swoją drogą akcja, ale również tam poznała swojego małżonka. I w tym momencie należałoby wspomnieć o drugiej bohaterce, czyli siostrzenicy naszej Mariane, Zoe. Dla niej Camrdige kojarzy się już jedynie z paskudną sceną zabójstwa jej najlepszej przyjaciółki. Co skrywają mury, jakie tajemnice, jakie demony przeszłości? A giną kolejne młode kobiety...

Główna bohaterka od początku mi nieco pachniała lekką desperacją i faktycznie szukając mordercy, którego wydawało się jej, że jest pewna tożsamości, nieco przegina z zatapianiem się we własnej obsesji. No właśnie, tutaj nie powiem Wam nic więcej, ale jakiś powód chęci na siłę rozwiązania sprawy jest.

Jeśli chodzi o samą akcję, to nie jest ona szczególnie szybka, nie pędzimy wraz z bohaterami czym prędzej do rozwikłania zagadki, ale to tylko powoduje, że napięcie rośnie bardzo powoli, a z nim ciekawość bardzo szybko tego, co będzie dalej i jak to się wszystko zakończy, a wierzcie mi, zakończy się nietypowo. Dla mnie końcówka była potężnym zaskoczeniem, a byłam święcie przekonana niemal od początku, że wiem co i jak. Z to ogromny plus dla autora.

Jako ciekawostkę podrzucę informację, że tytuł jest dwuznaczny, bo oprócz stowarzyszenia, które tak nazwano, w środku znajdziecie nawiązania do mitologii greckiej. A cóż bardziej się z nią mogłoby kojarzyć, niż boginie, prawda? To taki smaczek, ale dzięki temu czytelnik się zastanawia czy przypadkiem zabójstwo nie opiera się na motywie z mitologii właśnie.

"Boginie" to drugi thriller psychologiczny spod pióra autora i druga książka, którą będę polecać wielu osobom i chwalić, bo udało się Alexowi stworzyć fabułę, która zaskakuje, niepokoi, a przy tym fascynuje. Mieszanka wybuchowa!

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem WAB :)

Nieczęsto sięgam po thrillery. Tym razem, mogłam poznać losy bohaterów książki "Boginie". To kolejna powieść Alexa Michaelides, autora świetnie przyjętej na całym świecie "Pacjentki”.

Mariana Andros jest terapeutką grupową. Na uniwersytecie, na którym kiedyś studiowała, dochodzi do morderstwa. Ginie jedna ze studentek. Mariana przyjeżdża na miejsce i jest przekonana, że wie kto jest mordercą. Uważa, że zabójcą jest profesor Edward Fosca. Kobieta nie wierzy w jego alibi i skupia się na tym, by udowodnić mu winę. Wykładowca jest przystojny i ma grono wiernych fanek. Kilka studentek tworzy grupę zwaną "Boginiami".

Czy Mariana dowiedzie winy profesora? Czy grozi jej niebezpieczeństwo?

"Boginie" to zgrabnie napisany thriller. Autor myli tropy, przedstawia nowych podejrzanych. Nie domyśliłam się zakończenia. Jednak mnie ta historia nie porwała. Nie czułam strachu, grozy. Być może dlatego, że akcja była poprowadzona zbyt wolno. Zbyt dużo było w niej powrotów do przeszłości Mariany. Czytając zastanawiałam się, dlaczego książka ma tytuł "Boginie", bo autor mało miejsca poświęcił studentkom z tajnego stowarzyszenia.

Trudno mi ocenić tę powieść. Podobało mi się miejsce akcji, czyli studencki kampus. Główny podejrzany, profesor, był barwną postacią. Trochę zbyt pewną siebie. Za to Mariana, to postać, która nie była zbyt wiarygodna. Nie przekonała mnie i nie polubiłam jej.

"Boginie" to książka, która raczej nie stanie się kolejnym bestsellerem. Czegoś w niej zabrakło, ale mam nadzieję, że Wam się spodoba.

"Boginie" to druga książka autora, po którą miałam okazję sięgnąć.

Podobnie jak w "Pacjentce" spotkamy się tutaj z obszernym tłem psychologicznym. W połączeniu z mityczną Grecją nadało to niesamowity, pełen niepokoju klimat.

Głównym wątkiem jest tu odnalezienie zabójcy pięknych studentek, należących do specjalnej grupy profesora Foski. To właśnie na nim Mariana - terapeutka i ciotka jednej z dziewczyn skupia swoje podejrzenia.

Podczas prowadzonego przez nią śledztwa niejednokrotnie miałam mętlik w głowie. Na wiele osób padał cień podejrzeń a wychodzące na jaw tajemnice dodatkowo wzmagały chęć dotarcia do prawdy.

Bardzo podobały mi się nawiązania do starożytnych Bogiń i greckich dramatów - zabójstwa, zdawać by się mogło rytualne nabierały dzięki temu większego znaczenia i wzbudzały cały szereg emocji.

Akcja rozwijała się powoli, krok po kroku zanurzała nas w pajęczynie intryg, kłamstw i tajemnic. Niespiesznie zwiększała naszą ciekawość , by zakończeniem totalnie zwalić nas z nóg i nie pozwolić oderwać się od lektury, póki nie przewrócimy ostatniej strony powieści.

“Boginie” to kolejna książka Alexa Michaelidesa, autora bestsellerowej “Pacjentki”. Pamiętacie historię Alicii, która w wyniku szoku przestaje mówić? Na mnie ta książka wywarła ogromne wrażenie, toteż z radością sięgnęłam po “Boginie”. Również i tutaj mamy do czynienia z psychoterapeutami, ale nie będę Wam za wiele zdradzać.

“Boginie” - o kim mowa?

Mariana Andros jest terapeutką grupową. Stara się pomóc ludziom, mimo ogromnej tragedii, która ją spotkała. Rok wcześniej w tragicznych okolicznościach zginął jej mąż, Sebastian. Na dodatek jeden z jej pacjentów, Henry, zdaje się ją prześladować. Burzy jej spokój notorycznymi telefonami i obserwując jej dom.

Pewnego dnia do Mariany dzwoni jej siostrzenica, Zoe. Dziewczyna studiuje w Cambridge. Na terenie miasteczka studenckiego znaleziono zwłoki studentki, jej przyjaciółki. Mariana nie zastanawiając się długo, podejmuje decyzję o wyjeździe. Załamana Zoe to niestety niejedyny ciężar, jaki życie rzuciło na barki Mariany. Wizyta w Cambridge rozdrapuje rany, ponieważ to właśnie tam poznała Sebastiana. To tam przeżyła piękne chwile.

Na miejscu Zoe opowiada ciotce o tajemniczym stowarzyszeniu, jakim są tytułowe Boginie. Zebranym wokół profesora Edwarda Foski młodym, pięknym dziewczynom z dobrych domów towarzyszy atmosfera tajemnicy. Sam profesor również wydaje się być podejrzanym, chociaż nie sposób odmówić mu erudycji. Na jego wykłady studenci (a zwłaszcza studentki) walą drzwiami i oknami. Mariana jest przekonana, że to właśnie ON zamordował Tarę, do tego wręcz stopnia, że zakrawa to o obsesję.

Parę dni później policja znajduje kolejne ciało. Ofiarą jest jedna z Bogiń. Czy i tym razem Fosca znajdzie alibi? I skąd Henry wiedział, gdzie znaleźć Marianę?

"Boginie" - recenzja

Niesamowite są wątki kultury greckiej, poruszone w książce. Wykład Foski, na który autor nas zabrał, to prawdziwa perełka. Coś niesamowitego! Grecka mitologia i tragedie... Bez wątpliwości dowodzi to tego, że Michaelides przyłożył się do tej książki. Was mogę jedynie ostrzec, byście przed sięgnięciem po “Boginie” wyprowadzili psa na spacer i nie planowali nic ważnego na ranek dnia następnego, bo nie da się tej książki po prostu odłożyć. Krótkie rozdziałki po prostu się połyka, jeszcze jeden, okej, ten ostatni. Albo okej, jeszcze jeden, bo taka akcja! Patrzycie na zegarek, a tu grubo po pierwszej w nocy. Z pewnością to znacie. ;-)

Podsumowując. Postaci może nie ma zbyt wielu, jednak były one dobrze wykreowane. Ich emocje, zachowania, cechy - to sprawiło, że byli oni tak bardzo hm, ludzkokrwiści. I te ustępy dotyczące Grecji - coś wspaniałego. Nie znalazłam w tym kryminale niczego odkrywczego, aczkolwiek podobał mi się cały jego klimat. Niewątpliwie bestsellerową “Pacjentką” autor podniósł sobie wysoko poprzeczkę. Czy podołał? Sami się przekonajcie. ;-)

Na podstawie opisu książki oczekiwałam, że będę czytać thriller. Co najmniej do połowy książka mnie nudziła, ponieważ akcja "płynęła" bardzo powoli, więcej było niepotrzebnych przemyśleń autorki, które nijak się miały do intrygi, a były po prostu opisami z jej prywatnego życia- bardziej pasowałyby do powieści. Zawiodłam się również w związku z kilkoma postaciami opisanymi w książce, ponieważ zostały one wprowadzone do fabuły tak, jakby miały odegrać w niej jakąś ważną rolę, podczas gdy okazywało się, że niewiele w niej zmieniły.

Nie spodziewałam się zakończenia, zaskoczyło mnie ono, jednak mimo wszystko uważam, że było trochę zbyt naciągane i wydawało się mało realistyczne.

Polecam tą książkę wszystkim, którym podobała się "Pacjentka", ponieważ "Boginie" napisane zostały w tej samej konwencji.

"BOGINIE" ALEX MICHAELIDES WYDAWNICTWO W.A.B.

Pamiętam, że gdy czytałam pierwszą książkę tego autora "Pacjentkę" miałam wypieki na twarzy, a finał mnie bardzo zaskoczył, wciągnęłam się totalnie w wir tej historii, psychologiczne aspekty były mocną stroną tej książki, dlatego gdy dowiedziałam się że wyszła druga powieść tego autora musiałam dowiedzieć się czy jest równie dobra jak pierwsza, bo poprzeczka była ustawiona bardzo wysoko.

Tym razem akcja książki rozgrywa się na Uniwersytecie gdzie ginie jedna ze studentek, a bliska przyjaciółka Zoe, która zawiadamia swoją ciotkę Marianne o wielkiej stracie. Ciotka jest psychologiem grupowym więc gdy jej najbliższa osoba jest w dołku psychicznym musi Zoe pomóc uporać się ze stratą tym bardziej, że niedawno pochowali wujka a męża Marianny.

Pojawiają się wspomnienia i wyidealizowany związek Marianny z Sebastianem, wydawać by się mogło, że to idealna para, która bardzo się kochała w dodatku zaadoptowali Zoe i traktowali ją jak własną córkę. Los chciał, że nieoczekiwanie na wakacjach Sebastian ginie, Marianna obwinia Persefone, bo to na jej wyspie doszło do tragedii. Gdy Zoi mówi jej o charyzmatycznym nauczycielu Edwardzie Fosca, który specjalizuje się w tragediach greckich Marianna śmiało twierdzi, że kolejny raz bogini chce namieszać w jej życiu.

Marianna działa w amoku, chce pogrążyć profesora, widzi tylko jego winę tym bardziej, że Edward założył tajemniczy klub "Boginie" do której należały najpiękniejsze i najzdolniejsze studentki, raczej nie pałały sympatią i wywyższały się. Wszystkie poszlaki wskazywały na profesora, tok rozumowania i zarzuty Marianny też, ale znając pióro tego autora coś mi w tym nie pasowało szukałam drugiego dna, miałam pewne podejrzenia, ale nie wiedziałam dlaczego i po co?

Rozwiązanie... jest zaskakujące, połowicznie udało mi się rozwikłać zadanie i dostałam odpowiedź na moje dlaczego... Dodam, że książka jest ciut gorsza od debiutu, dużo jest opisów i wspomnień, ale znalazłam też łącznik szpital psychiatryczny w którym rozgrywała się akcja "Pacjentka" - myślę, że autor otworzył sobie furtkę do nowej książki w której Marianna i Theo będą ze sobą współpracować czy odkryją przed sobą swoje tajemnice?

"Boginie" to najnowsza propozycja od brytyjsko-cypryjskiego autora, Alex Michaelides. Jego poprzednia książka "Pacjentka" okazała się światowym bestsellerem.

Mariana Andros to terapeutki, która prowadzi zajęcia grupowe dla swoich pacjentów. Na co dzień kobieta sama mierzy się ze swoimi demonami po utracie ukochanego męża, Sebastiana. Jednak kiedy już myśli, że uporała się z własną traumą na jej drodze pojawia się kolejna przeszkoda. Pewnego dnia odbiera telefon od swojej siostrzenicy, Zoe. Rozpaczano dziewczyna informuje ją o śmierci swojej przyjaciółki. Marian zmuszona jest wrócić do Cambridge - do miejsca, z którym wiążę się wiele wspomnień z mężem. Na miejscu kobieta poznaje tajne stowarzyszenie młodych dziewczyn "Boginie", pod przewodnictwem profesora Edwarda Foski. Kobieta ma mieszane uczucia do osoby profesora i uważa, że może ON mieć coś wspólnego ze śmiercią przyjaciółki Zoe...

"Boginie" to thriller psychologiczny z wieloma zwrotami akcji i mrożącym krew zakończeniem. Powiem tak, to moje pierwsze spotkanie z autorem i na pewno nie ostatnie zważywszy, że słynna "Pacjentka" od dawna czeka na mojej półce (ale mniejsza o to). Wracając... uważam, że thriller był całkiem niezły, nie brakował w nim akcji i były też trupy, a to akurat lubię, choć wiadomo ilość trupów nigdy nie przekłada się na jakość książki. Jednak było ciekawie i nie brakowało dodatkowego dreszczyku emocji, a przez to, że mieliśmy kilka wątków - akcja nie była monotonna. Uważam, że najlepszym momentem w książce był sam finał. Odkrycie mordercy i jego pobudki były naprawdę szokujące, a to wszystko w co do tej pory wierzyła główna bohaterka okazało się wielkim kłamstwem i farsą. Sądzę, że było to naprawdę dobre zagranie ze strony autora, bo mało kto spodziewał się takiego obrotu sprawy. Wydaję mi się, że sam powód którym kierował się morderca był ciekawy... ajj wróć "mordercy", bo niby powód stary jak świat, jednak w tej sytuacji budzi podziw i szok...

Miałam duże oczekiwania wobec książki, ale… Akcja ma średnie tempo, choć krótkie rozdziały nieco ją dynamizują. Nożownik się rozkręca. Krew się leje i tak do zakończenia. Dla mnie jest ono zbyt wydumane, a motyw absurdalny. Tytuł na wyrost. O boginiach padały same ogólniki. Nie czułam „angielskości”, może oprócz miejsca i zbędnych intelektualnych dysput, za to wszędzie atakowała mnie „greckość”.

Najbardziej irytowała mnie psychoterapeutka Mariana. Nie radzi sobie ze śmiercią męża, ale jest w stanie pomagać innym. Razem z nią rzuciłam wszystko i pojechałam do Cambridge. Jej siostrzenicy Zoe nic nie jest, ale kobieta postanawia znaleźć sprawcę morderstwa obcej dla siebie kobiety. Mariana wtrąca się w śledztwo, bo przecież ukończyła tę uczelnię i zna każdy jej kąt. Krąży po kampusie, przesłuchuje ludzi, podpada policjantom. Organizuje terapię grupową dla Bogiń! Inny absurd to kolacja z mężczyzną, którego uważa za mordercę, tylko mu jeszcze nie udowodniła winy, choć ma ON alibi. Szczyt absurdu to moment, kiedy Zoe znajduje ostrzeżenie. Ciotka zostawia ją samą, bo nożownik grasuje w nocy, a nie w dzień! Mariana to dla mnie osoba naiwna do bólu, nieodpowiedzialna, głupio mądra. Postać bardzo niedopracowana. Żaden bohater nie przemówił charakterologicznie do mnie.

Podobało mi się odwołanie do greckich tragedii. Autor w oryginale przytacza dobrze dobrane cytaty. Na plus są wpisy z pamiętnika sprawcy.

„Boginie” to książka bardzo przeciętna, ze zmarnowanym potencjałem, niedopracowana pod wieloma względami, momentami absurdalna, ze zbiegami okoliczności, irytującą i naiwną główną bohaterką, niewiarygodnym zakończeniem, pozbawiona emocji, napięcia i klimatu.

Po "Pacjentce" tego samego autora czekałem z niecierpliwością na jego nową powieść i spodziewałem się, że będzie to coś równie ciekawego. Niestety druga powieść autora nie była tak pasjonująca jak pierwsza. Wątki mitologiczne były ciekawe i można się było dowiedzieć sporo ciekawych rzeczy, natomiast nie taki jest zwykle cel czytania thrillerów czy kryminałów. Nie do końca rozumiem jaki jest zamysł całej książki i czemu główna bohaterka zabiera się za śledztwo sama. Na szczęście zakończenie ratuje całość, choć pytanie czy jest sens czytać całą książkę po to aby na koniec dać się zaskoczyć.

Po przeczytaniu poprzedniej książki autora, czyli "Pacjentki" wiedziałam, że musze sięgnąć i po tę. Ani trochę się nie rozczarowałam!

W książce poznamy Mariannę ,która jest terapeutką grupową i sama zmaga się z demonami przeszłości. Jej siostrzenicę Zoe spotyka tragedia i kobieta chcąc być przy niej udaj się na kampus uczelni Cambridge. Jakie tajemnice kryją się za murami szkoły i jak przeszłość kobiety wpłynie na to co ma miejsce obecnie?

Książka od samego początku trzyma nas w napięciu. Podoba mi się to, że autor w całość powieści wplótł motyw mitologii greckiej! Ja wcześniej się z tym nie spotkałam i zdecydowanie było to świetnie rozegrane. Bardzo dużo dało to całej fabule i dzięki temu, była ona dla mnie jeszcze bardziej ciekawa. Do tego mamy tutaj świetnie wykreowanych bohaterów! Postacie są bardzo ciekawe, a każda z nich ma swój własny charakter i przeszłość z którą się zmaga.

W książce na jaw, stopniowo wychodzą kolejne fakty. My, bierni obserwatorzy będziemy próbować domyślać się kto stoi za zbrodniami, które mają miejsce. Mnie zakończenie mimo to bardzo zaskoczyło! Kompletnie nie spodziewałam się takiego obrotu sprawy i za to daje kolejny plus! Polecam!

Bywa niekiedy tak, że walka z własnymi demonami przeradza się w walkę ze złem. Niestety, patrząc z własnej perspektywy, przez pryzmat doznanych krzywd, możemy zamienić tę walkę w osobistą krucjatę. To zaś skutkuje brakiem autentyczności i obiektywizmu, może sprawić, że zaczniemy popełniać błędy. Konsekwencje mogą być poważne szczególnie wówczas, kiedy mamy do czynienia z potężnym przeciwnikiem.

Mariany Andros los nie rozpieszczał, dawał i odbierał. Cambridge kojarzy jej się z miejscem, gdzie poznała ukochanego Sebastiana, który zresztą kilka lat później został jej mężem. Mimo skrajnie różnych osobowości i odmiennych korzeni, patrzyli w tę samą stronę, pragnęli wzajemnie swojego szczęścia. Ona wychowana w bogatym domu, choć bez ojcowskiego ciepła, ON zaś startujący z pozycji skrajnej biedy. Od początku wiedział, czego chce od życia, a priorytetem było zapewnienie żonie bezpieczeństwa finansowego. Podczas kiedy ON dążył do założenia własnej firmy i zgromadzenia majątku, ona okrężną drogą zdobyła zawód terapeuty grupowego. Stojąca zawsze z boku, nieco wycofana, doskonale nadawała się jako tło dla grupy ludzi zmagających się z różnymi problemami. Nie wiedziała jeszcze, że wkrótce będzie zmagałą się z własnymi…

Mariana i Sebastian nie mieli dzieci, ona wciąż odkładała starania na później, ale jak się okazało, problemy z zajściem w ciążę zmieniły to „później” w „nieokreślony czas”. Miejsce w ich sercu zajęła zatem osierocona siostrzenica Mariany, Zoe. W jednej chwili straciła w wypadku samochodowym rodziców, zatem ciotka i wuj przejęli nad nią opiekę. Stała się ich szczęściem, a mimo początkowych problemów z depresją, udało jej się ukończyć szkołę i dostać na studia do Cambridge. Niestety, ta rodzinna sielanka nie trwała zbyt długo. W swoich staraniach o własne dziecko, Mariana namówiła męża na wspólną wyprawę, z której wróciła już jako wdowa. Sebastian utopił się, ale Mariana wciąż nie może przyjąć tego do wiadomości. Od roku opłakuje jego śmierć męża, że tak krótko było im dane cieszyć się sobą i wiedząc, że taka miłość jak ich, nie zdarza się często.

Kiedy jednak dzwoni Zoe prosząc o pomoc, Mariana rzuca wszystko i znów wraca do Cambridge. Sprawa jest poważna, bowiem zaginęła przyjaciółka dziewczyny, Tara. Kilka godzin później przypadkowy spacerowicz odnajduje na mokradłach ciało dziewczyny o nieznanej tożsamości, ale opis zwłok wskazuje, że to właśnie może być zaginiona. Zoe jest przerażona, bowiem kilka godzin przed śmiercią Tara wyznała jej, że boi się jednego z profesorów, Edwarda Fosca, z którym łączył ją romans. Dziewczyna opowiada to ciotce oraz policji, ta jednak, po konfrontacji z profesorem, nie podejmuje tropu. Profesor ma bowiem alibi, prowadził rzekomo w tym czasie zajęcia, zaś świadkami są Boginie, grupa młodych dziewcząt, które pozostając pod wpływem charyzmatycznego mężczyzny, zrobią dla niego wszystko.

Czy rzeczywiście profesor jest niewinny? Policja postanowiła skoncentrować się na chłopaku Tary, aresztując go za morderstwo, ale zarówno Zoe, jak i Mariana są przekonane, że choć Conradowi można wiele zarzucić, to nie zabił Tary. Co tak naprawdę dzieje się na uczelni? To tylko część pytań, na które odpowiedzi będziemy szukać w znakomitej powieści pt. „ Boginie”. Alex Michaelides, autor bestsellerowej „Pacjentki”, znów powrócił, by oszołomić czytelnika kolejną wspaniałą powieścią od której nie można się oderwać. Głęboki rys psychologiczny bohaterów, frapująca fabuła i doskonale prowadzone dialogi budują atmosferę zagrożenia, którą przesiąkamy wraz z każdą kolejną stroną. Mimo iż początkowo akcja toczy się wolno, to warto poczekać na mocne uderzenie, które z biernych obserwatorów czyni nas uczestnikami wydarzeń. Z zapałem prowadzimy wraz z Marianą własne śledztwo, zadając sobie pytanie, czy nie zabrnęliśmy za daleko. Zanim się jednak o tym przekonamy, znajdziemy się w poważnym niebezpieczeństwie.

Książka rozpoczyna się w momencie, kiedy do Mariany - głównej bohaterki - dzwoni jej roztrzęsiona siostrzenica Zoe z prośbą o wsparcie, ponieważ jej najlepsza przyjaciółka została zamordowana na terenie campusu. Mariana, która ledwo co otrząsnęła się po tragicznej śmierci ukochanego, który zginął zaledwie rok wcześniej jedzie do Cambridge, by wesprzeć krewną. Po przyjeździe stopniowo angażuje się w śledztwo by w finale dotrzeć do prawdy i sama znaleźć się w śmiertelnym zagrożeniu.

Powieść rozkręca się powoli. Na początku byłam trochę zawiedziona, lekko mi się nudziła, ale jako że nie łatwo się poddaję jeśli chodzi o książki, czytałam dalej. I całe szczęście! Akcja stopniowo nabiera tempa, by w końcowej fazie przyspieszyć tak bardzo, że nie sposób odłożyć książkę nawet na chwilę.

Bardzo interesujący thriller z ciekawie przedstawionymi rysami psychologicznymi postaci, z antycznym wątkiem w tle i nawiązaniami do starożytnej Hellady oraz z niespodziewanymi zwrotami akcji. "Boginie" Alexa Michaelidesa z pewnością mają wszystkie cechy jakie powinien mieć świetny thriller!

Książka pt. "Boginie" należy do gatunku sensacja, thriller. Sięgając po nią miałam spore oczekiwania.Lubię ten gatunek literatury. Poprzedni tytuł autora jest wysoko oceniany, liczyłam więc na powtórkę. Po przeczytaniu tej książki mam mieszane uczucia. Nie przepadam za mitologią, może dlatego. Autor nawiązuje do Homera i Arystotelesa. W książce znajdują cytaty, które pewnie na wielu czytelnikach zrobią dobre wrażenie. Zaskoczyło mnie zakończenie. Nie udało mi się go przewidzieć i to było dobre. Sugeruje nam, że możemy spodziewać się kontynuacji. Fabuła rozwija się powoli, autor stopniowo buduje napięcie. Jeśli chodzi o bohaterów, to nie polubiłam Marianny. Wydała mi się mało wiarygodna. Książkę polecam fanom twórczości Alex Michaelides. Moja ocena to mocne 7/10

Najnowszą książkę Alexa Michaelidesa udało mi się wygrać w konkursie zorganizowanym przez Wydawnictwo W.A.B. Nie zapoznałam się z jego poprzednią historią a opinie, które na jej temat przeczytałam, były skrajne: od zachwytów po zdania typu „dno, szkoda czasu”. Byłam więc ciekawa, jakie na mnie zrobi wrażenie jego twórczość.

Mariana, mimo iż od tragicznej śmierci męża minął rok, nadal nie doszła do siebie i nie przepracowała do końca straty. Gdy pewnego dnia jej siostrzenica Zoe dzwoni do niej z prośbą o pomoc, nie waha się ani chwili i wyjeżdża do Cambridge. Zostaje wciągnięta w sam środek makabrycznych zgonów, jest śledzona, wspomnienia o mężu zalewają ją niczym fale topielca. Na dodatek frapuje ją przystojny wykładowca uwielbiany przez studentów i będący twórcą klubu zrzeszającego inteligentne i piękne dziewczyny zwane Boginiami. Co się dzieje za strzeżonymi murami szacownego uniwersytetu? Kto i dlaczego morduje z zimną krwią studentki?

Książkę czytało się nawet, nawet. Trup słał się gęsto, atmosfera iskrzyła od niepokoju i podejrzeń. Podobały mi się odniesienia do Grecji, nawiązania do greckiej tragedii oraz klimat angielskiej uczelni. Jest jednak ale, nawet więcej niż jedno ale. Historia mnie do siebie nie przekonała. Główny zarzut mam do kreacji Mariany. Zdarza się, że szewc bez butów chodzi, ale żeby terapeutka była aż tak rozbita, aż tak nieudolna i naiwna w kontaktach międzyludzkich, rozchwiana emocjonalnie i mimo wszystko pomaga innym? Serio? Ona sama potrzebowała terapii! Jej postać mnie irytowała i w moim odczuciu była trochę naciągana, mało realna i po prostu płaska jak naleśnik. Poza tym lektura książki nie wywołała we mnie jakiś większych, intensywnych emocji. Nie czytałam z wypiekami na twarzy, a będąc w pracy, nie uciekałam do niej myślami, zastanawiając się nad rozwiązaniem. A szkoda, bo to według mnie jest miarą świetnie skonstruowanego thrillera. Niektóre wątki były jakby doszyte i nie stworzyły spójnej i logicznej całości. Akcja czasem była przeciągana na siłę, jakby Autor musiał „dobić” do konkretnej ilości stron. A samo zakończenie? Jest dziwne, mało wiarygodne i nie umiem go jednoznacznie ocenić. Plusy, które niwelują niedociągnięcia to krótkie rozdziały i przyjemny styl. Lektura Pacjentki dopiero przede mną, może bardziej mi się spodoba. W Boginiach widzę tylko stracony potencjał.

Za możliwość zapoznania się z treścią książki dziękuję Wydawnictwu W.A.B.

Lubicie książki z wątkami psychologicznymi? Ja bardzo, a "Boginie" Alexa Michaelidesa dostarczyły mi takich emocji jakich oczekiwałam.

Mariana jest terapeutką grupową i od roku zmaga się z bólem po stracie męża. Wieczorem, po jednej z sesji dowiaduję się, że przyjaciółka jej siostrzenicy została zamordowana, wiec następnego dnia udaje się do Cambridge aby ją wesprzeć, a przy okazji odkryć kto stoi za jej zabójstwem. Głównym podejrzanym wydaje się profesor Fosca, stojący na czele grupy studentek, nazywanych Boginiami, do której należała denatka. Sentymentalne dla Mariany mury uniwersytetu nagle nabierają mrocznych barw.

Autor doskonale opisuje emocje towarzyszące głównym bohaterom. Smutek towarzyszący Marianie z łatwością przelewa na czytelnika, poruszając nawet najtwardsze struny w naszych sercach. Na szczęście ponury nastrój nie trwa cały czas, bo Mariana bierze się w garść, a akcja nabiera tempa.

Krótkie rozdziały sprawiają, że książkę czyta się z prędkością światła, a motywy z greckiej mitologii nadają powieści wyjątkowy klimat.

Autor, tak jak w przypadku "Pacjentki" bawi sie z czytelnikiem, do samego końca ukrywając tożsamość głównego winowajcy, choć tym razem może się to wydać nieco przekombinowane. Ja z pewnością muszę jeszcze raz zajrzeć do pierwszej książki tego autora, bo coś mi podpowiada, że tam już spotkałam część bohaterów książki "Boginie".

Kiedyś czytałam książkę „Pacjentka” tego autora i bardzo mi się podobała. Polecacie „Boginie”?

"Boginie" to bardzo ciekawa książka, od której trudno się oderwać. Świetnie łączy w sobie elementy thrillera i kryminału. Książka ma bardzo specyficzny klimat, który bardzo przypadł mi do gustu. Akcja długo się rozwija i napięcie rośnie stopniowo, co dla niektórych będzie dużą zaletą, jednak ja odnoszę wrażenie, że było to trochę zbyt rozciągnięte. Niemniej jednak warto się nie zrażać i przeczytać powieść do końca, bo naprawdę warto. Książka momentami jest bardzo zaskakująca, pełna tajemnic i po skończonej lekturze długo byłam w szoku. Powieść zrobiła na mnie ogromne wrażenie i gorąco polecam ją wszystkim.

Kocham thrillery, a jeszcze lepsze uczucia wywołują we mnie te psychologiczne. Alex Michaelides rozegrał tę historię niesamowicie. Siedziałam godzinami wpatrzona w tą opowieść i nie mogłam oderwać wzroku! Zakończenie było zaskakujące i dobrze ukryte. Nadal nie mogę podnieść szczęki z podłogi po przeczytaniu tej książki. Myślałam, że nadążam, że wiem, kto dokonał tej zbrodni, a tu nagle zwrot sto osiemdziesiąt stopni. Dobrze rozwinięta fabuła, świetne zakończenie, ciekawi bohaterowie - czego chcieć więcej? Z całego serca polecam ten thriller wszystkim miłośnikom tego gatunku i mam nadzieję, że Wam też spodoba się ten majstersztyk!

Ogólnie rzecz biorąc „Boginie” to szybka lektura, która przywróciła mi moją pierwotną miłość do gatunku kryminału. Nie mogę przestać myśleć o tej książce i wyrwało mnie to z poważnego załamania czytelnictwa. Alex Michaelides jest mistrzem krótkich rozdziałów. To sprawiło, że mówiłem sobie „jeszcze tylko jeden, a potem pójdę spać”. A potem nagle historia skończyła się w mgnieniu oka. Uwielbiam mitologię i poezję, a w książce jest dużo nawiązań tego typu. To była przyjemna historia, nawet gdy przewracałem oczami, gdy główna bohaterka podejmowała irracjonalne decyzje. Czy ta książka była idealna? Nie, ale szczerze, ile jest takich książek?

Doskonale napisany, świetnie skonstruowany, trzymający w napięciu thriller, którego autorem jest jeden z moich ulubionych pisarzy, czyli Alex Michaelides. Doskonały styl autora sprawił, że tę książkę czytało mi się naprawdę wyśmienicie. Historia tajemniczego morderstwa, o które zostaje posądzony profesor literatury greckiej na Uniwersytecie Cambridge, który jest uwielbiany przez swoich studentów. Tak, mnie wciągnęła, że wprost nie mogłem oderwać się od czytania tego thrillera. Osobiście gorąco polecam każdą powieść, której autorem jest Alex Michaelides. Jeśli jeszcze nie czytałeś żadnej z książek tego autora to ta powieść będzie moim zdaniem idealnym tytułem na początek. Gorąco ją polecam.

Powieść „Boginie” to druga książka Alexa Michaelidesa, którą przeczytałam, pierwszą była „Pacjentka”. Obie książki są na swój sposób interesujące. Michaelides świetnie sobie radzi w gatunku thrillera, a krótkie rozdziały szybko się czyta. Użycie psychologii w jego książkach sprawia, że fabuła nabiera głębi. W tej mrocznej, szybkiej i pięknie napisanej powieści, której akcja rozgrywa się w środowisku akademickim, jest mnóstwo podejrzanych, z dużą ilością napięcia i suspensu oraz rosnącym poczuciem zagrożenia, aż do ostatniego momentu. Sprawca może jednak nie być zaskoczeniem dla wielu zagorzałych czytelników kryminałów.

Jestem wielką fanką thrillerów, zarówno w wersji filmowej, jak i książkowej. W ostatnim czasie mój kolega polecił mi rewelacyjny tytuł "Boginie". Ponieważ, znałam twórczość autora z jego poprzednich powieści, bez wahania sięgnęłam po tę pozycję. Nie zawiodłam się, gdyż ta lektura to mistrzostwo w najczystszej postaci. Trzyma w niewiarygodnym napięciu, od samego początku, oraz zaskakuje niebywałym zakończeniem. Całość czyta się rewelacyjnie, z dużą lekkością, nie mogąc się doczekać wyjaśnienia kolejnych zagadek i tajemnic. Doskonała książka, zarówno dla zagorzałych fanów thrillerów, jak i również nowicjuszy tego gatunku.

Od pewnego czasu, szukałem prezentu dla mojej dziewczyny. Uwielbia wszelkiego rodzaju horrory, thrillery w wersji pisanej oraz telewizyjnej. Podczas mojej wizyty w księgarni, sprzedawca polecił mi zakup doskonałego tytułu "Boginie". W jego opinii to trzymająca w napięciu powieść, z niespodziewanym finałem i wyjątkową nutą grozy. Postanowiłem to sprawdzić i kupiłem książkę. Zachęcony słowami Pana ze sklepu, przeczytałem kilka stron i muszę przyznać mu rację. Czyta się ją zdumiewająco łatwo. Całość jest fantastycznie napisana, autor potrafi utrzymać doskonały klimat, nadając książce wyjątkowego charakteru. Polecam.

Jako wierna fanka thrillerów, gdy tylko usłyszałam o nowej powieści Alexa Michaelides'a wiedziałam, że muszę ją nabyć, Nie zawiodłam się. To kolejna po rewelacyjnej "Pacjentce" książka tego autora, który jak nikt inny potrafi zaskoczyć czytelnika, niespodziewanymi zwrotami akcji oraz fantastycznym klimatem. Ten tytuł przeczytałam w kilka dni, zachwycając się warsztatem pisarza. Niewyjaśnione tajemnice, wyraziste postacie oraz fabuła, która sprawia, że bez chwili zastanowienia, zaczyna się czytać kolejny rozdział. Obowiązkowa pozycja dla fanów gatunku oraz czytelników, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z thrillerem.

Alex Michaelides to pisarz, którego uwielbiam. Gdy pojawiła się jego nowa powieść "Boginie" pognałam do księgarni i od razu zagłębiłam się w lekturze. Jak zawsze, jestem zachwycona twórczością autora. Fantastyczna dawka emocji, grozy oraz adrenaliny. Od samego początku książka wciąga czytelnika, zaś niespodziewany finał sprawia, że długo po je przeczytaniu, odbiorca nie jest w stanie ochłoną z wrażenia. Dla mnie osobiście, to jeden z lepszy tytułów ostatnich lat. Odnajduje w nim wszystko co uwielbiam w thrillerach. Obok tej książki, żaden fan nie może przejść obojętnie. Polecam z czystym sumieniem.

Uwielbiam czytać kryminały psychologiczne i zawsze chętnie po nie sięgam. Kilka dni temu skończyłem czytać właśnie tę powieść i powiem szczerze, że zrobiła ona na mnie spore wrażenie. Książka wciągnęła mnie niemal od pierwszej strony i trzymała w napięciu do samego końca. Przez cały czas zastanawiałem się, kim jest morderca i kto jest winny całej tej historii, i żadne z moich przypuszczeń nie okazało się tym prawdziwym. Fabuła była tutaj naprawdę dobrze wymyślona, bohaterowie wykreowani dość dokładnie, więc całość czytało się przyjemnie. Jeśli macie ochotę przeczytać kompletny thriller, to dajcie szansę temu autorowi. Nie będziecie żałować.

Tajemnicza, nieprzewidywalna i zaskakująca, tak w skrócie można opisać najnowszą powieść Alexa Michaelidesa Boginie. Zapraszam więc do klimatycznego Cambridge na spotkanie z grecką tragedią, mitologicznymi postaciami, grasującym mordercą i nieco zagubioną Marianą, która próbuje rozwiązać zagadkę.

Na wstępie napiszę, że uwielbiam powieści, których akcja toczy się w Cambridge bądź innych, bardzo klimatycznych angielskich uczelniach. Główna bohaterka wraca do tego uroczego miasteczka, choć wiąże się to z wieloma bolesnymi wspomnieniami. To zaskakujące, że choć sama profesjonalnie pomaga ludziom, nie jest w stanie poradzić sobie z własną przeszłością. Na domiar złego pozwala sobą tak perfidnie manipulować. Na miejscu trafia w wir fascynujących wydarzeń, pełnych nawiązań do greckiej mitologii. Uważam, że jest to ciekawy i dość oryginalny element w thrillerach. Fabuła została doskonale skonstruowana, z każdym kolejnym rozdziałem moja ciekawość rosła. Autor bardzo umiejętnie wodził czytelnika za nos, a rozwiązanie kryminalnej zagadki wręcz zwaliło mnie z nóg. W powieści pojawia się kilka intrygujących postaci, a każda z nich wydaje się mieć coś na sumieniu, skrywa jakieś sekrety. Rozdziały opisujące bieżące rozdziały poprzeplatane zostały bolesnymi wspomnieniami z dzieciństwa tajemniczego mężczyzny. Niesamowicie intrygujący wątek, miałam kilka teorii, co do tożsamości chłopca.

Boginie to moje pierwsze spotkanie z twórczością Alexa Michaelidesa. Dałam się porwać tej fascynującej historii, nawet przez moment nie przypuszczałam, jak szalone zakończenie nam autor podsunie. Książkę zdecydowanie polecam, a sama z ogromną ochotą nadrobię poprzednią powieść pisarza Pacjentki.

Nie miałam wysokich oczekiwań, chociaż słyszałam (bo nie czytałam), że poprzednia książka tego autora robiła szał. Tutaj miały być nawiązania do mitologii, tajemnica i poczucie, że wiemy kto zabił.

Nie będę pisać o fabule, bo nie jest zbyt skomplikowana, a o tym jak bardzo irytowała mnie główna bohaterka. Nie wiem dlaczego, autorzy lubią robić ze zwykłych śmiertelników detektywów, policjantów, śledczych itd. Kto w normalnym życiu dowiadując się o zabójstwie, chce rozwiązać taką sprawę? Mariana chce. I mimo, że nie ma żadnego przygotowania czy pojęcia o tym co się stało, miesza się i wtrąca. Sama zagadka jest tak prowadzona, że nie sposób się domyślić kto jest sprawcą. Autor podaje nam kilka tropów, rzuca podejrzenia na kilkoro bohaterów, aby potem nas zaskoczyć. Bo zakonczenie jest nieprzewidywalne, jednak mnie się ono nie podobało. Było takie ugładzone i zachowawcze.

Czytało mi się dobrze, krótkie rozdziały dodawały dynamiki, jednak samo przedstwienie fabuły już nie bardzo przypadło mi do gustu. Skończyłam, bo chciałam, bo liczyłam na to że ostatnie strony uratowały ten bezruch. A to nie wyszło.

Jedno miejsce u każdego może wywoływać różne emocje…

Dla Mariany Cambrige to wspomnienia o utraconym mężu, bo właśnie tam się poznali. Tam zakochała się i spędziła pierwsze wspaniałe chwile z Sebastianem. Dla jej siostrzenicy, Zoe, obecnej studentki uczelni, miejsce kojarzy się z bólem i stratą ze względu na grasującego mordercę jej koleżanek…

Mariana próbuje na własną rękę odnaleźć sprawcę. Ma swoje teorie, ale czy się sprawdzą? Czy jej obsesja na punkcie profesora Fosci będzie uzasadniona?

Co ze sprawą wspólnego ma stowarzyszenia młodych dziewcząt określających się, jako Boginie?

Środowiska akademickie mają swój specyficzny klimat, zwłaszcza takie owiane sławą, który bardzo lubię. Mogłam choć trochę go poczuć studiując na Uniwersytecie Warszawskim 🙂, choć z pewnością to nie to samo co Uniwerystet w Cambrige, Oxford, czy Sorbona.

Ale wracając do książki…

Po pierwsze to thriller, jeden z moich ulubionych gatunków i muszę przyznać, że trzymał w napięciu do samego końca. Co więcej , końcówka totalnie mnie zaskoczyła, ależ TOTALNIE i takie finały uwielbiam 😃 Miałam swoje pewne przypuszczenia, które okazały się totalnym fiaskiem. Trzeba przyznać, że autor bardzo umiejętnie poprowadził fabułę.

Po drugie: nawiązania do mitologii - dla mnie rewelacja. Morderstwa powiązane ze starożytną literatura to dla mnie zdecydowanie strzał w dziesiątkę. Możemy tutaj znaleźć cytaty z tekstów Homera, Arystotelesa, Eurypidesa… nawiązania do Starożytnej Grecji. To niewątpliwie okres w historii pełen mroku, który w połączeniu właśnie z thrillerem daje mieszankę wybuchową.

Dodatkowo bardzo ciekawa kreacja bohaterów. Nie znajdziecie tutaj nijakich postaci, każda w sobie coś ma i każda coś w sobie ukrywa 😉

Dodatkową niepewność wprowadzają sporadyczne wspomnienia młodego chłopca, bardzo mroczne, straszne i pełne bólu, które staną się w końcowym etapie bardzo istotne… ale nic więcej nie zdradzę 😊

Utwierdziłam się w przekonaniu, że koniecznie musze sięgnąć po poprzednią książkę autora #pacjentka

,,Boginie" Alexa Michaelides

⭐⭐⭐⭐⭐/10⭐

99/2021

·

Wszyscy skrywamy tajemnice, nawet przed sobą.

Dla Mariany Andros – terapeutki grupowej walczącej z własnymi demonami przeszłości – Cambridge to miejsce, gdzie poznała swojego męża. Dla jej siostrzenicy Zoe to tragiczna scena morderstwa jej najlepszej przyjaciółki. W murach uniwersytetu, gdzie ożywają wspomnienia, Mariana poznaje tajne stowarzyszenie młodych dziewczyn – Boginie. Jego członkinie są wstrząśnięte zabójstwem jednej z koleżanek. Grupa jest pod wpływem enigmatycznego profesora Edwarda Foski. Mariana jest pewna, że pomimo iż Foska ma alibi, to ON jest sprawcą zabójstwa.

Obsesja Mariany na punkcie udowodnienia winy Fosce wymyka się spod kontroli, grożąc zniszczeniem jej wiarygodności, a także najbliższych relacji. Kobieta jest zdeterminowana, by powstrzymać zabójcę, nawet jeśli będzie ją to kosztowało wszystko – łącznie z własnym życiem.

·

Mam nie lada wyzwanie z recenzją tej książki. Pamiętam, gdy pierwszy raz zobaczyłam jej reklamę na story, to od razu wiedziałam, że muszę ją przeczytać i ogromnie się ucieszyłam, gdy @[Adres usunięty] napisało do mnie z propozycją tego właśnie tytułu. Niestety ale mam bardzo mieszane uczucia. Z jednej strony książką ciekawa, sam wątek morderstw i bogiń był genialnym zabiegiem ze strony autora ale nie dopieszczonym. Dużym minusem byli dla mnie bohaterowie, a szczególnie Marianna. Spodziewałam się po terapeutce głębszej analizy, większego opanowania i psychologicznego podejścia, a dostałam kobietę, która sama wymaga terapeuty. Samo pióro autora jest w porządku, ale przytaczanie co chwilę tych samych wątków sprawia, że przewracałam oczami z irytacji. Zakończenie było zaskakujące, ale znowu spodziewałam się czegoś innego.

Mnie ta książka niestety nie porwała, ale rozumiem ludzi, którym może się ona podobać. Jest to jedna z tych książek na które, każdy z nas musi wyrobić sobie swoje zdanie.

·

·

·

Za egzemplarz dziękuję @[Adres usunięty]

"Śmierć nie była dla niej czymś obcym; towarzyszyła jej od dzieciństwa, deptała jej po piętach, zerkała przez ramię. Mariana miewała niekiedy wrażenie, że została przeklęta przez jakąś nieżyczliwą boginię z greckiego mitu, która skazała ją na stratę każdego, kogo pokochała."

Mariana jest terapeutą grupowym. Mimo że niesie pomoc innym sama nie przepracowała śmierci męża. Kiedy w brutalny sposób ginie przyjaciółka jej siostrzenicy, kobieta bez zastanowienia wyjeżdża by udzielić wsparcia dziewczynie. Ponownie wkracza w mury Cambridge, w których sama studiowała. Wspomnienia zaczynają ją atakować ze zdwojoną siłą. Mariana próbuje rozgryźć zagadkę morderstwa. Kiedy dowiaduje się o tajemniczym stowarzyszeniu "Bogiń", któremu przewodzi charyzmatyczny, tajemniczy i jednocześnie pociągający profesor obiera go za cel i za wszelką cenę próbuje przypisać mu winę. Popada wręcz w pewnego rodzaju obsesję. Strach roztacza swój woal i rozpoczyna się walka dobra ze złem niczym w antycznej tragedii.

"Boginie" to thriller psychologiczny z wątkiem kryminalnym. Przez całą powieść przebija się przebiegłość spryt i pewność siebie sprawcy. Do tego główna bohaterka toczy wewnętrzną walkę ze sobą, z własnymi uczuciami, z przeszłością.

Książkę czyta się ekspresowo. Przyczyniają się do tego krótkie rozdziały i w większości płynne przejścia między nimi. Akcja nie pędzi, ale sukcesywnie posuwa się do przodu. Pomiędzy właściwymi rozdziałami dostajemy pierwszoosobową narrację prowadzoną najprawdopodobniej przez sprawcę. W toku jego wynurzeń poznajemy cały proces, który doprowadził do tego kim się stał.

Ta historia aż ocieka patosem. Wszystko jest ułożone, schludne, nachalnie eleganckie. Nie do końca to moja estetyka i lekko mnie to irytowało. Do tego imię Mariana, było powtarzane średnio co drugie zdanie jakby Autor nie umiał skonstruować wypowiedzi w inny sposób.

Do lektury tej książki podeszłam bardzo pozytywnie nastawiona, ale bez specjalnych oczekiwań.

Jedyny dział, który lubiłam w historii to właśnie starożytność więc wątek nawiązujący do greckich bogów bardzo mnie zainteresował. Autor w ciekawy sposób wplótł w fabułę fragmenty mitologii. To jest bezsprzeczny atut tej powieści. Dzięki temu nabrała charakteru.

Ogólnie rzecz ujmując "Boginie" podobały mi się, dobrze spędziłam czas jednak zabrakło tej iskry. Chwilę mi zajęło zanim się wciągnęłam. Zakończenie również nie dało efektu wow więc dla mnie ta książka to jedynie średnia półka.