Zawsze będziesz winna

Czterdziestodwuletnia Helen Harris to była policjantka z Birmingham, która aktualnie mieszka i pracuje w Cardiff. Pewnej zimowej nocy, realizując zawodowe zlecenie, natrafia na zakrwawione, ukryte w śniegu ciało mężczyzny, którego dobrze znała. Zdarzenie to burzy, z trudem budowany, spokój Helen. Budzą się demony przeszłości, a tajemnica, która nigdy nie powinna ujrzeć światła dziennego zdaje się zagrożona...

Thriller psychologiczny pióra Anny Rozenbergo, choć rozpoczyna się od tajemniczej zbrodni, a jej logicznym wyjaśnieniem kończy, stanowi przede wszystkim dogłębne studium agresji. Pozbawione chronologii, enigmatyczne, pełne niedopowiedzeń retrospekcje składają się na obraz przemocy, której Helen, główna bohaterka, doświadczała od najmłodszych lat. Najpierw w rodzinnym domu, następnie w małżeństwie. Anna Rozenberg stopniowo odsłania przed czytelnikiem jej bolesną przeszłość. Z wyczuciem opisuje życie naznaczone permanentnym strachem, cierpieniem, w końcu niewyobrażalną stratą. Nie epatuje nadmierną brutalnością, mrożącymi krew w żyłach opisami. Bazuje na wyobraźni, a przede wszystkim wrażliwości czytelnika.

„Zawsze będziesz winna” to poruszająca historia o przemocy, która wpływa nie tylko na życie ofiary, ale także jej rodziny. Opowieść o decyzjach, których konsekwencji człowiek nie jest w stanie przewidzieć. Wreszcie o tajemnicach, które zawsze mają swoją cenę. Niekiedy bardzo wysoką.

Jestem przekonana, że choć z czasem zatrą się w mojej pamięci nazwiska bohaterów, a także szczegóły fabuły, to towarzyszące mi w trakcie lektury i po jej zakończeniu emocje pozostaną ze mną na długo.

Przemoc zadaje rany. Ale sama myśl o tym, od kogo ta przemoc pochodzi - rani jeszcze bardziej. Często groza tyranii i paranoi szaleje za zamkniętymi drzwiami rodzinnego domu lub życia małżeńskiego. Ból "sinego policzka" lub "pręgi na szyi" jest niczym wobec tego bólu, który "wnika w duszę i rozrywa ją wstydem i bezsilnością". Każdy rodzaj walki w tej nierównej grze niesie "samotność na ringu" oraz milczenie, które nie ma nic wspólnego z tchórzostwem. Każda forma przemocy- fizycznej i psychicznej jest kolejną "cegłą w murze obojętności" - pozornej, bolesnej, palącej...

.

Autorka podejmuje bardzo trudną tematykę. Kreśli nam obraz różnych rodzajów przemocy- w różnych odcieniach i konfiguracjach. Nie atakuje nas jednak brutalnymi obrazami. Misternie utkana kryminalna intryga, której rozwiązania trzeba szukać w przeszłości bohaterki- stopniowo odkrywa przed nami wycinki z jej życia, które determinują jej los oraz naznaczają osobowość na zawsze. Niektóre z nich przykryte są "woalem tajemnicy", a Autorka bardzo ostrożnie uchyla rąbka tajemnicy, pozostawiając przestrzeń do interpretacji i oceny moralnej. Całość może wydawać się momentami enigmatyczna (liczne przeskoki czasowe oraz nieco fabularnych niedopowiedzeń), ale często na wyobraźnię działa nie to, co nazwane i zaakcentowane, ale to, co kryje się między wierszami i rzuca "mroczny cień", powodując uczucie dyskomfortu oraz "bolesny skurcz" w okolicy serca. Z tych, jakże wymownych w swoim przekazie migawek z życia głównej bohaterki, wyłania się obraz, z którym ciężko się zmierzyć. Te emocje wybrzmiewają o tyle mocniej, że dotyczą rzeczy kontrowersyjnych oraz desperackich decyzji, których efekty zataczają krąg zła i dotykają nie tylko bezpośrednie ofiary przemocy, ale także ich bliskich.

.

Ten thriller psychologiczny to jednak nie tylko emocje. To również klimat, który tworzą sugestywne opisy zimowej scenerii. Nie jest to aura "świątecznej euforii", ani "bajkowych krajobrazów". Otulone "śnieżnymi kożuchami" drzewa oraz "matowa cisza lasu" nie dają zmysłom ukojenia, tworząc wrażenie "czyśćca na ziemi" - namalowanego barwami "stanów lękowych" głównej bohaterki...

Bardzo polecam.

Helen Harris pracuje przy wycenie powierzchni do sprzątania. W pewną śnieżną noc utknęła w laboratorium, w którym akurat robiła wycenę. Nad ranem, kiedy udało jej się wydostać, w zaspie zauważa ciało.

Zgłasza się na policję, ale funkcjonariusze nie biorą jej zgłoszenia na poważnie. Helen, jako była policjantka, sama podejmuje trop. Ktoś chce wciągnąć Helen w grę. Zna jej tajemnice. A kobieta skrywa ich wiele.

"Zawsze będziesz winna" to wstrząsający thriller psychologiczny. Przesiąknięta jest bólem, cierpieniem, smutkiem, przemocą. Nie ma drastycznych opisów, a mimo to okrucieństwo przeraża.

Anna Rozenberg podjęła temat przemocy domowej. Jej bohaterka wpada z deszczu pod rynnę. Nie ma dzieciństwa, a dorosłość dokłada jej bólu, niszczy psychicznie i fizycznie. Kiedy wydaje się, że staje na nogi i zaczyna nowe życie, otrzymuje kolejny cios.

"Zawsze będziesz winna" to lektura, która zmusza do refleksji. Po której ciężko zebrać myśli i ubrać je w słowa. Która zostaje z czytelnikiem na długo.

Jeżeli jeszcze nie znacie tej książki, to gorąco zachęcam do lektury.

Są takie książki, o których nie można powiedzieć, że się komuś podobały, bo one zwyczajnie podobać się nie mogą. One nie są dobre, potrzebne, poruszające... Pozornie stanowią zlepek wielu tysięcy słów, ale po lekturze brakuje tego jednego jedynego, by je jakoś określić. Gdybym miała próbować, najbliższe oddaniu moich przemyśleń, byłoby podzielenie powieści na dwie kategorie: do przeczytania i do przeżycia. Panicznie boję się tych drugich, dlatego otaczam się tytułami klasyfikowanymi jako kryminały i thrillery, bo wydaje mi się, że pośród nich mogę czuć się bezpiecznie, ale zawsze jakiś wyjątek musi potwierdzać regułę.

Anna Rozenberg dała się poznać jako autorka znakomitych kryminałów i już od pierwszego zapisała się na mojej liście "must have", a trafiają na nią nazwiska, w które pokładam moje czytelnicze zaufanie. Wbrew pozorom, nie jest ich wcale wiele, wciąż można je policzyć na palcach dwóch rąk. Wydawało mi się, że po trzech spotkaniach z Redfernem doskonale wiem, czego mogę się spodziewać. Cóż, myliłam się.

"Zawsze jesteś winna" to podobno thriller psychologiczny, którego opis jest równie intrygujący, co enigmatyczny. Teoretycznie to dobrze, bo nikt nie chce poznawać treści książki przed jej przeczytaniem. W tym przypadku jednak lepiej byłoby być choć trochę przygotowanym na to, co znajdzie się w środku...

To jednak z najtrudniejszych powieści, jaką dane mi było przeżyć. Miałam ochotę wyrwać kilka stron i podrzeć na maleńkie kawałeczki. Czułam potrzebę, by podejść do ściany i uderzyć w nią mocno głową. Byłam wściekła, bezsilna, rozżalona. Próbowałam wyłączyć emocje, ale nie potrafiłam. A przecież mogłam po prostu zamknąć tę książkę i odłożyć w kąt. Pozwolić, by pokrył ją kurz, by jakiś zbłąkany pająk otoczył ją misternie tkaną pajęczyną, zamknąć się na tę historię i o niej zapomnieć. Miałam wybór.

Łatwo jest oceniać, wydawać wyroki, twierdzić, że ma się patent na rozróżnianie dobra i zła. I najważniejsze - na czyimś miejscu na pewno postąpilibyśmy inaczej. Życie nie jest czarno-białe, a zło nie zawsze rodzi zło. Tylko że dobro też jest żadną gwarancją. Gdy dochodzi do tragedii, nagle pojawia się tysiąc rozwiązań, które mogły pozwolić jej uniknąć. Ale tysiące codziennych "małych" dramatów przechodzi bez echa, choć przecież awanturę u sąsiada każdy słyszał. Wygodnie jest mówić, że świata nie zmienimy, że po co się wtrącać, że widziały gały, co brały. Przecież są instytucje, wystarczy zwrócić się o pomoc, prawda? Tak jak to zrobiła kobieta z mojego rodzinnego miasta. Dziś ona i jej córki nie żyją, bo procedury trwają.

"Zawsze będziesz winna" to tytuł niezwykle wiele mówiący i symboliczny. Na różnych etapach lektury te trzy słowa zmieniały dla mnie swój wydźwięk. Jednak miałam je cały czas z tyłu głowy, gdy robiłam wszystko, by nie oceniać Helen, a zamiast tego próbowałam ją zrozumieć. I chyba w jakimś stopniu mi się to udało. Nie ustrzegła się błędów, nawet takich, które trudno sobie logicznie wytłumaczyć. Czy to czyni ją winną? Nie wiem. Zupełnie szczerze nie potrafię odpowiedź na to pytanie. Wydaje mi się, że postępowała tak, by chronić to, co było dla niej najcenniejsze - jej dzieci. Jeżeli nie widziała innego rozwiązania, to być może podjęła najlepszą z możliwych decyzji. Choć los chyba uznał inaczej.

W tym momencie zwykle staram się w kilku słowach zebrać to, co napisałam powyżej, by dać Wam jasno sformuowaną ocenę danej książki. Tym razem nie jestem w stanie tego zrobić. Mogę jedynie dodać, że wątek kryminalny w tym thrillerze trzyma w napięciu do ostatnich stron, choć w moim odczuciu bardzo szybko zszedł na drugi plan. Uważam, że "Zawsze będziesz winna" to powieść, którą każdy powinien przeczytać, choć pewnie nie każdy będzie w stanie. Przepraszam Was za te wszystkie emocje, które znalazły ujście w tej recenzji, a Annie Rozenberg właśnie za nie dziękuję.

Moje 10/10.

"Całe życie uczyła się milczeć, żeby jej nie krzywdzono, teraz z tego samego powoduje powoli zaczynała uczyć się mówić."

Życie Helen to pasmo bólu, strachu i upokorzenia. Z pozoru silna i niezależna, a wewnątrz wciąż składa okruchy przeszłości. To co na nich zbudowała chwieje się w posadach, a podjęte niegdyś decyzje powracają w swych konsekwencjach.

Kobieta (...) po czterdziestce, po traumie, po życiu".

Annę Rozenberg zdążyliśmy poznać od znakomitej, kryminalnej strony jednak to, co zaserwowała w swym debiutanckim thrillerze psychologicznym karze twierdzić, że to "kobieta orkiestra". Na czym nie zagra wybrzmi piękną, głęboką nutą. Jej najnowsza powieść miażdży emocjonalnie. Jest mocno sugestywna w swych niedopowiedzeniach. Nie znajdziecie tutaj brutalnych, krwawych scen, jednocześnie przed oczyma staną Wam konkretne wyobrażenia. Rolę pierwszych skrzypiec zagra znęcanie fizyczne i psychiczne, przemoc domowa w każdej postaci. Strach ufnego dziecka, zagubionej nastolatki, kochającej żony i matki. Różne etapy cierpienia. Do tego społeczne przyzwolenie na przemoc, odwracanie głowy i wszechobecna znieczulica.

Bohaterka stara się żyć nowym życiem, poukładać wszystko od początku, ale w kluczowych momentach pamięć przywołuje bolesne obrazy wbijając szpilę w i tak poranioną już duszę kobiety. Do głosu dochodzą również wyrzuty sumienia...

Nie ma co się tutaj długo rozwodzić. Autorka nie poruszyła tego tematu dla chwytu marketingowego tylko dla uświadomienia siły problemu. Rozmowa jest bardzo ważna, jednak istotą jest działanie. Bez pomocy drugiej osoby często nie da się wyrwać z błędnego koła udręki.