Wyspa zaginionych dziewcząt

Bardzo lubię książki tej autorki dlatego też chętnie sięgnęłam po kolejną wypuszczoną na polski rynek pozycję. Książka jak zwykle przypadła mi do gustu. Czytało się ją szybko i sprawnie, dosłownie lektura zajęła mi może z trzy wieczory. Świetny thriller, bardzo zaskakujący i klasycznie zakończenie dość nieprzewidywane. W książce znalazłam wszystko to, co lubię w thrillerach najbardziej. Polecam wszystkim wielbicielom wartkiej fabuły i zaskakujących motywów - z pewnością spodoba się większości czytelnikom.

Ten mrożący krew w żyłach thriller psychologiczny jest książką pełną tajemnic, napięcia i niepewności, która wciągnęła mnie od pierwszych stron. Alex Marwood mistrzowsko stworzyła atmosferę pełnej grozy! Ponadto główne bohaterki, które stają w centrum "Wyspy zaginionych dziewcząt" to silne i złożone postacie, które zaintrygowały mnie od samego początku. Książka sama w sobie bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła - przede wszystkim wszelkimi nieoczekiwanymi zwrotami akcji, a także poruszeniem trudnych tematów takich jak: przemoc, manipulacja i trauma. Jedna z lepszych pozycji jakie ostatnio czytałam :)!

Przepadam za książkami Alex Marwood i uważam, że jej twórczość jest w stanie przegonić wszelkie smutki. Idealnie wypełnia myśli, odrywa nas co codzienności i angażuje w ciąg zaskakujących wydarzeń owianych odpowiednim klimatem.

Chociaż wstęp i połowa rozwinięcia przypominają bardziej dramat obyczajowy niż thriller, wszystko ma swoje konkretne uzasadnienie. Im więcej stron przerzucimy, im mocniej wdrożymy się w temat, tym lepiej zrozumiemy kierunek w jakim to wszystko się toczy a podsycani gęstą atmosferą wszechobecnej tajemnicy jedynie sami damy się zaprowadzić w mnóstwo ślepych zaułków. Zmylenie czytelnika działa jednak na korzyść akcji, ponieważ w głowie pojawia się mnóstwo pytań bez konkretnych odpowiedzi, by ostatecznie autorka zaskoczyła nas mocnym i przejmującym finałem.

Fabuła owiana jest niedomówieniami i myślę, że dobrze, by tak pozostało. Im więcej smaczków będziecie odkrywać, tym chętniej będziecie sięgać po kolejne atrakcje czające się w lekturze a gwarantuję, że jest ich sporo na każdym kroku. Przenosimy się bowiem do XX wieku, na wyspę La Kastellana, której mieszkańcy sięgają po okrutne tortury, gdy zdecydują, że dana dziewczyna zasłużyła na karę. Dreszcze przechodzą po ciele, gdy czytamy o braku ludzkich zahamowań a autorka nie bawi się w półśrodki opisując wszystko to jak być powinno. W kontraście czytamy o bogatym biznesmenie, który wprowadza na wyspę blichtr i bogactwo, ale to tylko podsyca ludzki egoizm i pokazuje jak pieniądze zmieniają poczucie moralności.

Książka dosadna, mroczna i silnie dająca do myślenia. Odkrywająca karty człowieczeństwa, pokazująca jak zachowujemy się pod wpływem konkretnych bodźców. Wpływa na wyobraźnię i zachwyca kreacją bohaterów, którzy bawią się w zmowę milczenia i wydają się być obojętni na panujący chaos. Giną dziewczyny, strach rzuca swój cień na wyspę a zdesperowana matka będzie przetrząsać wszelkie zakamarki, by odkryć prawdę na temat swojej córki. Zrobi się mrocznie, gęsto oraz niebezpiecznie a my zachwyceni obrotem sytuacji nawet nie zauważymy kiedy akcja dobiegnie do ekscytującego końca.

"Wyspa zaginionych dziewcząt" to kawał dobrze napisanej historii. Motywy thrillera, emocje dramatu, wszechobecne tajemnice oraz bohaterowie, którzy więcej myślą niż mówią. Alex Marwood po raz kolejny pokazała, że doskonale wie jak zwrócić uwagę na swoją fabułę i bazując na głębokich uczuciach zmusiła mnie do sporej analizy wydarzeń. Bawiłam się więc wybornie i uważam, że to idealna propozycja na leniwe popołudnie dla której - naprawdę warto - można zarwać noc.

~"Wyspa zaginionych dziewcząt" pod nakładem wydawnictwa @wydawnictwoalbatros to kolejny razowy thriller z czarnej serii, który tym razem zabiera nas na tereny malowniczej, śródziemnomorskiej wyspy La Kastellan - idealnego miejsca na ziemi dla chłonnych wypoczynku bogatych turystów.

To właśnie tam swój początek ma ta wstrząsająca i makabryczna historia, która staje się wstępem do odkrywania ludzkich pragnień.

I tak z pomocą dwóch ram czasowym możemy bliżej przyjrzeć się do czego prowadzi wielkie, obrzydliwe bogactwo oraz chęć posiadania.

~Rok 1985 dla dwunastoletniej Mercedes mieszkanki wyspy La Kastellana, na której panują feudalne zwyczaje staje się przełomowy.

Wszystko zaczyna się tak naprawdę zmieniać wraz z przybyciem multimilionera Mattewa`a Made`a i jego obrzydliwe rozpuszczonej córki Tatiany.Mieszkańcy wyspy, olśnieni jego bogactwem, nie mają pojęcia, jaką cenę będą musieli zapłacić za nowy dobrobyt...

~ Rok 2016 - Robin postanawia odnaleźć córkę, która zaginęła rok temu. I trop prowadzi ją na La Kastellane - luksusowego pałacu - zabaw i uciech międzynarodowej śmietanki towarzyskiej.

Kobieta rozpaczliwe poszukuje córki, jednak nikt nie chce jej pomóc, a miejscowe władze, są wyraźnie zaniepokojeni jej natarczywymi pytaniami.

Jednak jest ktoś kto w milczeniu uważnie obserwuje wydarzenia, czekając na właściwy moment, by ujawnić przerażającą prawdę o tym co dzieje się na samej wyspie.

A to staje się początkiem tego co tam się rozpętało!

~ Genialna! Takie historie po prostu się chłonie i muszę przyznać, że sam Alex Marwood ma dar do tworzenia niepokojących, a zarazem przerażających historii. Klasa w sama w sobie.

Jak dla mnie jest to thriller, które staje się dla nas ogromną przestrogą w której gęsty, duszny klimat miesza się z przeszywająca na wskroś historia!

Idealna pozycja na długie leniwe wakacyjne wieczory

Bezapelacyjnie Polecam J.K.

Alex Marwood potrafi stworzyć niepokojący i gęsty klimat, atmosferę przerażenia i niepewności. Jest w tym mistrzynią. Kolejna powieść, która wyszła spod jej pióra, również to potwierdza. Przekonajcie się, czy po przeczytaniu Wyspy zaginionych dziewcząt nadal będzie tak opanowani, jak przed sięgnięciem po nią … Mam wielkie wątpliwości i obawy ...

Bohaterki Wyspy zaginionych dziewcząt są rożne, bo pochodzą z różnych światów, różnych rodzin, mają inne statusy społeczne. Mercedes od zawsze mieszka na wyspie La Kastellana, tutaj jest jej dom. Rodzice prowadzą restauracje, a ona z siostrą w niej pracują. Życie płynie swoim utartym rytmem, w zachowanej wieloletniej tradycji. Jednak spokój zostaje pewnego dnia zakłócony, gdy na wyspę przyjeżdżają bogaci, zwłaszcza milioner Matthew Meadea i jego córka, Tatiany. Dziewczyna zaprzyjaźnia się z Mercedes, spędzają coraz więcej czasu razem. Jednak to taka przyjaźń jednostronna, bogata dziewczyna wykorzystuję Mercedes, bawi się nią, upokarza na każdym kroku. Dlaczego tak się dzieje? Jest bogata i żyje przekonaniem, że wszystko jej wolno. Czy ta znajomość ma szansę przetrwać? Wokół bogatych, których jachty cumują na wyspie, zaczyna się zagęszczać atmosfera. Ich domy robią się siedliskiem zła i rozpusty, miejscem, gdzie młode i głupie dziewczyny mają za zadanie zabawiać podstarzałych i zmarszczonych panów. Czy ktokolwiek z wyspy przeciwstawi się temu procederowi? Czy ktokolwiek będzie miał na tyle odwagi, aby przerwać łańcuch niebezpiecznych wydarzeń i orgii? Gdy na wyspę wiele lat później przybędzie Robin w poszukiwaniu zaginione córki Gemmy, mieszkańcy zaczną robić się podejrzliwi. Ale pamiętajmy, że wyspą rządzi niezmiennie przez lata wszechmocny diuk, który nikt nie ma odwagi się przeciwstawić …

Wyspy zaginionych dziewcząt to bardzo niespokojny thriller psychologiczny z elementami powieści obyczajowej. Autorka dotyka sedna trudnych i mocnych tematów. Prostytucja, seksualne wykorzystywanie nieletnich, narkotyki, nadużywanie alkoholu, rozpusta. Bohaterowie negatywni są bogaci i zepsuci, na co dzień błyszczą na salonach i pływają w morzu pieniędzy. Są przekonani, że wszystko i wszystkich można kupić. Nie liczą się z uczuciami i potrzebami innych, oni są najważniejsi, a inni mają im służyć, i to dosłownie. A gdy ktokolwiek próbuje im powiedzieć „nie” to skutki takiego zachowania mogą być tragiczne.

Warto się przyjrzeć bohaterkom Mercedes, Gemmie i Tatianie. Każda jest inna, inne ma potrzeby i żyje według innych norm i zasad. Ale wszystkie są młode i ta młodość w nich buzuje i nie daje im spokoju. Czy pokonają swoje lęki i słabości? Czy życie zmieni ich kodeks moralny w nieodwracalny sposób?

Historia znakomita, pełna emocji i niepokoju. Od pierwszych stron chwyta nas w szpony przerażenia i niepewności i do samego końca nie chce z nich wypuścić. Ostrzegam, lektura dla odważnych i o mocnych nerwach. Jej fabuła poraża i zniewala. Zastanówcie się dwa razy, zanim po nią sięgnięcie … Ja się odważyłam i nie żałuję. Satysfakcja wygrała z potencjalnym zagrożeniem ….

Polecam, świetna powieść na letnie długie i duszne wieczory …

W 1985 roku mieszkająca na wyspie La Kastella i pracująca w restauracji nastoletnia Mercedes poznaje niebywale bogatą, rozkapryszoną Tatianę, która upatruje sobie w niej niewolnicę do zapewniania jej towarzystwa. W miejscu takim jak te, gdzie panują feudalne zwyczaje, aż niebywałe jest to, że ktoś może w ten sposób obnosić się ze swoim bogactwem. Rodzina Meadsów zdaje sobie nic z tego nie robić, gdyż mają zarówno pieniądze, jak i znajomości. W 2016 roku Robin rozpaczliwie poszukuje swojej córki, która zaginęła. Gemma rok wcześniej wyszła z domu i już nie wróciła. Kobiety były w dość napiętych stosunkach. Trop prowadzi Robin do La Kastella. Czy uda jej się odnaleźć córkę?

Zacznę od najważniejszego: Jest to bardzo ciekawa książka, ale to nie jest thriller, choć tak właśnie się prezentuje. Wskazywać może na to mroczna okładka, opis fabuły, teksty na skrzydełku, a również przyporządkowanie jej do tego gatunku na portalach czytelniczych. Doprawdy nie wiem, dlaczego to wydawnictwa robią i niezmiernie mnie to irytuje. „Wyspa zaginionych dziewczyn” to w moim odczuciu dramat z nutą literatury obyczajowej.

Nie znajdziecie tu mrożącego krwi w żyłach dreszczowca, ani scen rodem z najbardziej przerażających, wywołujących dreszcze powieści. Otrzymacie świat pełen brudnych pieniędzy, wyuzdania, seksu, niemoralnych zachowań i piekła, które rozgrywa się za przyzwoleniem osób udających, że niczego nie wiedzą oraz nie widzą.

Kreacja bohaterów jest na wysokim poziomie. Ależ mnie irytowała Tatiana. Co nie jest niczym złym. Dokładnie taki obraz chciała uzyskać autorka. Zarówno jako nastolatka, jak i dorosła kobieta, Tatiana nie liczy się z nikim. Jedyne, na czym jej zależy to relaks i pieniądze, a że ucierpi przy tym ktoś postronny, nie ma dla niej żadnego znaczenia. Zupełnie odwrotnie sytuacja się ma w przypadku Mercedes, która jest skromna, pracowita, miła. Żal mi jej, że przyszło jej mieszkać w takim miejscu jak La Kastella i na domiar złego stanąć na drodze tej harpii, o której wspomniałam wcześniej.

Klimat w tej powieści jest małomiasteczkowy, jest to miejsce, w którym żądzą mężczyźni, a kobiety niewiele mają do powiedzenia. Muszą siedzieć cicho, uważać co zakładają na siebie i jak się zachowują. Bez przerwy są obserwowane oraz oceniane. By nie zostać potępioną i wytykaną palcami, muszą przestrzegać panujących tam zasad. Na szczęście z upływem czasu, nieco się ta sytuacja zmieniła, co możemy zaobserwować, naprzemiennie poznając losy bohaterów na płaszczyźnie dwóch osi czasowych: tej z 1985 roku i tej z 2016.

Nie znam pozostałych dzieł Alex Marwood, ale spodobał mi się jej styl i chętnie bym je przeczytała, choć na pewno podeszłabym do niej inaczej niż do thrillera, gdyż po przeczytaniu „Wyspy zaginionych dziewcząt”, obawiam się, iż wszystkie są w podobnym klimacie i zostały źle sklasyfikowane gatunkowo.

Duże pieniądze, głębokie tradycje i zaginiona nastolatka. Zapraszam na rajską wyspę.

“Wyspa zaginionych dziewcząt” znacząco różni się od poprzednich książek Alex Marwood. Choć nie można jej odmówić pewnego uroku, to jednak w tym wypadku fabuła bardziej kojarzy się z powieścią obyczajową. Trudne tematy i niewygodne kwestie wysuwają się na pierwszy plan, w dużej mierze tłamsząc już i tak dość oszczędny ślad thrillera.

Zazwyczaj mam sporo pretensji do autorów, którzy przyzwyczajają czytelników do dobrych i niepokojących opowieści, a następnie, w kolejnych historiach, w taki sposób wygładzają akcję. Marwood kojarzy się przecież z mocną fabułą, niepokojącym klimatem i wieloma niespodziankami. Tutaj niewiele się ostało z tych elementów charakterystycznych, ale… Książkę czyta się na tyle dobrze, że można przymknąć oko.

Fabuła powieści rozgrywa się na eleganckiej, obarczonej tradycjami, niewielkiej wyspie. Celowo użyłam takiego sformułowania, bowiem autorka bardzo chętnie pokazuje, jak głęboko sięgają tutaj dawne obyczaje, wierzenia miejscowych i przyjęte legendy. Właśnie ta część najbardziej mnie zainteresowała. Cofnięcie się w czasie i możliwość zrozumienia, na jakich zasadach opiera się funkcjonowanie wyspy. Wydaje się, że mimo upływających lat, mentalność mieszkańców pozostaje taka sama.

Marwood bardzo przekonująco oddala klimat wyspy i obowiązujące nastroje. Wierzenia i tradycje, zakorzenione w ludziach, mogłyby przyprawić o dreszcze. To one dodają tutaj odrobinę smaczku i pikanterii. Obserwując mieszkańców, powoli wyciągamy wnioski i zaczynamy niespiesznie składać wszystkie elementy w całość. Widzimy, że to tylko gra pozorów, cisza przed burzą. Kolejne rozdziały subtelnie prowadzą nas w głąb wyspy, w kierunku wszystkich sekretów.

Na stronach powieści współczesne wydarzenia przeplatają się z przeszłością, oddając głos różnym bohaterom. To ofiary, myśliwi oraz echo przeszłości. Taki sposób przedstawienia akcji i podzielenie narracji miedzy poszczególnych bohaterów, sprawia, że całość wydaje się głębsza, bardziej interesująca i wielowymiarowa. Nie bez znaczenia pozostają tutaj również wspomniane już wątki obyczajowe, które także przekładają się na bardziej wartościowy charakter całości.

„Wyspa zaginionych dziewcząt” jest zupełnie inna od swoich poprzedniczek. Lżejsza, mniej mroczna, grzeczniejsza. Naprawdę niezła. Po prostu nie pasuje do Marwood. Nie takich historii oczekują od niej czytelnicy.