Ostatni upadek

Czy można uciec od własnej tożsamości? 📖💔

Zanurzyłam się w „Ostatni upadek” z ogromnymi oczekiwaniami, bo twórczość Magdaleny Zimniak rzadko zawodzi. Już od pierwszych stron poczułam ten charakterystyczny, duszny i niepokojący klimat, który nie opuszczał mnie do samego końca. To nie jest lekka opowieść na jeden wieczór – to hipnotyzująca podróż w najciemniejsze zakamarki ludzkiej psychiki, od której ciężko się oderwać. Fabuła jest pełna mrocznych tajemnic.

Historia skupia się na Adriannie Leman, popularnej pisarce, która odkrywa, że fundamentem jej życia jest wielkie oszustwo. Próbuje wszystkiego dokonać od nowa: zmienia nazwisko, wyjeżdża z Gdańska, by odnaleźć spokój. Jej sielanka trwa jednak krótko. Pewnego dnia na placu budowy zostaje znalezione ciało kobiety, a jej mała córeczka znika bez śladu. Śledztwo prowadzi doświadczona nadkomisarz Krystyna Farkas. Pojawia się główne pytanie: czy tragiczne wydarzenia mają związek z przeszłością, od której Adrianna desperacko uciekała?

Bohaterowie powieści są świetnie skonstruowani. Adrianna/Agnieszka to bohaterka o niezwykle złożonej psychice, cierpiąca na rozdwojenie jaźni. Czasem jest sobą, a czasem przeistacza się w swoją zmarłą siostrę bliźniaczkę. Jej walka o prawdę i tożsamość jest sercem tej opowieści. Nadkomisarz Krystyna Farkas, stanowi mocny, profesjonalny kontrapunkt dla emocjonalnego chaosu. Jej metodyczne śledztwo pozwala czytelnikowi złapać oddech i logicznie analizować fakty. Historia jest bogata w drugoplanowe postaci – od terapeutki przez matkę Adrianny po jej męża i kochanka. Każda wnosi nową perspektywę i kolejną warstwę tajemnicy.

Emocje? Przygotujcie się na ich prawdziwy rollercoaster. Jako matki, wątek zaginięcia dziecka będziecie przeżywały szczególnie mocno. To opowieść, która nie bawi się w półśrodki – uderza w najczulsze punkty i zostaje w myślach na długo po zamknięciu książki.

Książka liczy ponad 500 stron, ale nie dajcie się zwieść objętości. Autorka stosuje podwójną narrację (pierwszo- i trzecioosobową), co dynamicznie prowadzi akcję i pozwala patrzeć na wydarzenia z różnych perspektyw. Magdalena Zimniak ma niebywały talent do budowania napięcia i serwowania zaskakujących zwrotów akcji, które burzą czytelnicze pewniki. Mimo grubości, strony „same się przewracają”, a momentami czułam, że literalnie wstrzymuję oddech.

Dla kogo jest ta książka?

Idealnie trafi w gusta miłośników:

📍Thrillerów i kryminałów psychologicznych z głęboką analizą postaci.

📍Historiów o mrocznych sekretach z przeszłości i skomplikowanych relacjach.

📍 Czytelników, którzy nie boją się wymagających, emocjonalnych lektur.

Uwaga: Jeśli jesteście szczególnie wrażliwi na wątki związane z krzywdą dziecka, ta książka może być dla Was trudna w odbiorze.

Moja ocena: 8/10 🌟

„Ostatni upadek” to wciągający i inteligentny thriller, który potwierdza klasę Magdaleny Zimniak. Mimo że momentami liczba bohaterów i wątków bywa przytłaczająca, a sama historia mogłaby być nieco bardziej zwarta, to finalnie jest to lektura, która dostarcza silnych przeżyć i skłania do refleksji. Polecam z całego serca!

BRUNETTE BOOKS

Bylibyście skłonni poddać się hipnozie?

Wydaje mi się, że nie jestem na nią podatna. A jednak po lekturze „Ostatniego upadku” Magdaleny Zimniak w mojej głowie zasiane zostało ziarenko niepewności. Bo co, jeśli pamięć nie zawsze jest tak pewna, jak nam się wydaje? A granica między prawdą a sugestią bywa znacznie cieńsza, niż chcielibyśmy wierzyć?

Po książkę sięgnęłam zachęcona informacją, że znajomość wcześniejszych książek autorki nie jest konieczna. I tu muszę być wobec Was uczciwa – mam inne odczucia. Brak znajomości „Kształtu demona” i „Pękniętej kry” znacząco wpłynął na mój odbiór tej historii.

Fabuła jest złożona, wielowątkowa i pełna zależności między bohaterami. Postaci – zwłaszcza kobiecych – jest naprawdę dużo, a ich relacje, minione wydarzenia i wzajemne powiązania odgrywają dużą rolę. Momentami czułam się zagubiona, próbując nie tyle śledzić samą historię, co odnaleźć się w świecie stworzonych bohaterek. Przeszkadzało mi to w zaangażowaniu się w fabułę. Skupienie na porządkowaniu bohaterów w głowie wybijało mnie z emocjonalnego zanurzenia się w tej historii. Może gdyby nakreślenie postaci było bardziej szczegółowe, bohaterowie lepiej utkwiliby w mojej pamięci? Nie wiem, ale czułam się jak Kubuś Puchatek, którego mały rozumek nie ogarnia... 😂

Sama historia – choć wymagająca – jest naprawdę dobra. Intrygująca, mroczna i psychologicznie gęsta. Motyw hipnozy i manipulacji pamięcią został tu poprowadzony w sposób, który niepokoi i zostawia czytelnika z pytaniami długo po odłożeniu książki.

Ogromnym atutem powieści jest również klimat – duszny, pełen emocjonalnego dyskomfortu. Widać, że autorka konsekwentnie buduje świat i bohaterów, nie idąc na skróty i wymagając od czytelnika uwagi.

Choć moja przygoda z „Ostatnim upadkiem” nie była łatwa, jestem przekonana, że czytana w odpowiedniej kolejności i z należytym skupieniem potrafi wciągnąć znacznie mocniej i pozwala w pełni docenić jej złożoność.

„Ostatni upadek” Magdaleny Zimniak to thriller, który od pierwszych stron wywołuje niepokój i nie pozwala odetchnąć. Autorka bez ostrzeżenia wrzuca czytelnika w sam środek tragedii: ciało Adrianny Leman zostaje znalezione na placu budowy bloku mieszkalnego na warszawskiej Białołęce. Okoliczności jej śmierci są niejasne, a jeszcze większy ciężar niesie pytanie o los jej kilkumiesięcznej córeczki Emilki. W samochodzie kobiety zostaje tylko pusty fotelik.

Choć Ada ginie na samym początku, paradoksalnie to ona towarzyszy nam przez całą fabułę. Kolejne odkrycia nadkomisarz Krystyny Farkas rzucają nowe światło na jej przeszłość, relacje i decyzje, których konsekwencje rozlewają się na wszystkich wokół. Zimniak bardzo umiejętnie dawkuje informacje. Trudno ocenić, komu wierzyć i gdzie szukać prawdy.

Bohaterów jest wiele i każdy z nich ma coś do ukrycia. W pewnym momencie naprawdę miałam wrażenie, że podejrzany może być absolutnie każdy. Autorka kapitalnie żongluje tropami, prowadząc czytelnika raz w jedną, raz w drugą stronę i zostawiając go z poczuciem, że nic nie jest oczywiste.

Z czasem zaczęłam podejrzewać, kto może stać za tragedią, ale wcale nie odebrało mi to przyjemności z lektury — wręcz przeciwnie. Najbardziej wciągało mnie to, dlaczego ktoś posunął się do takiego czynu i co kryje się w psychice sprawcy. Autorka świetnie rozumie, jak działają ludzkie emocje, mechanizmy obronne i destrukcyjne pęknięcia, które w końcu mogą doprowadzić do dramatu.

Śledztwo Farkas i jej ekipy jest tu brudne, mozolne, pełne błędnych tropów i presji czasu — bo gdzieś tam może wciąż żyć dziecko. W tle mamy rozpacz bliskich, splątane relacje Adrianny i sekrety, których korzenie sięgają dalej, niż początkowo mogłoby się wydawać.

„Ostatni upadek” to świetnie poprowadzony thriller psychologiczny: intensywny, niepokojący i oparty na emocjach oraz ludzkich słabościach, nie na taniej sensacji. Zimniak konsekwentnie trzyma czytelnika w napięciu aż do ostatnich stron, a rozwiązanie — nawet jeśli da się je przeczuć — wciąż potrafi uderzyć mocnym, ludzkim motywem.

Współpraca: @skarpawarszawska

W książce "Ostatni upadek" dzieje się mnóstwo rzeczy jednocześnie co mnie przebodźcowało. Mnogość nazwisk i osób wprowadziło taki zamęt, że musiałam co chwilę się zatrzymywać i zastanawiać kto jest kim 🙈 Dodam, że książkę słuchałam, więc pewnie miało to ogromny wpływ na jej odbiór.

Adrianna Leman ma osobowość wieloraką i żyje życiem swoim i swojej zamordowanie siostry bliźniaczki. Ma dwóch partnerów, a teraz spodziewa się dziecka z jednym z nich.

Niestety kilka miesięcy po porodzie ginie w bardzo podobny sposób do swojej siostry. Policja rozpoczyna śledztwo, w którym poszukuje mordercy oraz zaginionej córeczki Ady. Podejrzanych jest sporo...

Niezwykle ciekawy temat zaburzeń osobowości, tego w jaki sposób radzimy sobie z traumą i temat hipnozy jako terapii.

Mi niestety coś tu nie pasowało, ale podejrzewam o to audiobooka, nie mogłam się skupić na tej historii.

Myślę, że będzie to doskonała propozycja dla miłośników kryminału i thrillerów psychologicznych.

Autorka dała sobie luksus napisania długiej książki, więc nie ma tu żadnych skrótów myślowych, żadnego przyspieszania akcji, bo trzeba się zmieścić w założonej liczbie arkuszy, żadnych magicznie rozwiązujących się problemów. I może dlatego właśnie jest tak bardzo prawdziwie. W tę historię, chociaż zagmatwaną, trudną i chwilami nierzeczywistą, naprawdę można uwierzyć. Z jednej strony „takie rzeczy tylko w książkach”, z drugiej – to się może przydarzyć każdemu, chociaż oczywiście nikomu nie życzę.

Magdalena Zimniak umie w budowanie napięcia – ze strony na stronę robi się coraz bardziej mroczno i niepokojąco. W końcu przychodzi taki moment, że już nie można przestać czytać.

Umie też w zaglądanie w ludzkie umysły i właśnie na emocjach zbudowała swoją opowieść. A emocje to coś, czemu naprawdę trudno się oprzeć, dlatego Ostatni upadek czyta się bardzo szybko, chociaż książka jest długa. Po prostu nie można się oderwać. Nie róbcie więc założenia, że długą książkę czyta się długo, a krótką szybko. To rzadko jest prawda.

Pełna recenzja w serwisie W Roli Mamy

Jeśli chcecie poznać losy bohaterów Ostatniego upadku pani Magdaleny Zimniak to... musicie koniecznie sięgnąć po dwie wcześniejsze powieści — Kształt demona i Pęknięta kra. Obie wiążą się z najnowszą powieścią autorki, więc warto zajrzeć do nich w pierwszej, wskazanej przeze mnie kolejności. To samo czyni na wstępie pani Magdalena. Szczególnie chodzi o zeszłoroczną powieść, gdzie poznamy bliźniaczki Agnieszkę i Adriannę. Ostatni upadek będzie kontynuacją poprzedniej powieści, a nadkomisarz Krystynę Farkas poznacie w Kształcie demona.

Tyle tytułem wstępu, który jest bardzo ważny. Ja przeczytałem dwie poprzednie i wiem, że to był bardzo dobry krok. Teraz przypomnę kilka informacji o pani Zimniak. Jest ona absolwentką wydziału filologii angielskiej Uniwersytetu Warszawskiego, prowadzi szkołę językową. W swoich powieściach, których wydała już osiemnaście, dominują wątki kryminalne, psychologiczno-obyczajowe i mojego ulubionego gatunku thrillera. Połączenie tych gatunków daje mocną lekturę, która trzyma w napięciu od pierwszych stron aż do samego końca.

Gdy weźmiemy książkę do rąk, to od razu na okładce rzuci nam się w oczy fragment twarzy kobiety, która patrzy gdzieś w dal. Drugi fragment pokazuje, że kobieta widzi odchodzącą gdzieś dwójkę osób, kogoś dorosłego i dziecko. To powoduje, że czytelnik już na samym początku jest ciekawy, co może to sugerować. Już w tej chwili może odczuwać niepokój, wiedząc, że jest to thriller psychologiczny. A gdy przeczyta blurb na czwartej stronie okładki, to jestem już pewien, że nie odłoży lektury nawet na chwilę.

Najważniejszą postacią powieści jest Adrianna Leman, kobieta, która jest pisarką. Jednak jej psychika po tym, jak jest świadkiem śmierci swojej bliźniaczej siostry (poprzedni część), jest mocno nadwyrężona. Ada próbuje oszukać samą siebie, zmienić tożsamości, wyprzeć to, co przydarzyło się w jej życiu. Czy jednak sama może doprowadzić do tego, co wydarzyło się na nowo budowanym osiedlu na Warszawskiej Białołęce? Właśnie tam, na placu budowy bloku mieszkalnego, zostają odnalezione zwłoki młodej kobiety. Do rozwiązania sprawy skierowana jest nadkomisarz Krystyna Farkas.

Czy ktoś mógł przyczynić się do jej śmierci? Czy może jest to jednak samobójstwo? Co wspólnego ze sprawą mają małe dziewczynki i rodzice Adrianny Leman? Jak poradzą sobie ze sprawą członkowie zespołu pani Farkas?

Muszę to stwierdzić w tym miejscu, że czyta to się bardzo dobrze i uważam, że ta część jest jeszcze bardziej wciągająca niż poprzednia. Autorka w bardzo umiejętny sposób zwodzi czytelnika. Wszyscy mogą być podejrzani, każdy może stać się ofiarą, albo mordercą. A gdy poznamy wszystkich uczestników tego literackiego spektaklu, ich psychikę, ich niepokój o lepsze jutro to jestem pewien, że jeszcze bardziej będziecie chcieli poznać prawdę. A ta nie jest tak oczywista, jak się wydaje.

"Ostatni upadek" Magdaleny Zimniak powiązany jest z dwiema innymi powieściami autorki luźniej z "Kształtem demona", ściślej z "Pękniętą krą".

Popularna pisarka Adrianna Leman zostaje znaleziona martwa, a jej kilkumiesięczna córeczka znika bez śladu. Nadkomisarz Krystyna Farkas rozpoczyna szeroko zakrojone poszukiwania, które szybko przeradzają się w skomplikowane i pełne napięcia śledztwo.

Magdalena Zimniak jest mistrzynią w łączeniu gatunków z pogranicza thrillera psychologicznego, kryminału i powieści obyczajowej. Ten nieoczywisty miks oferuje chwytliwą, ciekawą i niezwykle angażującą fabułę, przez co książkę trudno odłożyć choćby na chwilę - po prostu musisz wiedzieć, co spotka bohaterów uwikłanych w tę nieprawdopodobną intrygę. Wydarzenia przedstawione z kilku perspektyw dają czytelnikowi panoramiczny wgląd w myśli, uczucia i motywacje wszystkich zaangażowanych w historię postaci.

Klimat powieści jest duszny, gęsty od tajemnic, które stopniowo wychodzą na jaw. Postacie są dobrze zarysowane, a ich lęki, wątpliwości i pragnienia dodają fabule głębi. Autorka umiejętnie buduje napięcie - każdy rozdział odsłania nowe, zaskakujące fakty, a jak wiadomo, motywy dotyczące dzieci wywołują najwięcej emocji. Wszystkie powieści pani Magdy cechuje nieprzewidywalność i właśnie za to tak bardzo je lubię.

Magdalena Ziemniak jest mistrzynią thrillerów, które zabierają nas w podróż po najciemniejszych zakamarkach ludzkiego umysłu. Wspaniale tutaj pokazała złożoną charakterystykę Ady, której siostra bliźniaczka zginęła spadając z dachu. Nie wiadomo co się stało wtedy, czy została zepchnięta czy był to nieszczęśliwy wypadek. Ada ma problemy ze sobą i często prowadzi życie jako Agnieszka.

Pewnego dnia i ona spada z dachu, a dziecko, które urodziła znika. Czy przeszłość postanowiła się o nią upomnieć? Tego próbuje dowiedzieć się Nadkomisarz Krystyna Farkas. Autorka wspaniale wykreowała tę postać, która nie jeden raz chciała poddać się emocjom, które mogły zakłócić przebieg śledztwa. Jest to postać bardzo empatyczna, a jednocześnie doskonale wykonująca swoje zadania.

Autorka wspaniale również połączyła wątek kryminalny z obyczajowym, wplatając w nie nieco dreszczyku dzięki czemu książka zdobyła również elementy thrillera. Zaglądając w głąb ludzkiej psychiki autorka wciągnęła mnie bez reszty w świat Ady, który z każdym kolejnym rozdziałem coraz bardziej mnie interesował.

„Ostatni upadek” to książka, która można czytać niezależnie od „Pękniętej kry”, jednak zachęcam po przeczytanie jej. Wydarzenia z „Ostatniego upadku” nawiązują do właśnie tej książki. Ale bez jej znajomości też odnajdziecie się.

Jeśli lubicie dobrze napisany kryminały, z rozbudowaną warstwą obyczajową to bardzo polecam ten tytuł.

Czy da się uciec od własnej przeszłości, zmieniając całe życie - imię, miejsce zamieszkania, porzucając bliskich i znajomych? Czy może to tylko iluzja, którą wcześniej czy później brutalnie ktoś nam odbierze?

„Ostatni upadek” Magdaleny Zimniak to książka, która kartka za kartką wpełza czytelnikowi pod skórę. Od pierwszych stron czuć, że autorce nie chodzi tylko o ukazanie świetnej zagadki kryminalnej ani o szybkie zwroty akcji. Magdalena Zimniak pokazuje nam coś znacznie bardziej niepokojącego - psychologiczne pęknięcia i to, co dzieje się w człowieku, kiedy próbuje wymazać siebie i napisać się od nowa.

Adrianna Leman to popularna pisarka, która decyduje się porzucić znane nazwisko i dawną tożsamość. Tak jakby wierzyła, że wystarczy zmienić adres, by zmienić własną historię. Przez chwilę ta wiara wydaje się działać. Jest nowe miejsce, nowa codzienność, nadzieja. A potem… przychodzi moment, w którym wszystko się rozpada - dosłownie i symbolicznie.

Zimniak po raz kolejny udowadnia, że jej największą siłą nie jest sama intryga, ale sposób, w jaki potrafi opowiadać o ludzkiej psychice. W tej historii napięcie nie wynika z krwi i brutalności, lecz z niedopowiedzeń, z ciągłego poczucia, że coś jest nie tak. Z każdego akapitu bije poczucie, że pod powierzchnią normalności kryje się coś groźnego.

Bardzo podobało mi się to, że Adrianna nie jest bohaterką „idealną”. To postać niejednoznaczna, momentami irytująca, a za chwilę budząca współczucie, ale przez to prawdziwa. Jej decyzje nie zawsze są racjonalne, często są emocjonalne, impulsywne, podszyte lękiem - dokładnie takie, jakie podejmują ludzie, którzy próbują uciec przed bólem.

Równolegle prowadzony wątek śledztwa, którym kieruje nadkomisarz Krystyna Farkas jest jedynie tutaj tłem dla warstwy psychologicznej. Farkas jest chłodna, konkretna i konsekwentna. Sprawa śmierci Adrianny i zaginięcia jej córeczki działa na wyobraźnię, tym bardziej jeśli poznaje się tę historię jako rodzic. Mnie osobiście motyw krzywdy, czy zaginięć dzieci boli podwójnie odkąd zostałam mamą i mocno działa na moją wyobraźnię.

Ocena: 8/10 - bo „Ostatni upadek” to książka o cenie, jaką płaci się za życie w kłamstwie, i o tym, że przeszłość zawsze znajdzie sposób, by się upomnieć o swoje. Czytałam ją powoli, z narastającym niepokojem i przeżywając każdą emocję. Nawet po jej zamknięciu rozmyślałam jeszcze o bohaterach oraz ich wyborach.

Dysocjacyjne zaburzenie osobowości, dawniej nazywane osobowością mnogą, to jedno z najbardziej złożonych i zarazem najbardziej niezrozumianych zaburzeń psychicznych. Polega na występowaniu w jednej osobie odrębnych stanów tożsamości, które mogą różnić się sposobem myślenia, odczuwania, a nawet pamięcią. Najczęściej jest ono efektem głębokiej traumy, zwykle doświadczonej we wczesnym dzieciństwie, a jego istotą jest rozszczepienie psychiki jako mechanizm obronny. To zaburzenie trudne do jednoznacznego opisania, balansujące na granicy medycyny, psychologii i tajemnicy ludzkiego umysłu.

Nie bez powodu dysocjacyjne zaburzenie osobowości od lat fascynuje twórców filmowych i pisarzy. Daje ogromne możliwości narracyjne, pozwala bawić się perspektywą, wiarygodnością narratora i napięciem wynikającym z niepewności tego, co jest prawdą. Bywa jednak nadużywane, upraszczane, sprowadzane do efektownego, lecz płytkiego chwytu fabularnego. Magdalena Zimniak w „Ostatnim upadku” idzie inną drogą. Sięga po temat trudny, ale traktuje go z powagą i subtelnością, dzięki czemu jej powieść wymyka się schematom taniego thrillera psychologicznego.

Poznajemy zatem popularną pisarkę, Adriannę Leman, która zmaga się z rodzinną tragedią – jej siostra zginęła w górach, zepchnięta z dachu przez mężczyznę w którym była zakochana. Kobieta radzi sobie z tym wydarzeniem na swój sposób, tworząc kolejną tożsamość i żyjąc podwójnym życiem. Ciąża i świadomość, że oto rozwija się w niej nowe życie sprawia, że postanawia rozpocząć wszystko od nowa. Nie spodziewa się jednak, że w miejscu, które miało być nowym początkiem, czeka na nią tylko śmierć. Znika też jej córeczka i pytanie, czy to przeszłość postanowiła się o nią upomnieć, czy może komuś zależało, żeby porwać dziecko. W jakim kierunku rozwinie się ta historia? Nie jesteśmy w stanie długo tego przewidzieć, podobnie jak i policja nie wie, w którym kierunku prowadzić śledztwo.

„Ostatni upadek” to książka gęsta, mroczna i niepokojąca, w której napięcie nie wynika z nagromadzenia gwałtownych zwrotów akcji, lecz z konsekwentnie budowanej atmosfery i stopniowego odsłaniania psychiki bohaterów. Zimniak skupia się na wnętrzu człowieka, na jego lękach i mechanizmach obronnych, które z czasem zaczynają przejmować kontrolę nad życiem. Autorka nie spieszy się, pozwala historii dojrzewać, a czytelnikowi – zanurzyć się w opowieści i samodzielnie odczuć narastający niepokój. Dla niektórych czytelników będzie to również możliwość kolejnego spotkania z nadkomisarz Krystyną Farkas, która również nie jest wolna od nękających ją demonów.

Na szczególną uwagę zasługuje sposób prowadzenia narracji, oddając opowiadanie historii poszczególnym bohaterom. Nic nie jest tu dane raz na zawsze, a każda kolejna strona potrafi podważyć wcześniejsze przekonania. Tym samym to literatura, która wymaga skupienia i cierpliwości, ale taka, która pozwala śledzić nam pewne mechanizmy, dewiacje, która pozwala zanurzyć się w psychologicznej głębi.

„Ostatni upadek” można czytać jako thriller psychologiczny, ale równie dobrze jako opowieść o kruchości ludzkiej tożsamości i cenie, jaką płaci się za wypieranie traum. Zimniak nie moralizuje, nie stawia prostych diagnoz, raczej stawia pytania i zostawia je z czytelnikiem na długo po zakończeniu lektury. To książka, która nie szuka łatwego efektu, lecz buduje swoją siłę na psychologicznym realizmie i literackiej konsekwencji. Magdalena Zimniak pokazuje, że nawet temat wielokrotnie wykorzystywany można opowiedzieć na nowo, jeśli podejdzie się do niego z rzetelnością i literackim wyczuciem. To lektura wymagająca, ale zdecydowanie warta uwagi, zwłaszcza dla czytelników ceniących psychologiczną głębię i mrok podszyty autentycznym niepokojem.

„Ostatni upadek” to powieść z serii tych gdzie przestrzeń psychologicznego niepokoju panoszy się na dobre, a przestrzenie między prawdą a kłamstwem zmieniają się niezwykle dynamicznie.

Historia sama w sobie nie jest dynamiczna, za to bardzo skupia się na budowaniu aury o niepewność i nieustannym poczuciu zagrożenia.

Historia Adrianny Leman, czyli kobiety próbującej uciec od przeszłości, by rozpocząć wszystko od nowa, jednak jak wiadomo nie od dziś, przeszłość ma znakomita pamięć i nigdy nie daje o sobie zapomnieć, a co gorsza w niespodziewanym momencie może uderzyć z iście brutalną siłą. Spodobało mi się, że wspomniana Adrianna nie jest papierową bohaterką, a jej niejednoznaczność, decyzje które podejmuje budzą często skrajne emocje i odczucia.


Nadkomisarz Farkas nadal jest sobą, czyli kobietą rzeczową, chłodną i do bólu konsekwentna, a ja cenie te cechy więc i samą bohaterkę lubię.


Autorka kolejny już raz pokazała swój kunszt w budowaniu warstwy psychologicznej w swoich historiach. Zimniak z niesamowitą dbałością ukazuje fiunkcjonujujace mechanizmy ucieczki, wyparcia i budowania fałszywego poczucia bezpieczeństwa.

„Ostatni upadek” to jedna z tych książek, które działają pobudzając wyobraźnie i wzbudzając emocje. Próżno w niej szukać brutalności, są za to niedopowiedzenie, stopniowe odkrywanie prawdy i pękanie fasady człowieka. To trudna historia o cenie, jaką trzeba ponieść za życie w kłamstwie i o tym jak rozpoczęcie wszystkiego od początku jest trudne.


Adrianna Leman, którą mieliśmy okazję poznać w książce „Pęknięta kra”, cierpi na rozdwojenie jaźni. Czasem jest sobą, a czasem zamienia się w swoją zmarłą siostrę bliźniaczkę. Prowadzi podwójne życie, ma męża i kochanka, każdy związany jest z jej inną osobowością. Pragnie rozpocząć życie w nowym miejscu i dowiedzieć się, który z nich jest ojcem jej dziecka. Niestety mimo usilnych starań, nie dała rady zrealizować swojego planu, gdyż na budowie pewnego osiedla znaleziono jej ciało, a jej córka znikła bez śladu. Sprawą zajmuje się nadkomisarz Krystyna Farkas.

Bardzo lubię twórczość Magdaleny Zimniak i z ogromną przyjemnością sięgam, po każdą z jej powieści. Jeszcze nigdy się nie zawiodłam, więc wiedziałam, że i tym razem czeka mnie ciekawa lektura. Szybko domyśliłam się rozwiązania, ale to zapewne za sprawą mojego doświadczenia w czytaniu dreszczowców. Autorce jednak udało się mnie zaskoczyć, gdyż nie sądziłam, że poprowadzi historię w ten sposób. Szczerze powiedziawszy, nie spodziewałam się nawet kontynuacji „Pękniętej kry”. Jestem matką, więc temat zaginionego dziecka, czy to w literaturze, czy w filmie, zawsze mocno mnie porusza, jeśli chcecie wiedzieć, co się stało z małą Emilką i czy policji udało się ją znaleźć, koniecznie przeczytajcie powieść.

Można przeczytać tę pozycję bez znajomości poprzedniej książki autorki, ja jednak zalecałabym sięgnąć najpierw po tamtą, gdyż w „Ostatnim upadku” nie ma zbyt dużo miejsca poświęconego Adriannie, natomiast w „Pękniętej krze” poznajemy jej historię oraz przyczynę, dla której jej mózg chcąc poradzić sobie z trudną przeszłością, broni się poprzez rozdwojenie jaźni.

Bohaterów jest dużo i są różnorodni. Poza osobami prowadzącymi śledztwo poznajemy też terapeutki Adrianny, jej współlokatorkę, a także jej matkę. Wracamy również do postaci, których znamy z poprzedniej części, czyli najbliższych bohaterki, czyli rodziców, męża, a także partnera, z którym jest, kiedy staje się Agnieszką.

Jest do dosyć długa powieść, liczy nieco pięćset stron i szczerze powiedziawszy, mogłaby być trochę krótsza, gdyż niektóre rozdziały wydały mi się upchnięte nieco na siłę, lecz i tak uważam, że jest to powieść godna uwagi, zwłaszcza jeśli lubicie kryminały z psychologicznym akcentem.

Podsumowując, „Ostatni upadek” to wciągający kryminał psychologiczny, który mimo drobnych mankamentów narracyjnych trzyma w napięciu i porusza trudne, emocjonalne tematy. Magdalena Zimniak po raz kolejny udowadnia, że świetnie odnajduje się w mrocznych historiach o ludzkiej psychice, traumach i tajemnicach z przeszłości. To lektura dla czytelników lubiących niepokój, złożonych bohaterów i historie, które zostają w głowie na długo po odłożeniu książki.