Wróg

Zapraszam Was do przeczytania książki pt. "Wróg" autorstwa Łukasza Orbitowskiego.

Wydawnictwo Świat książki

Jaki czas lubicie najbardziej w historii?

Mnie od zawsze fascynowała starożytność.

"Źli ludzie mają jakieś hamulce, dobry człowiek żadnych. Chodziło też o to,że nigdy nie chciałem władzy, wręcz przeciwnie, w odróżnieniu od moich poprzedników."

Starożytny Rzym, lata 54-68. Panowanie cesarza Nerona, jego dzieciństwo, życie. Miłości, kochanki, a także wielkie uczucie do żony swego przyjaciela Poppei. Kiedy miasto niszczy pożar, córka Poppei i Nerona umiera. Rozpoczyna się szukanie winnych. Kto jest winny podpalenia miasta? Czy chrześcijanie mogli rzucić klątwę na rodzinę cesarza?

Kraków, maj 2023. Ogień trawi dom handlowy Gigant. Płomienie próbuje opanować niemal dwunastu strażaków. Niedługo zostaje zatrzymany i przesłuchany przez Panią psychiatrę strażak Staszek Zoll, który opowiada fascynującą historię. Czy okaże się ona rozwiązaniem zagadki pożaru? Kim tak naprawdę jest Staszek Zoll, chorym psychicznie pacjentem czy może żył rzeczywiście w innym czasie, jako cesarz?

"Nasze światy nigdy się nie przetną, nie tylko dlatego, że za mną stoi dwa tysiące lat, za panią góra trzydzieści parę. Różnimy się w postrzeganiu czasu."

Co łączy zagadkę współczesnej tragedii i starożytnego Rzymu? Gdzie prowadzi chęć władzy i panowania?

Autor Łukasz Orbitowski zderza ze sobą dwa światy brutalność i lśnienie starożytnego Rzymu z duszną atmosferą Polski tuż przed wstąpieniem do Unii Europejskiej.

Fabuła książki jest na swój sposób zakręcona, lecz bardzo ciekawa. Wymaga od czytelnika uwagi i skupienia. Mamy też dwie linie czasowe. Autor Łukasz Orbitowski doskonale pokazał nam Starożytny Rzym architekturę, przepych, uczty, namiętności cesarza, a także krew na arenie. Życie współczesnego Krakowa, niepewność, nadzieję na lepsze jutro i wielką obawę przed zmianami. Tajemnice, niszczycielską i destrukcyjną siłę miłość. Losy dwóch bohaterów, które w doskonały i umiejętny sposób splatają się na przestrzeni wieków. Czytelnik musi sobie odpowiedzieć na pytanie czym tak naprawdę jest władza i do czego ona prowadzi? Powieść skłania do pewnych refleksji i pytań nad dzisiejszym światem i obliczu jego zmian. A Was moi drodzy gorąco zachęcam do zapoznania się z tym tytułem.

Czy życie po życiu jest możliwe? Czy odradzamy się na nowo, w innych czasach, obcym ciele, acz z tym samym co niegdyś rozumem?

Staszek Zoll, zadłużony strażak, do przesady fascynuje się starożytnym Rzymem. Los pcha go na ulicę Woronicza, gdzie po castingu bierze udział w teleturnieju. Wygrana nie była dla niego najważniejsza. To blask chwały wyzwalał adrenalinę. Zachwyt nad posiadaną przez niego wiedzą dodawał skrzydeł.

Czy to możliwe, by Staszek przeżył to wszystko, co działo się w antycznych czasach, a wiedzę swoją opierał na własnych doświadczeniach?

Tak może się wydawać, gdy zaczytujemy się w jego monologu, snutym podczas przesłuchania w areszcie śledczym, po pożarze Centrum Handlowego „Gigant”. A może to tylko bełkot chorego psychicznie człowieka?

Łukasz Orbitowski w swej powieści pt. „Wróg” ściera ze sobą dwa światy: brutalny, bezwzględny, nieobliczalny obraz Imperium Rzymskiego, którym włada prawdziwy tyran oraz współczesny obraz stolicy Małopolski, pełnej wiary i nadziei na lepsze jutro.

Nie jest to łatwa lektura. Wymaga czytelniczej uważności.

Trzeba się solidnie skupić i nie przerazić brutalnością opisów. W jej wielowarstwowości kryją się emocje człowieka próbującego odnaleźć własne „ja”, człowieka zagubionego, stającego twarzą w twarz ze swoimi demonami i pragnieniami.

Zaskakująca, nieoczywista, zmuszająca do zastanowienia się. Niebanalna, klimatyczna, rozbudzająca wyobraźnię i zasypująca pytaniami bez odpowiedzi. Wiele w niej zawiłości. Warto jednak dać tej książce szansę i nie zamykać jej zbyt wcześnie.

Lubicie, gdy w książkach pojawia się miejsce, które naprawdę znacie🤔?

Moim zdaniem na pewno dodaje to wiarygodności całej historii, ale też może wzbudzić sentymenty, zwłaszcza, gdy łączą się z nim jakieś wspomnienia, a miejsce to przeszło przemianę lub obecnie już nie istnieje. I tak było w przypadku najnowszej powieści lukaszorbitowski pt. Wróg, której akcja toczy się wokół pożaru z początku wieku domu towarowego Gigant. Doskonale pamiętam ten sklep z lat mojego dzieciństwa, gdy odwiedzałam go wraz z rodzicami, co w kontekście bieżącej choroby mojego taty ma dla mnie szczególne znaczenie.

Akcja została osadzona w 2003 roku w Krakowie oraz równolegle w starożytnym Rzymie (lata 54-68 n.e.). Bohaterem książki jest Staszek Zoll, strażak podejrzany o podpalenie Giganta (swoją drogą do dziś nie ustalono kto stał za faktycznym podpaleniem tego kultowego na mapie Krakowa sklepu). Przez całą książkę prowadzi on opowieść – monolog, kierowaną do milczącego psychiatry, o losie cesarza Nerona, którego rzekomo jest wcieleniem. Piszę rzekomo, gdyż to już do czytelnika należy ocena czy Staszek, który w sposób niezwykle plastyczny przedstawia historię antycznego Rzymu i jednego z jego niechlubnych cesarzy, faktycznie nim jest, czy też są to jedynie brednie szaleńca. Autor pozostawia tę kwestię otwartą.

Podobało mi się zestawienie tych dwóch, zdawałoby się tak skrajnych i obcych sobie realiów. Kraków jest taki, jak to zapamiętałam sprzed lat, a starożytny Rzym ukazany jest w sposób niezwykle realistyczny, ludzki i bardzo nam bliski. Pożar Giganta oraz pożar Rzymu za czasów Nerona stanowią symbol destrukcji, ale i odrodzenia, a treść powieści, choć odnosząca się do czasów, które przeminęły, niesie ze sobą ponadczasowe przesłanie o niezmienności ludzkich uczuć. Strach, lęk, miłość czy pożądanie są stałe bez względu na okres historii dziejów świata.

Serdecznie polecam🥹❤️

Postaci Nerona chyba nikomu nie trzeba przedstawiać. Każdy z nas zapamiętał go jako cesarza tyrana, despotę i artystę. Tego, za którego panowania był wielki pożar Rzymu. Ale co łączy Nerona z Staszkiem Zollą? Strażakiem mieszkającym w Polsce? Czy coś w ogóle może łączyć?

Może i łączy, a mianowicie narracja. Historia napisana jest w formie monologu, w którym historię opowiadają naprzemiennie. Jednak należy być uważnym w lekturze, bo ta granica między dwiema postaciami bardzo łatwo się zaciera. I w pewnym momencie zorientujecie się dlatego.

To już nie pierwsza moja książka pana Orbitowskiego. Po „Świętym Wrocławiu”, który czytałam wiele lat temu, wiedziałam, że to będzie to, po co będę sięgała z przyjemnością. Ale to nie jest styl pisania dla każdego. Autor z niezwykłą lekkością i zręcznością lawiruje na różnych granicach. Z jednej strony z literacką pewnością przedstawia nam świat oraz bohaterów, z drugiej pokazuje ich mroczną naturę. Ich słabości, pragnienia i namiętności duszy. I robi to często nie przebierając w środkach. Szczególnie tutaj.

To dzięki temu mamy wrażenie, jakbyśmy słuchali zwierzeń Nerona. Jakby był naszym bliskim i zaufanym przyjacielem, który wie, że nie będzie w stanie nas przestraszyć, dlatego może nam się zwierzyć z najczarniejszych myśli. Dlatego Staszek nie ma zahamowań podczas rozmowy z psychiatrą. Wie, że kogo jak kogo, ale jego nie będzie w stanie niczym przestraszyć.

Ta historia wymaga od Was skupienia. Ale to dobrze, bo dzięki temu zapewni ucztę, na jaką zasługujecie. Postawi wiele pytań, zwatpi w wiele założeń, wysnuje wiele refleksji. Pokaże chociaż kawałek prawdziwej duszy człowieka. Jego głęboko skrytych pragnień i słabości.

Musimy też pamiętać, żeby nie sięgać po tę książkę jako po zapiski historyczne. Bo ona nie udaje, że nimi jest. Fakt, autor zainspirował się postacią cesarza i pewnymi założeniami, ale są one tutaj podłożem do wysnucia innej historii. Mrocznej, brudnej, literacko pięknej.

“Wróg” to literacka podróż przez mroczne zaułki duszy i miast, które niejedno widziały. Łukasz Orbitowski splata dwa światy, dwie epoki – starożytny Rzym Nerona i Kraków z początku wieku, tworząc wielowarstwową opowieść o miłości, obsesji i zdradzie. Odważnie sięga po metaforyczne lustro, w którym przeszłość i teraźniejszość wzajemnie się odbijają, pokazując, że duchy przeszłości wciąż są z nami. Tytułowy wróg to nie tylko ktoś z zewnątrz, lecz przede wszystkim nasze wewnętrzne demony – lęki, niespełnione marzenia i nieodkryte sekrety.

Pierwszym, co uderza czytelnika, jest niezwykłe połączenie Krakowa i Rzymu, miast, które dzielą stulecia, a jednak w powieści stają się jednością. Autor mistrzowsko prowadzi nas przez zaułki Krakowa, by chwilę później przenieść nas na rzymskie areny, gdzie władza i śmierć splatają się w krwawy taniec. Atmosfera miejsc jest niemal namacalna – czuć zapach kadzideł, piach areny, a zaraz potem wilgoć krakowskich piwnic. Orbitowski maluje Rzym Nerona jako miejsce pełne przepychu, ale i moralnej zgnilizny, gdzie za fasadą wielkości kryją się przemoc i zdrada.

Fabuła, choć z pozoru kryminalna, staje się pretekstem do głębszych rozważań o ludzkiej naturze. Autor zadaje pytania o granice moralności, o to, co skrywa się w nas, gdy nikt nie patrzy. Czy człowiek może być jednocześnie kochającym partnerem i największym wrogiem ukochanej osoby? Orbitowski sugeruje, że miłość, którą opisuje, ma swoich niebezpiecznych sąsiadów – obsesję, zazdrość i śmierć. To właśnie w tej pozornie ciepłej, bezpiecznej strefie relacji zaczyna się najprawdziwsza walka – walka o tożsamość, o własne ja, które powoli rozmywa się w obliczu miłości tak intensywnej, że aż wyniszczającej.

Bohaterowie książki nie są jednoznaczni. Każdy z nich skrywa tajemnicę, każdy ma swoją ciemną stronę. Czytelnika nie opuszcza wrażenie, że nawet najbardziej czysta postać ma w sobie coś niepokojącego, jakby przeszłość każdego z nich była cieniem, który nie pozwala o sobie zapomnieć. Szczególnie mocno rysuje się postać głównego bohatera, który zagubiony w labiryncie własnych emocji, musi stawić czoła demonom z przeszłości – zarówno własnym, jak i tym, które na niego czekają w murach wiecznego miasta. To nie tylko opowieść o zagubieniu w czasach cesarstwa rzymskiego, ale także o współczesnej alienacji i samotności w tłumie wielkiego miasta.

Pod względem stylu, Orbitowski jest w życiowej formie. Język powieści jest pełen poetyckich metafor, które nadają opowieści głębię i klimat niespotykany w innych współczesnych powieściach. Sceny w Rzymie zachwycają przepychem opisów, podczas gdy Kraków jest przedstawiony z chłodną precyzją, niemal reporterskim okiem. Orbitowski pokazuje, jak miasto może być lustrem duszy, odbijającym wszystkie jej ponure zakamarki.

"Wróg" to także książka o przeszłości, która nigdy nie odchodzi. Jak cienie podążające za bohaterem, tak i wydarzenia sprzed lat powracają, przypominając, że czas nie goi wszystkich ran. Historia Nerona, cesarza, który pragnął więcej, niż mógł mieć, splata się z losami współczesnych bohaterów, pokazując, że władza, chciwość i zdrada są wieczne, niezależnie od epoki.

Kto zatem jest prawdziwym wrogiem? Cesarz, tyran, oprawca? A może my sami, z naszymi lękami, ukrytymi pragnieniami, które wychodzą na jaw w najmniej oczekiwanym momencie? Autor zostawia nas z tą niepokojącą myślą…

"Wróg" to opowieść o miłości, która prowadzi na skraj przepaści, o mroku, który czai się w sercu każdego miasta i każdej duszy. To książka, którą czyta się z zapartym tchem, odkrywając kolejne warstwy tajemnicy, aż do zaskakującego finału, który długo pozostaje w pamięci.

Czy jesteś gotów zajrzeć w ciemne zaułki duszy i przekonać się, kim jest Twój prawdziwy wróg? Czy przeszłość kiedykolwiek odchodzi? Czy człowiek może wygrać walkę z samym sobą? Łukasz Orbitowski zostawia czytelnika z pytaniami, na które nie udziela prostych odpowiedzi, zmuszając do głębokiej autorefleksji.