Persona non grata, czyli Sołtys w wielkim mieście

Czasami jest tak, że nasze życie sypie się w jednej chwili. Tak było w przypadku Jurka. Mężczyzna był sołtysem Gołaszyna, pracował w tartaku, był lubiany i szanowany, miał spore poparcie w gminie. Wszystko to stracił, a jakby było mało problemów, okazało się, że czekają go duże koszty. Jurek dowiaduje się, że zostanie dziadkiem i trzeba będzie wyprawić synowi wesele, a to tanie nie jest. Mężczyzna czuje, że całe życie mu się sypie, jednak nie jest w tym wszystkim sam. Jego żona Halinka wpada na pewien pomysł, może i dość szalony, jednak jedyny, jaki im wpada do głowy. Jurek ma wyjechać z wsi, w której spędził wiele lat do Warszawy i tam znaleźć sobie pracę. Czy to będzie dobry pomysł? Jak mężczyzna poradzi sobie w zupełnie innym świecie niż ten znany mu z Gołaszyna? Czy pokona przeciwności? Czy się odnajdzie w Warszawie?

Nie będę ukrywać, że autora książki Kamila Dąbrowskiego, oglądam na TikTok-u i bardzo lubię jego filmiki. Dla mnie to świetna dawka humoru, w niebanalnej odsłonie. Kiedy usłyszałam, że napisał książkę, byłam jej bardzo ciekawa. Czy miałam wielkie oczekiwania? Raczej nie, chciałam po prostu dobrze się bawić, tak jak podczas oglądania filmików i dokładnie to otrzymałam.

Według mnie książka jest naprawdę ciekawa, warta przeczytania. Podczas czytania dość dobrze się bawiłam, śledząc losy głównego bohatera. Były momenty, kiedy na mojej twarzy gościł wielki uśmiech, ale również takie, w których byłam zaskoczona. Książkę czytało się dość szybko, podczas czytania towarzyszyły mi emocje, a akcja według mnie była sprawnie poprowadzona.

Bohaterowie ciekawi, dobrze wykreowani. Ja ich polubiłam i to bardzo.

„Persona non grata, czyli Sołtys w wielkim mieście” to książka, która może i nie jest jakimś arcydziełem, ale zdecydowanie jest pozycją, podczas której czytania świetnie się bawiłam. Moim zdaniem warto ją przeczytać i polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Kiedy internetowy twórca postanawia wydać książkę, na czytelników zwykle pada lekki cień zwątpienia. Zwłaszcza gdy mówimy o kimś, kto na co dzień prowadzi profil pełen swojskiego humoru, trafnych, choć często dość przaśnych obserwacji i bezlitosnego wytykania naszych narodowych przywar. W przypadku Kamila Dąbrowskiego widmo porażki wisiało więc nad projektem od pierwszej zapowiedzi, bo jak tu wierzyć, że autor, który zasłynął z pastwienia się nad „typowym Januszem”, da radę napisać pełnowymiarową, dobrą książkę?

A jednak.

Dąbrowski wziął na warsztat historię Jurka z Gołaszyna – sołtysa, który w kilka dni traci stanowisko, robotę w tartaku, a przy okazji zderza się z informacją, że zostanie dziadkiem i musi wyprawić wesele syna. Proza życia, która u każdego innego bohatera skończyłaby się melancholią i narzekaniem, tu staje się punktem startowym całkiem szalonej przygody. A wszystko dzięki Halince, żonie o żelaznej determinacji i pomysłowości godnej sztabu kryzysowego. Jurek ląduje więc w Warszawie, gdzie nurkuje w świat deadline’ów, asapów i korporacyjnych absurdów. Zderzenie klasycznego chłopa z prowincji z wielkomiejską rzeczywistością daje efekt, który mógłby być krzywdzący albo płaski, ale autor zaskakuje tu dojrzałością. Tym razem jego humor nie celuje w stereotypowego wujaszka z wesela, którego wszyscy znają z internetu. Celuje w korporacyjny mikroświat, równie groteskowy, równie śmieszny i równie ludzki.

I właśnie tu tkwi największe zaskoczenie tej książki: Dąbrowski nie kpi z ludzi, tylko z absurdów, a to robi ogromną różnicę.

Nie brakuje tu rzecz jasna typowego dla autora ironicznego zacięcia. Jurek odkrywa Warszawę nocą, wpada na tzw. „śmieszne papieroski”, dowiaduje się, że jego znoszone koszule są teraz pełnoprawnym vintage, a tempo życia w stolicy przyprawia go o zawrót głowy większy niż bimber od szwagra. To jednak tylko tło do opowieści o człowieku, który chcąc nie chcąc musi przewrócić swoje życie do góry nogami.

To taka trochę komedia pomyłek, rodzinnych dramatów przy rosole, kapitalnych dialogów i zaskakujących zwrotów akcji, z lekkim wątkiem kryminalnym w tle. Największą zaletą książki są jednak jej bohaterowie, prawdziwi, pełnokrwiści, czasem irytujący, ale zawsze sympatyczni. Autorowi udało się oddać klimat Polski prowincjonalnej i wielkomiejskiej bez popadania w tani snobizm czy wiejską karykaturę.

Trudno było uwierzyć, że twórca znany z internetowych śmieszków poradzi sobie z literaturą. A jednak to się udało zaskakująco dobrze. Książka Kamila Dąbrowskiego jest zabawna, błyskotliwa, prześmiewcza, ale też ciepła i celna, bo przecież poczucie humoru można wykorzystać nie tylko do wytykania przywar, ale też do opowiadania historii, które po prostu chce się czytać.

A że przy okazji oberwało się korpo-ludkom? Cóż, najwyraźniej nadszedł czas, by to oni stali się bohaterami ludowych anegdot. W końcu w każdej kulturze wypada się czasem pośmiać… z samego siebie. I tego śmiechu Państwu życzę!