Gdyby Edgar Allan Poe był kobietą, pisałby jak Barbara Comyns.
Jest początek XX wieku, po śmierci królowej Wiktorii nastała epoka edwardiańska. Alice Rowland ma siedemnaście lat, mieszka na przedmieściach Londynu w domu przesiąkniętym smutkiem i zapachem chloroformu. Jej ojciec jest weterynarzem, jednak zamiast leczyć, woli uśmiercać. Jego gabinet jest pełen chorych, cierpiących zwierząt, które sprzedaje na wiwisekcję.
Matka Alice przypomina jedną z istot z gabinetu ojca. Ma niewielkie stopy, jakby kocie łapki, na których stąpa cicho, starając się nie wchodzić w drogę mężowi. Podobnie jak pacjenci weterynarza jest umierająca.
Alice codziennie wyprowadza psy, usługuje ojcu oraz opiekuje się chorą matką. Szuka ucieczki od rzeczywistości i świata, w którym wszyscy ulegają zezwierzęceniu. Tęskni za uczuciami jak z powieści romantycznej. Chce uwolnić się od życia, które jest ponure, ograniczające i samotne.
Kiedy w jej domu pojawia się pomocnik weterynarza, Henry Peebles, Alice zaczyna coraz śmielej myśleć o wyprowadzce. Za wszelką cenę chce wyrwać się z tego miejsca przepełnionego smutkiem i beznadzieją. Jej determinacja rośnie, gdy po śmierci żony jej ojciec sprowadza do domu Rosę Fisher, kobietę o wątpliwej reputacji.
Historia niestety lubi się powtarzać. Dziewczyna, tak jak jej nieżyjąca już matka, z niewinnych snów o raju zostaje wyrwana prosto do piekła. Odnosi też wrażenie, że w niej samej rozkwitają dziwne, okultystyczne moce…
„Córka weterynarza” to czwarta i najbardziej zaskakującą powieść Barbary Comyns. W wydanej w roku 1959 książce, pięćdziesięcioletnia wówczas autorka kreśli przenikliwy obraz upadku kondycji ludzkiej. Na kartach tej powieści gotyk spotyka się z realizmem magicznym i wyłania się z niej portret zła drzemiącego w każdym, nawet najzwyklejszym człowieku. „Córka weterynarza” to przejmująca historia o niewinności w zderzeniu z brutalnością świata.
Opinie o książce
Błyskotliwe oko Comyns do groteski nie jest nigdzie bardziej doskonałe niż w „Córce weterynarza”, mistrzowskim przykładzie mariażu podmiejskiego gotyku z realizmem magicznym.
„The Guardian”
Dziwny, niecodzienny talent panny Comyns i to niewinne oko, które obserwuje z dziecięcą prostotą fantastyczne lub najbardziej złowieszcze zdarzenie, nigdy, jak sądzę, nie zostały wyćwiczone bardziej imponująco niż w „Córce weterynarza”.
Graham Greene, autor powieści „Moc i chwała”
Małe gotyckie arcydzieło… przy każdej ponownej lekturze podziwiam jego liczne cechy – mrok, dziwność, humor, smutek, zaskakujące obrazy i zwroty akcji.
Sarah Waters, autorka powieści „Złodziejka”
O autorce
Barbara Comnys – urodziła się w roku 1907 w Bidford-on-Avon w Anglii. Początkowo kształciła się pod okiem guwernantek, następnie uczęszczała do szkół artystycznych w Stratford-upon-Avon i w Londynie. Pisać zaczęła jako dziesięciolatka, ale jej pierwsza powieść, „Sisters by the River”, ukazała się w 1947 roku. Comyns pracowała w agencji reklamowej, w biurze maszynopisania, w handlu starymi samochodami i antycznymi meblami oraz w hodowli pudli. Zajmowała się także renowacją i wynajmem mieszkań, a także wystawiała swoje obrazy w ramach The London Group. Jej pierwsze małżeństwo, zawarte w 1931 roku z artystą-malarzem, zakończyło się rozwodem. Drugiego męża poślubiła w 1945 roku i osiemnaście lat spędziła z nim w Hiszpanii. Zmarła w 1992 roku.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii literatura piękna obca
Czy książka "Córka weterynarza" to klasyczny horror o zjawiskach nadprzyrodzonych?
"Córka weterynarza" to mroczna powieść psychologiczna z elementami realizmu magicznego i gotyku, a nie typowy horror. Fabuła koncentruje się na trudnej codzienności Alice w dusznej atmosferze edwardiańskiego Londynu, gdzie nadprzyrodzone zdolności bohaterki są jedynie subtelnym wątkiem. Lektura wywołuje głęboki niepokój poprzez sugestywne opisy przemocy domowej oraz emocjonalnego osamotnienia. Autorka buduje napięcie nie za pomocą potworów, lecz poprzez ukazanie zła tkwiącego w zwykłych ludziach. Jest to proza dla czytelników ceniących literaturę z pogranicza snu i makabrycznego realizmu.
Dla jakiego typu czytelnika ta lektura może okazać się zbyt przytłaczająca?
Powieść nie jest odpowiednia dla osób szukających lekkiej rozrywki lub optymistycznych historii o dorastaniu. Tematyka utworu obejmuje drastyczne opisy przemocy, zaniedbania oraz bezwzględnego traktowania zwierząt w gabinecie weterynaryjnym. Brak klasycznego, pozytywnego przesłania sprawia, że książka może być trudna w odbiorze dla osób o dużej wrażliwości emocjonalnej. To wymagająca proza, która stawia na ciężki klimat i analizę ludzkiego okrucieństwa. Jeśli preferujesz literaturę dającą nadzieję, ta pozycja może nie spełnić Twoich oczekiwań.
Jaki styl narracji dominuje w tej konkretnej powieści Barbary Comyns?
Narracja prowadzona jest z perspektywy siedemnastoletniej Alice w sposób naiwny, a zarazem przerażająco bezpośredni. Barbara Comyns posługuje się prostym językiem, który celowo kontrastuje z brutalnością i tragizmem opisywanych wydarzeń. Taki zabieg literacki pozwala czytelnikowi błyskawicznie wejść w psychikę straumatyzowanej dziewczyny i poczuć jej zagubienie. Styl ten sprawia, że nawet najbardziej mroczne sceny nabierają specyficznego, niemal baśniowego charakteru. Dzięki tej unikalnej formie przekazu historia staje się niezwykle sugestywna i zapada w pamięć.
W jakich realiach historycznych i społecznych osadzona jest akcja utworu?
Akcja powieści rozgrywa się w robotniczych dzielnicach Londynu na początku XX wieku, w czasach edwardiańskich. Realia epoki są przedstawione bez żadnych upiększeń, z wyraźnym naciskiem na wszechobecną biedę, brud i społeczne nierówności. Tło historyczne wzmacnia poczucie izolacji głównej bohaterki, która jest uwięziona w sztywnych ramach ówczesnych konwenansów i patriarchatu. Czytelnik otrzymuje wiarygodny obraz świata przesiąkniętego smutkiem, w którym jednostka jest niemal całkowicie pozbawiona sprawczości. To surowy portret dawnego Londynu, pozbawiony sentymentalizmu i blichtru.
Czy wątek mocy okultystycznych dominuje nad realistyczną stroną opowieści?
Elementy nadprzyrodzone stanowią jedynie tło dla brutalnej, realistycznej historii o przemocy domowej. Choć Alice odkrywa w sobie dziwne zdolności, służą one głównie jako metafora ucieczki od nie do zniesienia rzeczywistości. Większość fabuły skupia się na codziennych trudach dziewczyny, sprzątaniu i opiece nad zwierzętami w domu tyrana. Moce bohaterki objawiają się rzadko i są traktowane jako przedłużenie jej wewnętrznego świata fantazji. Książka kładzie zdecydowanie większy nacisk na społeczne i psychologiczne aspekty życia w toksycznym środowisku.
