Własnymi ciałami mierzymy tę ziemię

Powieść rozgrywa się na przestrzeni kilkudziesięciu lat, obejmując zarówno ucieczkę z okupowanego przez Chiny Tybetu, jak i współczesne życie w diasporze, w tym w Toronto. Główne bohaterki, siostry Lhamo i Tenzin (Tenkji), są diametralnie od siebie różne. Ta pierwsza pozostaje blisko tybetańskiej tradycji, mieszkając przez większość życia w nepalskim obozie dla uchodźców, podczas gdy druga próbuje zakorzenić się na Zachodzie. Ich losy splecione są z obecnością i losem tajemniczej relikwii – posążka Bezimiennego Świętego. Symbolizuje on tożsamość, opór i nadzieję, czyli to, co Tybetańczykom jest bardzo potrzebne.

Narracja prowadzona jest z kilku perspektyw, [Adres usunięty]. Lhamo, jej córki Dolmy i samej Tenzin. Dzięki temu czytelnik ma dostęp zarówno do osobistego doświadczenia, jak i do szerszej perspektywy pokoleniowej. To także sposób na ukazanie różnic między pokoleniami: tych, którzy doświadczyli ucieczki, a tymi, którzy urodzili się już na wygnaniu i próbują pogodzić lojalność wobec kultury przodków z własnymi aspiracjami. Jest mnóstwo różnic, ale także sporo podobieństw. Bardzo ciekawe ukazanie problematyki i różnych kwestii.

Głównym tematem książki jest doświadczenie wygnania, nie na chwilę, a na stałe. Autorka nie idealizuje życia na uchodźstwie, wręcz przeciwnie. Lama pokazuje jego surowość, biedę i poczucie marginalizacji. Jednak jej uchodźcy nie są przedstawieni jako bierne ofiary, lecz jako nośnicy kultury i pamięci, którzy, nawet pozbawieni ziemi, potrafią pielęgnować to, co czyni ich Tybetańczykami.

Tytułowe ciało staje się jakby nośnikiem pamięci. Jak sugeruje tytuł, przez fizyczne cierpienie i obecność – czy to w obozie, czy na emigracji – bohaterowie mierzą swoją więź z utraconą ojczyzną. Im bardziej cierpi ich ciało, tym ta pamięć, więź jest większa. Lama często odnosi się do duchowości i kontaktu z przodkami, pokazując, że Tybet istnieje nie tylko jako miejsce, ale przede wszystkim jako sfera ducha, zakorzeniona w ludziach i przedmiotach. Trudno to w prosty sposób opisać, trzeba po prostu przeczytac książkę. Tybet, jego kultura, duchowość są bardzo trudne dla nas mieszkańców Europy. Nie jestem pewna, czy do końca udało mi się zrozumieć duszę bohaterów, przesłanie i znaczenie książki.

Dodatkowo na uwagę zasługuje język autorki. Proza jest poetycka, subtelna i przesiąknięta melancholią. Nie epatuje dramatyzmem (mimo trudnej i bolesnej tematyki), ale siła jej słów tkwi w niedopowiedzeniach i prostocie opisu codzienności.

Szczególne miejsce w książce zajmuje posążek Bezimiennego Świętego. Choć niewielki, ma on ogromną wagę kulturową i emocjonalną. To nie tylko relikwia, ale i pomost między przeszłością a teraźniejszością, między tym, co duchowe, a tym, co cielesne. Jego pojawienie się w rękach kolekcjonerki sztuki stawia Dolmę – reprezentującą młodsze pokolenie – przed dylematem moralnym: czy może poświęcić własne cele, by działać w imię wspólnoty? To pytanie, które dotyka każdego, kto żyje na przecięciu kultur i lojalności.

Własnymi ciałami mierzymy tę ziemię to powieść niezwykle aktualna. W czasach, gdy problem migracji i uchodźstwa staje się coraz bardziej palący, książka Lamy wnosi rzadko spotykaną perspektywę: głos Tybetańczyków, których dramat trwa od dziesięcioleci, a jednak jest często marginalizowany w globalnym dyskursie. Lama nie uprawia politycznej publicystyki – jej narracja jest cicha, ale właśnie dzięki temu bardziej przejmująca.

Tsering Yangzom Lama stworzyła książkę piękną, niezwykle poruszającą, ważną i potrzebną. Własnymi ciałami mierzymy tę ziemię to proza o głębokim ładunku emocjonalnym i duchowym, która zachwyca językiem i poruszaną tematyką. Literatura tybetańska sama w sobie jest czymś wyjątkowym. Do tego ten kontekst i wymowa w naszych czasach. Opowiadana historia to świadectwo kultury i tożsamości, które przetrwały mimo wygnania i rozproszenia. Powieść ta zostawia czytelnika z refleksją nie tylko o losie Tybetańczyków, ale też o znaczeniu pamięci, wspólnoty i wewnętrznej siły, którą można odnaleźć w najtrudniejszych warunkach. Gorąco polecam.

„Własnymi ciałami mierzymy tę ziemię” Tsering Yangzom Lama to pierwsza książka z Serii z Żurawiem, jaką miałam okazję przeczytać. Seria zaliczona została do literatury pięknej, do której osobiście czuję niezwykły sentyment i wybieram ją bardzo chętnie, niemniej jednak nie jest to lekka książka do czytania w międzyczasie.

Autorka w swojej powieści porusza wiele trudnych tematów jak okupacja, uchodźcy, życie na emigracji, więzy rodzinne, czy żałoba. Poznajemy dwie siostry Tenkij oraz Lahmo, które po natarciu Chin na Tybet decydują się opuścić kraj, by ratować swoje życie. Tybet jedyną drogę ratunku, którą stosował, była ewentualna ucieczka, wierząc, że nawet wrogów nie można zabijać. Podczas ucieczki siostry towarzyszy rodzinie posążek Bezimiennego Świętego, który pojawia się i znika w momentach, gdy wsparcie wyższej siły staje się w ich życiu niezbędne. Niestety dziewczynki tracą rodziców i same trafiają do obozu uchodźców.

Poznajemy również życie sióstr kilka dekad później, gdy żyją w odległych od siebie krajach, każda prowadząc swoje życie oddzielnie. Córka Lahmo – Dolma przyjeżdża do ciotki do Kanady, gdzie odkrywa posążek Bezimiennego Świętego. Który staje się nowym początkiem odkrywania tajemnic.

Książka, która zawiera wiele emocji, porusza czytelnika, a obok poznanej historii zdecydowanie nie można przejść obojętnie. Walka o własne marzenia, spełnienie, która niekoniecznie zawsze daje oczekiwane efekty, niemniej jednak świadomość, że jeśli nie spróbujemy, to z pewnością nic nie osiągniemy.

Styl autorki jest piękny, nieco podniosły, wyrafinowany, jak na literaturę piękną przystało. Mnie czytało się to wspaniale, choć nie jest to lektura, którą można pochłonąć na raz. Trudne tematy, które porusza, jej życiowość oraz realność sprawiły, że jednak momentami potrzebowałam czasu, aby oswoić i zaakceptować minione wydarzenia.

Piękna historia, która została pięknie napisana i która niezwykle przypadła mi do gustu. Ja ten tytuł zdecydowanie polecam, jak również mam nadzieję, że uda mi się sięgnąć po kolejne tytuły z tej serii, która zapowiada się wspaniale.

„Ruszaj żyć, Siostrzyczko. I ja też to zrobię. Ruszaj bez wahania za tym, czego dla siebie pragniesz, nie wątp w siebie. Niech nikt, żadna siła cię w tym nie powstrzyma. Za tę wolność nasi rodzice oddali swoje ciała na ścieżkach pośród gór”.

Debiutancka powieść Tybetanki Tsering Yangzom Lama jest sagą o ludzie, który z początkiem lat 60-tych ubiegłego wieku został zmuszony do ucieczki przed chińską okupacją. Na plan pierwszy wysuwają się siostry Tenkji, Lhamo i jej córka Dolma oraz kochanek Lhamo, Samphel. To z ich perspektywy poznajemy trudną drogę z Tybetu do Nepalu, gdzie docierają do pierwszego obozu dla uchodźców. Warunki w nim panujące. Codzienne życie i trudy związane chociażby z dostarczeniem ciała zmarłego jego rodzinie, która mieszka w zupełnie innym miejscu.

„Własnymi ciałami...” to również opowieść o duchowości, wierze i religii, która wspiera osadników i emigrantów.

Książka opowiada także o odnajdywaniu własnej tożsamości i próbie zrozumienia przez młodsze pokolenie tego starszego a wszystkim tym wydarzeniom „przygląda się” Bezimienny Święty, który pojawia się w beznadziejnych momentach aby swoją obecnością wspierać wierzące w niego osoby.

Powieść spokojna, w moim odczuciu idealna na chłodny dzień aby „zakopać się” wraz z nią na kanapie pod kocem. Powieść na miarę naszych czasów aby na chwilę przystanąć i zastanowić się jak niewiele przez trzy ćwierćwiecza zmienił się świat. Zmienili się jedynie rządzący. Powieść, która wskazuje ścieżkę do wiary bo niestety zatracamy się w różnych bożkach, którzy z wiarą nie mają nic wspólnego.

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu [Adres usunięty].

*współpraca reklamowa*

Literatura piękna to specyficzny gatunek. Nie każdy go lubi, bo czasami porusza on tematy nietypowe. Ja sięgam po taką literaturę regularnie, z różnych względów, jednak przy okazji tej lektury, jako że wywodzi się ona z Serii z Żurawiem, byłam jak bardzo ciekawa. Wyruszamy w podróż do Tybetu, cofamy się w czasie, ale też poznajemy jakie następstwa miały niegdyś rozgrywające się wydarzenia.

Dwie siostry, Tenkij i Lahmo, uciekają z Tybetu po agresji Chin, w drodze tracą rodziców, a schronienie znajdują w obozie dla uchodźców. W trudnych chwilach otuchy dodaje im posążek Bezimiennego Świętego, który staje się ich symbolem i wokół którego cała społeczność uchodźców zaczyna tworzyć kult. Kilka dekad później do Tenkij mieszkającej w Toronto dołącza Dolma, jej siostrzenica, która ma szansę na na lepszą przyszłość. Dziewczyna podczas swojego pobytu w Kanadzie odnajduje zaginioną przed laty figurkę i staje przed ogromnym wewnętrznym dylematem, co zrobić ze wszystkimi odkrytymi informacjami.

Lektura robi piorunujące wrażenie, zwłaszcza te rozdziały poświęcone przeszłości, w nich poznajmy los ludzi skazanych na ucieczkę, wędrówkę. Ludzi, którzy siłą zostali wyrwani ze swojej codzienności i zostali zmuszeni do ukrywania się, do życia na wygnaniu, a czasami i do odwrócenia się od dziedziczonych po przodkach wartości. Rozdziały rozgrywające się w czasach współczesnych dopełniają nam historię, dają wiele odpowiedzi oraz pokazują jak na przestrzeni lat zmieniło się życie uciekinierów.

To ciężka i trudna opowieść, a jednocześnie bardzo sentymentalna i intymna. Opowiada o ludziach, o problemach, z którymi musieli się borykać. To historia, która pokazuje brutalność świata i cierpienie niewinnych ludzi. Co więcej jest ona głęboka, za sprawą opisanych tutaj obrzędów i rytuałów, tybetańskich wierzeń i wartości uciśnionego ludu.

Jak na literaturę piękną było to dla mnie nieco za ciężkie i przytłaczające. Zwracająca uwagę na tematy, o których się nie mówi, która łączy prawdę z literacką fikcją. Ciekawa lektura.

*olilovesbooks2*