Wizje

Nikt jej nie słuchał. Nikt, chociaż krzyczała bardzo głośno o tym, że w lesie, w którym ją znaleziono, zginął człowiek. Nikt nie chciał uwierzyć dziewczynie, odnalezionej pośród drzew w ciężkim stanie. Dlatego zamknęli ją tu, w szpitalu psychiatrycznym, gdzie rozkładają jej psychikę na czynniki pierwsze.

A ona wie. Wie, że ktoś tam umarł. I podaje dokładną datę, gdy ciało zamordowanego mężczyzny zostanie odnalezione.

Dopiero gdy w lesie w dniu podanym przez Paulinę zostają odnalezione zwłoki mężczyzny, jej psychiatra zaczyna uważniej słuchać tego, co dziewczyna chce mu przekazać. Twierdzi, że ma wizje, ale jak ktokolwiek mógłby uwierzyć w coś takiego? A z drugiej strony w jaki sposób pacjentka mogłaby być winna, skoro jest zamknięta na oddziale? Kolejne wydarzenia tylko dodatkowo gmatwają całą sprawę, otaczając ją coraz gęstszą siecią niedopowiedzeń i tajemniczości...

Śledztwo prowadzi Igor Szulc, zwany przez wszystkich na komendzie Czarnym. To do niego zwraca się lekarz Pauliny, konsultując z nim jej słowa. Zagłębianie się w przeszłość pacjentki budzi tylko dodatkowe pytania...

Nic w tej sprawie nie jest jasne.

Wystarczyło, bym przeczytała w opisie wydawcy o wizjach, by zachęcić mnie do lektury. Z drugiej strony byłam też ciekawa, jak wypadła najnowsza książka pani Krystaszek- po jej poprzedniczce, W cieniu terapeutki, miałam dość mieszane uczucia. I ów fakt niestety się utrzymuje, bo choć historia zdaje się wciągająca i ciekawa, to ciągle coś mi tu nie gra.

Czarny właśnie miał rozpocząć długo wyczekiwany urlop i spotkać się z dziewczyną, którą olał poprzednim razem, gdy ponownie został wezwany. Mimo zmęczenia służbą wciąż czuje to podekscytowanie na myśl o trudniejszym śledztwie. A sprawa odnalezionej w lesie dziewczyny należy do tych bardziej skomplikowanych. Mężczyzna nie do końca wierzy w to, jakoby dziewczyna miała wizje, ale z każdym kolejnym spotkaniem utwierdza się w przekonaniu, że z Pauliną coś jest nie tak. Raz wydaje się wycofana, wręcz przestraszona, by innym razem otwarcie go kokietować, a nawet grozić. Może to rozdwojenie jaźni, a może coś zupełnie innego? Igor uważa jednak, że tę kwestię powinien rozstrzygnąć jej psychiatra. Jego zadaniem jest schwytanie mordercy, który podrzuca kolejne zwłoki. Ich ciała piętnują nie tylko liczne rany, ale także... cyfry. Chora gra, w której stawką jest życie.

To, co najbardziej mnie uwiera w tej książce, to bohaterowie i prowadzone między nimi rozmowy. Postaci jest tu naprawdę całkiem sporo i wydawałoby się, że z tak szerokiej grupy łatwo wyłowić kogoś, kogo można obdarzyć choć szczątkowymi uczuciami. A tu nic. Wszyscy byli tacy... jednakowi. Dialogi wydają się sztywne, jakby miały być tylko niepotrzebnym dodatkiem. A przecież wszyscy wiemy, że to jedna z najważniejszych rzeczy- w taki sposób nawiązujemy swego rodzaju nić porozumienia z postacią, poznajemy go lepiej poprzez to, jak komunikuje się z drugą osobą. Ta kwestia niestety leży i z tego co pamiętam, wobec poprzedniej książki autorki miałam podobne odczucia.

Co do samej fabuły, bardzo na plus- nic nie jest oczywiste, a w pewnym momencie bardzo łatwo uwierzyć w wykreowaną, fantastyczną rzeczywistość. Autorce udało się na tyle mnie omotać, bym nie była pewna, co jest prawdą, a co fikcją. Ostatecznie wszystko ładnie się zgrywało, brakowało niedociągnięć w pomyśle i niespójności, a to już naprawdę bardzo dużo.

Wizje. Gniew. nie jest może książką, która zapada w pamięć na lata, aczkolwiek czyta się ją całkiem dobrze. Zapewne umili Wam te kilka godzin z nią spędzone.

„Nic nie jest do końca pewne i nigdy w życiu nie powinniśmy przywiązywać się do złudnego przeświadczenia o swojej racji.”

Paulina twierdzi, że 27 marca w lesie zostaną znalezione zwłoki mężczyzny. Zostaje zamknięta w szpitalu psychiatrycznym. Doktor Lasak ignoruje słowa dziewczyny, chociaż ta ze szczegółami opowiada mu o swojej wizji. Ten podejrzewa u swojej pacjentki osobowość wieloraką. Przychodzi 27 marca i słowa Pauliny się sprawdzają. Sprawę przejmuje komisarz Igor Szulc nazywany Czarnym, jest jednym z najlepszych w swym fachu. Dochodzi do kolejnych morderstw, sprawca numeruje swoje ofiary. Czy policja zdoła powstrzymać tę śmiertelną wyliczankę? I co łączy te brutalne morderstwa z tragicznym pożarem sprzed lat? Czy Paulina coś ukrywa?

Przenosimy się do szpitala psychiatrycznego w Lublińcu, to tu przed laty hitlerowcy przeprowadzali eksperymenty na umysłowo chorych dzieciach. Dokonano tu okrutnego, masowego mordu – śmierć poniosło 194 dzieci. Wielowątkowa, ciekawie poprowadzona fabuła, dopracowana w każdym szczególe, wzbudza nerwowy niepokój. Liczne śląskie wstawki, podnoszą walory powiesić i tworzą specyficzny klimat. Narracja toczy się z kilku perspektyw mamy szersze spojrzenie na rozwój wydarzeń. Bohaterowie wyraziści, realni, charakterni, ludzie z krwi i kości, wzbudzają w czytelniku sprzeczne emocje. Wyraźnie nakreślone ich psychologiczne osobowości, są trudni do rozszyfrowania.

Traumatyczne przeżycia z dzieciństwa, obsesyjna chęć zemsty, która staje się siłą napędową do działania. Obłęd i szaleństwo. Niepokój, odczuwalne napięcie, dreszczyk emocji, mrok… Genialnie uknuta intryga. Tajemnice i niepokojące poszlaki, motywy działania. Brutalne morderstwa, przemoc, pożar, gniew, ból.

Rewelacyjny, nietuzinkowy, mroczny thriller psychologiczny, całkowicie mną zawładnął, trudno było go odłożyć choć na chwilę. Jest dość przewidywalny, jednak ma w sobie to coś, co czyni go wyjątkowym. Bardzo, bardzo polecam, Tatiasza i jej książki :)

Pierwsza powieść autorki sprawiła mi wielką niespodziankę. Idąc za ciosem postanowiłam sięgnąć po jej kolejny utwór, Wizje. Czy spełniła moje oczekiwania? Czy może liczyłam na więcej? Jakie są moje odczucia i wrażenia? Anna Krystaszek pisze prostym i zrozumiałym językiem, liczne dialogi, bez zbędnych rozciągnięć i niepotrzebnych opisów, stylem, który tylko może przyciągnąć czytelnika. A fabuła wywołuje nieposkromioną ciekawość ...

Paula zostaje przewieziona do szpitala psychiatrycznego, po tym jak znaleziono ją w lesie. Wyznaje lekarzowi, że w lesie został zamordowany człowiek, podaje jego personalia i dokładnie opisuje zwłoki. Na brzuchu ofiara miała wypalony napis" Pierwszy z 5". Wszystko wskazuje, że to pierwsza ofiara z pięciu, a to już świadczyć może o działaniach seryjnego mordercy. Lekarz te wyznania pacjentki lekceważy i uważa, że to wymysł. Gdy jednak w wiadomościach podają dane o tym zdarzeniu, zdziwienie ogarnia lekarza. O co w tym wszystkim chodzi? Co pacjentka może mieć z tym wspólnego?

Z uwagi na rangę sprawy śledztwo prowadzi najlepszy policjant w wydziale, Igor Szulc vel Czarny. Jak było zapowiedziane, wkrótce pojawiają się kolejne ofiary. I nie są one przypadkowe. Są powiązane ze zbrodnią sprzed lat, tragicznym pożarem, w którym zginęły dzieci. A podejrzanymi i skazanymi za ten czyn zostali rodzice dzieci. Ale co miała wspólnego z tą zbrodnią Paulina? Zastanawiające? Ale możecie być pewni, że krok po kroku, dowiecie się o powiązaniach pacjentki z wydarzeniami sprzed 20 lat …

Wizje to przerażający thriller psychologiczny, w którym wydarzenia sprzed lat są kanwą powieści, bodźcem, który skłania do popełniania złych czynów. Ludzie, którzy w przeszłości doznali krzywdy od bliskich szukają ze wszelką cenę zemsty, chcą pomścić poniesioną krzywdę. Sami wymierzają sprawiedliwość, chociaż uważam, że nie są do tego upoważnieni. Powieść zatrważa swoją brutalnością, wszechobecnym złem, panującym wokół mrokiem i przenikliwym klimatem. Przez całą lekturę odczuwa się niepokój, strach i atmosferę niepewności.

Autorka wykreowała ciekawe postacie, nie można powiedzieć, że bohaterowie są jednoznacznie dobrzy lub źli. Każdy z nich ma coś za uszami, ale też potrafi wydobyć z siebie odrobinę dobroci i sympatii.

Znakomitym zabiegiem, pojawiającym się coraz częściej w powieściach, jest przedstawianie wydarzeń z punktu widzenia kilku bohaterów. Dzięki temu możemy się wczuć w ich odczucia, na chwilę możemy zamienić się miejscami, też lepiej potrafimy zrozumieć ich zachowanie. I poznajemy fabułę z kilku perspektyw.

Polecam, godna uwagi i poświęcenia jej jednego, klimatycznego wieczoru. Satysfakcja gwarantowana. I warto czekać na kolejne dzieła autorki, mają w sobie to coś, co intryguje i nie pozwala długo o nich zapomnieć.

Zapraszam na recenzję książki "Wizje. Gniew" Anna Krystaszek.

O mamuniu, jakie to było dobre! Książka, która wciąga od pierwszej do ostatniej strony. Trzyma w napięciu. Nie wiesz, czego możesz się spodziewać. Mroczna, momentami przerażająca historia, która na długo zostaje w pamięci. Idelanie skonstruowany thriller. Dostałam niebanalną historię, wyróżniających się bohaterów.

Opowieści od Anny Krystaszek to nie jest banalna książka o [motyla nóżka] Maryni. To wciągająca opowieść wbijająca w fotel. Czytasz i nie możesz się oderwać. Kombinujesz, kto jest mordercą i jakie jest drugie dno tej historii. Czy czytając uda Ci się rozwiązać zagadkę? Osobiście coś podejrzewałam i w 50% moje podejrzenia się sprawdziły.

Jednym słowem, świetna książka. Gorąco polecam. Brawo dla autorki za misternie ułożoną fabułę. Gratuluję.

Ależ ja czekałam na premierę tej powieści! Ostatnia książka Anny Krystaszek ("W cieniu terapeutki") dostarczyła mi mnóstwa przyjemności z czytania oraz jeszcze większą ilość zaskoczeń, więc od razu założyłam, że tak dobry start przełoży się na jeszcze lepsze dalsze powieści. I wcale się nie pomyliłam. "Wizje. Gniew" wciągnęła mnie od pierwszej strony.

Thriller, który mrozi krew w żyłach. Historia nieprzewidywalna, zaskakująca i zmieniająca bieg wydarzeń w momencie, w którym wydawało się to niemożliwe. Anna Krystaszek specjalizuje się w dosadnym i obrazowym stylu, dzięki czemu jej historie przenikają do krwi, stają się bardzo realne a tym samym angażują czytelnika w rozgrywane wydarzenia, który bez mrugnięcia okiem podąża po nitce do kłębka, który okazuje się wybuchowym finałem.

Paulinę znaleziono w lesie a ona sama jest przekonana, że doszło tam do tragedii. Trudno jej jednak uwierzyć, gdy policja nie znajduje żadnych dowodów. Dopiero w szpitalu psychiatrycznym Paulina przewiduje datę odnalezienia zwłok co budzi nie małe zaskoczenie wśród pracowników. Jej prorocza wizja potwierdza się dokładnie dwudziestego siódmego marca, ale jak się później okazuje to dopiero wstęp do dziwnych, budzących lęk wydarzeń.

Przeszłość miesza się z teraźniejszością, prorocze wizje bohaterki pokrywają się z kolejnymi morderstwami dokonywanymi przez mordercę a policja ściga się z czasem, który kurczy się w zaskakującym tempie. Przyznaję, że czytając miałam wrażenie iż siedzę w pędzącym na złamanie karku rollercoasterze emocji, który kierował się w stronę mrocznego tunelu. Uwielbiam takie kryminały, ten mroczny klimat, to inteligentne stopniowanie napięcia, które dowodzi, że autor doskonale wie jak pisać i jak skupić na sobie w pełni uwagę czytelnika. Wszystko pasowało mi w tej powieści, wszystko wydawało się mieć także podwójne znacznie przez co zabawa w pościg za odkryciem prawdy była moim priorytetem.

Jeśli szukajcie dobrej, wybuchowej wręcz mieszkanki thrillera z kryminałem to "Wizje. Gniew" jest książką stworzoną dla Was. Bardzo, bardzo dobre wykonanie przekłada się na historię emocjonalną, zaskakującą oraz dającą do myślenia. Trudno przestać analizować wszystkie otrzymane szczegóły, trudno również nie obgryzać paznokci z nerwów, gdy Paulina tak pewnie przekazuje nam swoje wizje. Anna Krystaszek po raz kolejny udowodniła, że w tym gatunku pozostawia konkurencję daleko w tyle.

Jako że poprzednia pozycja autorki ogromnie mi się podobała, z wielką niecierpliwością czekałam na premierę jej kolejnej książki. Miałam nadzieję, że "Wizje" okażą się równie dobre jak "W cieniu terapeutki" i muszę przyznać, że faktycznie tak się stało. Wydaje mi się nawet, że ta historia jest jeszcze bardziej angażująca od swojej poprzedniczki, z racji tego, że pochłonęłam ją w dosłownie jeden wieczór. Tak bardzo się wciągnęłam, że z każdą próbą zajęcia się czymś innym i tak po chwili wracałam do lektury 😅.

Mam wrażenie, że tym razem autorka postawiła na bardziej dynamiczną, pełną napięcia akcję, co sprawia, że strony przewracają się w zawrotnym tempie i ani się obejrzymy, a już docieramy do ostatniej.

Jeśli chodzi o samą fabułę, to była naprawdę ciekawie i intrygująco skonstruowana, a sam motyw szpitala psychiatrycznego i przepowiedni kolejnych zbrodni dodał mrocznego klimatu. Może i sam finał nie był dla mnie jakoś bardzo zaskakujący, bo domyśliłam się już wcześniej pewnej znaczącej kwestii, jednak nie zepsuło mi to w żadnym stopniu frajdy i do samego końca nie mogłam się oderwać.

Bohaterowie są bardzo dobrze wykreowani. Sprawiają wrażenie wiarygodnych i "ludzkich" dzięki czemu zapadli mi w pamięć. Cieszę się, że zostały poruszone szczegóły dotyczące ich przeżyć i psychiki, bo nie ukrywam, że uwielbiam ten sposób przedstawiania postaci.

Podsumowując, jest to niezwykle angażujący thriller psychologiczny, ukazujący ważne i trudne tematy, a jednocześnie niepozwalający nawet na moment oderwać się od historii. Jest to jedna z tych książek, obok której fani gatunku nie mogą przejść obojętnie i która jeszcze długo pozostanie w mojej pamięci 😄.

Ta książka miała szansę bardzo mi się podobać, mimo kilku mankamentów. Wciągająca, z ciekawą fabułą. Ale według mnie, tutaj jest dużo inspiracji inną, bardzo znaną powieścią.

Szpital psychiatryczny, a w nim dziewczyna, która przewiduje morderstwo. W pewnym momencie nawet się do niego przyznaje, ale jest to fizycznie niemożliwe, bo znajduje się w zamkniętej placówce. Sprawą zajmuje się Igor, inteligentny, przenikliwy i przystojny komisarz. To wszystko brzmi totalnie zachęcająco, i ja też byłam do pewnego momentu całkowicie zachwycona. Ale na 90stronie domyśliłam się jak to się skończy. I wszystkie moje przypuszczenia się sprawdziły. Raczej to nie zasługa mojej blyskotliwości, a tego, że gdzieś to już czytałam. Oprócz tego, cały czas czujemy, że książkę napisała kobieta. Oczywiście kobiety potrafią pisać brutalnie i mroczno, ale to nie ten przypadek. Bohaterowie dużo rozmyślają, mężczyźni wiedzą jak wygląda damska bokserka, a domowe obiady są czymś w rodzaju świętego Graala. I jeszcze jest Pan doktor i jego "cholercia", która pasuje tu jak pięść do nosa. Nie, ja tego nie kupuję. Nie przypadło mi do gustu też podzielenie narracji na kilka osób. Według mnie wprowadziło to chaos.

Na pewno będę chcieć poznać wcześniejszą powieść autorki, bo jestem ciekawa jak wypada w swoim pomyśle.

Jak zobaczyłam nową powieść Anny Krystaszek od razu zapaliła się u mnie czerwona lampka - "muszę przeczytać". Po imponującym debiucie autorki już wiedziałam, że każda kolejna książka musi znaleźć się na mojej półce.

"Wizje. Gniew" to fascynujący thriller psychologiczny z mocnym wątkiem kryminalnym. Anna Krystaszek od pierwszej strony zainteresowała mnie misternie utkaną pajęczyną wydarzeń, wydarzeń brutalnych, mrocznych i przerażających. Zrobiła to naprawdę po mistrzowsku. Zostałam zwabiona, wciągnięta i omotana. Nawet nie wiem jak to się stało. I chyba w tym jest cały sens, kiedy czytelnik wchodzi w historię całym sobą.

Szok, niedowierzanie, ciągłe wątpliwości towarzyszyły mi od pierwszej strony aż do epilogu, trzymały w napięciu. I kiedy emocje jeszcze buzowały, a pracujący na najwyższych obrotach umysł poradził sobie z układanką, pomyślałam tylko CO TU SIĘ WYDARZYŁO? 😱

Lubię powieści, które mają dusze i uwielbiam je odkrywać. W "Wizje" nie tylko postacie tworzą duszę, a również miejsce, które było inspiracją do powstania książki. Mroczny klimat i równie mroczne postacie. Wszystko pasuje, ale też mrozi krew w żyłach...

Odkrywanie tych wszystkich tajemnic i niuansów było dla mnie czystą przyjemnością. Polecam z całego serca.

Pewnego dnia w lesie zostaje znaleziona dziewczyna, która uparcie twierdzi, że zginął tam człowiek. Niestety, żadnego ciała nie ma, a Paulina,bo tak ma na imię, trafia do szpitala psychiatrycznego. Kilka dni później mówi swojemu lekarzowi, że miała wizję, w której zobaczyła śmierć mężczyzny, po czym dokładnie go opisuje i podaje datę 27 marca.

Mężczyzna ten, według niej, miał się znęcać nad swoją małoletnią córką.

Tym razem wszystko się potwierdza.

Śledztwo prowadzi Igor Szulc vel Czarny i musi szybko zidentyfikować zabójcę, ponieważ pojawiają się kolejne zgony.

Co łączy brutalne morderstwa z pożarem sprzed 20 lat?

Jakie tajemnice skrywa sama Paulina?

Tego dowiecie się z tej pędzącej jak rollercoaster książki.

Powiem Wam szczerze, że nie spodziewałam się, że będzie aż tak intrygująca i zaskakująca!

Autorka naprawdę się postarała, aby trzymać nas ciągle w stanie najwyższej ciekawości i z każdą kolejną kartką tylko potęguje napięcie.

Tu nie ma chwili na oddech, a nasz mózg pracuje razem z mózgiem Czarnego, by jak najszybciej dowiedzieć się kto i dlaczego zabija.

Odpowiedź będzie zdumiewająca i smutna.

Nie powiem, żebym żałowała ofiar, bo moim zdaniem dostały to, na co zasłużyły.

W książce jest sporo postaci, a całą historię opowiada kilkoro z nich.

Ja najbardziej polubiłam doktora Lasaka, który od początku potraktował Paulinę poważnie i przede wszystkim starał się jej pomóc.

Sama zaś postać głównej bohaterki była nie tylko interesująca, ale budziła w nas najwięcej pytań. Ja coś niecoś podejrzewałam, ale takiego zakończenia, jakie zaserwowała autorka, z pewnością się nie spodziewałam.

Moim zdaniem ta pozycja jest jedną z najlepszych i najbardziej intrygujących lektur, jakie przeczytałam, dlatego ogromnie ją polecam.

Znalazłysmy kryminał, który da wam do myślenia i będziecie musieli poruszać trochę głową, w celu odgadnięcia zagadki.

Witamy serdecznie, zapraszamy Was dzisiaj do zagłębienie się w umysł pewnej Pauliny i poznanie odpowiedzi na pytanie : "kto jest zabójcą". Zapraszamy na recenzje książki "Wizje" od Wydawnictwa Muza oraz Anny Krystaszek.

"Półgodziny później staliśmy nad trupem i oglądaliśmy wskazywane przez Dzięgielewską i jej stażystkę Zuzannę Skalik obrażenia. Obejrzalismy z bliska wydrapany na brzuchu napis" Pierwszy z 5".

Paulina zostaje znaleziona w lesie, a później przewieziona do szpitala psychiatrycznego. Dziewczyna ma wizje, w których widzi, że pewni ludzie giną. Kiedy zostaje odnalezione pierwsze ciało, policja zaczyna prowadzić śledztwo i kontaktuję się właśnie z Pauliną, gdyż ta dokładnie wie w jaki sposób zginął mężczyzna oraz jak się nazywa. Niestety policja nie może jej oskarżyć, gdyż dziewczyna cały czas znajduje się w szpitalu pod zamknięciem. Kto okaże się zabójcą? Czy pojawią się następne ofiary?

Kochani książka wywołała w nas wiele emocji, ale już na początek powiemy, że nam się podobała. Jest to lekka( jezeli można tak mówić o kryminalach 🙈) opowieść, ukazująca pracę policji i prowadzenie śledztwa. Czytanie sprawiło nam ogromną satysfakcję, uwielbiamy tajemnice i zagadki, a szczególnie, trochę zagmatwane. Prostota i lekkość książki polegała na tym, że po pierwsze sprawa nie była za bardzo rozwinięta, nie miała rozszerzonego grona bohaterów, a po drugie język, którym została napisana, nie był skomplikowany i czytanie u nas wyglądało tak, że my chłonełyśmy każde słowo. Kochamy takie książki! Bez trudnych słów i policyjnego żargonu.

Bardzo podobała nam się również zmiana bohaterów. Wprowadzenie kilku bohaterów pomogło historii się rozwinąć i nadać głębszy sens książce. A przy tym posunąć trochę śledztwo w dobrą stronę.

Musimy się przyznać, ale w połowie książki już się domyśliłyśmy końcówki. Jednak nie martwcie się, ponieważ koniec miał swoje dwa oblicza, a my poznałyśmy tylko to jedno. Musicie ją przeczytać 🤐

Książka wprowadza nas w mroczny, ponury klimat, w którym żądzą okropne zabójstwa, gwałty i wiele innych rzeczy, jednak znajdują się pozytywne fragmenty, takie światełko w tunelu.

Fabuła pomimo, że nam wydawała się prosta, to jest dosyć zawiła, ale spokojnie połapiecie się co jest grane. Akcja nie jest zbyt szalona, nie pędzi, raczej płynie szybszym tempem.

My chyba za dużo przeczytałyśmy kryminałów, ponieważ sądzimy, że przy tej opowieści raczej odpoczniecie czytając ją niż najecie się strachu.

Jest to historia, która ukazuje, że należy pamiętać o przeszłości i nie dać się zmanipulować.

Jeżeli więc jestescie zainteresowani tą powieścią. To my wam ją serdecznie polecamy. Warto :)

W jej wizjach giną ludzie. Opisane ofiary umierają jednak również w prawdziwym życiu. Kim jest młoda kobieta, znaleziona w lesie? Co wspólnego ma z krwawymi zabójstwami? Jak łączą się z tym wszystkim wydarzenia z przeszłości?

“Wizje” to kolejny tytuł, który zaoferowała czytelnikom Anna Krystaszek. Jej poprzednia książka wzbudziła sympatię i otrzymała wiele pochlebnych komentarzy, ale ja nie do końca czułam ten tytuł. W mojej opinii to jeszcze nie było to. Może dlatego tym razem podeszłam do sprawy z dystansem, nieco zmniejszając oczekiwania. Tymczasem okazało się, że nie było to potrzebne. „Wizje” naprawdę robią wrażenie.

Uwielbiam mroczne, klimatyczne i niepokojące historie. Takie, które działają na wyobraźnię, nie pozwalając czytelnikowi oderwać się od danej książki. Fabuła „Wizji” nie mogła być zatem ciekawiej zaplanowana i skonstruowana. Duża część fabuły rozgrywa się bowiem na korytarzach szpitala psychiatrycznego. Przyznam szczerze, że sam wybór miejsca akcji mnie przeraża, ale takie mocne akcenty są tym, czego szukam, dostarczają emocji i nie pozwalają zapomnieć.

W tym tytule Krystaszek sięga w głąb ludzkiej psychiki i zagląda bohaterom prosto w duszę. Patrzy, co się tam dzieje, próbuje ogarnąć chaos, czerpie z tego zamieszania. Psychologiczne tło osób poturbowanych przez życie sprawdza się znakomicie jako baza do zbudowania budzącej niepewność i dreszczyk opowieści. Na stronach książki kryje się wiele uczuć i refleksji, stanowiąc wartościową bazę dla zbudowania mrocznej historii.

Książka intryguje od początku. Zaczyna się mocnym akcentem i nie zwalnia tempa. Z dużą przyjemnością podążałam za autorką, szukając winnych i ofiar. W niektórych momentach nie byłam już pewna, kto jest kim, role wydawały się mieszać i przeplatać, a zło wyraźnie dominowało, zarówno pod postacią bieżących wydarzeń, jak i w przeszłości bohaterów. Tą historią Krystaszek udowadnia, że czasem sprawcę i pokrzywdzonego dzieli bardzo cienka granica, którą łatwo przekroczyć, by znaleźć się po drugiej stronie.

Choć autorka poświęciła nieco miejsca wszystkim bohaterom, odrobinę zaznajamiając nas z ich życiem, to zrobiła to bardzo umiejętnie, przekazując tylko tyle, ile trzeba. Nie lubię, kiedy w kryminałach i thrillerach zbyt wiele miejsca poświęca się sprawom osobistym bohaterów i kwestiom obyczajowym. Krystaszek udało się tego uniknąć. Stworzyła natomiast interesujące portrety, których cechy charakterystyczne nadały im realizmu i autentyczności. Obok takich postaci nie sposób przejść obojętnie.

Duże znaczenie miała także poprowadzona w niebanalny sposób narracja. Autorka kolejno oddaje głos poszczególnym bohaterom, pozwalając, by naprzemiennie opowiadali czytelnikowi o książkowych wydarzeniach i własnych uczuciach. Dzięki temu całość staje się ciekawsza i bardziej kompletna. To następna zaleta książki, pozwalająca utrzymać zainteresowanie czytelnika.

Krystaszek ma przyjemny styl, który odciąża fabułę. Lekkie pióro i sympatyczna narracja sprawiają, że jeszcze łatwiej poświęcić się tej lekturze.

Po świetnym debiucie u @anna_krystaszek przyszedł czas na kolejną książkę. 😍 Tym razem autorka zabiera nas do Częstochowy, gdzie grasuje tajemniczy seryjny morderca, sekrety sprzed lat wychodzą na światło dzienne, a żądza zemsty nie wygasa. Fenomenalny thriller psychologiczny! 🔥❤️

•

Paulina Brzezińska od miesiąca przebywa w szpitalu psychiatrycznym w Lublińcu. Twierdzi, że w lesie, w którym została odnaleziona leży martwy mężczyzna. Podaje jego dokładne dane i sposób morderstwa, którego na nim dokonano. Ale niemożliwe jest, by to ona była jego sprawczynią. Choć początkowo utrzymywała, że to ona zabiła Jerzego Żukowa, w dniu jego śmierci przebywała na pilnie strzeżonym oddziale. Czy możliwe, że dziewczyna ma tak realistyczne, zatrważające wizje? Jej choroba jest zagadką dla całego personelu oraz policji. Wkrótce, tak jak przepowiadała pacjentka, pojawiają się kolejne ofiary wraz z tajemniczymi wiadomościami od mordercy. Śledztwo prowadzi komisarz Igor Szulc, który wraz z prokuratorem Janem Hejdą, ścigają się z czasem. Media zaczynają nagłaśniać sprawę, a Paulina coraz bardziej miesza im w głowach.

•

To było naprawdę genialne! 🥰 Brutalne zbrodnie i mroczne tajemnice. Wszystko łączy się ze sobą idealnie. Książka porywa od pierwszych stron. Emocje gwarantowane. Zachęcam Was do przeczytania. Dajcie się wciągnąć w wir wydarzeń! 🤩 Zapewniam, że nie pożałujecie. ☺️

•

Za egzemplarz bardzo dziękuję @wydawnictwomuza @[Adres usunięty]ws . ❤️

Dramat sprzed lat powraca i przynosi nowe ofiary...

Mroczna i przyciągająca okładka oraz opis tak intrygujący, że nie mogłam przejść obojętnie obok najnowszej książki Anny Krystaszek.

Paulina trafia do szpitala psychiatrycznego po tym, jak uparcie twierdzi, że w lesie w którym ją znaleziono, zginął mężczyzna. Policja nie znajduję jednak ciała. Po kliku dniach dziewczyna opowiada lekarzowi o swojej wizji oraz podaje dokładną datę, kiedy zostanie znalezione ciało zamordowanego mężczyzny. Wszystko o czym powiedziała Paulina, potwierdza się 27go marca.

Śledztwo prowadzi komisarz Igor Szulc vel Czarny. Giną kolejne osoby. Czy komisarzowi uda się powstrzymać mordercę?

"Wizje. Gniew" to jeden z lepszych thrillerów jakie ostatnio miałam okazję czytać. W tej książce dostałam to czego oczekuje się od rasowego thrillera, bardzo dobrze nakreślene portrety psychologiczne bohaterów, akcję, która nie zwalnia tempa i rewelacyjne zakończenie, które powiem szczerze, kompletnie mnie zaskoczyło.

Książka wciąga na maksa, cały czas trzyma nas w napięciu, czyta sie ją z zapartym tchem i nie sposób jest się od niej oderwać. Emocje odczuwalne są niemal na każdej stronie, wspólnie z bohaterami czujemy gniew, ból, złość. Autorka umiejętnie wodzi nas za nos serwując nam zagadkę naprawdę ciężką do rozwikłania.

Jeżeli macie ochotę na dobry, mroczny i zaskakujący thriller z domieszką kryminału to ta pozycja koniecznie musi znaleźć się na Waszej liście. Polecam!

„Wizje. Gniew” to z całą pewnością książka wyjątkowa. Pacjentka szpitala psychiatrycznego z dokładnością opowiada o zabójstwie i zwłokach, które mają zostać odnalezione 27 marca. Jak się okazje kobieta miała rację, a zwłoki te to dopiero początek serii morderstw. Jednak czy historia rozpoczyna się właśnie w momencie wizji i odnalezienia tego ciała? Jakie tajemnice skrywa Paulina? O tym musicie przekonać się sami!

Fabuła, jak i jej wykonanie totalnie mnie zaskoczyło. Już od samego początku autorce udało się mnie zaciekawić, a czym dalej brnęłam w fabułę tym bardziej czułam się zaintrygowana. Akcja jest świetna i z dość dużym tempem. Dlatego książkę dosłownie się pochłania, jej zakończenie jest kompetnie nieprzewidywalne. Wizje Pauliny i cała historia oplatają czytelnika w sidła i nie chcą go wypuścić póki nie dotrze do ostatnie strony. Autorce udało się stworzyć niesamowity klimat, a otoczka szpitala psychiatrycznego wzbudza w czytelniku wiele emocji. Sploty wydarzeń nieźle tutaj mieszają i momentami trudno już się połapać co tak naprawdę się dzieje. Jednak w tej historii działa to w zupełności na plus! Autorka tak kieruje wszystkie tropy i wodzi czytelnika za nos, że chyba nikt nie mógł przewidzieć takiego finału.

Bohaterowie zostali wykreowani genialnie. Są to dość złożone postacie, a ich myśli trudne do rozszyfrowania.

„Wizje. Gniew” to jeden z najlepszych, a może i nawet najlepszy thriller psychologiczny jaki miałam przyjemność czytać. To co przedstawiła nam autorka jest czymś genialnym i wykonanym na bardzo wysokim poziomie. Jest to moje pierwsze spotkanie z jej twórczością, ale z całą pewnością nie ostatnie. Czytając tę książkę czułam wiele emocji, ale i świetnie się bawiłam, bo tak naprawdę do samego końca nie byłam w stanie przewidzieć o co w tym wszystkim chodzi. Genialna książka i zdecydowanie Wam ją polecam! 


Ona obrazuje zbrodnię. Makabryczne, popełnione z zimną krwią morderstwo. I chociaż wydawać by się mogło, że to tylko nic nieznaczące majaki chorej psychicznie kobiety, wszystko nagle się zmienia, gdy jej mroczne wizje zaczynają się ziszczać. Jedna po drugiej.

Anna Krystaszek szturmem wkroczyła na polską scenę kryminalną, a wszystko to za sprawą jej głośnego debiutu, "W cieniu terapeutki". Cóż, tamta pozycja bezsprzecznie była bardzo dobra. Natomiast "Wizje" są FE-NO-ME-NA-LNE.

To historia genialna w swojej zawiłości. Od samego początku mocno absorbująca, zmuszająca do nieustannego łączenia poszczególnych faktów i śledzenia mnożących się tropów. Krystaszek wykazała się niezwykłą dbałością o najmniejsze detale, co przy tak licznej ilości wątków cenię sobie szczególnie - tutaj nic nie jest pozostawione samemu sobie, a dane elementy wskakują na sam koniec w odpowiednie miejsce, tworząc spójną, rzetelnie przemyślaną całość. Całość przesyconą żądzą zemsty i ludzkim obłędem. W pozycji tej pojawia się też mój ulubiony motyw, jednak ze względu na fabułę i rozwiązanie zagadki nie mogę zdradzić nic więcej. Niemniej jednak byłam nim zachwycona!

"Wizje" mają to, co powinien zawierać każdy rasowy thriller psychologiczny. Dobrze nakreślone, charakterystyczne postaci, pędzącą akcję, zaskakujące zakończenie i intrygujące, dopełniające całość tło. Powiem tylko jedno - czytajcie, na pewno nie pożałujecie!

„Wizje” Anny Krystaszek to książka o bólu i gniewie, który dusi człowieka przez długi czas i wreszcie znajduje ujście. To także historia o traumach nabytych w przeszłości, które zmieniają człowieka, a może nawet czynią go potworem?

Pokuszę się o stwierdzenie, że „Wizje” są trochę taką jazdą bez trzymanki.

Thriller miesza się z kryminałem. Z jednej strony mamy dość dobrze zarysowane portrety psychologiczne bohaterów, z drugiej sprawę i śledztwo, które od samego początku intryguje i wciąga. Ponadto niepokoi, szokuje, przyprawia o gęsią skórkę. Momentami trzyma też w napięciu. Nie brakuje tutaj brutalnych zdarzeń, popapranych sytuacji czy psychopatów. Czytając tę książkę myśli się o jej fabule, analizuje wszystko i razem z funkcjonariuszami próbuje zrozumieć motywy.

I choć sprawcę łatwo odkryć, a autorka ujawnia go na chwilę przed zakończenie, to jednak nie sprawia to, że cała reszta staje się nagle nieciekawa i nie ma sensu już czytać. Pewne elementy i tak zaskakują.

Odnoszę wrażenie, że wcale nie chodzi o to, aby dowiedzieć się kto za tym stoi, ale zobaczyć psychikę takiego człowieka, a w jej przedstawianiu Krystaszek jest niesamowita. Nie jest to proste, a bardzo skomplikowane i pogmatwane.

Oprócz wątków kryminalnych autorka ukazuje czytelnikowi odrobinę życia prywatnego funkcjonariuszy, którzy tę sprawę prowadzą, dzięki czemu możemy poznać ich bliżej. Prokuratora Hejdę w tej części przyćmiewa nieco Igor Szulc. Czarny, bo tak go nazywają, to człowiek w gorącej wodzie kąpany, gwałtowny, porywczy. Wykorzystuje urok, nie do końca przestrzega zasad, ale jest przy tym skuteczny, a chyba o to chodzi. Szkoda tylko, że w sprawach sercowych nie idzie mu tak łatwo.

Hejda zachwycił mnie już „W cieniu terapeutki”. Podoba mi się jego wykreowanie przez Krystaszek. W tej części można go poznać z nieco innej strony, bo u niego i Kasi zajdą pewne zmiany ilościowe…

Książka jest napisana językiem potocznym. Styl Anny Krystaszek określiłabym mianem specyficznego i trzeba się z nim po prostu polubić. Pamiętam, że czytając „W cieniu terapeutki”, miałam zarzut co do ilości przekleństw, tutaj autorka na szczęście przyhamowała. Dobrym zabiegiem jest prowadzenie narracji z kilku perspektyw. Daje to szeroki obraz na całą fabułę.

Czasami wszystko dzieje się za szybko (zwłaszcza jeśli chodzi o pewien wątek miłosny), ale taka właśnie jest ta historia – krótka, zwięzła i na temat bez zbędnego przedłużania. Wartka i wciągająca akcja, czego chcieć więcej?

Ja czekam na kolejną część. Z niecierpliwością. A was zachęcam do poznania tej historii. Choć można czytać ją bez znajomości pierwszego tomu, ja jednak bym polecała najpierw go przeczytać.

I na koniec zacytuję ostatnie zdanie mojej rekomendacji, która znajdziecie w tej książce:

„Anna Krystaszek powraca z prawdziwą bombą”!

⭐RECENZJA PREMIEROWA⭐

Paulina.

Szpital psychiatryczny.

Brutalne morderstwa.

Śledztwo.

Podejrzani.

Pożar sprzed prawie 20 lat.

GNIEW

"Co łączy brutalne morderstwa z tragicznym pożarem sprzed niemal 20 lat? Jakie mroczne tajemnice z przeszłości skrywa Paulina?" - ten króciutkie fragment pochodzi od wydawcy

🏥

Myśli krążą mi po głowie, ale nagle gdzieś ulatują.

Ulatują w mrok, w tę straszną brutalną rzeczywistość.

Rzeczywistość, która powinna być w miarę do przeżycia tego wszystkiego, a jest koszmarem.

Koszmarem, który ciągnie się za mną już tyle lat, a może jednak to moje życie?

Życie, które powinno być szczęśliwe, dobre i spokojne, a jest bólem.

Bólem, którego nie zniosę już dłużej, dlatego muszę go gdzieś upuścić, a najlepszym sposobem na to jest GNIEW.

GNIEW, który może mnie wyzwolić, albo spowodować, że te demony będą jeszcze straszniejsze niż dotychczas...

Strasznie lubię dostawać i czytać książki przed premierą. Jest to dla mnie coś bardzo ważnego 🤗 coś specjalnego i takiego innego. Tym razem w moje szpakowate szpony trafiła powieść pisarki @anna_krystaszek "Wizje. Gniew", która zrobiła na mnie ogromne wrażenie tak, jak pierwsza powieść autorki "W cieniu terapeutki. Zazdrość" 😃

Od pierwszych stron dzisiejszą premierę czytałam z zapartym tchem i ogromną dozą zainteresowania. Każda strona wplatała coś nowego do historii, coś niebywałego i pełnego grozy. Okrucieństwo, którym ocieka fabuła, jest niewyobrażalne. Mój mały móżdżek nie ogarnia tego, że rodzice mogą zrobić coś tak okropnego, wręcz paskudnego swoim rodzonym dzieciom, że sprawia im to niewyobrażalną przyjemność oraz radość... W GŁOWIE MI SIĘ TO NIE MIEŚCI! Styl i język ów lektury jest niesamowicie przyjemny i zarazem lekki, a co za tym idzie? Nie czułam, jak podczas czytania strona ucieka za stroną. Jestem pod ogromnym wrażeniem pióra pisarki i zarazem tego, w jaki sposób poprowadziła całą tę fabułę. Od samego początku zostałam wciągnięta w intrygującą i przerażającą historię. Labirynt tajemnic w tej książce przekroczył moje najśmielsze oczekiwania. Historia momentami zakrawała na szok i niedowierzanie. A pisarka dozowała wszystkie informacje tak, żeby nie było wszystkiego za dużo. Uważam, że w świetny sposób zostało to nam wszystko przedstawione. @anna_krystaszek skrupulatnie przedstawiła nam naszą główną bohaterkę i to, z czym się mierzyła na co dzień. Jej przeszłość nie dawała o sobie zapomnieć. Czytając tę lekturę miałam wrażenie, że jestem obok Pauliny i razem z nią mierzymy się z różnymi przeciwnościami losu. Jednak powiem Wam też, Kochani, że momentami bałam się jej, przerażała mnie jej osoba oraz to, jak w przeciągu chwili potrafiła się zmienić. Oczywiście nie dajcie się zwieźć jej osobie, bo kreacja tej dziewczyny jest na wysokim poziomie 😜 W każdym razie wszystko może Was zaskoczyć, jeśli chodzi o nią. Pamiętajcie! Nic nie jest takie, na jakie wygląda i ja się o tym przekonałam po raz enty 😅 Każdy bohater ma tutaj cel. Cel, który jest konkretny, cel, który ma otworzyć nam oczy na wiele spraw. Każda postać jest intrygująco oraz interesująco wykreowana. Polubiłam ich wszystkich! (o ile można lubić wszystkich bohaterów 🙊🙈). Emocje w tej książce są odczuwalne na każdej stronie. Zakończenie zwala z nóg i nie można się po nim pozbierać 😳🤯 Czekam na więcej Pani Anno! 😁 A Wam w tym miejscu, moi Mili, polecam tę lekturę, jak i debiut pisarki z tamtego roku! 💪🏻😁 Zaczytanej środy!

🏥

Współpraca z @wydawnictwomuza @[Adres usunięty]ws 💚

🏥

Uwielbiam takie mroczne klimaty, gdzie wszystko owiane jest aurą tajemniczości i paranormalnych zjawisk, bo czy to możliwe, że główna bohaterka posiada unikalny dar? Czy jej wizje są prawdziwe? Czy jest zdolna do makabrycznych zabójstw skoro jej ciało znajduje się w budynku i jest mało prawdopodobne, żeby kobieta mogła wyjść na zewnątrz?

Paulina zostaje znaleziona w lesie, majaczy jest odwodniona i śmiertelnie przerażona, opowiada o wizji w których ginie tragicznie mężczyzna znęcający się nad swoją córką. Kobieta ma atak paniki i zostaje zawieziona na obserwację do szpitala psychiatrycznego. Doktor Ryszard Lasak próbuje postawić diagnozę, ale jest mocno rozdarty, bo Paulina jednego dnia jest pokorna, wystraszona i wyobcowana, a następnego pobudzona i agresywna. Wszystko wskazuje na rozdwojenie jaźni, ale lekarz ma wątpliwości. Nie ułatwia fakt, że to co opisuje Paulina zaczyna się sprawdzać miejsce, czas i sposób w jaki zabito ofiarę. Kobieta prosi o szybką reakcję, bo ciał ma być 5.

Do akcji wkracza bezkompromisowy, żyjący na adrenalinie policjant Igor Szulc - Czarny współpracuje z Janem Hejdą, który zaistniał w książce "W cieniu terapeutki", ale jest mniej widoczny, bo wiodący prym to Czarny, który ma mocny charakter i dobrą intuicję, praca najważniejsza, działa na oparach, ale mimo wszystko jest bardzo spostrzegawczy, próbuje ocalić pozostałe 4 osoby. Wskazówki wskazują, że musi zagłębić się w tajemniczy pożar, który miał miejsce 20 lat temu. Czyżby ktoś popełnił błąd a sprawca tego wydarzenia, nie został schwytany?

Ta książka płynie z nurtem rzeki, jest szybka i głęboka, bo z każdą kolejną odkrytą zagadka, zanurzamy się dogłębnie, by odkryć prawdę i wydostać się na powierzchnię. Gniew i zemsta grają tu pierwsze skrzypce, czy te uczucia wypalą się, czy pożar wywołany w sercu zgaśnie wraz z tajemnicą, która wypłynie na powierzchnię?

Wizje chodźcie do mnie. Blisko najbliżej. Zostawcie w mojej głowie najdziksze sny.

Stres i presja, zbyt dużo czuję jej, by przestać. Trochę inaczej to wygląda z tego miejsca.*

Szpital psychiatryczny, tajemnicze morderstwo, mroczny klimat i tajemnice, które mogą zrujnować wszystko.

Kręci mnie taka tematyka. Może jestem niepoprawnie nienormalna, ale przy takich książkach dosłownie odpływam. Lubię analizować fakty, obalać przypuszczenia i brać udział w fabule.

Jest to moje pierwsze spotkanie z tą autorka. Coś za dużo tych pierwszych razów jak na jedną kobietę. 😏

Autorka kupiła mnie już samym początkiem. Fabuła wciąga nas od razu, trzyma przez całą powieść, aby na końcu wszystko roztrzaskać.

Podoba mi się sposób prowadzenia akcji. Nie jest to skakanie z pomysłu na pomysł, a ciągnięcie pierwotnego zamysłu. Dzięki czemu nie męczymy się przy czytaniu, a świetnie się bawimy. Mimo że przemieszczamy się między wątkami, nie są one zebrane z gwiazdy. Każdy z nich ma jakieś znaczenie.

Miejsce akcji też nie napawa nas dobrymi wspomnieniami. To, co w dawnych czasach robione było tamtejszym dzieciom, już przy czytaniu napawa nas gęsią skórką.

Bardzo podoba mi się działanie psychologiczne na czytelnika. Autorka daje nam wrażenie, że to my jesteśmy głównymi bohaterami. Mamy możliwość łączenia dowodów, analizy ich i rozwiązania zagadki morderstw sprzed lat.

Fanom tego gatunku naprawdę polecam tę książkę. Jeden z lepszych kryminałów, który miałam okazję czytać w tym miesiącu.

Za książkę do recenzji dziękuję @wydawnictwomuza.

*cytat pochodzi z piosenki Roguckiego "Wizje".

Zemsta

Lubliniec, miejsce znane z przerażających eksperymentów hitlerowskich na dzieciach, pacjentach tamtejszego szpitala psychiatrycznego. W okolicznym lesie zostaje odnaleziona młoda kobieta, jest przerażona i twierdzi, że zabiła człowieka. Żadne ciało jednak nie zostaje tam znalezione. Paulina trafia do szpitala psychiatrycznego, tam wyznaje lekarzowi, że zwłoki zostaną odnalezione dopiero 27 marca, podaje opis ciała, imię i nazwisko ofiary, a także fakt, że w przeszłości znęcał się ON nad swoją córką. Mało tego ma ON być pierwszą z pięciu ofiar. Twierdzi, że ujrzała to wszystko w wizji.

Gdy jej słowa się sprawdzają, prowadzący śledztwo komisarz Igor Szulc, zwany Czarnym postanawia przyjrzeć się bliżej Paulinie i skłonić ją do wyjawienia prawdy. W międzyczasie wychodzi na jaw fakt, że pierwsza jak i kolejne ofiary "rzeźnika ze świętego miasta" miały związek z dramatycznym zdarzeniem sprzed wielu lat, a mianowicie pożarem domu, w którym zginęły małe dzieci. I co z tym wszystkim wspólnego ma pacjentka doktora Lasaka, która zachowuje się coraz dziwniej? Jakie mroczne sekrety z przeszłości skrywa? I czy uda się zatrzymać morderczą wyliczankę zabójcy? Tego wszystkiego dowiesz się sięgając po książkę Anny Krystaszek !

"Wizje. Gniew" to bardzo udany kryminał, posiadający to co dobra powieść kryminalna posiadać powinna, a mianowicie intrygującą, mroczną zagadkę, motyw zemsty, ciekawie poprowadzony wątek głównej bohaterki, jak i zaskakujące wyjaśnienie kto jest zabójcą, ciekawych bohaterów, którzy próbują rozwikłać zagadkę zbrodni i mroczne, pełne duchów miejsce akcji, które dodaje całej powieści klimatu rodem z horroru i mrocznej atmosfery.

Spodobał mi się wątek głównej bohaterki i to jak autorka umiejętnie poprowadziła go do końca, dzięki czemu rozwiązanie całej sprawy potrafi zaskoczyć czytelnika. Zresztą samo zakończenie może dawać nadzieję na kolejny tom, który z chęcią bym przeczytała, nie ukrywam.

Co do bohaterów, to przypadł mi do serca doktor Lasak, prawdziwy lekarz z powołania, prokurator Jan Hejda i te jego śląskie wstawki, trochę mniej spodobała mi się postać komisarza Szulca, autorka kreuje go na gwiazdę województwa, który żyje pracą, nie układa mu się w życiu uczuciowym, i na dodatek nie panuje nad swoimi emocjami. No nie polubiłam tej postaci, może w kolejnych tomach, jeśli będą, przekona mnie do siebie, zobaczymy.

Pod względem fabularnym, akcji i napięcia nie mam nic do zarzucenia autorce, bawiłam się wyśmienicie przy lekturze "Wizjii", książkę czyta się błyskawicznie, bo jest się ciekawym rozwiązania zagadki, a przykuć uwagę czytelnika i utrzymać ją do końca to nie lada sztuka. Pani Ani to się udało.

Podsumowując, polecam Wam ten kryminał, bo to dobry kawał literatury kryminalnej, i jeśli lubisz ten gatunek, to sięgaj i czytaj, na pewno się nie rozczarujesz !

Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwo Muza, Muza Shadows.

W lesie zostaje znaleziona Paulina która twierdzi, że zginął tam człowiek. Policja nie znajduje jednak ciała. Dziewczyna trafia do szpitala psychiatrycznego, a po kilku dniach wyznaje lekarzowi, że zwłoki będą odkryte dopiero 27 marca. Opowiada o swojej przerażającej wizji, dokładnie opisując ofiarę. Podaje nazwisko mężczyzny i dodaje, że w przeszłości znęcał się nad swoją małoletnią córką. Okazuje się że to dopiero początek morderstw...

"Wizja" to mroczny i niepokojący thriller psychologiczny pełen intryg. Autorka przedstawia cala historię z perspektywy kilku bohaterów co pozwala dostrzec szerszy kontekst sprawy. Wielowątkowa fabuła, makabryczne zbrodnie oraz mroczne tajemnic z przeszłości, które w końcu muszą ujrzeć światło dzienne są naprawdę dobrze przemyślane i skonstruowane. Na jaw wciąż wychodzą nowe fakty, nieprzerwanie też rodzą się wątpliwości i budzą kolejne podejrzenia. Dużym plusem są dobrze wykreowani bohaterowie, którzy mają swoje tajemnice, słabości i demony z przeszłości. Akcja rozgrywająca się na terenie szpitala psychiatrycznego w Lublińcu, gdzie podczas II wojny światowej nazistowscy lekarze uśmiercali umysłowo chore dzieci, poddając je eksperymentom. Nadaje to wyjątkowego klimatu powieści. Zdecydowanie warto po nią sięgnąć

Paulina Brzezińska znaleziona w lesie trafia do szpitala psychiatrycznego. Twierdzi, że ma wizje i wie, że niedługi zostanie zamordowany człowiek, który nie będzie ostatni. Dziewczyna potrafi opisać miejsce zwłok, a na dodatek rysuje je z zdumiewającą dokładnością, jakby była na miejscu zbrodni. Tylko, że gdy popełniono ten mord ona przybywała na oddziale zamkniętym. Skąd taka precyzja u Pauliny? Czy faktycznie dziewczyna ma wizje? Kto jeszcze zginie z rąk seryjnego mordercy?

WIZJE to thriller psychologiczny, który wzbudza podekscytowanie i opowiada taką historię, że z niecierpliwością będziecie przewracać strony! Po prostu jest nieodkładalna!

Fabuła znów opowiada o Trójkącie (komenda w Częstochowie), o Pawle Wilku jako naczelniku wydziału oraz prokuratorze Janie Hejdzie. Nową postacią jest Igor Szulc vel Czarny, istny skurczybyk, którego polubiłam! Powieść jest niezależna i można czytać nie znając poprzedniej książki autorki, choć namawiam was abyście zapoznali się z jej twórczością! Warto!🔥

Ależ podobała mi się ta historia! Znajduje się tutaj wszystko co powinno się znaleźć w dobrym thrillerze. Niebywała historia, napięcie i niepewność towarzysząca do ostatniej strony! A zakończenie? Sztos! 🤯

Autorka zaserwowała mi taki rollercoaster, że do tej pory zbieram się z podłogi. Przez całą fabułę błądziłam jak dziecko we mgle, bo nie potrafiłam przewidzieć dosłownie nic! Z szeroko otwartymi oczami śledziłam akcję, która nie zwalniała ani na moment oraz zaskakiwała co chwilę! Uwielbiam czytać takie powieści!

Matko, co to była za historia! Mocna, uzależniająca, ciężka! Taka, jaki powinien być rasowy thriller.

"Wizje. Gniew" od Anny Krystaszek uwięziły mnie w swoich sidłach już od pierwszych stron i nie wypuściły ani na moment. Każda chwila spędzona na lekturze była totalnie czystą przyjemnością. To się czytało tak dobrze, że żałuję, że już skończyłam, a muszę Wam powiedzieć, że rzadko zdarza mi się mieć takie myśli. Tym razem jednak odczuwałam smutek, że to już koniec! 🥺 Aż żałuję, że nie czytałam debiutu autorki i wiem, że na pewno go nadrobię!

Jeśli zauważyliście każda z jej książek ma podtytuł. W przypadku "W cieniu terapeutki" było to słowo "zazdrość", jeśli chodzi o "Wizje" mamy "gniew". To bardzo intrygujący zabieg i dowiadujemy się z lektury, że chodzi o grzechy główne. Jestem bardzo ciekawa, jaki motyw przewodni będzie miała kolejna książka autorki.

Mamy tutaj fantastycznie przedstawionych bohaterów. Kiedy autorka oddaje im głos, czujemy, że oto rzeczywiście opowiada nam przebieg zdarzeń dana postać. Oni są żywi, a wprowadzone przez Krystaszek takie "smaczki" jak cechy charakterystyczne poszczególnych bohaterów sprawiają, że możemy się z nimi utożsamiać. Dlatego czujemy rozterki psychiatry, który co chwila wtrąca "cholercia"; chcemy zaprzyjaźnić się z sympatycznym prokuratorem, który operuje śląską gwarą; odczuwamy gniew komisarza Czarnego i wreszcie nie umiemy rozwikłać Pauliny Brzezińskiej, pacjentki oddziału psychiatrycznego, która 27 marca oznajmia, że wie, kto i gdzie zginął.

Odtąd rozpoczyna się walka z czasem, a czytelnik w wielkim osłupieniu i fascynacji odkrywa kolejne karty historii.

Cudownie jest delektować się poznaniem tajemnicy głównej bohaterki, a samo zakończenie historii jest mistrzowskie 👏

Autorka operuje językiem, który nazywam "surowym". Nie znajdziemy tu zbyt wielu ozdobników i choć muszę powiedzieć, że jestem zwolenniczką bardziej poetyckiej formy wypowiedzi, to w tym przypadku ten zabieg jest bardzo trafiony.

Dlatego nie może być innej oceny, jak:

10/10

27 marca w wiadomościach pojawia się informacja o zamordowanym mężczyźnie znalezionym w lesie.

Śledztwo w tej sprawie prowadzi komisarz Igor Szulc vel Czarny, najlepszy kryminalny w województwie.

Prasa donosi, że na Śląsku grasuje seryjny morderca, który brutalnie okalecza i numeruje kolejne ofiary.

Okazuje się, że w śledztwie może pomóc Paulina Brzezińska, pacjentka szpitala psychiatrycznego w Lublińcu. Została znaleziona w lesie i nie pamięta kim jest. Teraz twierdzi, że zginął tam człowiek, ale policja nie znalazła ciała. Miesiąc po tym w lesie zostają odnalezione zwłoki Jerzego Żukowa. Paulina opowiada o swojej przerażającej wizji kolejnych morderstw. Lekarz Pauliny prosi o pomoc policję. Jakie tajemnice ukrywa Paulina? Kim jest morderca i co wspólnego ma z nim dziewczyna?

Czy komisarzowi Igorowi Szulcowi uda się powstrzymać mordercę w tej śmiertelnej wyliczance?

WOW! To moje pierwsze spotkanie z tą autorką. Jestem zachwycona tą historią. Jak ha uwielbiam takie mroczne klimaty. Autorka od samego początku do końca trzymała mnie w napięciu i udało jej się parę razy wyprowadzić mnie w pole. Niesamowita historia z seryjnym mordercą, dramatem sprzed lat, brutalnymi morderstwami, złością i chęcią zemsty. Znakomita i wciągająca fabuła. Intrygujący bohaterowie. Nieoczekiwane zwroty akcji, tajemnice. To wszystko sprawiło, że nie mogłam oderwać się od tej książki ani na moment. Jestem pod ogromnym wrażeniem tego co wymyśliła autorka. Przeczytałam tę książkę w błyskawicznym tempie. Gwarantuję, że Was też wciągnie i zachwyci ta historia. Zakończenie wbije Was w fotel. Powieść zmuszająca do refleksji i pokazująca jakie są skutki traumy sprzed lat oraz do czego doprowadza chęć zemsty. Genialny thriller, dla którego zarwiecie nockę. Bawiłam się świetnie czytając tę książkę. Materiały dowodowe, które Wydawnictwo MUZA SA dołączyło do tej książki sprawiły, że czułam się jakbym brała udział w śledztwie.

Rewelacja!

Premiera już 16 marca!

Polecam!

Paulina przebywa w szpitalu psychiatrycznym w Lublińcu. Została znaleziona sama w lesie i twierdziła, że ktoś tam zginął. Jednak żadne ciało nie zostało odnalezione. Swojemu lekarzowi wyznaje, kiedy konkretnie zostanie odkryte ciało i kim jest ofiara. Widziała to w swojej wizji.

Kiedy w wiadomościach podają informację o odnalezionych w lesie zwłokach, psychiatra od razu kontaktuję się z policją. Śledztwo prowadzi Czarny, czyli Igor Szulc.

Lekarze mają problem ze zdiagnozowaniem Pauliny. Ma ona niepokojące wizje, które później znajdują swoje odzwierdziedlenie w rzeczywistości. Czarny jest przekonany, że dziewczyna wie kim jest morderca. Czasu jest coraz mniej, a ofiar coraz więcej. Czy to możliwe, aby obecna sprawa miała swoje korzenie pożarze 20 lat wcześniej?

"Wizje. Gniew" to druga książka Anny Krystaszek. Książkę miałam okazję przeczytać już jakiś czas temu. I muszę się Wam pochwalić, że moją rekomendację znajdziecie w finalnych egzemplarzach 😀 Dziękuję #wydawnictwomuza za taką możliwość.

Dla mnie to była świetna lektura, przy której nie ma nawet chwili na oddech czy nudę. Akcja po prostu pędzi i wciąga w wir wydarzeń, właściwie od pierwszego zdania. Ja nie mogłam się od niej oderwać.

Bohaterowie są wyraziści, a umiejscowienie sporej części akcji w Lublińcu, dodaję powieści klimatu. Bardzo ciekawą postacią jest Igor Szulc. Bardzo rzadko w ten sposób są przedstawieni kryminalni. Ogromnym plusem jest możliwość śledzenia akcja z różnych perspektyw, Czarnego, Jana Hejdy - prokuratora, psychiatry i Pauliny.

Nie przypadkowo podtytuł brzmi "Gniew". To właśnie ta emocja gra tu główną rolę, napędza do działania. To gniew i chęć zemsty prowadzi do zbrodni.

Jeśli pierwsza przeczytana książka autora/autorki nie zrobi na mnie dużego wrażenia, to rzadko sięgam po kolejną. A jeśli już sięgam, to mam obawy, czy to dobra decyzja. I tak miałam w przypadku książki „Wizje. Gniew” Anny Krystaszek.

Pierwszą książkę autorki – „W cieniu terapeutki. Zazdrość” czytało mi się jakoś topornie. Natomiast „Wizje. Gniew” czytało mi się bardzo dobrze, bardzo szybko i z dużym zainteresowaniem. Autorka od początku pobudziła moją ciekawość. Akcja wciągnęła mnie od początku, a jej tempo i krótkie rozdziały pisane z perspektywy różnych bohaterów nie pozwalały na nudę. Było sporo postaci, ale każda tak charakterystyczna, że od razu wiadomo, kto jest kim. Przed każdym rozdziałem jest wskazane, kto jest narratorem danego rozdziału, co też bardzo ułatwiło odnalezienie się we wszystkim. Autorka stworzyła ciekawą i dopracowaną fabułę. I chociaż słusznie domyślałam się rozwiązania, nie odebrało mi to przyjemności z czytania.

Jeśli macie chęć na wciągającą, intrygującą i trzymającą w napięciu książkę, to polecam Wam „Wizje. Gniew”.

"Czułam się brudna i zła. Czułam się winna! Zginęła następna osoba, a kolejna kobieta została porwana. To wszechogarniające poczucie winy rozchodziło się po moim ciele niczym narkotyk. Nie, to nie jest dobre porównanie. Narkotyk powoduje, że człowiek czuje się lepiej, a ja czułam się znacznie gorzej!"

Anna Krystaszek powraca z kolejną książką, która nie jest bezpośrednią kontynuacją "W cieniu terapeutki", ale co ciekawe, śledztwo prowadzą bohaterowie z debiutanckiej powieści autorki.

Paulina trafia do szpitala psychiatrycznego po odnalezieniu jej w lesie. Twierdzi, że w tym miejscu zginął człowiek i wyznaje lekarzowi, że zwłoki będą odkryte konkretnego dnia. Opowiada, że miewa przerażające wizje i wyjawia fakty na temat ofiary. Niebawem potwierdza się to, co młoda dziewczyna powiedziała - odnajdują ofiarę w miejscu i czasie, jaki przedstawiła. Komisarz Igor Szulc "Czarny" prowadzi śledztwo, do którego dochodzą kolejne ofiary. Okazuje się, że sprawa powiązana jest z pożarem sprzed 20 lat.

Ciężko mi umieścić "Wizje" w gatunku literackim. Według mnie kryminał miesza się z thrillerem, a autorka świetnie to połączenie wykorzystała. Śledztwo, trzymająca w napięciu akcja dostarczają emocji, ale także pozwalają czytelnikowi uczestniczyć w poszukiwaniu mordercy. Mamy kilku narratorów, dzięki czemu poznajemy różne perspektywy śledztwa, ale nie tylko.

Pani Anna pokusiła się także o bliższe poznanie bohaterów, ich życia, codzienności, pragnień, podejścia do sprawy. Dobry zabieg, ponieważ uważam, że im bliżej poznaje się bohaterów, tym książka jest ciekawsza i można na różne sposoby się z nimi identyfikować.

Zagadka nie jest łatwa do rozgryzienia. Podejrzenia rzucałam w kilka osób, a okazały się całkowicie błędne. Nie można też powiedzieć, że w ogóle kilka osób nie przyczyniło się do tej sytuacji, ale to już musicie przeczytać, żeby dowiedzieć się o co chodzi i jakim motywem kierował się morderca. Finał mnie zaskoczył, ale też trochę zdezorientował. Jeśli o to chodziło autorce, to cel został osiągnięty.

Poziom został zachowany tak jak przy pierwszej książce. Czyta się naprawdę szybko, a każdy trop w śledztwie pchnie do przewracania kolejnych stron, aż do finału. Spędziłam dobry czas z "Wizjami" i szczerze mogę polecić tę książkę.

Czy wierzysz w przepowiednie? W to, że ktoś możne znać przyszłość i przedstawić ja w najdrobniejszych szczegółach? W jasnowidzów, którzy miewają wizje tak straszliwe, że doprowadzają ich niemal do szaleństwa? Paradoksalnie, mimo iż świat staje się coraz bardziej racjonalny, a dzięki internetowi oraz rozwojowi technologii oszustwa na tym polu trudno jest dokonać, to jednak statystyki pokazują, że blisko pięćdziesiąt procent ludzi sięga po horoskopy, sporo osób korzysta też z różnego rodzaju wróżbitów, magów i czarodziejów, wydając na te usługi nawet więcej, niż na dentystę!

Wizje Pauliny Brzezińskiej, młodej kobiety znalezionej w lesie, nie były zamówione przez klienta. Wyziębiona, wyczerpana dziewczyna została przetransportowana do szpitala psychiatrycznego w Lublińcu, uparcie bowiem twierdzi, że zabiła człowieka, choć przeszukanie lasu nic nie dało. Kilka dni później, w trakcie rozmowy z lekarzem przyznaje, że zwłok jeszcze nie odnaleziono dlatego, że stanie się to 27 marca. Dokładnie też opisuje sposób ułożenia zwłok i rodzaj obrażeń, prorokując, że ów mężczyzna nie będzie ostatnią ofiarą. W jej pokoju natomiast zostaje odnaleziony niezwykle sugestywny rysunek miejsca zbrodni.

Zapewne te słowa zostałyby potraktowane, jako część schorzenia dziewczyny, gdyby nie fakt, że faktycznie 27 marca w lesie zostają odnalezione zwłoki. Śledztwo w tej sprawie prowadzi komisarz Igor Szulc vel Czarny, pracujący w Komendzie Miejskiej Policji w Częstochowie, i to właśnie z nim kontaktuje się lekarz prowadzący przypadek Pauliny. Okazuje się, że dziewczyna idealnie odtworzyła nie tylko wygląd miejsca zbrodni, ale też samego ciała – mężczyzna miał miedzy innymi poderżnięte gardło, zaś na brzuchu wydrapany napis, „Pierwszy z 5”. Co więcej, Paulina dokładnie znała tożsamość mężczyzny, sugerując nawet, że był złym człowiekiem, i w przeszłości molestował swoją córkę.

Czy to właśnie ona go zabiła? Wszystko wskazuje na to, że mężczyzna przed śmiercią był torturowany, czy zatem mogła takiego czynu dopuścić się kobieta i to na dodatek córka? Czy Jerzy Żukow ze swoim „tatuażem” rzeczywiście przepowiada kolejne zbrodnie? A jeśli tak, to jaki morderca ma motyw? Co wspólnego te zbrodnie mają z traumatycznymi wydarzeniami z przeszłości?

Na te pytania odpowiedzi będziemy szukać we wciągającym thrillerze pt. „Wizje. Gniew”, autorstwa Anny Krystaszek. Opublikowana nakładem Wydawnictwa MUZA SA powieść, to niezwykle intrygująca i przerażająca książka, która co prawda mogłaby być bardziej dopracowana, a analiza bohaterów – pogłębiona, ale i tak jej lektura dostarcza nam niezapomnianych wrażeń. Szczególnie, że wszystko koncentruje się na przemocy seksualnej, również wobec nieletnich i pewnym zatrważającym procederze. Po książkę sięgnąć mogą zatem nie tylko miłośnicy twórczości autorki, ale i wszyscy lubiący zagadki kryminalne i powiązania współczesnych wydarzeń z przeszłością. Ale przede wszystkim ci, którzy maja mocne nerwy i których nie odstraszą niezwykle sugestywne, obrzydzające i bulwersujące opisy sprawiające, że jeszcze długo po odłożeniu powieści czujemy się brudni. I to nie z uwagi na sam kryminał, ale na to, do czego zdolny jest człowiek…

"On tam leży pod tym drzewem i nie jest ostatni Teraz to wszystko dopiero się zacznie"

Paulina zostaje znaleziona w lesie i twierdzi, że zginął tam człowiek. Dziewczyna trafia do szpitala psychiatrycznego. Wyznaje lekarzowi, że zwłoki zostaną odkryte dopiero 27 marca. Opowiada o swojej przerażającej wizji, opisującej co dokładnie spotkało ofiarę. Podaje nazwisko mężczyzny i dodaje, że w przeszłości znęcał się nad swoją córką.

Wizja Pauliny się potwierdza i właśnie 27 marca pojawia się informacja o zamordowany, mężczyźnie i znalezionych w lesie zwłokach. Śledztwo prowadzi komisarz Igor Szulc, najlepszy kryminalny w województwie. Policji jednak nie udaje się zatrzymać mordercy, który numeruje kolejne ofiary. Żeby rozwiązać sprawę śledczy podejrzewają, że muszą wrócić do sprawy z przeszłości.

Jakie to było dobre. Autorka wykorzystując narracje pierwszoosobową z perspektywy kilku bohaterów pokazuje nam historię z kilku perspektyw. Dzięki temu możemy jeszcze bardziej wczuć się w fabułę. Od samego początku historia trzyma w napięciu i jest pełna zwrotów akcji.

“Wizje. Gniew” pochłonęłam w kilka godzin. Nie mogłam się od niej oderwać.Kończąc książkę czytałam ją na stojąco, wręcz chodziłam po całym pokoju, mój chłopak patrzył na to jak na jakieś dziwne zjawisko. Ale ja po prostu nie mogłam się oderwać, a napięcie jakie zbudowała autorka było tak duże, że nie mogłam spokojnie leżeć i czytać.

Dziś przychodzę do Was z recenzją nowej książki @anna_krystaszek

"Wizje. Gniew"⚡

Autorka podbiła już serca czytelników swoją debiutancką powieścią "W cieniu terapeutki". Tym razem przychodzi z czymś mocniejszym, bardziej mrocznym.

Mamy tu coś więcej niż zbrodnie. Mamy tu zbrodnie popełnione w czysto bestialski sposób. Mamy motyw, którym jest nie tylko gniew, ale przede wszystkim zazdrość. Mamy zemstę.

A za tym wszystkim stoi ONA! Z pozoru niewinna. Z pozoru słaba. W rzeczywistości nieobliczalna, szalona, brutalna, bezwzględna.

Paulina zostaje znaleziona w lesie i umieszczona w zakładzie psychiatrycznym, gdzie przedstawia swoje WIZJE. Widzi w nich nie tylko miejsce zbrodni, ale także ofiarę. Potrafi podać jej dane personalne. Widzi zabójcę. Zna dokładną datę dokonania zbrodni.

Lekarz, który ją prowadzi, zaczyna w te wizje wierzyć.

W pewnym momencie Paulina przyznaje się do popełnienia zbrodni. Jednak ze wzgędu na zamknięcie w zakładzie, jest to po prostu niemożliwe.

Kryminalni wszczynają śledztwo i robią wszystko, by rozwiązać brutalną zagadkę.

Kim jest zabójca?

Do czego doprowadza zazdrość? Do czego doprowadza chęć zemsty?

Te i inne pytania, pojawiają się w trakcie czytania powieści. Czytelnik, wraz ze śledczymi, stara się znaleźć na nie odpowiedzi.

Mimo iż fabułę można przewidzieć, to i tak nie da się oderwać się od lektury. Ma się ochotę dobrnąć do końca i sprawdzić, czy przypuszczenia okażą się słuszne.

Polecam sięgnąć po książkę i zobaczyć kim jest "rzeźnik ze świętego miasta", który numeruje swoje ofiary.

Osobowość wieloraka to jedno z najbardziej zaskakujących ale i najbardziej zagadkowych zagadnień w psychiatrii...

Czy w takim razie jest możliwe aby dziewczyna była morderczynią i osobą pokrzywdzoną w jednym ?

Parę dni temu otrzymałam bardzo zadziwiającą przesyłkę. Znajdowały się w niej akta sprawy a także zdjęcia, które w pierwszym momencie spowodowały we mnie strach. Kiedy dodatkowo znalazłam książkę, w zasadzie zostawiłam inną lekturę która właśnie czytałam, aby jak najszybciej moc poznać tę oto historię.

Wizje to książka która wciągnęła mnie w wir wielu wydarzeń.

Pomysł autorki był genialny, choć od samego początku wiedziałam że jest tam coś nie tak.

Ogromnym zaskoczeniem była dla mnie Paulina - pacjentka oddziału psychiatrycznego. Była osobą która posiadała ogrom wiedzy na temat dziwnych morderstw, które miały miejsce w okolicy. Oczywiście nie dotyczyło to wszystkich morderstw a konkretnie sprawy jednego seryjnego mordercy a być może morderczyni ? Pacjentka została przedstawiona jako dziewczyna cierpiąca na osobowość wieloraką, bynajmniej tak na początku twierdzono. Muszę przyznać że zachowanie dziewczyny faktycznie wskazywało na ową przypadłość, a samo zagadnienie na temat tej choroby wywołało we mnie dreszcz ekscytacji. Dotąd nie czytałam wiele książek związanych z tym tematem dlatego też od początku dałam się wciągnąć w tą historię. Oczywiście śledztwo związane z morderstwami nie należało do łatwych tych bardziej że co rusz ginęła kolejna osoba.

Miało ono wiele różnych wątków, jedne niebezpieczne, jedne zabawne. Dużym atutem książki wedle mojej osoby jest to że jej akcja toczy się na Śląsku! A co najważniejsze autorka zastosowała podczas dialogów gwarę śląską za co bardzo dziękuję!! Właśnie takie momenty wprowadzały chwilowy uśmiech na mojej twarzy ale i dawały mi chwilę na oddech przed kolejnym zwrotem akcji. Chciałabym jeszcze nadmienić kilka słów na temat

Brutalności oraz tego w jakim stanie znajdowane zostały ofiary. Nie jest tajemnicą że lubię bardzo brutalne książki. Dlatego też czekałam tutaj na momenty wyglądu odnalezionych ciał. Muszę przyznać że autorka mnie nie zawiodła ! Opisy sekcji zwłok były bardzo charakterystyczne, zawierały brutalne szczegóły szczególnie patrząc na to co jedna z ofiar miała w swoich drogach rodnych... Działało to bardzo na moją wyobraźnię, tym bardziej że ofiar było pięć więc tych opisów troszkę było :) całość jest bardzo interesująca. Akcja toczy się dość dynamicznie, a sama historię poznajemy z perspektyw kilku bohaterów. Pozwoliło mi to na " wejście" w ich życie i próbę zrozumienia ich myśli czy poczynań. Książka wciągnęła mnie tak bardzo że nie wiedziałam nawet kiedy ją skończyłam! Autorka ma bardzo przyjemny prosty styl pisania, a co za tym idzie całość ogromnie oddziaływała na wyobraźnię. Patrząc na zakończenie mam nadzieję że będzie to początek serii, bo zakończenie nie jest jednoznaczne ! Można je zrozumieć w dwojaki sposób i mam nadzieję że poszłam tym dobrym tropem :) polecam z całego serca !! ❤️