Wielki wąż

Kim jest główna bohaterka Wielkiego węża? Mathilde to starsza i zacnych rozmiarów kobieta. Płatny zabójca. W swoim zawodzie nie ma sobie równych. Dostaje trudne zlecenia i realizuje je doskonale. Ona jest zabójcą i jest to wiadome od samego początku lektury. Znamy sprawcę, do czego więc będziemy dążyć dalej? Czy jest sens czytać? Nie odkładajcie i wytrwajcie do końca ...

Poznajemy Mathildę, gdy rozprawia się z pierwszą ofiarą, starszym mężczyzną, właścicielem znanej firmy. Później już będzie rozkręcała się spirala zdarzeń, nie wszystkie są planowane, niektóre są dziełem przypadku. A właściwie można powiedzieć, że ofiary znalazły się w nieodpowiednim miejscu w nieodpowiednim czasie. I musiały zginąć. Jak policjant tropiący zabójczynię, zbyt ciekawski i dociekliwy. Stanowił dla niej zagrożenie. Ale w lekturze istotną rolę odgrywa Henri, z którym bohaterkę łączą dziwne relacje. Kim on jest? Czy stanowi dla niej zagrożenie czy jest raczej przyjacielem? Zaskakujące rozwiązanie zagadki ich relacji pozwoli odpowiedzieć na kilka ważnych pytań …

Wielki wąż to mroczny kryminał, z nutą ironii i sarkazmu. Chwilami wywołuje uśmiech na naszej twarzy, czasami wywołuje strach i niepokój. Jedno trzeba przyznać, atmosfera jest bardzo gęsta i mroczna. Przeraźliwy strach krępuje nasze myślenie, przecież jest bardzo niebezpiecznie, grasuje płatny zabójca. I nie wiadomo, gdzie teraz uderzy i skieruje swoje zamiary, kto mu nacisnął na kolejny odcisk. Sama konstrukcja fabuły sprawia, że jesteśmy bardzo dociekliwi, do czego zmierza fabuła. Jaki zamiar miał autor, co chciał nam przekazać. I warto trzymać w ryzach swoją ciekawość, warto czekać do finału, bo zaskoczenie będzie co niemiara. Mnie zaskoczyło, nie spodziewałam się takiego przebiegu wydarzeń, nawet na moment takie rozwiązanie nie przemknęło przeze mnie. A jednak autor sprawił zaskoczenie i wielką satysfakcję, warto było czekać na tę wisienkę na torcie wrażeń …

W tej historii otrzymujemy mnóstwo wrażeń i ekscytujących przeżyć, napięcie jest niesamowite. Nie wiem jak to jest, ale z jednej strony – dziwnym trafem, niechcący – kibicuje się Mathilde, licząc, że nie zaliczy ona żadnej wpadki. A z drugiej, nie możemy się doczekać, kiedy jej się noga poślizgnie i zostanie schwytana przez policję. Takie dziwne wrażenia wywołuje ta lektura, takie mimowolne rozdwojenie jaźni, niezbyt zależne od nas.

Lektura inna, o odmiennej konstrukcji fabuły, ale z bardzo wyrazistymi i charakterystycznymi bohaterami. Nie można ich jednoznacznie zaszufladkować, nie można powiedzieć, że są albo dobrzy albo źli. Każdy z nich ma tę ciemną i jasną stronę, u każdego można odkryć cechy złe i dobre. W powieści nie ma zbędnych opisów, całej tej otoczki narratorskiej, nic nie wnoszących do opowieści. Przeciwnie, lektura jest bardzo zwięzła i konkretna, dokładnie zmierzająca do celu.

Ciekawa, warta uwagi. Czas z nią spędzony będzie mile wspominany.

Kiedy patrzymy na Mathilde jak "przeciąga się niczym gruba kotka, z zaciśniętymi pięściami, wypiętą piersią i wygiętymi w łuk plecami" - aż trudno uwierzyć, że to profesjonalna zabójczyni. Nawet morderstwo na środku avenue Foch nie jest dla niej żadnym wyzwaniem. Owszem- czasami zdarza się jej popełnić jakąś gafę (zazwyczaj niejedną), ale w tej profesji liczy się przede wszystkim wynik, czyli TRUP. Każde "śmiertelne zajście" z jej udziałem kończy się także sumą nieoczekiwanych zdarzeń, które wskazują na to, że być może to już czas na emeryturę. Ale jak tutaj wrócić do "normalności", skoro "stan spoczynku" w tym fachu to jak "przepustka na cmentarz". Poza tym jak pożegnać te wszystkie "drżenia i niepokoje, rozgorączkowanie, ten strach przed śmiercią - cudowny, niezrównany, subtelny". Każde wyjście Mathilde "ze swojej jamy", by pokazać jaki potężny i podstępny z niej gad, niesie ze sobą efekt kuli śniegowej. Oglądamy więc "skomplikowaną gmatwaninę wzajemnych powiązań", tworzących "szeroko zakrojoną "ludzką komedię", w której Mathilde stanowi "główny korzeń".

.

Autor tworzy coś w rodzaju osobistego kina ironii, gdzie kryminalno- sensacyjne obrazy przeplatają się ze sobą z dużą prędkością (szczególnie w drugiej części książki). Intryguje przede wszystkim relacja głównej bohaterki z Henri. Jest to rodzaj gry, w której gracze komunikują się wysyłając sobie kolejne ruchy na odległość. Między nimi aż wibruje od niedopowiedzeń. Obie postacie wykreowane są niezwykle barwnie. "Wielki wąż" to książka specyficzna. Czarny humor dodaje smaku, ale tworzy wrażenie groteski, gdzie wszystko jest tak samo zabawne, jak i przerysowane. Momentami szokuje i przeraża . Dostajemy brutalność, która za chwilę otrzymuje znamiona normalności. Ma się wrażenie oglądania dziwnego spektaklu, w którym rządzi przewrotność i sarkazm. Autor bawi się- zarówno z czytelnikiem, jak i swoimi bohaterami. Igra z konwencją klasycznego kryminału, wywołując śmiech, a zarazem poruszenie. Bawi się także słowem, a klasyczny styl i swój warsztat twórczy zestawia z zaskakującą treścią. Ten kontrast nadaje książce cech oryginalności. Całość mocno zaskakuje. Polecam.