The Science of Affection. Dylogia Science. Tom 2

„The Science of Affection” to drugi tom dylogii “Science”, który skupia się na dalszych losach Reeda i Briany. Zawartość pendrive'a, który wpadł w ręce Reeda, wprowadza grę między nim i Brianą na zupełnie nowy poziom. Niemoralna zabawa będąca źródłem wielu skrajnych emocji szybko kończy się wzajemną nieufnością i rosnącymi obawami. Reed chce rozegrać tę rundę na własnych zasadach. Pomimo że Briana nie jest mu obojętna, jej tajemnice wywołują w nim wiele wątpliwości. Mężczyzna postanawia je wszystkie odkryć, z satysfakcją posuwając się do najbardziej drastycznych ruchów. Dziewczyna z kolei w końcu zaczyna rozumieć, że zależy jej na profesorze, a ich z pozoru niezobowiązująca znajomość niespodziewanie zamieniła się w coś o wiele poważniejszego. Briana jest przerażona myślą, że przez kłamstwa i nierozważne zachowanie może wszystko stracić.

Drugi tom losów Reeda i Briany to zdecydowanie było coś, na co ogromnie czekałam. Byłam bardzo ciekawa jak autorka dalej to poprowadzi i byłam podekscytowana na samą myśl o tym. Oczywiście się nie zawiodłam i drugi tom, w moim rankingu, przebił pierwszy. Uwielbiam styl pisania Julii Popiel bo jest on przyjemny dla oka i lekko się czyta książki jej autorstwa. Nie brakuje również emocji zawartych w słowach i takiego napięcia między bohaterami. Ponadto – to, jak Julia Popiel potrafi pisać relacje między bohaterami – to coś niesamowitego. Fabuła jest ciągiem dalszym wydarzeń z drugiego tomu. Bezpośrednio przenosimy się do chwili, w której kończy się pierwszy tom. Ten tom jest mroczniejszy niż pierwszy i wywołuje jeszcze większe emocje. Relacja Reeda i Briany wkracza na wyższy poziom i uczucia jakie ich łączyły nie są tak błahe jak te z pierwszego tomu. Tu prócz pożądania mamy przede wszystkim uczucia, nad którymi bohaterowie nie są w stanie dłużej panować. Kocham Reeda i Brianę. Czytanie ich dalszych losów pochłonęło mnie od samego początku i sprawiło, że nie mogłam przestać o nich myśleć. Ta historia pochłania i uzależnia tak bardzo, że to coś niesamowitego. To, jak z każdym kolejnym rozdziałem ta dwójka coraz bardziej się do siebie przywiązywała, dbała o siebie i ogólnie było widać, że im na sobie zależy było świetne do obserwowania. Nie zabrakło momentów, które wywoływały ciary a pożądania nadal gra mocne skrzypce w tej historii. Napięcie jest wyczuwalne cały czas a mroczna otoczka całej historii tylko dodaje temu pikanterii. „The Science of Affection” to naprawdę świetna historia, która podobnie jak pierwszy tom – mocno skradła moje serce. Uwielbiam Reeda i Brianę i jestem pewna, że kiedyś wrócę do ich historii. Gorąco polecam!

"Ta dziew­czy­na cią­gle ukry­wa się za murem wznie­sio­nym z ta­jem­nic i po­zo­rów, więc tak na­praw­dę może trzy­mać na nim wszyst­ko".

Znacie twórczość Julii Popiel? Jeżeli nie, to koniecznie, ale to absolutnie koniecznie powinniście to nadrobić, jeżeli lubicie bardzo dobrze napisane romanse 😍

"The Science of Affection" jest drugim tomem dylogii Science a sama historia jest kontynuacją losów bohaterów z The Science of Temptation, której zakończenie spowodowało, że nasze serca stanęły na sekundę 😱 Zawartość pendrive'a, który wpadł w ręce Reeda, wprowadza grę między nim i Brianą na zupełnie nowy poziom. Niemoralna zabawa będąca źródłem wielu skrajnych emocji szybko kończy się wzajemną nieufnością i rosnącymi obawami.. Czy mężczyzna pozna zawartość małego urządzenia, które mogłoby wyrządzić ogromne zmieniając całe jego dotychczasowe życie i niszcząc to na co ciężko pracował? A może Brianie uda się je odzyskać? Ale czy dalej będzie chciała wykorzystać pendrive'a do swoich pierwotnych celów? 🤔

My totalnie przepadłyśmy w tej historii. Ma ona ponad 600 stron ale i tak powtarzając sobie "jeszcze tylko jedna strona" przeczytałyśmy ją w jeden dzień 🫣 w tej części bohaterowie odkrywają swoje inne, bardziej uczuciowe oblicza wykazując się niebywałą troską. Nie myślcie sobie jednak, że zamienią się w tulimisie i zaczną sypać brokatem bo absolutnie to się nie stanie. Dalej będą walczyć o swoje pokazując zadziorność i determinację w dążeniu do celu i stawianiu na swoim jednak nauczą się także nieco odpuszczać. Autorka za ich sprawą pokaże czytelnikowi, że nie zawsze trzeba polegać tylko i wyłącznie na sobie odpychając wszystkich dookoła. Czasami warto jest odpuścić i pozwolić zaopiekować się sobą komuś innemu i nie będzie w tym nic złego. Pokazuje także, że warto z najbliższą naszemu sercu osobą dzielić się swoimi troskami i doświadczeniami gdyż prze­szłość czę­sto jest wy­tłu­ma­cze­niem. I choć nie zawsze jest to łatwe to warto to zrobić gdyż możemy dzięki temu pozwolić innym dać się lepiej zrozumieć i uniknąć wielu niepotrzebnych nieporozumień.

Będąc przy tej dylogii chciałybyśmy także powiedzieć, że jesteśmy pod wielkim wrażeniem rozwoju warsztatu pisarskiego autorki. Mając w pamięci jej pierwszą dylogię (która absolutnie nie była zła, natomiast jak to z debiutem literackim bywa odrobinę gdzieniegdzie nam czegoś brakowało) a tą mamy po prostu przepaść. Dylogia Science to genialnie opracowane książki, które pokazują, że autor potrafi przyłożyć się do swojej pracy i zrobić kapitalny reaserch dzięki któremu ciekawostki zawarte w powieści (a będzie tu sporo takich, jeżeli chodzi o psychologię, inną kulturę oraz język) po prostu chłoniemy, nie będąc w stanie odłożyć książki na bok. My jesteśmy zachwycone ❤️ pragniemy natomiast zaznaczyć, że będą to książki tylko i wyłącznie dla osób powyżej 18 roku życia ze względu na erotyczne treści, których tu nie zabraknie a które z całą pewnością zadowolą nie jednego niegrzecznego czytelnika 🔥😈 #musthave #mustread

„Jeżeli ja jestem jego śnieżynką, to on jest moją burzą. Silnym, gwałtownym, siejącym spustoszenie żywiołem, któremu wychodzę naprzeciw, zamiast się go obawiać. Nie boję się ciebie, Reedzie Estonie. Więc zniszcz mnie, a później pozbieraj na nowo.”

Wystarczyła jedna rozmowa telefoniczna, by wzbudzić w Reedzie uczucie, że Briana coś ukrywa. A on nie lubi żyć w niewiedzy, a tym bardziej być okłamywanym. Rozpoczął grę by dowiedzieć się co takiego ukrywa dziewczyna. Ich relacja była jak burza, a ich zachowania zmieniały się jak pogoda. Raz świeciło słonce, by za chwilę mogły nadciągnąć burzowe i gradowe chmury. Niczego nie dało się przewidzieć. Gdy jedno nieporozumienie i niebezpieczeństwo zostało zażegnane, nie spodziewali się, że ktoś knuł coś przeciwko nim. Czy uda im się i tym razem zażegnać kłopotom? Czy ich związek okaże się na tyle silny, a ich uczucie prawdziwe, żeby przetrwać?

Nie mogłam się doczekać kontynuacji losów Briany i Reeda. Ich relacja od samego początku była mocno skomplikowana, a gra jaką toczyli była pełna emocji, które nimi targały i wpływały na nich. Teraz przyszedł czas na ich kumulacje i wybuch. Julia zadbała o to, żeby niczego nam nie zabrakło. Po raz kolejny zatraciłam się w ich historii i po raz kolejny postać Reeda okazała się być świetnie wykreowana. Briana niestety w niektórych sytuacjach i swoim zachowaniem działa mi na nerwy. I przez to niekiedy miałam ochotę odłożyć książkę. Uwielbiam erotyki i wszystkie pikantne sceny, ale tutaj jedna z nich nie przypadła mi do gustu. Trójkąt z przyjacielem Reeda, mam wrażenie, że była ona nie potrzebna. Ale nie zmienia to faktu, że podobało mi się i czytanie było przyjemne. Jest pikantnie, gorąco, psychologicznie i intrygująco.

Ogromnie nie mogłam doczekać się kontynuacji tej historii! Świat Briany i Reeda jest pełen tajemnic i mroku. Dlatego od tych pozycji ciężko się oderwać, a wszystkie doznania potęguje fakt, że nie wiadomo, czego można się spodziewać po tej dwójce. TSOA to pozycja, która na pewno zaskoczy i wstrząśnie czytelnikiem.

Początek książki był dla mnie niesamowicie intrygujący, ponieważ byłam ciekawa, w jaki sposób nasza dwójka rozwiąże problem, który pojawił się pod koniec pierwszej części. Nie ukrywam, że sama wkręciłam się w ich grę i z zaangażowaniem śledziłam fabułę. W tej książce nie tylko wchodzimy do głowy bohaterów, ale dzięki nim i ich umiejętnościom możemy zagłębić się we wszelkie pojęcia z dziedziny psychopatologii. Jestem pełna podziwu i cieszę się, że autorka rozwinęła ten temat, który nie był tylko tłem, a stał się drogą dla czytelników, którzy dzięki pozostawionym wskazówkom mogli odkrywać kolejne sekrety profesora i jego śnieżynki.

Mój zachwyt był ogromny, dlatego sama jestem zdziwiona, ale jakoś w połowie książki poczułam się bardzo przytłoczona. Chyba wszystkiego było dla mnie za dużo i musiałam często odkładać książkę i robić sobie przerwy. Prawdopodobnie byłam zmęczona pewną powtarzalnością, zbyt dużą ilością scen erotycznych i powoli już irytowała mnie postawa głównych bohaterów, wieczna zazdrość oraz brak jakiekolwiek ostrożności w tej relacji.

Jednak gdy na horyzoncie pojawiły się nowe problemy, to moje zainteresowanie wróciło i już do samego końca nie mogłam oderwać się od lektury. Końcowe rozdziały, trzymały w napięciu i niepewności. Jestem nimi zachwycona! Tak samo mocno chwyciły mnie za serce wątki rodzinne i przeszłość Briany.

Cała dylogia jest naprawdę klimatyczna i zaskakująca. Uwielbiam tę niepewność i ryzyko, które towarzyszy nam na każdym kroku. I uwielbiam również fakt, że w tych pełnych pożądania rozdziałach nie brakuje nutki delikatności i romantyzmu. Pióro autorki jak zawsze zachwyca i nie mogę doczekać się jej kolejnych książek!

Współpraca reklamowa z @juliapopiel_ @wydawnictwoniezwykle

"The Science of Affection" Julia Popiel

5/5 ⭐

„Zgaś światło. Twój ulubiony diabeł powrócił.”

Profesorku..😈

Przepraszam bardzo.. czy ja mogę się zapisać na studia tylko po to, żeby poznać swojego Reeda?

Zakazanym powinno być tworzenie tak cudownych facetów.

„Ten facet mnie zniszczy, powtarzam w myślach. Rozwali mnie na kawałki, a później wszystkie je pozbiera i złoży w całość lepszą, niż byłam nią wcześniej. A ja mu na to pozwolę. Pozwoliłabym mu nawet, gdybym nie miała pewności, że nie pozostawi mnie roztrzaskanej. Ale ją mam. Wiem, że Reed mnie nie skrzywdzi. Nie zrobi tego, choć ja niewątpliwie zraniłam jego.”

To było ABSOLUTNIE genialne.

Lekko ponad 600 stron? Pochłonęłam w trzy dni. I jak na mnie, to to jest na serio szybko, bo mi się ciężko czyta takie cegiełki. A tutaj? Nie, tutaj płynęłam sobie przez książkę, zapominając o całym otaczającym mnie świecie.

Przepadłam dla Reeda.

Pierwszy tom skończył się w takim momencie, że miałam zjazd emocjonalny. Bałam się, że przez tego przeklętego pendrive’a wszystko się popsuje.

TAM WYSZŁO TAKIE NIEPOROZUMIENIE 😂

Matko, jak ja się śmiałam z tej sytuacji ze świnką!

Ich relacja w tym tomie wskakuje na inny poziom niemalże od razu. Ale to też nie jest taki skok na głęboką wodę..

Od początku widać, że to już nie jest luźna relacja, ale to wszystko rodzi się między nimi stopniowo.. Rozumiecie o co mi chodzi?

Chyba straciłam zdolność logicznego tłumaczenia 😂

To wina Reeda, ewidentnie.

Chodziło mi o to, że co ich relacja wchodzi na wyższy poziom, to dzieje się coś, przez co cofamy się o dwa kroki w tył. Myślę sobie, że już nic im nie zaszkodzi - dzieje się zupełnie odwrotnie..

Uwielbiam bohaterów tej książki. Zarówno Brianę i Reeda, jak i te drugoplanowe postacie, takie jak Kenzie, Devon, Terrence..

A sceny z udziałem Kenzie to dosłownie zmiatały mnie z planszy 😂

No i kocham to, że mamy rozdziały z perspektywy naszego profesorka 😈

Za to nie lubię jednej konkretnej postaci, ale nie zdradzę wam jakiej, bo popsuje wam zabawę.

Pragnę takiej relacji jak ta Briany i Reeda. Pragnę, by ktoś stracił dla mnie głowę, tak jak nasz profesorek stracił dla Bri.

Pragnę być czyjąś "śnieżynką"! (Dobrze, że mój stary nie czyta moich recenzji 😂🖤)

I wiecie, jak już byłam prawie przy końcu i wyszła akcja.. no kurde, nie powiem wam jaka 😂

W każdym razie wyszła pewna akcja i ja byłam pewna.. ale taka naprawdę pewna, że cisnę książką o ścianę.

Udało się tego uniknąć na szczęcie, ale było blisko.

Sceny dodatkowe na końcu to było coś, czego ja potrzebowałam, żeby godnie pożegnać się z tą historią. Naprawdę, to było takie moje szczęście, moja radość i zrobiło mi to dzień 🖤

Jest mi mega smutno, że to już koniec opowieści o naszej pięknej studentce i jej profesorze, jednak nic co dobre nie trwa wiecznie. Coś obiło mi się o uszy, że Julia ma zamiar napisać coś jeszcze z tego uniwersum, więc liczę, że nastąpi to szybko.

„- Min storm… - słyszę jak szepcze pod nosem.

Hm?

Moja burzo - powtarza, z głową ciągle ukrytą w zagłębieniu mojej szyi. - Jeżeli ja jestem twoją śnieżynką, ty jesteś moją burzą.”