Walka o oddech

Dzisiaj moją propozycją czytelniczą dla Was moi drodzy jest dziennik autorstwa @[Adres usunięty]ent pt. "Walka o oddech".

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu @[Adres usunięty] oraz @[Adres usunięty]ent

"Walka o oddech" to obraz wydarzeń, prawdziwej rzeczywistości walki z pandemią, walki o ludzkie życie z dwóch najgorszych fal koronawirusa.

Jak dokonał tego mały powiatowy szpital, dowiemy się z relacji lekarza, @[Adres usunięty]ent. Eksplozja zachorowań na COVID nastąpiła szybko i z dużym nasileniem, oddział miał duże doświadczenie i sprzęt, już w trakcie pierwszej fali zajmował się najcięższymi przypadkami COVID-owymi. W całym szpitalu brakuje miejsc COVID-owych, liczba chorych rośnie w zastraszającym tempie.

Czy można mieć tolerancję dla antyszczepionkowców i antymaseczkowców?

Na oddział trafiają już nie tylko ludzie po 80, 60 -tce, ale i młodzi. Praca na oddziale COVID-owym staje się mordercza, lekarz nie ma czasu, żeby coś zjeść, albo się napić. Pracuje w kombinezonie, w masce, spocony. Często w trakcie reanimacji dochodzi do zarażeń personelu. Wielu kolegów, lekarzy Tomasza Rezydenta odeszło na zawsze kończąc dyżur w walce z koronawirusem. COVID pokazał, że jest chorobą nieprzewidywalną, a załamania stanu pacjenta mogą być nagłe.

Lekarz Tomasz Rezydent w swoim dzienniku opisuje pacjentów i ich zmagania z koronawirusem, historie niektóre szokują, przerażają, wzbudzają strach.

Wirus pacjentom w mniejszym lub większym stopniu kradnie płuca. Każdy z nich toczy "Walkę o oddech".

Czy lepiej zgodzić się na intubację i podłączenie pod respirator, czy udusić się świadomie, co wybrać?

Gwarancji wybudzenia nikt nie da, to sprawa indywidualna organizmu człowieka. Czy młodzi ludzie nadal uważają się za nieśmiertelnych?

Książka jest napisana w formie dziennika, ukazuje czytelnikom sytuacje wypełnione strachem, śmiercią i cierpieniem. Na końcu znajduje się podręczny słowniczek terminów medycznych. Dziennik niesie ze sobą wiele bólu, rozpaczy, przerażenia, a także refleksji nad codzienną, ciężką pracą lekarzy, pielęgniarek i całego personelu medycznego w trakcie pandemii, ale nie tylko. Jakże mały powiatowy szpital spisał na medal. Dziennik wprawdzie obciąża czytelnika ukazując większą liczbę zgonów i niepowodzeń terapeutycznych, prawda jest, jednak taka, że poza tymi zgonami, reanimacjami są chorzy, którym właśnie Ci sami lekarze pomogli wyjść z koronawirusa. Lekarze są skromni, nie obnoszą się sukcesami, w głowach ich zazwyczaj zostają porażki. Czy mają pomoc psychologiczną? "Mają siebie nawzajem, wspierają się i rozumieją". Dla autora @[Adres usunięty]ent ta lektura jest sposobem terapii, próbą wyjawienia uczyć i emocji. Wielkie ukłony dla autora @[Adres usunięty]ent za odwagę, heroizm, ukazanie szokującej prawdy, jak groźny jest COVID. Lekturę polecam 🔥 wszystkim, a w szczególności tym osobom co nie wierzą w istnienie wirusa COVID.

,,Dzisiaj rano szef wyciągnął jej rurkę tracheostomijną za sztucznie wytworzonego otworu na szyi, dzięki któremu pacjenci po wybudzeniu są w stanie świadomie wytrzymać wspomaganie wentylacją mechaniczną".

Zaczęłam od tego cytatu, by uświadomić wam, że z książki dowiecie się o rzeczach prawdziwych z ich autentycznymi nazwami. Może niekoniecznie każdy sprzęt czy aparatura będzie wytłumaczona po co jest, jednak to samo wyniknie z dalszego tekstu, czy sytuacji w której będzie potrzebny. Poznacie medycynę z życia nie tylko lekarzy, ale i pacjenta. Wszystko opowiada nam narrator, więc nie ma obaw, że nie zrozumiecie przekazu. Napisana stylem prostym, choć wolałabym użyć tutaj stwierdzenia, że jest to styl medyczny. Nawet rozmowy bez obecności pacjenta będą prawdziwą prostotą dla zdarzeń z którymi zmagają się nie tylko lekarze. Chwilami byłam nieco przerażona tym co robili, jednak później doszło do mnie, że ratowanie życia jest dla nich chlebem powszednim, a to w jaki sposób muszą to zrobić nie stanowi dla nich zniesmaczenia, czy obrzydzenia.

Pozycja pisana bardziej w formie dziennika, gdyż każdy rozdział zapoczątkowuje tutaj data. By bardziej uwiarygodnić historię wklejone zostały tutaj zdjęcia potwierdzające prawdziwość historii. Tutaj znajdziecie pacjentów Covidowych, którzy zostali pozostawieni samym sobie. Jak wiadomo było w pierwszej fali pandemii szpitale nie chcieli przyjmować pacjentów, sugerowali się różnymi wytycznymi, które tak naprawdę nie miały oparcia w praktyce. Wszystko, byleby tylko oddalić się od osób potrzebujących pomocy.

Przeczytacie o przeróżnych walkach pacjentów z różnych fal z różnymi konsekwencjami. Wszystko jest pisane na bieżąco, dlatego dany dzień nieraz zawiera dosłownie kilka linijek, a inne kilka stron. To nie jest lekka lektura, gdyż osoby wrażliwe mogą ją bardzo przeżywać. Mi kilka razy zakręciła się łezka w oku, choć powiedziałam sobie, że przeczytam ją na twardo. Dla mnie tak się nie dało. Jedyne, co czuję po przeczytaniu książki, to szok, dlatego recenzję napisałam dopiero kilka dni po jej przeczytaniu...

„Walka o oddech”, autor: Tomasz Rezydent, Wydawnictwo BookEdit.

„Walka o oddech” to książka dla ludzi o mocnych nerwach. Autor (lekarz z powołaniem walczący od samego początku z epidemią) opisuje walkę o życie, zmagania z trudami codzienności w jednym z najcięższych oddziałów covidowych w Polsce. Dzięki autorowi jesteśmy w stanie poczuć te wyzwania, nie odgradzając się od nich, nie myśląc, że „przecież mnie to nie dotyczy”. Autor zabiera nas do środka, pokazuje, z czym tak naprawdę ludzkość musiała się zmierzyć w ostatnim czasie. Jest to zapis prawdziwej bitwy o ludzkie życia.

Książka zaczyna się słowami: „Pamięci 359 osób, które przegrały walkę z wirusem w moim szpitalu”. Wiemy, że będzie to bardzo wymagająca i emocjonalna lektura.

Dzięki książce mamy możliwość zobaczenia COVID-19 nie jako statystyk, numerków, czy obostrzeń. Tutaj widać powagę problemu epidemii i podejmowanych prób personelu medycznego walki z koronawirusem. Autor w ciekawy sposób opisuje pracę lekarzy, pielęgniarek i to, z czym musieli oni się zmierzać w tak trudnym czasie. Pokazuje cierpienie ludzi, przerażenie, nieustanną walkę, stres, podejmowanie decyzji, które ważą na ludzkim życiu. Tomasz Rezydent przybliża nam też to, co najgorsze – bezsilność.

Lektura jest szokująca, przerażająca i ciężka. Sądzę, że jeszcze cięższa, a wręcz dobijająca i miażdżąca, rozdzierająca na milion kawałków byłaby dla osób, które straciły bardzo bliskie osoby w ostatnim czasie przez COVID-19. Autor dostarcza nam emocjonalny rollercoaster – wzruszenia, obawę, lęk, przerażenie. Otrzymujemy momentami tak porządny wstrząs, że nie wiemy, co mamy ze sobą zrobić. Czytać dalej, czy odłożyć książkę i nigdy do niej nie wracać… Podczas lektury myśli „to dla mnie zbyt wiele” towarzyszyły mi co chwila. Książka wywiera ogromne wrażenie na czytelniku, ale będzie w stanie niektórych zupełnie złamać. Wszystkie sceny opisywane są bez zbędnych ceregieli. Prosto, rzeczowo, ale i dobitnie. Nieznajomość terminów medycznych nie przeszkadzała mi w istocie zrozumienia ogółu. Rozumiałam to, co się dzieje i wiedziałam, że więcej mi nie potrzeba.

Wiele razy łzy stawały mi w oczach podczas lektury. Ostatnie słowa umierającego, ostatnie pożegnania z rodziną, ostatnie spojrzenia… Jestem w stanie to sobie wyobrazić i za cholerę nie chciałabym tego naprawdę doświadczyć.

(Gdyby jednak ktoś chciał rozumieć wszystko, to są przypisy i słowniczek na końcu.)

Książka otwiera oczy na to, co się działo i co się nadal dzieje. Pokazuje, że wszystko ma swoje konsekwencje, a niekiedy podejmowane decyzje nie są decyzjami dobrymi, tylko lepszymi z ogółu tych zwyczajnie złych. Dzięki książce mamy możliwość zrozumienia pracy personelu medycznego – „kosmitów w skafandrach”, ich trudu włożonego w ratowanie ludzkich istnień. Zrozumienia i, przede wszystkim, docenienia.

Autor opisuje poszczególne przypadki, ale także daje nam możliwość uczestniczenia we własnym, prywatnym życiu. Widzimy jak dyżury na oddziale covidowym wpłynęły na autora, na jego relacje z rodziną.

Niestety „Walka o oddech” to nie jest fikcja, a bardzo chciałabym, żebym była po lekturze czegoś, co w ogóle nie ma miejsca na świecie, co jest jedynie tworem wyobraźni autora. Mimo to, autorowi należą się ogromne podziękowania za przełożenie obecnej sytuacji na treść, która jest zrozumiała, w której wszystko jest tłumaczone tak, żeby można było to dokładnie zrozumieć, ale też i poczuć się tak, jakbyśmy byli wszystkiego świadkiem.

„Walka o oddech” jest książką niesamowicie ciekawą, paskudnie prawdziwą, dobijającą, uświadamiającą, miażdżącą.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu BookEdit.