Niewysłuchani. O śmierci samobójczej i tych, którzy pozostali

Recenzja powstała w ramach współpracy barterowej z wydawnictwem. Warunki współpracy w żaden sposób nie wpływają na treść recenzji i niezależność myśli w niej zawartych.

Ta książka nie będzie miała standardowej recenzji, bo nie da się zrecenzować zapisków ze szczerych rozmów z osobami, które przeżyły samobójczą śmierć najbliższych osób. Czytając taką książkę nie zwraca się uwagi na jej styl, narrację czy fabułę, ale docenia ten wielki akt odwagi jakim jest podzieleniem się ze światem swoją historią, bólem i rozterkami. I dużo się na niej płacze, bardzo dużo. Bo są to historie, które rozrywają nam serce. Historie osób, którym świat rozpadł się na milion kawałeczków po stracie ukochanej osoby oraz jednocześnie wspomnienia o ciężkim życiu osób, które nie mogąc sobie poradzić z rzeczywistością i jej trudnościami postanowiły odejść z tego świata. I tych historii jest trzynaście, każda inna, każda ważna. Co ważne po ich przeczytaniu zostajemy z całą masą pytań, myśli wątpliwości i tutaj autorki zadbały o to, by stworzyć również drugą część książki, tą w której zostają wytłumaczone na tyle na ile się da najważniejsze trudności z jakimi mierzą się osoby, które muszą żyć po stracie najbliższych wraz z instrukcjami jak można takie osoby wspierać i na co zwrócić uwagę.

Dziękuję, że ta książka powstała, dziękuję że są osoby, które nie boją się poruszać takich tematów i dziękuję za to jak wielkie ciepło i empatia wylewa się z każdej strony dzięki łagodnemu podejściu autorek.

Wiem, że w moim sercu ta książka będzie miała szczególne miejsce i czuję, że będzie jedną z ważniejszych jakie przeczytałam nie tylko w 2024 roku ale w ogóle w moim dotychczasowym życiu.

Czytałam ją powoli, rozdziałami, ile mogłam wytrzymać emocjonalnie. Czasem musiałam przerwać po kilku stronach. Nie jest łatwo czytać o samobójstwach, ale jeszcze trudniej słowa ludzi, którzy pozostali: współmałżonków, najbliższych rodzin, przyjaciół. Bardzo ciężka lektura, ale też bardzo potrzebna każdemu z nas.

„Nasi bliscy zawsze będą przy nas. Zmienia się tylko forma ich obecności. To właśnie ta przemiana boli nas najbardziej. Po tej zmianie rzeczywistość już nigdy nie jest taka sama. My już nigdy nie jesteśmy tacy sami. Jedyne, co pozostaje bez zmian, to miłość, która nie odchodzi wraz ze śmiercią” – to pierwsze słowa książki „Niewysłuchani. O śmierci samobójczej i tych, którzy pozostali” Halszki Witkowskiej i Moniki Tadry. Poruszają!

Dalej jest jeszcze bardziej emocjonalnie, bo swoje historie rozpaczy opowiadają ci, którzy pozostali: młoda wdowa, przyjaciółka, córka, siostra, syn… Najstraszniejsze jest to, że niewysłuchani są nie tylko ci, którzy targnęli się na swoje życie, ale także oni, nagle postawieni w obliczu tragedii. Często nie mogą się pogodzić z tym faktem, oskarżają siebie, a najgorsze jest też to, że oskarżają ich bliscy, a nawet ci, którzy ich nie znają. Plotki, pomówienia, rodzina się odsuwa i taka osoba z traumą zostaje sama. Ta książka jest też po to, żebyśmy myśleli, nie ferowali wyroków, ale też nie bali się rozmawiać. Rozmówcy Moniki Tadry, aż 13 osób w różnym wieku, z różnych środowisk, ale każda z nich podkreśla, że najbardziej brakowało im rozmów. Często rodziny ukrywają fakt, że bliska osoba popełniła samobójstwo, albo znajdują tzw. „kozła ofiarnego”, którego obwiniają o spowodowanie tragedii. Czasem te opowieści są tak bardzo bolesne, że ciężko jest się potem od nich uwolnić.

„Niewysłuchani” - książka nie do „połknięcia” na raz, ale do powolnego czytania, myślenia i powrotów. Pozostawia czytelnika z mnóstwem pytań, przemyśleń, a nawet z mętlikiem w głowie. Nie chce opuścić, nie chce odpuścić, tylko tkwi jak zadra i porusza najczulsze struny, ale przecież o to chodzi, żeby nikt nie pozostał obojętny, bo może będziemy chcieli wysłuchać…

Książka składa się z dwóch części. Pierwsza to rozmowy Moniki Tadry z osobami, które pozostały, a druga, jak napisała Halszka Witkowska, jej autorka: „to próba znalezienia wspólnych tematów i problemów, które łączą osoby będące w żałobie po śmierci samobójczej kogoś bliskiego. Podjęłam ją, ponieważ temat zapobiegania zachowaniom samobójczym jest głównym celem mojej pracy naukowej i społecznej”.

Bardzo polecam. Dobrze, że na rynku wydawniczym jest też miejsce dla tak ważnych książek. Część dochodu ze sprzedaży zostanie przekazana na konsultacje dla osób w żałobie po stracie bliskiego w wyniku samobójstwa.

" [...] Doświadczenie śmierci samobójczej zmienia nas, im bardziej bliski był nam człowiek, który odebrał sobie życie. [...]"

"Niewysłuchani. O śmierci samobójczej i tych, którzy pozostali" autorstwa Halszki Witkowskiej i Moniki Tadry jest bardzo ważną książką, którą powinien przeczytać każdy czytelnik.

Nigdy nie czytałam reportażu o tej tematyce. Żałuję, że ta pozycja ukazała się dopiero teraz, a nie dwanaście lat temu. Ból w rodzinie po samobójstwie najbliższego członka pozostaje wciąż taki sam. Nigdy nie mija. I nie oszukujmy się, że później będzie lepiej. Nie, nie będzie. Życie już nigdy nie będzie takie same. Łzy nadal płyną, jak nikt nie widzi. Po prostu po kilku latach od śmierci się o tym tragicznym wydarzeniu nie mówi, ale wystarczy iskierka i obrazy wracają. Już zawsze osoby, które pozostały po samobójczej stracie zawsze będą zadawały sobie pytania: dlaczego do tego doszło? Czy mogłam/mogłem coś zrobić, żeby temu zapobiec? . A najgorsze w tym wszystkim jest błędne poczucie, że to była nasza wina, że do tego doszło. Żyję z takim bólem już ponad 12 lat.

W sytuacji samobójstwa największymi potworami są ludzie, którzy nie mają poczucia empatii i zrozumienia. Ktoś, kto stracił członka rodziny, potrzebuje wysłuchania, a nie wyśmiewania lub chorych oskarżeń typu: mogliście coś zrobić, jak mogliście do tego dopuścić itd.

Tę książkę dedykuję właśnie takim osobom bez sumienia. Może historie tutaj opisane ścisną was za serca i zrozumiecie, że wystarczy odrobinę zmienić swoje zachowanie, a świat będzie piękniejszy.

Uświadomcie sobie jedno, nie da się upilnować człowieka, który chce popełnić samobójstwo. On to zrobi w najmniej spodziewanym momencie.

Jedna z autorek tej książki rozmawiała z trzynastoma osobami, których bliscy opuścili ten świat, popełniając samobójstwo. Ich historie są przejmujące, ściskające za gardło i wyciskające łzy. Czytelnicy, którzy mają doświadczenie w tym temacie doskonale wiedzą, co oni czują, bo sami to przeżywali i zapewne nadal przeżywają.

Ten reportaż radzę wam czytać w pełnym skupieniu i ciszy. Wtedy odczujecie dodatkowe emocje. Przed czytaniem przygotujcie sobie chusteczki, bo to jest bardzo mocny reportaż.

Na wewnętrznej stronie okładki znajdziecie przydatne informacje dotyczące tego, w jaki sposób możecie pomóc osobie po stracie bliskiego w wyniku śmierci samobójczej.

Na końcowej wewnętrznej stronie okładki znajdziecie przydatne numery telefonów czynne siedem dni w tygodniu. Oczywiście te numery są bezpłatne.

- 112 - Numer alarmowy w sytuacjach zagrożenia życia i zdrowia

- 800 702 222 - Centrum Wsparcia dla Osób Dorosłych w Kryzysie Psychicznym

- 116 111 - Telefon zaufania dla dzieci i młodzieży

Zajrzyjcie również na stronę: [Adres usunięty], gdy jesteście w kryzysie samobójczym, przeżywacie żałobę po stracie bliskiej osoby w wyniku samobójstwa lub po prostu chcecie pomóc.

Pomagając innym, nie zapominajcie również o własnym zdrowiu fizycznym i psychicznym.

Książka "Niewysłuchani" autorstwa Halszki Witkowskiej oraz Moniki Tadry, w której zebrano trzynaście osobistych opowieści osób dotkniętych tragedią samobójstwa bliskiego, to niezwykle ważna i poruszająca pozycja.

Śmierć samobójcza często pozostawia za sobą nie tylko traumę, ale także wiele pytań i niepewności, które mogą towarzyszyć rodzinom i przyjaciołom nawet przez całe życie.

W opowieściach przedstawionych w książce odczuwamy głęboki ból żalu, gniewu i frustracji – uczucia, które towarzyszą wszystkim, którzy doświadczyli straty w tak dramatyczny sposób. Każda historia to nie tylko osobista tragedia, ale także uniwersalny obraz tego, jak samobójstwo wpływa na relacje międzyludzkie i na społeczeństwo jako całość. Książka ukazuje, jak skomplikowane i różnorodne mogą być reakcje osób w żałobie, a także jakie mechanizmy obronne i procesy emocjonalne uruchamiają się w odpowiedzi na tak traumatyczne doświadczenie.

Dr Halszka Witkowska, jako specjalistka w zakresie suicydologii, wnosi do książki cenną perspektywę naukową. Jej analiza pokazuje, jak ważne jest rozumienie emocji towarzyszących żałobie, a także jak istotne jest zapewnienie wsparcia osobom, które przeżyły stratę.

Podsumowując, "Niewysłuchani" to trudna, ale niezwykle wartościowa lektura, która skłania do refleksji nad życiem, śmiercią i tym, co po sobie zostawiamy.

„Sztuka relacji to jest z jednej strony sztuka, ale z drugiej strony wystarczy być. Wystarczy chcieć, nie trzeba nic wielkiego, nie trzeba narzędzi i technik”. - [cytat pochodzi z książki „Niewysłuchani. O śmierci samobójczej i tych, którzy pozostali”].

Idąc ulicą mijamy mnóstwo ludzi. Choć rejestrujemy ich twarze, nie zastanawiamy się kim są, co robią, co przeżywają. A ilu z tych ludzi toczy wewnętrzną walkę z samym sobą, myśląc o jedynym „dobrym” według nich kroku? Artykuł o statystykach samobójstw w Polsce i na świecie, dostępny na stronie [Adres usunięty] opisuje, że codziennie w Polsce podejmowanych jest aż 15 takich prób…

W wyniku tego rodzaju śmierci ginie więcej osób, niż w wypadkach samochodowych.

Książka Halaszkj Witkowskiej i Moniki Tadry nie jest łatwa. Wręcz przeciwnie, jest piekielnie smutna i dobijająca. Podzielona na dwie części zaczyna się 13 wywiadami z osobami, które w wyniku śmierci samobójczej straciły najbliższych. Najbardziej wstrząsnęła mną historia 21-letniej kobiety, która po 2 latach udanego związku, wzięła ślub z miłością swojego życia, by półtora tygodnia później znaleźć go martwego w mieszkaniu.

Podczas tej lektury zaczęłam się zastanawiać czy lepiej, że osoba w kryzysie zostawia list pożegnalny czy lepiej że tego nie robi? Nie potrafię udzielić jednoznacznej odpowiedzi. Jest wiele za i równie wiele przeciw.

Te kilka dni przygnębienia, które towarzyszyły mi przy lekturze, utwierdziły mnie w przekonaniu, że dobrze, że powstaną takie książki, ale szkoda, że mało ludzi po nie sięga. Bo po co czytać o samobójstwach?

No, choćby po to, żeby mieć podstawowe informacje o tym akcie desperacji, spróbować zrozumieć jaka walka toczy się w głowie człowieka podejmującego ten krok. W końcu samobójcy świetnie się kamuflują.

Druga część książki, jak napisała w przedmowie suicydolog Halaszka Witkowska jest próba znalezienia wspólnych tematów i problemów, które łączą osoby będące po śmierci samobójczej kogoś bliskiego oraz tematem zapobiegania zachowaniom samobójczym.

Jeśli jesteś w kryzysie, zajrzyj na stronę [Adres usunięty]