Traumaland. Polacy w cieniu przeszłości

Ponoć Polacy cierpią bardziej — istnieją nawet badania naukowe na poparcie tej tezy. Dla mnie książka arcydzieło, napisana przez psychologa społecznego, który przedstawia nasz traumy. W swoich opisach sięga to historii, w której upatruje główne źródła naszych współczesnych lęków. W którejś z przepytanych książek przypomina mi opis jak ktoś, trafia do więzienia i dostaje śledzie na kolację, nie je — bo mogą nie podać wody. Polak zachowanie w więzieniu ponoć wysysa z mlekiem matki. Na podobne opisy znajdują się w książce. Aby wytłumaczyć nasze traumy, auto posiłkuje się badaniami na innych społeczeństwach, które przeszły nie mniejsze od nas traumatyczne przeżycia w historii. Sami jeżeli czytamy o wydarzeniach historycznych, a nawet współczesnych, jeżeli mamy spokojne spojrzenie w przeszłość, to dochodzimy do wniosku, że historia Polaków nie była najtragiczniejsza. Jednak jeżeli przyjmujemy jako społeczeństwo postawę ofiary, która nie mogła być katem, to takie filmy jak „Pokłosie” czy „Ida”, a o opracowaniach naukowych Barbary Engelking czy Jana Tomasza Grossa nie wspominając, nie są do zaakceptowania przez przeciętnego Polaka. Na stan taki składa się wg autora przede wszystkim system oświaty, który przedstawia historię Polski w sposób wyidealizowany. (Nie jest to przypadłość, tylko Polski). Czytając książkę, w pewnym stopniu zrozumiałem stale rozbrzmiewający hymn polskich kibiców „Polacy, nic się nie stało…”

Szczerze poleca książkę, nawet dla samodzielnego spojrzenia na siebie i przyjęcia bardziej refleksyjnej postawy wobec historii, a w pewnym stopniu do zachęt, abyśmy zaczęli świętować „białe godziny, a nie czarne” parafrazując pewną reklamę.

Autor przeplata opisy z badań, historycznych opowiadań w połączeniu z własnymi opiniami, które są subiektywne i nie odzwierciedlają prawdy. Brak solidnego opisu diagnostycznego traumy Narodu Polskiego oraz analizy przyczynowo-skutkowej, która wpłynęła na tę traumę. Całość daje bardzo fragmentaryczny obraz. Co bardzo smutne autor przytacza pewne sytuacje jako fakty, podczas gdy z faktami nie mają one nic wspólnego i można to łatwo zweryfikować. Książka daje wrażenie, że autor próbuje w tle przenosić pewne opinie z obecnie promowanych ideologii jako fakty, podczas gdy są one szkodliwe na co są bardzo dobrze udokumentowane badania z psychologii (niestety cześć z tych książek została zablokowana w sprzedaży jako politycznie niewygodne fakty). Polacy ewidentnie mają problem z syndromem ofiary, ale też z jednoznacznym stawianiem granic i jego egzekwowaniem, co jest kluczowe dla zdrowych społeczności. Autor niestety próbuje wzbudzić w czytelniku stan poczucia winy, z tytułu takiego, że Polacy pewnych rzeczy nie mogą zaakceptować. Otóż słusznie, że Polacy nie akceptują pewnych przytoczonych sytuacji, ponieważ nie mają one umocowania w prawdzie i wpędziło by to społeczeństwo w jeszcze głębszy syndrom ofiary. W ogóle dziwię się, że ta książka jest napisania w taki sposób, skoro autor szczyci się, że zajmuje się psychologią.

Dla osób, które woleliby spotkać się z rzetelna wiedzą polecam wydać te pieniądze na książki z zakresu PTSD albo psychologia biznesu w warunkach wielokulturowych.