W imię wiecznej przyjaźni

Ta część zaczyna się dość banalnie, bo od zaginięcia, ale potem, potem to już jest jazda bez hamulców…

Smaczku książce dodaje fakt, że morderstwa dotyczą świata wydawnictw.

Po raz kolejny Neuhaus kreuje kryminał, który od początku ciekawi i potwierdza, że autorka posiada nietuzinkową umiejętność konstruowania intryg i mieszania wątków z przeszłości z teraźniejszością.

Nieprzerwanie doceniam autorkę za to jak tworzy głębię psychologiczną bohaterów. Neuhaus dokonuje wręcz wiwisekcji umysłu i wnika w ich leki, motywacje, czy pragnienia, ukazując, jak cienka jest granica między przyjaźnią a nienawiścią. Złożoność bohaterów sprawia, że stają się oni w swoich zachowaniach namacalnie realni.

Podoba mi się, że Olivier i Pia pozostają ciekawymi i interesująco rozwijanymi postaciami, które zmagają się nie tylko z trudnymi śledztwami, ale także z własnymi problemami, a ich relacje są skomplikowane i znakomicie wpisują się w fabułę, dzięki czemu stanowią ważny element historii i co najważniejsze pomimo tylu odsłon tej serii duet śledczych mnie nie nudzi.

Neuhaus ma swoim stylu pisania jakąś niesamowitą umiejętność splatania wątków i to wszystko jedno czy historia jest przedstawiona w kilku osiach czasu, czy ma wiele wątków, finalnie wszystko układa się w pełen obraz, który co chyba dla mnie najważniejsze zaskakuje, ale zachowuje pełną spójności i jest logiczny.

Autorka ma jeszcze umiejetność tworzenia presji czasu i to napięcie czuć w każdym rozdziale, bo przecież śmiertelna wyliczanka trwa.

Dziesiąty już tom przygód Oliviera i Pi to świetnie napisana powieść kryminalna, która trzymała w napięciu od początku do końca. Neuhaus stworzyła historię skomplikowaną, wielowymiarową, która wywołała u mnie emocje i niejednokrotnie zmuszała do Chwili zastanowienia.

Recenzja powstała w ramach współpracy z Wydawnictwem Gorzka Czekolada

Nele Neuhaus to niewątpliwie w obecnych czasach królowa kryminałów i literatury sensacyjnej. Nic więc dziwnego, że nie mogłem odmówić sobie przyjemności zapoznania się z jej kolejnym dziełem. "W imię wiecznej przyjaźni" sprawia, że czytamy tę powieść mając wypieki na twarzy. Wzbudza w nas obawę o losy głównych bohaterów, zaciekawienie i intryguje nas. Z całą pewnością Nele Neuhaus zasługuje na swoje miano. Nie znajduję żadnych minusów, do których mógłbym się przyczepić. Wystawiam zasłużoną dziesiątkę.

Nele Neuhaus nazywana jest królową kryminału, po jej powieści fani gatunku w Niemczech, sięgają najchętniej. „W imię wiecznej przyjaźni” to już dziesiąty tom serii z parą komisarzy Pią Sander i Oliverem von Borensteinem, która okrzyknięta została bestsellerem. Książki autorki od dawna miałam na uwadze, ale zawsze brakowało mi czasu, by zapoznać się z jej twórczością. Dlatego w momencie, gdy wydawnictwo zaproponowało mi współpracę przy najnowszym tytule, nie wahałam się ani chwili. Czy było warto poświęcić czas na tę prawie sześćset stron?

Pia Sander i Oliver von Borenstein mają trudną sprawę do rozwiązania. Kobieta zgłasza zaginięcie swojej przyjaciółki. Jak się okazuje, po przyjeździe do domu zaginionej, policja znajduje na piętrze jej ojca, mężczyzna jest odwodniony i zdezorientowany. W kuchni zaś natrafiają na ślady krwawej jatki. Pierwsze kroki w śledztwie prowadzą komisarzy do wydawnictwa Winterscheid, jednego z najbardziej renomowanych wydawnictw we Frankfurcie. Gdy znajdują zwłoki zaginionej, a w niedługim czasie śmierć ponosi kolejną osoba związana z wydawnictwem, Pia i Oliver odkrywają tajemnicę, która była skrywana przez wiele lat. Obie ofiary znały się bardzo dobrze. Czy ktoś wydał na nich wyrok?

Nie dziwią mnie zachwyty nad twórczością Nele Neuhaus. Autorka ma niebywały talent do tworzenia historii kryminalnych, w których zagadka jest tak dobrze skonstruowana, że czytelnik do samego końca nie jest w stanie przewidzieć zakończenia. Początkowo ciężko mi było wgryźć się w tę powieść, mnogość opisów momentami strasznie mnie zniechęcała. Jednak gdy już dobrze przyłożyłam się do lektury, nie wiedziałam, nawet kiedy dobrnęłam do końca. „W imię wiecznej przyjaźni” to prawdziwy kryminał z krwi i kości. I chociaż fani dobrego kryminału nie dostaną tutaj opisów makabrycznych zbrodni, to gwarantuje Wam, że śledztwo, które prowadzą komisarze jest tak dobrze poprowadzone, że nie sposób oderwać się od lektury. Napięcie towarzyszy nam niemal od samego początku, z każdą przeczytaną stroną wspólnie z głównymi bohaterami dążymy do odkrycia prawdy, która swoje początki ma w dalekiej przeszłości. Szczerze Wam polecam ten tytuł, pomimo iż jest to dziesiąty tom, a ja nie czytałam poprzednich, w ogóle nie przeszkadzało mi to w odnalezieniu się w fabule. Jestem przekonana, że fani kryminałów, jak i thrillerów będą usatysfakcjonowani.

Nele Neuhaus jest jedną z najpoczytniejszych autorek kryminałów w Niemczech, byłam niesamowicie ciekawa jej twórczości, a przede wszystkich klimatu, jaki panuje w jej książkach. Mimo, że „W imię wiecznej przyjaźni” jest 10tym tomem serii, to nie miało to na szczęście wpływu na poznawanie fabuły.

Dwójka komisarzy, Oliver i Pia, mają pełne ręce roboty w związku z zaginięciem pewnej kobiety, redaktorki w wydawnictwie. Zgłoszenie o jej zaginięciu wpływa od jej koleżanki, która niepokoi się tym, że od kilku dni nie ma z nią kontaktu, nie odbiera telefonu i nie otwiera drzwi. Na miejscu, w domu zaginionej, komisarze dokonują dość dramatycznego odkrycia. Po pierwsze krew na drzwiach nie zwiastuje dobrego zakończenia poszukiwań, a po drugie, na piętrze, do łańcucha przykuty jest mężczyzna w podeszłym wieku, na skraju wycieńczenia, bez wody i bez jedzenia. Nikt nie ma wątpliwości, że jest to chory na demencję ojciec zaginionej kobiety, która opiekowała się nim od wielu lat, a teraz, kiedy zaginęła i jego życie było zagrożone, pomoc przybyła w ostatnim momencie.

Pierwszy trop w sprawie prowadzi do jednego z frankfurckich wydawnictw, w którym to zaginiona kobieta pracowała, ale po aferze plagiatowej straciła posadę. Możemy poznać od podszewki pracę w wydawnictwie, jej jasne i ciemne strony, jest to niezła gratka dla osób siedzących w książkowym świecie.

Początkowo miałam duży problem z bohaterami, było ich całkiem sporo i każdy miał ze sobą jakieś powiązania, służbowe lub też rodzinne, ale z czasem wszystko sobie poukładałam w głowie. Wielowątkowość i zwroty akcji sprawiły, że czytało się tę książkę bardzo szybko mimo tego, że jest to prawdziwa cegła, niestety ze względu na wydanie i właśnie jej grubość nadłamałam grzbiet w kilku miejscach, chyba jednak bardziej cenię sobie komfort podczas czytania, niż to czy książka będzie lub nie będzie ładnie prezentować się na biblioteczce:).

Macie ulubiony duet śledczych?

Heike Wersch w redakcyjnym świecie zrobiła niesamowitą karierę.To właśnie dzięki jej ciężkiej pracy wypłynął niejeden literacki talent. Charyzma, cięty język i bezkompromisowość nie przysparza jej wielu przyjaciół.

Nawet osoby, które mogła nazwać tym mianem nie mają zbyt wielkiej wiedzy o jej życiu. Może dlatego jej zaginięcie zostało odkryte dopiero po kilku dniach. W domu ujawniono ślady krwawej jatki, a na piętrze zdezorientowanego, skutego łańcuchem mężczyznę.

Czy znikniecie Heike ma coś wspólnego z głośnym skandalem który wywołała po zwolnieniu z pracy? A może odpowiedzi należy szukać w przeszłości?

Pia i Oliver nie mają łatwego zadania do wykonania. Blaski i cienie wydawniczego świata, nie raz oślepiają lub zaciemniają obraz. Okazuje się, że wiele osób było w konflikcie z zaginioną. Ale czy, aż tak by zabić?

Gdy policja odnajduje zwłoki kobiety spirala niedomówień i tajemnic coraz bardziej się nakręca.

Nele Neuhaus powraca z 10 tomem wraz z moją ulubioną parą komisarzy Pią Sander i Oliverem von Bodensteinem których mogłam już poznać w poprzednich częściach "Śnieżka musi umrzeć" czy "Przyjaciele po grób". Szczególnie uwielbiam Pię jej sposób bycia pełen dystansu, nie pozbawiony ironii i czarnego humoru.

Kryminał na najwyższym poziomie, idealnie dopracowany trzymający w niepewności do ostatniego zdania.

Genialnym zabiegiem było umiejscowienie fabuły książek pisanych przez Henninga, które nawiązują do fabuły pierwszych tomów cyklu.

"Wbrew obrazowi lansowanemu przez książki i filmy, mordercy i zabójcy wyjątkowo rzadko rekrutują się spośród pozbawionych uczuć psychopatów czy szaleńców podążających za podpowiedziami głosów rozlegający się w ich głowach. W rzeczywistości sprawców trzeba szukać w otoczeniu ofiar .."

Mam nadzieję, że nie zrazi Was objętość, bo czyta się w ekspresowym tempie.

Gorąco polecam, bo zdecydowanie zbyt cicho o tej serii.