Uwieść Francuza

Dzisiaj moi drodzy zachęcam Was do romansu 😉 Już mam dla Was nawet partnerów. Coś dla Pań, czyli przystojny, elegancki i bogaty dyrektor, Pierre, który lubi rzędzić nie tylko w pracy (przynajmniej tak słyszałam 🤭), i coś dla Panów, czyli piękna, zadziorna, inteligentna Wiktoria, która potrafi postawić na swoim i pokazać swoje zadbane pazurki, gdy ktoś stanie na drodze do realizacji jej planów. To jak? Lecicie z nimi do Paryża? 😊

Paris, Paris, och Paris... komu choć raz to miasto nie skojarzyło się z porywami serca, namiętnością i romantycznymi gestami, niech się tutaj szybko przyznaje. Na szczęście "Uwieść Francuza" to idealna lektura dla tych co romantyzm mają we krwi i dla tych, którzy potrzebują dodatkowej motywacji, by dać się ponieść emocjom.

Wiktoria, kobieta z misją i Pierre, który wywróci jej plany do góry nogami, to para, której nie da się nie lubić. Chociaż Wiktoria to twarda sztuka i czasami miałam ochotę nią potrząsnąć, to Pierre kupił mnie w całości. I proszę mi się nie dziwić, bo jak go tylko poznacie, to też ciężko będzie Wam się z nim rozstać 😊. Burzliwa relacja tej dwójki, plus paryski klimat, który z łatwością możemy poczuć dzięki autorce, sprawiły, że z przyjemnością czytałam kolejne strony, by przekonać się, jak będzie wyglądał finał. Oprócz lekkiego, choć pełnego pasji romansu, będziecie mieli okazję sięgnąć głębiej, w serca naszych bohaterów i przekonać się, że bywają w życiu trudne relacje, z którymi też trzeba sobie radzić. Tak więc na nudę narzekać nie można.

Lekka, przyjemna lektura na urlop? Voilà! "Uwieść Francuza" sprawdzi się w tej roli idealnie.

Współpraca z Wydawnictwem Lira.

Pozwoliłam się porwać autorce na wycieczkę do Paryża i nie żałuję, było super!

Wiktoria zostaje oddelegowania do paryskiego oddziału swojej firmy. Niestety jej misja nie jest zbytnio honorowa. Kobieta pod przykrywką zwykłej wizytacji ma doprowadzić do zamknięcia tamtejszej filii i przeniesienia jej działań do Polski. Zgodnie z jej przewidywaniami podejrzliwi pracownicy nie serwują jej zbyt ciepłego przywitania, tak samo, jak sam dyrektor oddziału, zabójczo przystojny Pierre. Wiktoria szybko wnioskuje, że jej misja będzie najskuteczniejsza, gdy zbliży się do Pierra i u źródła uzbiera potrzebne jej dowody i argumenty. Nie bierze jednak pod uwagę, że ta gra może mieć zdecydowanie odmienny skutek.

Nasza główna bohaterka wzbudza mieszane uczucia, jest zbyt pewna siebie, wyrachowana i oziębła. Można by jej nie lubić, jednak autorka pozwoliła nam ją poznać także z innej perspektywy. Perspektywy kochającej i opiekuńczej siostry, a także małej dziewczynki, która kiedyś marzyła o prawdziwym brylancie. Jej relacja z Pierrem jest burzliwa, okazuje się jednak, że wydawałoby się chłodny w obyciu mężczyzna, może ją wiele nauczyć.

Autorka zabiera nas w bardzo interesującą podróż po Paryżu, ukazując nam to miasto i jego mieszkańców zarówno oczami zafascynowanego turysty, jak i jego stałego mieszkańca, co bardzo mi się podobało. Mamy szansę poznać zwyczaje, osobowości „lokalsów” oraz zrozumieć wyjątkowość tego zakątka na ziemi.

„Uwieść Francuza” to powieść o wartościach życiowych i miłości, zarówno tej romantycznej, jak i miłości rodzinnej oraz złożoności tych relacji. Czyta się bardzo szybko i przyjemnie, a pióro autorki jest lekkie i powiedziałabym takie „na czasie”.

To moje drugie spotkanie z autorką i kolejne bardzo udane. Autorka ma swój styl, bardzo wyrazisty i przyjemny. Spędziłam z tą książką fajne chwile i z chęcią sięgnę po inne pozycje Pani Ani.

Wiktoria, po trudnych przeżyciach z dzieciństwa, nauczyła się, że może liczyć tylko na siebie. Musi być twarda, nieustępliwa i pracowita. Tymi zasadami kieruje się w dorosłym życiu i dzięki temu jej kariera pnie się szybko w górę.

Teraz ma wyjątkowe zadanie - jedzie do Paryża, by wydobyć informacje mogące pomóc w zamknięciu francuskiego oddziału firmy.

Na miejscu nie znają jej prawdziwego celu wizyty, ale i tak nie są zachwyceni obecnością kobiety. Jednak szef oddziału, Pierre, jest wyjątkowo zacięty i odporny na urok Wiktorii.

Po raz kolejny autorka udowodniła mi, że mogę czytać jej książki w ciemno. „Uwieść Francuza” wpasowała się idealnie w mój czytelniczy gust. Pewnie jestem w mniejszości, ale ja od razu polubiłam nieustępliwą Wiktorię - podobała mi się jej konsekwencja i dążenie do celu. A jej sarkazm i pewność siebie były cudowne. Cieszyłam się, że jest taką silną kobiecą postacią i bardzo doceniam, że nie ma tu wątku w stylu „tylko dzięki facetowi jestem coś warta”. Nie, Wiki zna swoją wartość i jej powolna przemiana dotyczy sfery uczuciowej.

Oprócz wspaniałej głównej bohaterki, znajdziecie tutaj mnóstwo ciekawostek o Francuzach i ich zwyczajach. Aż zamarzyłam odwiedzić Paryż, w którym jeszcze nie miałam okazji być. Może kiedyś będę miała okazję.

Jak wiecie, w tego typu historiach wszystkie drogi wiodą do punktu kulminacyjnego pod koniec książki, a tutaj - znając charaktery Pierre i Wiktorii - poczułam lekkie rozczarowanie, bowiem spodziewałam się spektakularnej kłótni i godzenia się, a takowych nie było.

Nie zmienia to jednak mojego całościowego zachwytu nad książką, więc gorąco polecam!

UWIEŚĆ FRANCUZA to iście francuski romans, który umili wam dwa wieczory.

Jak ja dobrze bawiłam się podczas czytania tej książki. Nieco że dzięki niej mogłam zwiedzić Paryż, to również obcować z kulturą francuską.

Autorka Anna Chaber umiejętnie przeplatała lekki romans z tematami ważnymi i okrasiła ją charakternymi postaciami. Choć Wiktora, główną bohaterka, z początku nie wzbudzałam u mnie sympatii, z biegiem akcji, polubiłam ją. Inaczej wygląda sprawa z przystojnym Pierre’m, od razu między nami zaiskrzyło 😍.

Jedynie co mi przeszkadzało w tej powieści to szybkość zakończenia. Tak jakby autorka uznała, że już czas ją zakończyć i na przyspieszeniu pozamykała wszystkie wątki i napisała koniec 🤷. A szkoda, bo chętnie poczytałabym dalej o romansie Wiktorii z Pierre’a oraz dowiedziała się o chorobie siostry Wiktorii.

Wiktoria wyjeżdża na kilka miesięcy do Paryża w celach służbowych. W tym czasie ma pozyskać informacje niezbędne do zamknięcia paryskiego oddziału firmy. Na co dzień jest kobietą pozbawioną kompleksów, pewną siebie i znającą swoją wartość i atuty swej urody. Nie wierzy w stałe związki z mężczyznami ani w instytucję małżeństwa, zaś jej życie miłosne oparte jest na krótkotrwałych relacjach. Jest typem charakternej kobiety, którą albo się lubi i szanuje, albo się jej unika, a wręcz nienawidzi.

Gdy Wiktoria poznaje tamtejszego dyrektora oddziału, Pierre’a, ten od razu wpada jej w oko. Początkowo wydaje się, iż mężczyzna jest negatywnie nastawiony w stosunku do Wiki i kobieta nie jest przekonana, czy sam jej urok osobisty wystarczy, aby poznać plany Pierre’a związane z przyszłością francuskiego oddziału firmy. Czy ten kilkumiesięczny pobyt w mieście miłości spowoduje, iż serce Wiktorii otworzy się na prawdziwe uczucie?

Pod pozornie lekką, przyjemną fabułą książki kryją się tematy ważniejsze, takie jak wpływ przeszłości oraz wychowywania się w rozbitej rodzinie na naszą przyszłość. „Uwieść Francuza” to opowieść o wyborach, przed jakimi stają bohaterowie, które bywają trudne, gdyż nie zawsze wiadomo, czy kierować się rozumem, a może zaufać sercu. Autorka w swej powieści traktuje również o tym, iż nie samą pracą człowiek żyje, a każdemu z nas potrzebny jest drugi człowiek, który zapewni nam szczęście, wsparcie oraz zrozumienie.

To także opowieść o miłości, namiętności i pożądaniu, które czasami jest niezwykle trudno ukryć. Na szczęście sceny miłosne zostały w przypadku tej powieści podane w przystępnej formie, co dla mnie osobiście jest ogromnym plusem. Choć ostatnio raczej stronię od romansów, to od tej książki ciężko się było oderwać, mimo iż całkiem łatwo można było przewidzieć zakończenie tych miłosnych flirtów i uniesień.

To przyjemna lektura, okraszona cudowną atmosferą Paryża i wszechobecnych croissantów, którą czyta się błyskawicznie. I choć miałam mieszane uczucia w stosunku do głównej bohaterki, to całość oceniam pozytywnie. Historia Wiktorii i jej paryskiego wyjazdu raczej nie zostanie ze mną na długo, jednak zapewniła mi całkiem sympatyczną rozrywkę i odskocznię od tych nieco poważniejszych tematów.