Everything i lost. Dylogia everything. Tom 2

Są opowieści, które pochłaniamy, oraz takie, które przeżywamy całym sobą, z każdym nerwem i oddechem. Drugi tom dylogii EVERYTHING od Hope S. Ward zdecydowanie należy do tej drugiej grupy.

Minęły cztery lata od momentu, który zrujnował związek Lei i Zandera. Wracamy do świata pełnego niewypowiedzianych słów, bólu i tęsknoty, której nie da się zniwelować. Ich historia nie wygasła – tylko została brutalnie przerwana. Lea, uciekając przed skutkami wycieku nagrania, postanowiła zerwać kontakt z Zanderem. On zaś nigdy tak naprawdę jej nie uwolnił. Mimo że nie powiedział „kocham cię”, wszystko, co robił – a często nawet to, czego nie robił – krzyczało o niej głośniej niż jakiekolwiek wyznanie.

Autorka wspaniale buduje emocjonalne napięcie. To nie jest zwykły romans – to historia ludzi, którzy niszczą się od wewnątrz, ponieważ zabrakło im odwagi, by zmierzyć się z własnymi uczuciami. Ich tęsknota jest niemal namacalna, a wewnętrzne rozdarcie tak silne, że czasem wręcz boli. Czytelnik nie jest tylko biernym obserwatorem – zostaje wciągnięty w wir tego emocjonalnego huraganu.

Lea realizuje swoje pragnienie, prowadząc gabinet terapeutyczny i wspierając innych… ale nie siebie. Jej emocje pozostają stłumione, schowane „na później”, które nigdy nie nadchodzi. Zander Kane z kolei próbuje wypełnić pustkę pracą, unikając wszystkiego, co mogłoby mu przypomnieć o bliskości. Ich życie toczy się dalej – ale tylko na powierzchni. Bo oboje utknęli w tym, co było, w przeszłością której pragną.

I wówczas los stawia ich w sytuacji konfrontacji. Zaręczyny Cartera i Isy stają się impulsem, który prowadzi do nieuchronnych spotkań – emocje powracają ze zdwojoną siłą, a uczucia, które miały być stłumione, budzą się w najmniej oczekiwanych okolicznościach. Ich chemia jest nadal elektryzująca. To napięcie między nimi jest nie do zniesienia. A pytanie, które nie daje spokoju: czy podejmą ryzyko, by walczyć o kolejną szansę?

Wielką zaletą powieści są postacie drugoplanowe. Związek Cartera i Isy to prawdziwa eksplozja – przepełniona ogniem, humorem i niewypowiedzianymi uczuciami, które aż proszą się o osobną opowieść. Harper przynosi nową perspektywę i refleksję, a Caleb – z odrobiną tragikomizmu – świetnie kontrastuje z ciężarem głównego wątku. Dialogi są ostre, zabawne, pełne wybornych ripost i naturalności – budują autentyczność relacji i ukazują siłę więzi między postaciami.

Nie sposób pominąć sceny spotkania Lucy w gabinecie Lei – jest to moment, w którym czas zatrzymuje się. Zaskoczenie i napięcie sięga zenitu, a emocje wybuchają w milczeniu. To jedna z tych chwil, które rodzą mnóstwo pytań i wymagają głębokiego oddechu.

Ogromna siłą tej opowieści jest przemiana Zandera. Jego wewnętrzna walka, chęć przezwyciężenia własnych ograniczeń i zmierzenia się z przeszłością – to naprawdę poruszający wątek. Lea Rhodes to z kolei postać o silnym charakterze – odważna, zadziorna, ale jednocześnie krucha w miejscach, które najbardziej bolą. Ich związek jest intensywny, uzależniający i absolutnie wyjątkowy.

To opowieść o stracie, która pozostawia pustkę. O miłości, która nie znika mimo upływu lat. O tym, jak bardzo potrzebujemy rozmowy, szczerości i odwagi, aby nie stracić tego, co najważniejsze.

„Everything I Lost” to emocjonalny rollercoaster – wzruszający, bolesny, momentami zabawny, ale przede wszystkim prawdziwy. Wnika pod skórę i nie pozwala oderwać myśli. Trzyma w napięciu, żongluje emocjami i sprawia, że kibicujesz bohaterom całym sercem.

To nie zwykłe czytanie. To zanurzenie w morzu uczuć.

Cała ta seria zachwyca pod każdym względem, wzrusza, bawi i dostarcza wrażeń. Mogłabym o tym opowiadać bez przerwy. Szczerze polecam ją każdemu miłośnikowi romansów. Ci, którzy dali się porwać braciom Miles od T. L. Swan, z pewnością równie mocno zakochają się w tej dylogii "Everything".

"Everything I Lost" to drugi tom dylogii "Everything", który skupia się na finałowych losach Zandera Kane'a i Lei Rhodes. Po emocjonalnej bombie, jaką zrzuciła na nas Hope w zakończeniu "Everything I Want", jedyne czego potrzebowałam do szczęścia, to było poznanie dalszych losów tych bohaterów, bo w mojej głowie krążyła ciągle tylko jedna myśl: co dalej? Nie ukrywam, że gdy zaczynałam czytać drugi tom, to moja ekscytacja sięgała zenitu. Teraz po przeczytaniu, z ręką na sercu mogę powiedzieć, że jeśli polubiliście "Everything I Want", tak dla "Everything I Lost" bezapelacyjnie przepadniecie. Tak, PRZEPADNIECIE. Nie sądziłam, że jestem w stanie pokochać bardziej tych bohaterów, ale autorka udowodniła, że dam sobie z tym radę i faktycznie tak się stało. Ta historia pochłonęła mnie doszczętnie. Od momentu gdy zaczęłam czytać, tak zniknęłam i nie wyszłam z mojej bańki, do momentu skończenia. Hope S. Ward ma bardzo przyjemny styl pisania, który pochłania od pierwszych stron i trzyma w emocjach do samego końca. Nie bylo miejsca na nudę albo odłożenie książki na bok, no dosłownie nie dało się tego zrobić. Cały czas chciałam więcej i więcej. Fabularnie nadal skupiamy się na relacji Lei i Zandera. Zaszły tu jednak pewne zmiany, mianowicie w tym tomie mamy przeskok czasowy o cztery lata, a nasi bohaterowie nie są już tacy, jak sprzed czteroma laty. Ona ruszyła dalej, ale on nie był w stanie o niej zapomnieć. Zander nadal jest biznesmenem, jednak z całkowicie innym podejściem życiowym. Pozmieniały mu się priorytety i idzie to zauważyć. Lea natomiast skończyła studia, otworzyła własny gabinet i rozwija się jako psycholog. Nawet jeśli sama się mierzy z demonami przeszłości. Jedyną kwestią, która nie uległa zmianie są uczucia, które ich łączą, ale są one dość mocno ukryte. Nie jestem w stanie opisać tego, co autorka tu zrobiła. Zander w tym tomie to totalny husband material. Przysięgam ten bohater wywoływał we mnie takie emocje, że to coś niesamowitego. Gdy wziął sobie za cel odzyskanie Lei - dosłownie nic nie było w stanie go zatrzymać. Ta przemiana jaka w nim zaszła, do jakich refleksji doszedł i jak wiele rzeczy sobie uświadomił - autorka zrobiła naprawdę genialną robotę w jego wykreowaniu. Lea również się zmieniła. Stała się pewną siebie kobietą, która wie czego chce i po to sięga. Nawet jeśli momentami bywała zagubiona - nadal miała do tego prawo. Relacja tej dwójki nie należy do łatwych, nigdy do takich nie należała. Zerwane zaufanie boli bardziej niż cokolwiek innego i bohaterowie dosadnie się o tym przekonali. Ich relacja od zawsze miała wzloty i gorsze chwile, jednak mam wrażenie, że dopiero w tym tomie to wszystko nabrało takiego "prawdziwego" wydźwięku. To tutaj te głębsze emocje zaczęły brać górę i domagać się poważniejszych deklaracji. Motyw "drugiej szansy" zawsze wywołuje we mnie szczególne emocje, dlatego jestem szczerze zachwycona tym, jak autorka sprytnie poradziła sobie z przedstawieniem tych wszystkich emocji. Napięcie pomiędzy Leą i Zanderem dosłownie było czuć przez kartki, a ich wzajemna tęsknota i pożądanie dosłownie wywoływały ciarki na moim ciele. To oczekiwanie na to, co się wydarzy i dokąd to wszystko doprowadzi było po prostu genialne. Ta historia to dosłownie definicja tego, że prawdziwa miłość ZAWSZE znajdzie drogę do siebie, jak wyboista by nie była. "Everything I Want" pokazało jak łatwo stracić kogoś, bez kogo nie wyobrażamy sobie życia. "Everything I Lost" pokazało jak trudno ale jednocześnie warto jest się nie poddawać i walczyć o wspólne szczęście. Jeśli szukacie dylogii, w której obsesja łączy się z genialnie wykreowanymi bohaterami, którzy zabiorą was w niezapomnianą podróż to gorąco polecam wam dylogię "Everything"!

Nareszcie doczekałam się ciągu dalszego historii Lei i Zandera.

Było bardzo dynamicznie, stale się coś działo a książkę pochłaniałam niemal na jednym wdechu.

Zander postanowił się wreszcie otworzyć a przede wszystkim przestał walczyć ze samym sobą.

Mimo, że od wydarzeń z poprzedniego tomu minęły cztery lata to nigdy nie przestał myśleć o niej.

O jedynej kobiecie, która była w stanie wejść mu w każdy zakamarek duszy i ciała.

Lea ruszyła do przodu, a przynajmniej wszyscy tak myśleli.

Skończyła studia, otworzyła własny gabinet, spotyka się z mężczyznami.

Nikt jednak nie wie, co siedzi w jej głowie.

Kobieta nie jest w stanie zapomnieć o przeszłości, nikt także nie jest w stanie jej dać tego, czego jej brakuje odkąd się pozbyła ze swojego życia Zandera.

Tych dwoje jest jak ogień🔥 spalają siebie samych i siebie nawzajem.

Ale jedno bez drugiego nie potrafi istnieć.

Przyznam, że jestem zadowolona z tego, jak autorka poprowadziła fabułę aczkolwiek są małe minusy, dla mnie osobiście - mianowicie na sam koniec akcja pędzi nieco zbyt szybko, brakuje także lekkiego rozwinięcia ostatnich rozdziałów i epilogu bo niektóre z nich mam wrażenie, że kończą się nagle.

Niby jest wyjaśnione co dalej, niby są te ramy czasowe zaznaczone ale czasami kropka jest na końcu takiego zdania, które się prosi o dopisanie jeszcze kilku słów by miało to ręce i nogi.

Wydaje mi się także, że ślub Cartera miał być "za rok" a wyszedł pół roku później w dalszych rozdziałach i to przed zmianą daty.

Poza tym ta dylogia skradnie Wasze serca!

Ona pragnąca miłości, on, który nie potrafi kochać.

Muszę powiedzieć, że smutne były wydarzenia z przeszłości Zandera, które go ukształtowały chociaż odetchnęłam z ulgą bo z początku myślałam, że to było mocniejsze i gorsze ale cieszę się, że się pomyliłam.

A wyjawienie rodzicom Lei tego, kto był z nią na nagraniu to był majstersztyk 🤣 uśmiałam się

Wspaniała historia o miłości, która musiała przejść długą drogę by w końcu została zaakceptowana i mogła rozkwitnąć pełnią swoich możliwości.

P.s. jak ktoś tak jak ja lubi oglądać najpierw wyklejki, to omińcie tę na końcu bo sobie zaspojlerujecie całą książkę🤭

💙 "Czasami zastanawiam się, czy nasze życie może być z góry zaplanowane. A jeśli tak, to czy mamy jakikolwiek wpływ na to, co się z nami dzieje, czy jedynie podążamy ścieżką, którą ktoś już dla nas wytyczył. Jedno słowo, jeden wybór – „tak”zamiast „nie” – i los się zmienia. Ale czy na pewno? Może każda decyzja, którą podejmujemy, to tylko iluzja kontroli, podczas gdy prawdziwy kierunek naszego życia został ustalony dawno temu?"

Od wydarzeń jakie miały miejsce w "Everything I Want" minęły 4 lata. To były długie 4 lata, pełne żalu, pragnień, wspomnień, tęsknoty, 4 lata unikania siebie nawzajem.

Lea ruszyła dalej ze swoim życiem, skończyła studia i została psychoterapeutką, ale czy jest szczęśliwa 🤔

Zander pozornie funkcjonuje normalnie, jednak nigdy o Lei nie zapomniał i nie chce zapomnieć.

Teraz nadszedł moment, że ich ścieżki znów się skrzyżują. Tylko czy da się odbudować coś co tak brutalnie zostało przerwane?

Po zakończeniu z jakim autorka zostawiła czytelników w pierwszym tomie byłam zła, bo wiecie jak to jest zostać w zawieszeniu, ale jednocześnie czułam niemożebną potrzebę poznania dalszych losów Lei i Zandera, a co za tym idzie, moje oczekiwania względem kontynuacji poszybowały w kosmos. No ale z drugiej strony miałam lekkie obawy 🤭

Muszę przyznać, że zachodziłam w głowę jak Hope pokieruje fabułą. Gdzieś podświadomie sama snułam różne scenariusze co się wydarzy i jak.

Motyw drugiej szansy jest dla mnie jednym z tych najbardziej wymagających motywów. Nie jest go łatwo dobrze opisać, tak aby był wiarygodny, no i żebym ja sama czuła satysfakcje.

Na szczęście w przypadku "Everything I Lost" śmiało mogę napisać, że autorce bardzo dobrze udało się wybrnąć z sytuacji, a motyw drugiej szansy wyszedł jej zdecydowanie tak jak na to po cichu liczyłam.

Podobało mi się jak autorka dawkowała napięcie między bohaterami. Tu nic nie było ani łatwe, ani szybkie, druga szansa nie była jak pstryknięcie palcem, nic nie poszło gładko. Ta droga pod tytułem druga szansa była pełna emocji, napięcia, tego co zostało utracone i tego co mogło narodzić się na nowo. Tu nic nie było nachalne, nie przytłaczało. Każdy moment pomiędzy Leą a Zanderem był przemyślany, wszystko toczyło się swoim torem, bez pośpiechu, bez przesady.

Było wiele momentów kiedy rozpływałam się jak wosk, głównie za sprawą Zandera 🫠

Bardzo mi się podobała ta jego nowa wersja samego siebie 🤭 No zmienił się, nie ma co tego ukrywać, i przyjemnie było móc te zmiany obserwować. Chociaż kiedy trzeba nadal był tym Zanderem z pierwszego tomu.

W Lei też nastąpiła zmiana, była bardziej dojrzała, bardziej świadoma tego czego chce i pragnie, odważniej wyrażała siebie, swoje zdanie, a ja sama polubiłam ją jeszcze bardziej.

"Everything I Lost" było rozbrajające, rozczulające, rozgrzewające. Dało mi to co chciałam, a nawet więcej.

To historia, którą chce się czytać, i którą czyta się z czystą przyjemnością.

To historia, która pokazuje, że są uczucia i emocje, których nie da się unikać i prędzej czy później będzie trzeba stawić im czoła.

To historia, która sprawia, że czytelnik kibicuje bohaterom, żyje ich życiem i nie chce się z nimi rozstawać.

Na koniec powtórzę jeszcze to co napisałam przy okazji recenzji pierwszego tomu.

Można napisać erotyk, który nie jest przesiąknięty scenami 🌶️ a jednocześnie jest pełen chemii, ognia i tak jak w pierwszym tomie, tak i tutaj autorce udało się to osiągnąć. Na pierwszy miejscu jest relacja bohaterów, a sceny intymne są tylko miłym dodatkiem, który podkręca całość, a nie go dominuje.

Dla mnie "Everything I Lost" jest idealną kontynuacją "Everything I Want" i nie zmieniłabym tutaj niczego.

A autorce gratuleje tak udanej historii 👏

Mam nadzieję, że sięgniecie po tą dylogie, i że spodoba się Wam równie mocno jak mnie.

Polecam 💙