Córka z Norwegii. Cykl Utracone córki. Tom 7

Czy wierzycie w to, że miłość potrafi przetrwać dekady, nawet jeśli życie zrobiło wszystko, by ją zdusić w zarodku? „Córka z Norwegii” to siódmy i niestety przedostatni już tom serii „Utracone córki”, który uderza w najczulsze struny naszej wrażliwości, każąc nam zastanowić się nad siłą więzi, które łączą nas z przeszłością. Tym razem tajemnicze pudełko z pamiątkami staje się mostem między Londynem a mroźnym, ale jakże malowniczym Oslo, prowadząc Charlotte do jej prababci Amalie. To spotkanie jest wyjątkowe na tle całej serii, bo po raz pierwszy możemy chłonąć historię bezpośrednio z ust jej bohaterki, czując każde drżenie głosu i każdy cień smutku w jej oczach, gdy wraca wspomnieniami do lat młodości.

W tej opowieści odnalazłam niezwykle szeroki wachlarz uczuć - od tej pierwszej, gwałtownej miłości młodej Amalie do Oskara, która musiała zmierzyć się z twardym oporem rodziny, po dojrzałe, cierpliwe więzi budowane latami. Autorka z ogromnym wyczuciem pokazuje, jak różne oblicza może mieć kochanie. To do dziecka, które wywraca świat do góry nogami w ułamku sekundy, i to do rodziny, które czasem bywa trudne i wymaga bolesnych kompromisów. Historia Amalie, choć przesiąknięta norweskim chłodem i surowością fiordów, rozgrzewa serce, mimo że kończy się w sposób, którego zupełnie się nie spodziewałam. To właśnie ta nieprzewidywalność losu sprawia, że w historię można się wgryźć bez reszty, z zapartym tchem śledząc, jak dawne sekrety wychodzą na światło dzienne.

Narracja płynie tu niezwykle lekko, a przeskoki czasowe tylko potęgują ciekawość, tworząc emocjonalną mozaikę dwóch pokoleń kobiet, które szukają swojej drogi i odwagi, by żyć po swojemu. Charlotte, podobnie jak jej prababcia, musi zmierzyć się z oczekiwaniami innych, co czyni jej postać bardzo bliską i autentyczną. Ta książka to nie tylko podróż do pięknej, malowniczej Norwegii, ale przede wszystkim podróż w głąb siebie i lekcja tego, że na odkrycie prawdy o swoich korzeniach nigdy nie jest za późno

„Córka z Norwegii” to już 7 tom pięknej serii utracone córki. Każdą z tych części można czytać niezależenie od znajomości poprzednich cześć, ponieważ każda z nich jest osobą historią. Łączy je jedynie londyńska kancelaria, w której pewne osoby dowiadują się o tajemniczym pudełku i pamiątkami kogoś z ich rodzin sprzed lat. Po jedno takie pudełko jednak nikt się nie zgłasza.

To pudełko należało do babci Chalotty. Kobiety, która mieszka obecnie w Londynie, ale dzieciństwo spędziła w Norwegii. Uważa, że jest to już czas by wrócić do rodzinnego Oslo. Tym bardziej, że dostaje tam propozycję pracy.

Ta cześć jest nieco inna niż pozostałe tomy. Kobieta, która zostawiła pudełko z pamiątkami w domu dla samotnej matki nadal żyje i zarówno jej córka i prawnuczka znają. Dlaczego wiec Amelia była w Londynie i dlaczego chciała oddać swoje dziecko? Jak potoczyły się później jej losy? Nie zdradzę. To trzeba przeczytać.

Książkę czytało mi się bardzo przyjemnie. Przeczytałam ją w ciągu dwóch dni. Wszystko to za sprawą lekkiego stylu autorki oraz rodzinnych sekretów, które powoli ujrzały światło dzienne.

W książce znajdziemy dwie linie czasowy. Rok 1951 kiedy to poznajemy młodą i zakochaną Amelię. Czasy współczesne dotyczą tajemniczego pudelka. Akcja książki ma swój rytm i nie spodziewajcie się tutaj dynamiki. Jest to książka, która bardziej wpływa na emocje niż na sensacyjne wydarzenia. Jest tutaj miłość, która nie przetrwała, tęsknota za tym co było oraz wybory, które miały wpływ na czasy obecne.

Dużym plusem tej części, ale również poprzednich jest klimat. Autorka wspaniale oddaje atmosferę miast w poszczególnych państwach. Sprawia, to że książka jest fantastyczną lekturą i bardzo ją polecam!

„Córka z Norwegii” to już siódma część cudownej serii, którą pokochałam całym sercem i już żałuję, że przed nami został tylko jeden jej tom.

A za co między innymi ją pokochałam? Bo w serii „Utracone córki” Sorayi Lane bohaterki odnajdują lub już realizują swoje pasje, co jest niebywale inspirujące. Charlotte, którą poznajemy w najnowszej powieści, uwielbia gotować i jest szefową kuchni. Poszła za głosem serca, co niestety pogorszyło na wiele lat jej relacje z ojcem. I tu pojawia się kwestia oczekiwań rodzicielskich, będąca też przyczyną tragedii sprzed lat, o której również w tej powieści czytamy.

Tym razem wyruszamy na chłodną, jakże urokliwą i pełną emocji Północ. I jak w każdej części, tak i tu fabuła toczy się w dwóch idealnie splatających się liniach czasowych. W 1950 roku przenosimy się do Norwegii i poznajemy historię Amalie, ubogiej pokojówki, oraz Oskara, dziedzica hotelowego imperium. Ich młodzieńcza, zakazana miłość zderza się z brutalną rzeczywistością i stanowczym sprzeciwem zamożnych rodziców chłopaka. Oskar chce walczyć o ich wspólną przyszłość, niestety los pisze dla nich okrutny scenariusz, a zrozpaczona, samotna dziewczyna trafia do domu dla samotnych matek prowadzonego przez tajemniczą Hope.

W tej teraźniejszej osi czasu śledzimy losy Charlotte, która przylatuje z Londynu do Oslo za sprawą propozycji wymarzonej pracy, ale też tajemniczego pudełka, którego historię zamierza poznać. Tu mierzy się nie tylko z rodzinną przeszłością, która uchyla dla niej drzwi, ale również z własnymi traumami i próbą odbudowy nadwątlonych relacji z ojcem. Co ważniejsze, poznaje tu Harrisona, utalentowanego architekta, choć równie poturbowanego przez życie. Czy potrafią podjąć ryzyko i zaangażować się w nowy związek?

„Córka z Norwegii” to głęboko poruszająca opowieść o wygórowanych oczekiwaniach rodziców, heroicznej walce o to, co się kocha, i o własne pasje. To książka o trudnych odejściach, przepracowywaniu żałoby, ale przede wszystkim o tym, że prawdziwa, piękna miłość ma szansę przydarzyć się w życiu więcej niż raz.

To jedna z tych niebywale ciepłych i budujących historii, która udowadnia, że mimo iż życie często pisze dla nas wyjątkowo trudne scenariusze, to nigdy nie brakuje w nim momentów wartych przeżycia. Uprzedzam tylko, żebyście przed lekturą przygotowali sobie coś pysznego, bo czytając o tym, jak główna bohaterka spełnia się kulinarnie, nieraz poleci Wam ślinka! Szczerze polecam!

Lubię powieści Sorayi Lane – bo za każdym razem zabierają mnie w inny zakątek świata; bo przynoszą ze sobą poruszającą historię z przeszłości; bo otulają ciepłem i nadzieją – i czyta się je z przyjemnością. Siódma część serii "Utracone córki" to literacka podróż do Norwegii. Właśnie tam, za sprawą czarno-białego zdjęcia i pierścionka z brylantem, splatają się ze sobą przeszłość i teraźniejszość – historia Amalie, jej burzliwej miłości i bolesnej straty, oraz opowieść o Charlotte, szefowej kuchni, która próbuje rozwikłać rodzinną tajemnicę. Soraya Lane prowadzi nas przez ulice Londynu i Oslo, hotelowe korytarze, kuchnie i urokliwe norweskie fiordy. Z czułością zgląda do kobiecego serca i opowiada o skomplikowanych ludzkich losach – wielkiej miłości i równie wielkiej tragedii, utraconych nadziejach, przebaczeniu i sekretach z przeszłości. O dramatycznych wyborach, sile ludzkiej życzliwości, pokonywaniu trudności, nowych początkach i niełatwej drodze do szczęścia. Burzliwe losy Amalie łamią serce, ale przynoszą też nadzieję. Historia Charlotte niesie czytelnika romantycznym vibe'm i słodką beletrystyczną nutą – rodzinna tajemnica staje się impulsem do pozytywnych zmian. "Córka z Norwegii" to łzy szczęścia i rozpaczy, szybsze bicie serca, rozstania i powroty. To piękna norweska sceneria, blask księżyca, zapach lasu i kulinarna pasja. To książka, która przypomina, że życie potrafi odmienić się w najmniej oczekiwany sposób; że warto walczyć o marzenia i mieć w sobie odwagę – otworzyć serce na miłość i szczęście, mimo bolesnej przeszłości.